ING wordt vanaf 1 januari 2010 de nieuwe hoofdsponsor van Oranje en neemt daarmee het stokje over van Nationale-Nederlanden. De KNVB en de ING gaan een lange termijn verbintenis aan tot en met het WK van 2018. De ambitie van de ING is om samen met de KNVB te investeren in een succesvolle toekomst van het Nederlands voetbal.
Op Hyves las ik dat de ene vriend van Danny tegen de andere (die in Australië zit) zei: "Er is hier een volksfeest losgebarsten wat zijn weerga niet kent". Hij heeft het mis natuurlijk maar dat weet hij niet.
Als mensen mij vragen wat het mooiste moment in mijn leven is geweest (en dan reken ik de geboortes van mijn kinderen natuurlijk even niet mee) dan is dat het EK '88 geweest. Het doelpunt tegen Ierland, de winst op Duitsland, natuurlijk de finale in München en daarna als afsluiter de complete gekte in Amsterdam.
Wanneer ik naar de beelden van nu kijk lijkt het alsof ik 20 jaar in de tijd ben teruggezet. Ik kan zo het gevoel terughalen wat het mij destijds gaf, de spanning, de euforie, dansen, zingen en springen in de straten van München, de muziek, iedereen praat , lacht en ouwehoert met iedereen, geen scheef woord wat valt. De emotie die de beelden opriepen toen ik de dag na de finale de beelden op tv te zien kreeg... (mijn verhaal hierover op web-log heb ik nooit afgemaakt, na deel 1, 2, & 3 ben ik blijven steken dus het wordt tijd dat ik het laatste deel schrijf. Op mijn leeftijd begint je geheugen er nou eenmaal niet beter op te worden ;-))
Hoe dan ook, een ieder die mij voor 25 juni 1988 verteld zou hebben dat ik door voetbal tranen in mijn ogen zou kunnen krijgen had ik voor gek verklaard, inmiddels weet ik beter...
Vaak heb ik gehoopt dat ook mijn kinderen dit zouden meemaken, de verhalen van pa en ma hebben ze vaak genoeg gehoord en je zag het enthousiasme in hun ogen wanneer je aan het vertellen was. Die wens is al voor een deel uitgekomen, ze hebben meegemaakt wat een feest voetbal kan zijn. Nu maar hopen dat dit tot aan na de finale gaat duren en zij over 20 jaar eenzelfde verhaal aan hun kinderen kunnen vertellen (nou ja, bijna hetzelfde verhaal: ik zie mijn kinderen nog niet in een auto stappen om naar Wenen te rijden ;-))
Hieronder nog wat beelden van het legioen in Bern. Enjoy!
PS: Ik zie je nergens Huey... je bent toch echt wel in Bern geweest he? :-P
French Toast.... Ik wou dat ik het zelf had bedacht :-)
Maar ff wat anders.. Wat nou als: Nederland met 3-0 wint van Roemenië én Italië gelijk speelt tegen Frankrijk met 1-1, wie wordt er dan 2e in de poule?????? (Graag niet alleen een antwoord maar ook de redenatie erachter ;-))
Best knap voor mijn doen: ik heb de hele maand nog niks gezegd ;-).
Zoals het er nu naar uitziet had ik dat ook best nog ff vol kunnen houden want ik heb niet zoveel te vertellen maar dan wordt het zo doods hier. Dus stort ik me op een onderwerp waarvan menig man zal vinden dat ik er niks over zeggen mag :-P.
Voetbal dus.
Afgelopen maandag heb ik me kapot zitten ergeren tijdens dat programma van Barbara Barend, geflankeerd door de immer irritante Johan Derksen. Ze hebben het weten te presteren om van 22.30u tot 23.15 een programma vol te blaten over de vraag of Marco van Basten het nou wel of niet goed had gedaan.. of de blaaskaken van Nistelrooij en van Bommel gelijk hadden dat ze hadden bedankt voor Oranje.
#1) van Basten is de Bondscoach. Niet de rest van Nederland en al helemaal die Derksen niet. Derksen is het prototype "de Beste stuurlui staan aan wal". De man heeft daar werkelijk het makkelijkste baantje van heel Nederland.. zeiken over wat een ander doet en het zelf beter denken te weten. Weten dat je het nooit zelf zal hoeven mogen te doen en dus nooit het risico lopen dat jij degene bent die afgerekend wordt door zo'n 16 miljoen mensen op een beslissing die je genomen hebt.
#2) Je zegt niet af voor Oranje. Niet als je baalt dat je niet geselecteerd bent, niet als je om die reden de bondscoach niet mag, niet als je tere voetballersego gekrenkt is. Nooit en te nimmer bedank je voor Oranje.
#3) Wat ik dan weer spijtig vind is dat van Basten nu zegt "Misschien dat we hem her en der wat te streng hebben aangepakt". Misschien is ie vandaag of morgen bondscoach af maar laat hem asjeblieft zijn eigen beslissingen blijven nemen en daarachter blijven staan en niet proberen "voetballievend" Nederland ter wille te zijn door de zaken te gaan nuanceren.
De enige goeie bondscoach is nl. die ene unieke coach die als winnaar uit het EK of WK komt en de rest heeft het toch nooit goed gedaan. Ongeacht de keuzes die hij gemaakt heeft.
staat er iets te gebeuren...
Het begin was er dus, alleen 1 klein probleem hadden we nu wel. We hadden van tevoren al afgesproken: of we gaan allemaal, of we gaan geen van allen. Doordat we nu 1 kaartje eretribune hadden moesten we er dus nog 3 kaarten eretribune bij zien te krijgen..... en dat maakte de kans dat het zou gaan lukken er niet groter op.
Aangezien het nog een beste wandeling was weer terug naar het stadion besloten we langzaamaan die kant weer op te gaan. In de stad was het één groot feest. Natuurlijk een zee van oranje, met toeters en bellen en de hele rattaplan. Iedereen liep te zingen, iedereen scheen ineens met elkaar te kunnen opschieten. Het was echter niet alleen oranje wat de klok sloeg: ook de italianen waren goed vertegenwoordigd (ik neem aan dat dat met van Basten, Rijkaard en Gullit te maken heeft gehad).
We zijn zelfs een paar keer italianen met kaarten tegengekomen maar ze verdomden het die kaarten aan ons af te staan (hufters ;-)).
De duitsers waren trouwens hardstikke vriendelijk en die feesten vrolijk mee. Als je de media moet geloven is het altijd haat en nijd maar daar hebben wij die dag niets van gemerkt, ze wensen ons succes, een fijne dag en gunden het ons van harte, dat was waarschijnlijk anders geweest als de finale tussen Nederland en Duitsland gespeeld zou worden maar goed ... nee: van mijn kant niks negatiefs over de duitsers.
Nadat we ons eindelijk door die mensenmassa in het centrum hadden geworsteld was het geen moeite om de weg weer terug te vinden naar het stadion, het was gewoon een kwestie van de oranje slinger volgen die voor ons uit ging. Het zal een uur of drie geweest zijn toen we weer bij het stadion aankwamen en het was stukken drukker dan het 's-morgens bij onze aankomst was geweest. Her en der stonden mensen met bordjes: "Kaarten gevraagd". De hoop om nog binnen te komen hadden we inmiddels bijna opgegeven. Bijna... maar juist doordat we al die mensen het stadion zagen binnengaan, al het oranje, het zingen: gewoon het complete feestgevoel maakte ons nog meer vastberaden om hoe dan ook dat stadion in te komen. Inmiddels hadden we ons maximaal uit te geven budget al opgeschroefd naar 800 gulden, waarvan dus nog 700 gulden over was (jaja... ook wij wisten dat de mark meer waard was dan de gulden maar zo nu en dan moet je jezelf een beetje in de maling nemen ;-)).
We kwamen er ook achter dat er nog kaarten te krijgen waren maar de prijs daarvan was inmiddels opgeschroefd tot zo'n 500 Mark per kaart en dat was ons toch echt een ietsie té gortig. Die verrekte tijd leek steeds sneller te gaan, op een gegeven moment hoorden we een orkaan van geluid uit het stadion komen. "Godver.... het is toch nog geen vier uur zeker??" Maar nee, dat was het nog niet. Het was het legioen wat uit zijn dak ging omdat Oranje aan zijn warming-up begon.
Hoe we ons op dat moment voelden kan ik geeneens uitleggen. Je zou het haast radeloos kunnen noemen. Wat te doen? De wedstrijd zou bijna gaan beginnen. Verder zoeken? Of toch maar opgeven en die ene kaart die we hadden met winst verkopen, de wedstrijd op de parkeerplaats kijken (daar hadden ze namelijk hele grote schermen opgehangen voor al die supporters die geen kaart hadden) en daarna terugkijkend op een toch hele bijzondere dag weer terug naar huis?!
Zaterdagmorgen 7 uur dus. Eerst maar de benen strekken, daar waren we wel aan toe zo onderhand en daarnaast: we moesten scoren! Er was weinig te doen op dat tijdstip, zelfs in een stad als Munchen. Het eerste wat we tegenkwamen was een coffeeshop maar dat was nou niet bepaald het scoren wat we in gedachten hadden, iets verderop een gokhal waar we ,godzijdank, niet inmochten omdat we niet konden bewijzen dat we 18 waren (geweest). (Damn.. those really were the days! 
). Geen id hoe lang we gelopen hebben, het kan lang en het kan kort geweest zijn. Het enige wat ik er nog van weet is dat het een bijzonder prettige wandeling was. De stad begon tot leven te komen, de zon scheen en wij hadden het stik naar ons zin. Uiteindelijk ergens een tentje gevonden waar we wat konden drinken en een plan de campagne op konden stellen. Want alles leuk en aardig natuurlijk maar inmiddels zaten we 8 uur voor het fluitsignaal en kwamen we nog steeds 4 kaarten te kort!
Sowieso in de loop van de middag terug naar het stadion, want ja: als er ergens zwart kaarten te krijgen waren zou het daar wel zijn maar tot die tijd: rondlopen en vragen, vragen, vragen. Mensen op straat, in cafe's, op terrasjes. Ook zelf werden we om de haverklap aangesproken of wij misschien kaarten te koop hadden. Na een uur of twee vruchteloos te hebben rondgelopen werd het wel weer es tijd om ergens te gaan zitten. Bij het eerstvolgende terras wat we tegen kwamen kregen we (god mag weten waarom) een discussie over de tafel waar we zouden gaan zitten. Patries en ik wilden aan de buitenkant van het terras (dan konden we de mensen die langskwamen makkelijker aanspreken/in de gaten houden) maar de heren wilden dichter bij de ingang van het cafe. De heren wonnen de strijd. Ze hebben er nu nog spijt van dat ze niet naar ons geluisterd hebben...........
Vlak na ons ging een groepje nederlanders aan het tafeltje zitten waar de heren net niet wilden plaatsnemen. Ook dat groepje was nog druk op zoek naar kaarten en hun pogingen hadden tot dan toe net zoveel opgeleverd als die van ons....... Dat duurde echter nog maar heel even, 1 van de meiden uit dat groepje sprak een man in kostuum aan die langsliep. Toen het gesprek wat zich ontspon toch vrij lang ging duren probeerden we af te luisteren wat er gezegd werd, je weet tenslotte maar nooit. Aan de gezichten van de dames te zien twijfelden ze ergens over maar op een gegeven moment stonden ze op en liepen met de man mee. Bij ons aan tafel begon er een flinke discussie op te laaien "Zie je nou wel dat we daar hadden moeten gaan zitten....". "Ach welnee" zeiden de heren "wedden dat ze zo zonder kaarten terugko........" Op dat moment werden ze onderbroken door de 2 meiden, die luid gillend terug kwamen rennen. "We hebben ze, we hebben zeeeeeeee!!!!!!!!!" En ja hoor: 4 kaarten, eretribune, tegen de normale prijs!!!
Damn!!!! Patries en ik schoten van onze stoelen af om te vragen waar ze die kaarten vandaan hadden en of er nog meer te krijgen waren. Het bleek dat ze met de man waren meegelopen naar 1 of ander chique hotel gevuld met allerlei bobo's.. daar hadden ze de kaarten kunnen krijgen. Als de sodemieter hebben wij onze spullen gepakt en zijn op zoek gegaan naar dat hotel. Daar aangekomen besloten de heren dat het beter was als wij naar binnen gingen. "Vrouwen krijgen dat nou eenmaal makkelijker voor elkaar dan mannen..." Natuurlijk.......... dus, daar gingen we. Een beetje twijfelend liepen we het hotel binnen. Het was zo superchique en wij zagen er zo niet uit dat we hadden verwacht dat we elk moment in ons nekvelletje gegrepen zouden worden om zo weer op de straten van Munchen te belanden. Maar nee. Het was net of het de normaalste zaak van de wereld was dat we daar rondliepen. Niemand keek op of om. Om de zenuwen in bedwang te krijgen eerst maar naar de toilet geweest en toen op jacht. Alle heren in pak aangesproken in ons beste duits maar helaas. Niemand. Op een gegeven moment was er een man die ons wist te vertellen dat die-en-die ons misschien wel kon helpen maar meneer die-en-die hebben we nooit meer gevonden.
Na een eeuwigheid daar te hebben rondgelopen (en de tijd begon inmiddels toch wel een ietsie te dringen) besloten we het op te geven. Jammer... maar ze konden niet zeggen dat we het niet geprobeerd hebben! Net toen we weer in de hal aangekomen waren besloot Patries nog een laatste poging te doen. "Oeioeioei" zei de man (nou ja... oeioeioei zal het niet geweest zijn, dat zeggen duitsers volgens mij niet maar het was iets in die richting) "kaarten, dat wordt moeilijk...maar loop ff mee, misschien kan ik wat regelen".
We zijn nog nooit zo hard achter een man aangerend! Nadat ie met een andere man had staan babbelen kwam hij terug. "Sorry.. ik heb nog maar 1 kaart voor jullie". We hebben elkaar 1 seconde aangekeken, we hoefden geeneens te overleggen. Doen!!! Voor 100 Mark mochten we hem meenemen en dat hebben we dan ook gedaan.
Gillend kwamen we het hotel weer uit: 1 down, 3 to go............)
De oranjekoorts heerste in al zijn hevigheid, vol spanning werd elke wedstrijd gekeken, thuis of bij vrienden. De volgende dag werd elk detail tot in den treure op de zaak besproken. De afdeling was volledig in oranje getooid (ja je kan het je tegenwoordig haast niet meer voorstellen maar er is een tijd geweest dat het gezellig mocht zijn en leuk was bij mij op de zaak). Iedere wedstrijd van het nederlands elftal werd er gepouled. (Waarbij dame S. het mooiste scoreverloop bedacht. Eindstand 0 - 1, ruststand 1 - 0 ;-)) Naarmate het toernooi vorderde werden we steeds enthousiaster en net voor de halve finale zeiden b2 en ik dat we naar München zouden gaan als ze zouden winnen.
En toen was het zover. Dinsdag 21 juni 1988: Nederland knikkerde Duitsland uit het EK en we mochten door naar München. Tsja.. wat nu?! Doen? Niet doen? De dag na die halve finale hebben we het over bijna niets anders gehad... Gaan? Niet gaan? Eerst zorgen dat we kaarten hebben of op de bonnefooi... Zouden er nog wel kaarten te krijgen zijn? Het blijft tenslotte een end rijden als je niet zeker weet dat je de wedstrijd bijwonen kan. Donderdag was onze chef het getwijfel een beetje beu geloof ik.. "Zeik niet zo, ga gewoon!"
Wij het thuisfront gebeld om es te polsen hoe zij tegenover ons idee stonden. De (toen nog) vriendin van b2 was gelijk enthousiast alleen Marc (die altijd overal voor in was normaal gesproken) zag overal beren. Maar goed... nadat ik een half uur de oren van zijn kop had gebeld zei hij dat hij wel es zou gaan rondbellen of er nog kaarten te krijgen waren. Die waren er dus niet, niet rechtstreeks bij het stadion, niet bij de KNVB, wel via 1 of andere reisorganisatie maar dat was ons te duur (we waren immers allemaal rond de 20 dus moesten het nog met een jeugdloontje doen ). Marc zag het niet zitten, somde alle tegens op, en ik bleef maar proberen hem ervan te overtuigen dat we echt moesten gaan. Dit was een "once in a lifetime". B2 hem aan de telefoon gehad maar Marc bleef "dwarsliggen"...
Tot uiteindelijk het Moutkipje (mijn baas dus) hem aan de telefoon kreeg en tegen hem zei dat ie niet zo stom moest doen, zijn spullen moest inpakken en gaan. Op de zwarte markt is altijd nog wel een kaartje te krijgen (waarbij hij voor het gemak ff vergat dat wij 4 kaarten nodig hadden... en nog in 1 vak ook!). Tsja... en als het Kipje het zegt... dan ga je :-)
En zo ging het dus ook. Vrijdag na het werk naar huis gegaan, de hond bij mijn ouders gebracht, koek en zopie in een koelbox gegooid en b2 en Patries opgehaald. Uiteindelijk zijn we rond een uur of 7 's-avonds als ik het me goed herinner vertrokken. Alleen al die heenreis was de moeite waard. Vier "man" gekleed in het oranje, achterin één of ander maffe egel (ooit es gewonnen op de kermis) met een oranjeshirt aan.Oranje gehaakte gordijntjes tussen de ramen geklemd (waren die 70's toch nog ergens goed voor ;-)). Keihard de muziek aan (alleen al om te voorkomen dat de bestuurder op den duur in slaap zou vallen). Mensen die ons zo voorbij zagen komen toeterden en zwaaiden. Elke tussenstop bij een benzinepomp was een waar feest. "Gaan jullie naar Munchen?! Hebben jullie al kaartjes? Nee.. wij ook nog niet. We gaan winnen he?! Ole ole ole... Succes!"
Zaterdagmorgen rond een uur of 7 uur reden we de (toen nog vrijwel lege) zonovergoten parkeerplaats van het Olympisch Stadion op.
Het was de eerste van vele keren die dag dat mijn hart een slag oversloeg..... 
Nou ja: spannend was het in ieder geval wel. en ik heb kramp... heb 45 49 minuten met zowel mijn vingers, als mijn tenen, mijn armen en mijn benen gekruist gezeten.
[Update]0.47u
Zie comment van Neel.
Zullen wij het gewoon voor haar doen?! (Want zelf durft ze het toch niet ;-)) Heel web-loggend Nederland Neel aanmelden voorKomt dat Schot!
en dat zijn het!
En die scheids mag van mij de plomp in!!!
(Nederland-Tsjechië 2 - 3)
en dat zijn het! :-D
(Letland-Duitsland 0 - 0)
Dat zit er weer op. Ik heb er verder weinig over te zeggen, behalve dan dat hoe ze ook spelen, het blijft slecht voor mijn hart. Voor die enkeling die het wel gemist heeft: de (volgens mij) leukste samenvatting vind je bij tante Neel. Tot zover oranje. Morgen weer gewoon paars, zaterdag zien we weer verder! (Met dank aan Heniekbaby voor de foto!)
59 minutes... and counting
"Met de openingswedstrijd tussen gastland Portugal en Griekenland (1-2) is de strijd om het Europees Kampioenschap van start gegaan. Terwijl Nederland steeds meer oranje kleurt bereidt het Nederlands elftal zich voor op de eerste groepswedstrijd op 15 juni."
Zo begint het gedeelte over het Nederlands Elftal op de site van Nationale-Nederlanden. Nou, Nederland kleurt dan misschien wel steeds meer oranje... maar dat is dan in ieder geval niet te danken aan de grandioze hoofdsponsor die ze hebben.
Zelfs in ons hele kantoorpand is eigenlijk niets van Oranje terug te vinden.
Och, er zal best het één en ander aan "kleinigheidjes" uitgedeeld worden. Zo twijfel ik er niet aan dat (een aantal van) de leden van de directie op dit moment in Portugal zitten en de grotere tussenpersonen zullen ook best wel een kaartje voor een wedstrijd toegestopt krijgen maar het personeel?!
Vrijwel niks. Als werknemers van de hoofdsponsor van Oranje kregen wij dit jaar een (tromgeroffel....) POSTERRRRR!!!
Drie hoeraatjes voor NN!
Gelukkig hebben we nog wat attributen uit voorgaande jaren bewaard dus ook zonder NN kleurt Nederland inderdaad steeds meer Oranje. Alleen die (Amstel)hoed... die ik met gevaar voor eigen leven een paar jaar geleden op Rotterdam CS heb weten te bemachtigen kan ik ineens nergens meer vinden :-( En daar baal ik behoorlijk van!
Ik weet het, ik weet het. Eigenlijk mag ik hier helemaal niet over meepraten: ik ben vrouw én blond. En, na 13 jaar samen te zijn geweest met een voetbalfanaat die het écht tot in den treure heeft geprobeerd uit te leggen, snap ik die buitenspelregel nog steeds niet helemaal.
Het mannetje moet daar zijn voor de bal geschoten wordt of iets dergelijks (Ja hoor heren... kom maar: leg het me in de comments gerust nog een keer uit, misschien ben jij diegene die het me wél doet begrijpen ;-))
Dat ik het nog steeds niet begrijp heeft te maken met desinteresse. Die bal mot er gewoon in en het kan mij niet schelen hoe. Echt, van mij mogen ze die regel vandaag nog afschaffen, dan krijgen we tenminste wat meer doelpunten te zien ook. En dat is toch wat we willen? (Tenminste... zolang het gaat om "onze" club en niet de tegenpartij).
Anyway: Voetbal boeit me normaal gesproken niet zo. Ik kijk hoogstens een keer als een nederlandse club voor de wereldbeker speelt en dan is het mij om het even welke nederlandse club dat dan is.
Maar het EK en WK, da's andere koek. Ik kan daar ongeloofelijk fanatiek van worden, kijk elke wedstrijd van Oranje, juichend, schreeuwend of doodstil. Het liefst in het gezelschap van vrienden. Oranje shirt aan (ja, ik ben echt zo'n "debiel";-)) olé olé olé.
En wat kan ik me dan ergeren aan dat gezeik van die mannen altijd, met name op tv. Allemaal hebben ze er verstand van, allemaal weten ze het beter. Oranje is Kut, Oranje dit en Oranje dat...
Ook in '88 ging dat zo. Tot ze begonnen te winnen en verder en verder kwamen. Toen werden de heren eerst stil en toen wisten ze van gekkigheid niet meer hoe lovend ze zich over het elftal en de coach moesten uitlaten.
Nu is er op Rtl5 een programma met zo'n stelletje ballen. Immers: als het om Oranje gaat heeft schijnbaar ineens iedereen verstand van Oranje en mag iedereen zijn mening geven. Er zit een stel journalisten, een stel (ex)voetballers en ook een aantal amateur-bondscoaches, o.a. Xander de Buisonjé (schrijf je dat zo??) en Ron Brandsteder (waar ik overigens van moet zeggen dat ze een in mijn ogen schappelijk commentaar geven) maar ook die droplul uit de jury van Idols.
En net zo ergerlijk als ik die man in Idols vond, vind ik het ook nu weer een arrogante droplul. Laat hem eerst maar es zelf iets presteren in de voetballerij. Dan mag ie van mij terugkomen, tot die tijd: Opzouten! Ik hoop trouwens dat de heren commentatoren weer net zo stil worden als in 1988... dan heb ik ook weer een leuk EK :-)
Dat hebben we ;-) weer goed gedaan.
Op naar Portugal. Aan het strand liggen, voetbal kijken en lekker borrelen!!!
Wie haalt de tickets?! :-)
Ik word gekkkkkkkkkkkk
ZES - NUL
We zijn al op de helft :-)
(pfff... en ik maar proberen ff bij te lezen op web-log ;-))
4 - 0
[update] Ik hoor Danny (14 jaar...;-)) net in alle ernst zeggen dat Sinterklaas heeft voorspeld dat het vanavond 6-0 zou worden. Grappig... hij zegt het alsof Sinterklaas gewoon een bestaand persoon is :-)
*Tis trouwens nog echt waar ook: voorpagina RD, voorspelling Sinterklaas -> 6 - 0!
Drie - nuhuuuuuuul
[update 21.09u] Sorry... ik draaf door geloof ik. Niet te hopen dat ze in dit tempo blijven scoren, dan worden 't wel heeel veel postjes vanavond ;-))
Tweeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeede doelpunt!
DOELPUNTTTTTTTTTTTTTTTT
Laatste reacties