Madd World

Haastige spoed.

Even naar de wc. Snel, snel, snel, broek uit, doen wat ik moet doen en wegwezen... want het is daar zo afgrijselijk koud. Nog denken dat het raar aanvoelt.... en dan tot de ontdekking komen dat je je string nog aan had.

Bloed, zweet en tranen

Ok, ik geef toe: bloed,  zweet en tranen is misschien een ietwat overdreven maar dat loopt Andre Hazes nu net op de radio te bleren dus bedacht me dat dat wel een goeie titel zou zijn voor vandaag :-) En ff volledig off-topic: weet je wel hoe lastig het is om steeds weer een nieuwe titel te bedenken als je al zo vreselijk veel uit-je-nek-geluld-hebt als ik hier?! Maar goed, daar ging ik het het niet over hebben.

Geen BZ&T dus maar best drukjes vandaag. Vorig jaar besloot ik dat ik wel es wat anders wilde met 1 vd verjaardagen en dus hebben we met z'n allen gegourmet (vreemd woord). Dat is erg goed bevallen en dus besloten dit jaar weer zoiets te doen maar om nou weer te gaan gourmetten ... Dan maar iets anders verzinnen. Nou ben ik geen beste kok dus ik wilde het mezelf niet al te moeilijk maken. Koken voor 15 man is toch een hele opgaaf. Na lang verzinnen bedacht ik me dat het iets tapas-achtigs moest gaan worden. Gewoon allerlei lekkere hapjes, koud en warm, dat moet zelfs mij lukken.

Ik geef toe: een beetje laf ben ik wel geweest want heb gevraagd of Joakim me morgen wil komen helpen nog het één en ander in elkaar te flansen maar ik ben gisteren en vandaag echt al druk bezig geweest om zelf het nodige te maken. Ik ben begonnen met die kroketten, die trouwens wonderwel gelukt zijn. Vaatwasser gevuld en aangezet. Daarna de humus (ontzettend lekker met turks brood erbij en nooit, echt NOOIT kant en klaar kopen! Fabriekshumus is werkelijk niet te hachelen en het is zo gemaakt en dan o zo lekker). De humus ging vlotjes, dat heb ik al vaker gemaakt dus besloot door te gaan met de eieren. Het plan was gevulde eieren maar besloten om de eieren die ik al gekookt had te gebruiken om kerrie-eieren van te maken. Daarna nieuwe eieren gekookt om alsnog ook gevulde eieren te kunnen maken. Vaatwasser leeggeruimd.

Even snel (hahaha, ja ik vind 'm ook grappig ;-)) Mrs. Spongebob aan de tel gehad, boodschappen gedaan, Demi bij opa en oma opgehaald, mijn gsm (was overleden) die gerepareerd was weer opgehaald, cadeautje gekocht voor het kinderfeestje waar Demi morgen naartoe gaat, was opgehangen, gestreken en in de kasten gelegd, patat gebakken voor de kids, nog een keer Mrs. S. aan de tel en nog een keer boodschappen gehaald. Vaatwasser weer gevuld.
Vanavond heb ik de tomatensoep en de albondigas (gehaktballetjes in tomatensaus) nog gemaakt en nog een was opgehangen, gestreken en in de kasten gelegd, vaatwasser leeggeruimd en nu ben ik helemaal k.o. ;-) Vandaag doe ik niks meer. Morgen gaan we weer met frisse moed verder!

No Guts No Glory

Geen fatsoenlijke aardappel kunnen koken en het dan in je hoofd halen zelf kip-kroketjes te maken.

Dat is pas lef hebben!

(Nog meer lef hebben degenen die het zaterdag moeten gaan eten natuurlijk ;-))

Mooie lijfspreuk

En als..

als ik dan ooit nog een keer wil, zal, moet, ga trouwen.... dan zo:

(En als ik naar het aantal keer dat deze vdo bekeken is kijk ben ik niet de enige die er zo over denkt ;-))

42

Joepie.

AAAAAAAAAAAAARGH!

Als ik jullie 1 tip mag geven:  mocht je ooit in de situatie belanden dat je contact moet opnemen met het Contact Center van Samsung -> beter neem je een overdosis slaappillen, 7 liter bacardi en ga je voor lijn 9 liggen. Da's minder pijnlijk en lost alle problemen een stuk vlotter op.

Vieze sokken

Het kan haast niet anders dan dat ze een paar keer per per dag hun schoenen uittrekken en op hun sokken een rondje door de straat rennen...

hoe krijgen die 2 gasten het anders voor elkaar om iedere keer weer zulke vieze sokken te hebben?!

Foto gebruikt van Eveline.

Goed begin

Het oude jaar uit- en het nieuwe jaar ingedanst (jajajajaja... raar woord ;-)). Het was een oud & nieuw die de boeken in mag als buitengewoon geslaagd maar nu eerst welterusten!

Niet moeders mooiste

maar zelfgebakken en wel de lekkerste! Trouwens, die "balletjes" -> niet eten! Want die balletjes, daar krijg je maagpijn van!. En dan ga ik nu weer ff verder met doen wat ik nog moet doen vandaag.

Kerstvakantie 2009, week 1

Komende week nog maar zo één :-D

Excuus: helemaal vergeten te vermelden-> Met dank aan s1m0ne voor foto 5, 6, 7, 9, 10, 11, 12 & 15

Geen bus

Idioten! ;-)

M'n bloedeigen kinderen! :-S



V.l.n.r. Danny, Mike, Dylan en Rico maaien ondergetekende de sneeuw onder de voeten vandaan ;-)

Blergh!

Yak.. wat kan ik me ergeren aan dat gezeik van volwassenen over het feit dat er sneeuw ligt.  Probeer es te genieten van hoe mooi het is, denk eens terug aan toen je zelf nog kind was en hoe geweldig je het vond. Gun kinderen hun dagje sleeën. Of zijn jullie echt allemaal vergeten hoe het was om kind te zijn?!

Toch gedaan! :-D

Altijd al es willen doen: dansend door de metro, op de maat van de muziek (net als toen ik nog 5 jaar was) om de metalen buizen heenzwieren. Maar ja... Net iets teveel schaamtegevoel.

Zojuist was ik de enige in het metrostel (om 17.00u?! Wtf!) en Bublé galmde door mn oordopjes. Het was nu of nooit... Het werd nu.

Nu maar hopen dat de beveiligingscamera's uitstonden ;-)



Dit was officieel een moblog van 17.10u maar om 1 of andere reden weigert mijn gsm op maandagmiddag rond die tijd altijd om internet op te gaan :-S

Dilemma

Zo een fotoworkshop. De bedoeling is dat we elkaar gaan portretteren "zoals we zijn". Maar ja.. wetend dat ik op de foto moet heb ik toch de neiging mezelf een beetje op te kalefateren (ja, flauw, ijdel enz enz.... ik weet het).

Ik denk er nog ff over na ;-)

Veel vaker

dan makkelijk, is het dramatisch om mij te zijn. Ik "vind" (lege) wijnflessen in m'n tas, volle potten chocopasta, vind m'n portemonnee terug in de meterkast (don't ask want ik weet het zelf ook niet). De laatste tijd rij ik nog wel es m'n station voorbij en het laatste wapenfeit is de zaak van het verdwenen inpakpapier.

Ik dacht slim te zijn en kocht een paar weken terug in de aanbieding (heeeel belangrijk ;-)) 5 rollen sinterklaaspapier. Hebben is tenslotte hebben. Vandaag ging ik de cadeautjes inpakken en je voelt 'm al hangen: nergens die rollen te vinden. Morgen maar weer naar de winkel.....

Soms

is het zo makkelijk om mij te zijn

;-)

Jaar in vogelvlucht

Beetje vroeg maar dan hebben we het maar vast gehad ;-). Dit jaar nam ik me niet alleen voor m'n P365 te gaan volmaken,  wat hopeloos mislukt is -> Bijna het hele jaar volgehouden tot ik half november ziek werd. Nog 1 zielige foto heb ik in die tijd gemaakt, van de thermometer en dat was het. Driehonderdzeventien dagen foto's gemaakt, wekelijks verwerkt in een album en net voor de finishlijn gestruikeld. Ik baal er nu nog van :-(

Maar goed. Misschien een keer in een ander jaar, 2010 pas ik in ieder geval ff. Hoe makkelijk het ook lijkt het is verdomde lastig om iedere dag ergens een enigzins interessante foto van te maken.Wat wel gelukt is is iedere maand een nieuw buroblad te maken. Steeds gemaakt met foto's van de maand daarvoor.

In januari natuurlijk feestelijke foto's, om nog een beetje sfeer te houden in die waardeloze lange saaie snertmaand, in februari Demi met de nieuwe kat: Charlie. In maart de Guitar Hero foto's. April Deja Vu in de Kuip. In mei de foto's van Mrs. Sponge en Buurman die in een stuip liggen, (aangewaaide) kinderen op de bank en zowaar die drie van mij samen op 1 foto!
De zomer kwam er aan en zo ook de eerste badpakfoto op het buroblad in juni.

In juli kon ik niet kiezen uit de foto's van de voorgaande maand. Te veel, te leuk, te gezellig. Alle kinderen thuis, mooi weer, feestje, een gemiste scooter, goeie vrienden, gezellige bbq.
In augustus ging de zomer door, met opa en oma dagjes weg. September, de scholen zijn weer begonnen. Oktober, hoe kan het ook anders: de verrassing van het jaar, m'n roze scooter. In november de foto die het gevoel van de vakantie met tante neel en Carmen weer helemaal terughaalt. De laatste maand, de laatste foto's so far. Nog nergens geplaatst maar die komen vast nog wel ;-)

Zoals ik al zei: de kans dat ik volgend jaar weer een poging tot P365 ga doen is vrijwel nihil maar de burobladen zijn zeker voor herhaling vatbaar.

Ouderdom en gebreken

In 25 jaar nog nooit gebeurd. Nu voor de 2e keer in een paar weken tijd mijn station voorbijgereden :-S

Dat Led me!

Heb ik zo'n led-gloeilamp gekregen van de postcodeloterij en in de keuken gehangen. Mochten ze zich nog afvragen wat mij nog led dan moeten ze es bij mij in de keuken komen staan. Crisis... wat een licht. Je ziet je hart hangen als je voor die lamp staat!
In de keuken heus erg praktisch maar voor die dingen bij mij de huiskamer in komen moeten ze toch echt met een wat gezelligere variant gaan komen.

PS: Rare advertentie trouwens op Google:

Zijn er ook niet zuinige LED lampen dan?!

Onmogelijke keuzes

Het lijkt nog zo ver weg, de decembermaand maar dat is het natuurlijk helemaal niet. Volgende week om deze tijd is het gewoon 3 december, 2 dagen voor Sinterklaas, 22 dagen voor de kerst, 23 dagen voor het begin van de Top 2000, 28 dagen voor oudjaar (en nog even doortellen in het 2010: 29 dagen voor nieuwjaar en 41 dagen voor mijn verjaardag ;-)).

Ik weet niet wat ik het leukste vind aan december, alle dagen hebben wel wat. Sint leuk voor/met Demi,NA de Sint de lichtjes overal buiten, de kerstboom en versieringen, gezellige dagen met kerst (familie), feest met oud & nieuw(vrienden) en vooral niet te vergeten vanaf 2e kerstdag 00.00u de Top 2000. Straks zitten we weer met de nieuwe lijst voor onze neus en staat de hele dag radio 2 aan. Genieten van de goeie muziek, herinneringen, oh ja!-momenten, intro-quiz en discussie of dat ene nummer wel of niet terecht in de Top 2000 staat. Zoals altijd weer de ergernis over een Christina Aquilera of een Juanes die er in staat en wat verboden zou moeten worden (Persoonlijk ben ik van mening dat een nummer minstens 5 jaar oud moet zijn voor het uberhaupt recht heeft op een plek in de Lijst, dat zou een heleboel bagger schelen... maar naar mijn mening wordt helaas niet gevraagd ;-))

Hoe dan ook: met de Top 2000 ben ik nu "ff" bezig. Mijn lijstje met favoriete nummers invullen en dat is een onmogelijke opgaaf. Ik ben pas bij de "E" en zit al aan de maximale 15. Dat wordt dus nog heel wat keren wisselen en schrappen :-S

Hee, wie zit daar in de metro?! :-)

...........

Als ik nu alles opschrijf wat er in mijn hoofd zit wordt het een lang verhaal, en warrig en boos, verdrietig en dan komen er weer tranen.

Dan gaat het over een discussie die ik (toevallig) vrijdagavond had, dat ik er nooit overheen zou komen wanneer er iets met één van mijn kinderen zou gebeuren en iemand anders die dat maar belachelijk vond. Over chips en stokbrood en kaas wat ik  gehaald had voor zaterdagavond... gezellig. Over boosheid over een scooter die nooit gekocht had moeten worden omdat het een kl*te ding was is, over dat het kind de scooter wilde verkopen maar dit niet mocht (want er moest een punt gemaakt worden),  over denken "waar zit dat jong nou toch weer?", over per sms horen dat mijn kind een ongeluk had gehad, over de schrik toen ik de zwaailichten zag en de tijd die ik ervoor nodig had om bij hem te komen, de paniek toen ik overal stukken van zijn scooter zag liggen maar hem niet zag, over het niet naar de huisartsenpost willen gaan. De eikel van de politie. De blijdschap toen ik zag dat het - in ieder geval lichamelijk- goed ging met hem (alleen last van zijn enkel), zijn verdriet, zijn schrik, zijn angst. Z'n vervoermiddel wat hem de vrijheid gaf tussen zijn vader en mij heen en weer te pendelen. Mijn kind in tranen. De ellende die dit allemaal weer geeft. Verdriet omdat een kind van 16 dit helemaal niet mee zou moeten maken.

Maar ik zei al: t wordt lang, warrig, boos en misschien ook wel niet eens helemaal fair meer.

Dus ik hou het kort. Dylan heeft een ongeluk gehad... maar het gaat wel goed met hem (nu ik nog).

Blergh

Koud - pyjama aan - Koud! - trui erover - kkkoud - shawl om - koud koud koud - fleece badjas eroverheen - klappertandend koud - naar bed - nog kouder - tegen de cv aan - vriespunt - kersepitten kussen - KKKOUDDD - kersepitten pantoffels - word ik nou nooit meer warm? - nog een dekbed.

Jaaaaa! Beter zo:-).

Alhoewel.... Heet! - dekbed weg - kookpunt - sloffen uit, kersepittenkussen weg, cv uit - nog veel heter -  alles weer weg

Ps Danny: Mocht je dit ooit lezen: ik heb VERSCHRIKKELIJKE DORST!

Gloeiende!

Zit te suffen in de metro en ben m'n station voorbijgereden :-( Pikkedonker en geen id waar ik nu weer ben. Haha, domme doos die ik ben

zo maar weer terug dan...

In de kleedkamer

Demi heeft zwemles en ik kom net uit de kleedkamer. Conclusie: of ik snauw te weinig tegen mijn kind of die andere moeders snauwen onnodig veel.

Ik hou het op dat laatste.

Over een paar uur weer in Nl

Niet naar huis toe gaan... niet naar huis toe gaan :-)

Goedbedoeld

Ik had gezien dat Dylan's tank halfleeg was dus ik dacht "kom, laat ik z'n tank es volgooien". Kom bij de bp aan, gooi die slang erin en 0,09 liter later zegt 't ding "klik" en stopt ermee.

Kon ik de shop inlopen om € 0,13 af te rekenen :-S (z'n meter staat overigens nog steeds op halfleeg/vol)

Van je moeder moet je 't hebben.

De ene keer merkt ze terloops op dat ik een dikke kont heb, dan zegt ze dat ik ook moeders mooiste niet ben.
De uitspraak van vandaag was "ja, maar jij bent mager en hebt geen borsten" (uitspraak volgend op een gesprek dat ging over de borsten van Mrs. Sponge en t koud hebben ;-))

Van je moeder moet je 't hebben ;-)

Mannen zijn van Mars

En als je dan denkt dat je alles wel meegemaakt hebt met hem dan heeft ie weer wat nieuws. Oudste heeft zich aangemeld bij de landmacht.

En terwijl ik mijn kind al in Afghanistan op een landmijn zie lopen (Nee... die gedachte is niet te vergezocht. Wanneer hij aangenomen wordt zal hij minimaal één keer uitgezonden worden. Hij is al door de eerste ronde heen, de medische keuring zal het ook niet op hangen en hij is nu naar Utrecht voor weer een gesprek. ) vindt zijn pa het "wel een goed idee en moet ik me niet teveel zorgen maken".

Stomme mannen!


En de landmacht is ook stom, die vindt dat ik  een zorgvuldige afweging moet maken  waarin ook de feiten én de gevoelens van de persoon zelf zijn betrokken, dat ik aan  het landsbelang en aan de grote betekenis van de landmacht voor vrede en stabiliteit waar dan ook ter wereld moet denken. Aan het uitstekende toekomstperspectief van militairen en de vele mogelijkheden die er voor militairen zijn binnen en buiten de landmacht.

Landsbelang.. Pfuh! See if I care...  Maar goed: we wachten het allemaal maar af.

What a day!

De vrouw voor me die een paspoort voor een baby van 3 maanden wilde, mijn pasfoto die 2 mm te groot was, de vrouw voor me wiens vingerafdrukken niet genomen konden worden en daarna geen geld bij zich bleek te hebben waardoor ik meer dan een uur op het gemeentehuis zoet was.
De man van de carglass die bij de verkeerde aan de deur stond en toen van me wilde weten of ik "toevallig  geen sterretje had" (inderdaad: ik kon het niet laten en moest wel "niet in mijn auto" antwoorden...).
Als klap op de vuurpijl mijn moeder die achterop de scooter meeging en het presteerde om recht voor de Hema van de scooter af te flikkeren. Languit op de stoep. En hoe hard ik probeerde het tegen te houden: ik de slappe lach (nee, mams had verder niets en moest er nadat ze van de schrik bekomen was ook om lachen).

Ain't she sweet?!

Ik ben nog steeds van slag af! Gisteren belde mijn vader me op en had wat vage vragen over mijn Puch die nog steeds bij mijn ouders in de schuur staat. Wat het zou kosten om dat ding te laten schouwen, hoe oud ie nou eigenlijk was en of Demi daar ook achterop mocht.

Na zijn tweede telefoontje had ik het idee dat ie mijn Puchie voor me in orde wilde laten maken. Even later zat  ik bij mijn ouders in de auto omdat we even voor wat vissen voor Danny's aquarium zouden gaan kijken toen mijn vader stopte bij de scooterdealer.

Hij wees wat scooters aan die hij voor zichzelf wilde kopen en hoe ik die vond, of welke ik het mooiste vond. "Ja... of die" zei hij "maar die is tweedehands". Hij wees de kant op waar ook die ene roze retro scooter tussen stond en ik kon me niet voorstellen dat hij die bedoelde. Euh.. welke bedoel je pa, die roze? "

We liepen de kant van de scooters op en de scooterverkoper reed hem een stukje naar voren. "Nou.. ga er eens opzitten dan, start 'm eens. Ga eens een stukje rijden... en zet Demi eens achterop" zei mijn pa.
En toen  kwam de vraag: "Nou... wil je 'm hebben dan?" Ik dacht dat ik helemaal gek werd, ben mijn pa en ma letterlijk om de hals gevlogen. 
Binnen een half uurtje tijd ging ik van onwetend naar wat me te wachten stond,  naar de scooterwinkel, naar 't postkantoor, weer terug naar de scooterwinkel en crosste ik heel Oud-Beijerland door (moest hem natuurlijk even aan iedereen laten zien :-))
Zelfs nu hij hier glimmend en wel in de tuin staat kan ik nog niet geloven dat ie helemaal van mij is, man man man wat ben ik blij met dat ding!

Klik voor grotere vroom

Shit! Toch in m'n haar :-(

Madd maakt er een zooitje van

Heb ik weer: mijn zwarte Uggs zagen (en misschien ook wel zien... dat moet ik nog even afwachten) er niet meer uit. Ze waren vaalgrijs geworden, niet zo gek als je een hele winter bijna niets anders hebt gedragen maar toch wel erg jammer. Vooral omdat ze nog steeds zo verschrikkelijk lekker zitten.

Zoals ze er nu uitzagen kan ik ze niet meer met goed fatsoen aan dus ik besloot de gok te nemen en zwarte suedeverf te kopen. Erger dan het was kon het tenslotte niet meer worden. De eerste laars ging goed, tenminste daar leek het in ieder geval op. Ze zijn nog niet droog dus het is afwachten hoe ze opdrogen maar ze lijken  weer zwart te zijn.

Bij de tweede laars was het eerste flesje verf leeg. Dus ik pak het tweede doosje, haal het flesje eruit en doe ff flink schudden.

Fout!

Of ze hebben in de fabriek de dop er niet goed opgedraaid, of iemand in de winkel heeft het flesje open gehad. Hoe dan ook: de zwarte verf vloog me om m'n oren.
De salontafel is zwart gespikkeld en mijn shirt ziet eruit alsof ik 'm in zo'n verfcentrifuge heb gehad. Goddank lagen mijn benen onder de tafel dus mijn broek is gespaard gebleven en had ik handschoenen aan dus ook dat valt mee maar mijn gezicht was is niet echt  wit meer en mijn haar kan ik niet helemaal zien, dus ik kan alleen maar hopen dat ik niet ook daar zwarte strepen in heb nu.

Die laarzen mogen wel heel mooi zwart opdrogen nu wil het de moeite waard zijn geweest!

(Nope, no pictures!)

Altijd een spektakel

Discussie bij / met opa en oma :-). De vonken sprongen er weer vanaf. Als vanouds waren opa en ik het met elkaar eens en was oma een geheel andere mening toegedaan.

En het allermooiste: toen ik naar huis ging waren we nog steeds allemaal vriendjes van elkaar :-)

Altijd leuk

Hij zei " goedemorgen schoonheid" tegen me"  :-)

Ook irritant

Plakpoep

Goede opvoeding

Ik heb  niet Demi's, noch de jongens'   haar toen ze klein waren helemaal afgeknipt zodat ze later heel dik haar zouden krijgen. (wat een onzin!)  Ook  zit ik niet tot 8 uur 's -avonds aan tafel omdat zij  aan tafel moeten blijven zitten tot het hele bord  leeg is. Ze zouden van mij best  "Goede Start Brood" mogen eten maar dat hoeft niet want ze mogen écht  wit brood. Eet ik iets waarvan ik weet dat zij het niet lusten (wat bij de jongens inmiddels erg weinig is)  dan maak ik er wat  anders bij.

Volgens de meningen op diverse weblogs moet ik wel een hele slechte moeder zijn.

Daarentegen mag Demi  van mij dan weer wel Guitar Hero op de XBox spelen en zingt ze op 6-jarige leeftijd met de Eagles Hotel California en met Wings Band on the Run mee... en das toch ook weer wat waard.

:-)

 

They never cease to amaze me

Zijn pa vertrok voor een paar maanden naar  Zweden en dus kwam hij weer naar huis. Bijna 3 maanden is hij weer hier geweest en nu is hij weer weg....

Zo begon ik vanmorgen aan een post over Dylan. De reden dat ie  niet online gekomen is dat ik de woorden niet vinden kon. Veel meer dan "ik mis hem nu al"  kreeg ik niet  "uit m'n pen".  Soms zijn gevoelens lastig in woorden te vatten. Gelukkig (in more ways than one) heb ik weer even respijt gekregen.

Terwijl ik nog aan het idee moest wennen dat ie weer weg was dacht ik een scooter de voortuin in horen komen. Ik was mezelf nog voor gek aan het verklaren (kappen An, je gaat nu al dingen horen die er niet zijn), toen de voordeur openging en Dylan met een doodsimpel "Hoi" de huiskamer weer in kwam lopen.

Zoals altijd bij Dylan ;-) was het ook deze keer weer een lang verhaal (brug voor fietsers/brommers afgesloten, scooter geparkeerd, met de bus, bij zijn pa niemand thuis, bij buuf pa gebeld, pa zat nog in Duitsland. Met de bus weer terug naar scooter / met scooter weer terug hierheen :-)) maar waar het uiteindelijk op neerkomt is dat ie toch nog 2 daagjes thuis is.  Het is natuurlijk "uitstel van executie" maar mij hoor je niet klagen. Dat doe ik morgen wel als ie weer weg gaat ;-)

Discussie

Oudste..... euh... ja. Hij is weer terug. Lang verhaal. Ik weet het, ik ben een slechte vriendin, vertel geen reet meer de laatste tijd. Komt wel weer... maar daar gaat het nu ff niet om.

Goed dan. Oudste en ik hebben discussie. Discussie over Anouk. Waar we het over eens zijn is dat het een bloedmooi wijf is met een bad attitude. Daar hoeven we het nu verder niet over te hebben, mits je ook je mening wil geven natuurlijk ;-). De discussie gaat over Three days in a row. Ik vind het helemaal geweldig, hij vindt t kut (hij had 't nummer trouwens nog niet gehoord dus heb het hem net laten horen en weet zeker dat hij 't over een paar dagen helemaal met me eens is maar weet ook dat ie dat nu nooit meer zal gaan toegeven ;-)).

Anyway, in de hoop dat er nog eens iemand reageert hier: Wie heeft er "gelijk", Danny of ik. Is t geweldig of is het kut?

Boevenkop

Ik vind het geen vooruitgang, zo'n boeventronie op je paspoort :-(. Maar vooruit, wat mot dat mot.

Die foto moet trouwens nog aan heel wat voorwaarden voldoen!

Mislukt

Ja, ik was er ook bij en deze keer heb ik de foto's om het te bewijzen!



Zoals ik al zei, het zijn geweldige vrienden maar foto's maken kunnen ze niet ;-)

Enigs kind

Ik heb dan misschien zeker weten geen broers en/of zussen maar ik heb mrs. Sponge en Huey en die zou ik voor geen broer of zus ter wereld willen inruilen.

Tnx guys:  voor de gezelligheid, de lol, de slappe lach, het waterskieën, de "wat kunnen die wijven toch lullen zeg", voor het 100% mezelf kunnen zijn, voor een geweldige vakantie vol goede herinneringen voor ons allemaal, voor "ohw ohw Brandy", voor "PAK EM!", voor 't gezellige winkelen (en speciaal Huey die t allemaal maar over zich heen laat komen ;-)), nog een keer voor het (uit)lachen (dat hebben we dan ook wel heel veel gedaan) for being you en vooral for being my friends!

Love you!

Geslaagd :-)

Zoals de meesten van jullie wel weten heb ik geen autorijbewijs. Wel een kind met een scooter die ik zou kunnen lenen en mijn oude Puchie wat nog bij mijn pa en ma in de schuur staat.

Nu Demi groot genoeg is om achterop te kunnen bedacht ik me dat ik wel weer op het brommertje zou kunnen gaan rijden. Helaas is in de jaren dat ik niet gereden heb in eerste instantie het brommercertificaat en later het brommerrijbewijs ingevoerd en dus mocht moest ik eerst examen gaan doen voor ik op de brommer mocht stappen.

De zoon van Huey & Mrs Spongebob is afgelopen zaterdag 16 geworden en die zou op 4 augustus examen gaan doen. "Als jij nou ook gelijk een afspraak maakt"  zei Mrs. Sponge "dan kunnen jullie samen."  Zo gezegd, zo gedaan en daar zat ik gisteren bij het CBR in een zaaltje met allemaal "kindjes" van 16 examen te doen, voelde me wel een beetje vreemde eend in de bijt hoor!

Hoe dan ook, examen gedaan en, alhoewel ik 'm aan het eind van het examen toch wel een beetje kneep (want best een aantal vragen waar ik over twijfelde) en niet dat oude wijf wat het niet gehaald heeft wilde zijn heb ik het gelukkig toch gehaald :-)

Btw: ik zou er zelf ook geen zin in hebben maar eerlijk is eerlijk: volgens mij is het niet eens zo'n slecht idee om mensen na een bepaalde tijd hun theorie opnieuw te laten doen want ik heb de laatste dagen gezien dat er maar weinig mensen zouden slagen voor dit examen zonder eerst opnieuw in de boeken te duiken!

Ome Bas

Ik hoorde het net van Huey:  "Ome Bas is gisteren overleden".

Ik heb er een hekel aan om Jan en alleman die geen oom of tante is toch zo te noemen maar Ome Bas is op die "regel" één van de twee uitzonderingen.  Toen ik een jaar of 14 was kwam ik in de klas bij Karin en Evelien. Twee buurmeisjes, net zoals Mrs. Spongebob en ik. We hadden eigenlijk alleen in de klas contact met elkaar, daarbuiten gingen we allemaal onze goddelijke gang. Tot het moment dat Eef van de RSG naar de MAVO ging waar Mrs. Sponge ook op zat.

(Ja, lijkt misschien wat verwarrend maar in de loop der jaren werd het alleen maar erger ;-). Ik begon op de HAVO, Kaar en Eef ook maar in een andere klas, Mrs. S zat op de MAVO. Eef vertrok naar de MAVO, Kaar en ik gingen door naar 3 HAVO, Len deed eindexamen MAVO. Daaropvolgende jaar kwam Mrs S. ook naar de HAVO en vertrok ik halverwege mijn 2e keer 3e jaar HAVO naar de MAVO en kwam dus weer bij Eef in de klas. Kun je het nog volgen? ;-))

Hoe dan ook, het bleek dat we het met z'n vieren erg goed met elkaar konden vinden en zo hebben we het grootste deel van onze pubertijd en jong volwassenheid met z'n vieren doorgebracht. Uitgaan, bij elkaar slapen, shoppen, video's kijken, briefjes tussen de lessen door en van de ene naar de andere school,verliefdheidjes en liefdesverdriet. De hele mik-mak.

Foto december 1983, bij Mrs. Spongebob thuis.

Na schooltijd zagen we elkaar vrijwel elke dag en elk weekend bij Evelien thuis, daar was het gewoon het gezelligst. Alles kon en mocht en we waren altijd welkom, zelfs als Eef er zelf niet was.  Vandaar waarschijnlijk Ome Bas en Tante Jopie, ze gaven je altijd het gevoel dat je welkom was.
Alles kon en mocht, tante Jopie gooide weer een gevuld stokbrood in de oven of maakte fantasie-mix voor ons (helaas nergens meer te krijgen), Ome Bas ouwehoerde met ons mee, gaf ons 1 van zijn Camel's als we weer eens zonder sigaretten zaten en vroeg ons of we het licht uitdeden als we nog een keer naar bed gingen ;-).

Inmiddels is het lang geleden dat ik ze gezien heb, met het ouder worden en de dingen die er in het leven allemaal gebeuren is het contact verwaterd en bleef het bij de kerstkaarten over en weer. De goede herinneringen zijn er echter nog steeds en die zullen nooit verdwijnen.

Life sucks.

En ik realiseerde me zojuist dat ik de enige van ons vieren ben die haar vader nog heeft....

Aangeboden

Inderdaad, categorie Onzin: omdat ie natuurlijk niet echt op Marktplaats staat én Ego: omdat de rest wel waar is ;-(

Voor lieve oude vrouwtjes en mannetjes die moeite met lezen hebben: klik op de afbeelding voor groter.

Vakantie ! :-)

Dus kom maar op met die regen! ;-)

Ook goedemorgen

Uitslapen, wakker worden en gebonk horen. Je bed uitkomen, gordijn opentrekken en de glazenwasser midden in zijn gezicht aankijken is nooit leuk!

'T staartje

2 Paar espadrilles € 2,00
3 Stelletjes ondergoed € 1,50
3 pyama's € 4,50
1 zwembroek € 1,00
8 blommen voor Demi's crocs € 0,25
een stofzuiger ("zakloos") € 9,00
1 trui € 2,50
en Demi blij met een sleutelhanger van € 0,25

Lang leve het staartje van de uitverkoop :-)

Feit

Je kan beter iemand met z'n hond op visite hebben dan mij



want ik verlies meer haar dan de gemiddelde Leonberger :-(

Bijna thuis

Volgens mij is Dylan eerder in Hötklötvlöt (weet de plaatsnaam ff niet) dan wij thuis zijn!

Trek

Irritant: Trek in (zoute) chips hebben, tot de ontdekking komen dat je niets in huis hebt, op de klok kijken en dan zien dat het 21.15u is :-(

Zomervakantie 2009

Vandaag is hier ook voor Demi -eindelijk- de zomervakantie begonnen en had hier een foto moeten staan van een rugzakje wat de lucht ingegooid werd, gefotografeerd tegen een strakblauwe hemel en een stralende zon.

Helaas gaat dat ook dit jaar, net als in 2005, 2006 , 2007 (toen had ik een log-stop) en 2008 niet lukken :-(.

www

gewonnen met schoppenvrouwen@home

:-D

Onzin.

Nou heb ik al een hoop redenen verzonnen om nieuwe schoenen te kunnen kopen maar deez had ik nog niet bedacht.

Ik zou er ook nooit opgekomen zijn want ik (ook 1.64m) heb er nog nooit zo over gedacht. Sterker nog, vind t wel wat hebben zo'n grote(re) vent naast je. Ook door de wederpartij is me ook nooit gevraagd of ik hakken aan wilde trekken omdat ze me te klein vonden.

As always: over smaak valt niet te twisten.

Tactloos

Er zijn krantenberichten die je niet uitknipt en op je prikbord hangt.

Toch een held

26 juni. De dag dat Danny onderweg is van Faro, via Dusseldorf, Utrecht en Rotterdam terug naar Oud-Beijerland. Ondanks het feit dat hij bijna 2 maanden door Europa heeft gezworven en daar zijn eigen weg moest zien te vinden kan ik geen rust vinden.
Om 19.40 uur is zijn vliegtuig geland maar aangezien zijn beltegoed op is kan ik hem niet bellen voor hij in Nederland is. Geen zin om te surfen, een spelletje te doen of tv te kijken. Het is om meerdere redenen een rare dag en ik lig in gedachten op de bank met de radio op de achtergrond.

Ik sms wat met vrienden van me die op vakantie zijn en hoor op het nieuws dat Michael Jackson met een hartstilstand naar het ziekenhuis gebracht is. Ik hoor het, vermeld het zelfs nog in een sms aan die vrienden maar heb er verder niet meer bij stil gestaan.

Bij de volgende nieuwsuitzending zeggen ze dat wordt beweerd dat Michael overleden is. Ik ga achter de pc zitten en surf wat nieuwssites af. De berichten spreken elkaar tegen, officiële bevestiging is er (nog) niet. Niet veel later komt die bevestiging er dan toch.... Michael Jackson is dood.
Ik twijfel of ik er op mijn log iets over zal zeggen maar besluit het niet te doen. Ik zou één van de velen zijn die er melding van maakt en wat moet ik erover zeggen? Leuke muziek maar ik ben geen hardcore MJ fan. Hij is dood. Punt.

De dagen gaan voorbij en allerlei geruchten over zijn overlijden doen de ronde. Op de radio, tv en zelfs bij de buurjongen is het Michael Jackson wat uit de speakers komt.  Hij zou op vrijdag begraven worden maar dat gebeurt uiteindelijk niet. Vrijdag zou een herdenkingsdienst zijn op Neverland maar dat gaat niet door en die zal uiteindelijk pas morgen (ong 19.00u)  plaatsvinden. Twee uur na zijn begrafenis. In Nederland en over de hele wereld wordt hij herdacht, het is het gesprek van de dag,  mensen zijn in rouw en ik kan me er niets bij voorstellen.

Tot vanavond. Bij BNN werd een concert uit 1992 uitgezonden en ik zapte een paar minuten na aanvang langs en bleef hangen. Nummer na nummer. Uiteindelijk tot de laatste noot. Eigenlijk was ie best goed.
Ben, één van de eerste nummers die ik ooit van hem hoorde en de eerste die ik op (een verzamel)LP had. Ik vond het toen en vind het nog steeds een kutnummer. Out of my life, eigenlijk ook een bagger zwijmelnummer maar stiekem toch o zo mooi. Don't stop 'til you get enough, de eerste danspassen op de kinderdisco.

Toen natuurlijk Thriller.  Daar hoef ik weinig woorden meer aan vuil te maken voor mijn generatiegenoten denk ik. Ruim op tijd (als de dood dat ik ook maar 1 seconde zou missen) zat ik op de dag van de tv premiere klaar voor de tv.  Bijna een kwartier lang zo dicht mogelijk op de tv als mijn moeder toestond ("niet zo dicht bij die teeveeheee, dat is slecht voor je ogen").  Geweldig vond ik het. Elk ander nummer wat van dat album af kwam was even lekker om mee te zingen en op te dansen.

Daarna kwam nog veel meer moois/lekkers. De laatste jaren heb ik nooit meer een Michael Jackson cd gekocht/gedownload en ik was het haast vergeten. Man in the mirror, I just can't stop loving you, Heal the world, The way you make me feel, Liberian girl, Smooth criminal, Remember the time, Black or white, They don't care about us en ga zo nog maar even door.

Verder nergens spectaculaire herinneringen aan maar vanavond kwam ik erachter dat ik vrijwel elk nummer kon meezingen en overal heb ik waarschijnlijk wel eens op gedanst.

Ja, uiteindelijk vond ik hem beter dan ik me tot voor kort realiseerde. Onbewust dus toch een soort van held.

Doorgerookt.

Bij de bushalte.

Ik ben niet aan t roken. Anderen wel. Een meisje komt aangelopen en vraagt toch juist mij om een vuurtje.

Het antwoord op de vraag of ik er zo doorgerookt uit zie is ze me nog schuldig. Meer dan een schuchter "haha" kwam er niet uit. (ik zag haar wel denken hoor: "dat wijf is gek" ;-))

Correctie

Leuk had ik gezegd toch? Bedenk me nu dat dat wellicht niet t goeie woord was. "Grappig, voorspelbaar en op z'n tijd verbazend" is de betere omschrijving op dit moment.

Mannen.....

T blijft raar volk maar toch zijn ze vaak wel leuk :-)

En zoals altijd

Neemt het leven een wending die ik niet aan had zien komen....

En betrap ik mezelf erop dat ik met een domme grijns op m'n gezicht boodschappen loop te doen. ;-)

DE RET laat je lopen

Zaterdag, met mijn vader en moeder in de auto. Onderweg naar Rotterdam. "Dan zet ik de auto bij Rijnhaven neer en dan gaan we met de metro naar Leuvehaven want het is nou geen doen in die stad natuurlijk" zegt mijn vader.

"Euhm.. nou, dan hebben we een probleem" was mijn antwoord "want ik heb mijn OV niet bij me". Daaropvolgend een hoop woorden die ik hier niet herhalen zal maar het kwam er op neer dat ik een domme doos was volgens pa en dat ik zelf ook wel had kunnen bedenken dat we de stad niet inkonden. Nou had ie daar gelijk in natuurlijk maar goed: ik was het ding nou eenmaal vergeten. Niks meer aan te doen.

Even was het stil, mijn moeder zat driftig in haar tas te rommelen en toen na een paar minuten: "ohw... ik ben de mijne ook vergeten!" Gna, ik dacht dat mijn vader gek werd ;-).
Voor degenen die het nog niet weten: je komt alleen nog de rotterdamse metro in wanneer je een ov-chip hebt. Geen chip -> geen metro. Gelukkig kun je wel wegwerpchipkaarten kopen. Dus ik zeg tegen mijn pa "maakt niet uit, we kopen gewoon 2 van die dagkaarten. Probleem opgelost".

Rijnhaven. We staan bij één van de twee automaten op het station. Oh, bij deze kun je alleen opwaarderen. Niet kopen. Dan de andere automaat. En, je voelt de bui al hangen, de automaat waar je kaarten kan kopen én ook contant kan betalen i.p.v. alleen pinnen....die is kapot.
Personeel natuurlijk nergens te vinden. Telefoonnummer van de RET ook niet dus daar sta je dan met je goeie gedrag. "#@$%&!!! Wat nu?"

Er zat weinig anders op dan naar het volgende station te lopen. Nou moet je weten, van Rijnhaven naar Wilhelminaplein (het volgende station) is maar een klein stukje en, alhoewel ik het belachelijk blijf vinden dat je op een station geen kaartje kan kopen -zeker niet als ik van mijn pa hoor dat die automaat de week ervoor ook al kapot was,  voor de meeste mensen prima aan te lopen. Voor mensen zoals bijvoorbeeld mijn moeder is het echter haast niet te doen. In een slakkegangetje zijn we naar de één van de ingangen van Wilhelminaplein (dit perron loopt schuin af ;-)) gewandeld.

Komen we daar eindelijk aan: één automaat en wederom heb je 'm al door: een automaat waar je alleen kan opwaarderen en niet kan kopen. AAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH!
Het enige wat je dan nog kan doen is weer helemaal omlopen (om het gerechtsgebouw heen) en hopen dat je daar dan misschien, als het de RET behaagt, een kaartje mag kopen :-S.

Wat mij betreft konden ze inmiddels de kolere krijgen. Dus ik heb mijn pa, de enige die wel z'n pas bij zich had, in laten checken, door de poortjes heengestuurd, weer uit laten checken.
De bedoeling was dat hij aan de andere kant van de poortjes zou blijven en zijn chip aan ons zou geven,  maar wat deed pa?! Die checkte uit en kwam weer terug door de poortjes naar mijn moeder en mij (het argh-gehalte werd steeds hoger ;-)).

Nieuwe poging. "Nee pa, jij gaat door de poortjes, checkt weer uit. BLIJFT DAN DAAR en geeft alleen je pas aan mij. Zo gezegd zo gedaan. Ik er doorheen, zelfde verhaal , pas aan mijn moeder gegeven en ook zij naar binnen.  So far so good.

Ik heb mijn pa en ma op het perron laten wachten en ben zelf over het perron naar de andere ingang gelopen in de hoop dat ik daar asjeblieft 2 kaartjes mocht kopen.
Weer 2 automaten, weer 1 alleen opwaarderen en 1 kopen en opwaarderen maar wonder boven wonder ook een RET meneer in een hokje. Dus ik eerst naar die man toe, het verhaal gedaan. Hij keek me een beetje wazig aan, dacht waarschijnlijk "wijf zeik niet zo, loop dat stukkie" maar durfde dat nog net niet te zeggen. Wat ie wel zei? "Ja... daar kan ik ook niks aan doen!"

"Nee LUL! Ik snap ook wel dat jij hier een beetje je zaterdagen in dat kutaquarium van je zit te verdoen, dat je eigenlijk liever met je hand in je broek en je afstandsbediening op je buik op de bank voor de tv had gehangen en niet weet hoe je een automaat moet maken die al -minimaal- een week kapot is." dacht ik.
Maar dat zei ik natuurlijk niet.

"Dat begrijp ik en ik neem aan dat ze ook wel weten dat dat ding kapot is maar denk je dat je het misschien nog een keer zou kunnen doorgeven want het is niet voor iedereen zo makkelijk of zelfs mogelijk om van het ene naar het andere station te lopen? En daarnaast: mensen die niet kunnen pinnen, en ik kan me in de buurt waar die automaat staat voorstellen dat dat voorkomt, en dus met contant geld moeten betalen kunnen ook hun saldo niet opwaarderen. Misschien is het dus toch een goed idee wanneer ze dat ding zo snel mogelijk repareren". Dat zei ik wel. Met veel pijn en moeite kwam zijn schrijfblok uit z'n tas en werd iets opgeschreven.  Dat was dat.

Ik naar de automaat, waar een andere mevrouw stond te zuchten en steunen. Zij wilde met contant geld betalen maar de automaat wilde dat duidelijk niet. De RET-meneer kwam zijn aquarium uit en na een hoop geklik op de automaat is het dan eindelijk gelukt en was ik eindelijk aan de beurt. Voor 2 personen 1 halte heen en 2 haltes terug mocht ik € 9,00 aftikken!

Toen we na afloop van het cliff diven weer terug met de metro gingen hing de volgende poster op het station. Needless to say dat ik haast in m'n broek heb staan pissen zeker?! ;-)

Zo, dat ben ik ook weer kwijt. Nu nog ff een mailtje naar de RET sturen.

Uit de oude doos

Pledge

En zo valt er ook nog wel es wat te lachen als je de vloer aan het dweilen bent.

Toen ik net met mijn neus boven de vloer hing (mop kapot, dus ik moest het ouderwets op m'n knietjes doen) bedacht ik me dat dat zeil eigenlijk best leek op het zeil wat vroeger in mijn kamer lag. En zoals dat gaat met gedachtes schoot het van die gedachte door naar de volgende en dan met name naar het pledge-incident.

Mrs. Spongebob en ik hadden ontdekt dat Pledge erg goed werkte wanneer je het op de vloer spoot en dan goed opwreef.
Het gevolg was namelijk dat de vloer spek- en spekglad werd en wij een geweldige glijbaan hadden. Geweldig vonden we het. Dus hop: pledge op de vloer, wrijven en glijden maar.

Tot mijn vader een keer mijn kamer ingesprint kwam, zijn voeten onder zijn lijf vandaan gleden en hij achterover in één keer op z'n gat zat. Wij vonden het erg grappig. Hij wat minder. :-D

Once in a lifetime.

Cadeau's allemaal in huis en ingepakt, fototoestellen opgeladen en in mijn tas. Zelfs ik ben onder de douche geweest, aangekleed en opgemaakt voor mijn "lift" er is.

Dat ik dat nog eens zou meemaken (en dat is waarschijnlijk exact hetzelfde als Henkie-baby straks zal denken ;-))

Hopeloos

Vanmiddag op de zaak. Gesprekje tussen Henkie-baby en mij. Ging over een andere collega die erg goed met excel is.  Hoe het gesprek letterlijk ging weet ik niet meer (doet er ook niet echt toe :-)) maar t was iets in de zin van "Als M. zegt dat t kan in excel dan is dat ook zo" . Henk kijkt me alleen maar aan en ik wil die uitspraak "verdedigen" door te zeggen: "Ja... dat is hetzelfde als dat je mij iets vraagt over........" en toen viel ik stil.
De bedoeling was iets op te noemen waar ik erg goed in ben en dat het dan dus logisch zou zijn dat je wanneer je daar een vraag over zou hebben je die aan mij stellen zou. Helaas... ik kon niks bedenken (wheeeeee) dus mijn opmerking sloeg als een tang op een varken.

Maar nu weet ik het: ik ben een held in het uitstellen van dingen die ik doen moet. Dat deed ik als kind zijnde al en ik doe het nog steeds. Verdomd als het niet waar is, het eindigt er altijd mee dat ik weer zwetend tot diep in de nacht iets af zit te maken en op die momenten kan ik echt een ongeloofelijke hekel aan mezelf hebben!

Contactgestoord

En toen deed internet niets meer op mijn pc :-(

Het ligt niet aan de provider want gecheckt,
het ligt niet aan het telefoonsnoer want nieuw snoer geprobeerd,
het ligt niet aan het modem want pc boven doet het wel,
het ligt niet aan de poort want kabel die naar boven gaat en kabel die naar mijn pc gaat verwisseld en ook dan doet mijn pc het niet en boven wel,
het ligt niet aan de utp-kabel want geprobeerd met andere kabel,
het ligt niet aan de netwerkkaart want andere netwerkkaart geprobeerd,
het ligt niet aan het draadloze "ding" (kan ff niet op t woord komen) want utp-kabel rechtstreeks van modem op mijn pc aangesloten
en virussen heb ik volgens meneer McAfee ook al niet.

Kortom: ik ben los. (en alle mensen die menen er écht verstand van te hebben zijn ineens doof, stom en blind, oftewel weten het ook niet maar willen dat niet toegeven ;-))

Panda

Misschien moet ik toch eens wat meer zonder zonnebril in de zon gaan zitten.

Nah ja zeg!

Géén id waarom ik nou weer zo'n mms toegestuurd krijg! :-P

Spijkerlegging

God, ik word oud. Ik wou beginnen met de zin "Ik heb een hekel aan kleren" en toen begon ik zelf te twijfelen. Ik wist het niet meer: ik vertel hier al te lang teveel ;-). Hoe dan ook, ik ben op zoek gegaan en inderdaad: ik heb het al eens verteld.

Wat prettig voor de lezer is want het enige wat ik dan nog hoef te vertellen is het volgende. Gisteren 2 spijkerleggings gekocht (een 80's lichte en een donkere), het ziet er uit als een skinny jeans maar zit net zo lekker als een legging. Wat een uitvinding!

Niets is wat het lijkt

Die borsten, dat weten jullie al, die waren geen succes (vraag me af waar ze gebleven zijn trouwens). Vullen, wegzuigen en optrekken is misschien inmiddels wel nodig maar nooit gedaan en de extensions die ik ooit in mijn haar had waren van zo'n korte duur en zo "rotterdam-zuid-tokkie-lelijk" dat ze zelfs nooit mijn blog gehaald hebben.
Kunstwimpers heb ik 1 x met uitgaan geprobeerd maar halverwege de avond liet er 1 los en de rest van de avond heb ik met een jeukend oog rondgelopen. Die zijn dus ook in de vuilnisbak terechtgekomen.

Gisteren ben ik begonnen mijn acryl-nagels eraf te halen (het enige van al die fake dingen die ik helemaal niet nodig heb maar ik was het french-manicuren zo zat en dit was lekker makkelijk). Kortom: ik ben er klaar mee al die "onzin".

En dan nog een mededeling voor al die - mij onbekende- heren die op hyves ineens vriendjes met me willen worden: de foto die u ziet is inmiddels een jaar of 6 oud. En mensen worden er na hun 35e nou eenmaal niet mooier op.  U bent gewaarschuwd!

Boer zoekt vrouw

Tis dat ik er te laf voor ben ;-)

Moment in time

Ring ring

Ik pak de telefoon en zie een mij onbekend 06-nr.

"Met Anne-Marie"

Ik hoor wat onverstaanbaar gebrabbel aan de andere kant.

Nog een keer dan maar: "Hallo, met Anne-Marie"

"Ja Anne-Marie, ik ben het. Tante Annie. Ik dacht dat ik jouw nummer niet had...."

"Euhm.. ik denk dat u een verkeerd nummer heeft"

"Nee, dat kan niet want ik had jouw nummer helemaal niet!"

"Mevrouw? Ik denk dat u een verkeerd nummer heeft hoor" probeer ik nog een keer.

"Oh echt waar? Dan ga ik nog een keer bellen. Dag hoor!"

En weg was ze.

Ik hoop dat andere Anne-Marie meer wijs uit haar verhaal kan :-)

Knoop in je hersenen

Nu kan ik ook verticaal zoeken (enzo).

En ik snap heus hoe het moet/werkt (en vind het nog leuk ook) alleen raken m'n hersens steeds in de knoop bij het in elkaar freubelen van de formules.

Blijven zingen

En ik nou?!

Vanmorgen vroeg, iedereen slaapt nog maar ik ben al wakker (het zal ermee te maken hebben gehad dat mijn pa om 07.30u aan de tel hing ;-)). Ik loop naar beneden, geef de waterkoker een zwieper, zet de pc aan, gooi de achterdeur open en ruim wat troepjes op.
Met m'n bakkie thee duik ik achter de pc. Heerlijk, ff lekker rustig zitten terwijl er niemand om me heen is. Muziekie aan, zonnetje schijnt. Madd is een blij mens.

Even later, Demi komt naar beneden en gaat tv kijken. Daar gaat mijn muziek. Wanneer zij na een tijdje naar boven verdwijnt zet ik de tv weer uit en mijn muziek weer aan.

Wat later, Dylan komt naar beneden en gaat Guitar Hero spelen. Daar gaat mijn muziek. Wanneer hij naar een tijdje naar boven verdwijnt zet ik de X-Box uit en mijn muziek weer aan.

Nog later, Danny komt naar beneden en gaat op You Tube zijn muziek luisteren. Daar gaat mijn muziek. Wanneer hij na een tijdje naar boven verdwijnt zet ik zijn muziek uit.

Ik heb het luisteren naar mijn muziek maar opgegeven....

Au!

Het is het laatste wat door m'n hoofd schiet voor ik in slaap val en het eerste wanneer ik weer wakker wordt. De rest van de dag schiet het op de meest vreemde momenten weer in mijn gedachten en krimpt mijn hart samen.

Onbegrijpelijk misschien voor anderen, "het was toch maar een collega". Maar het was niet zomaar een collega hij was (en blijft hoop ik) een deel van mijn leven, hij gaat niet weg omdat hij weg wil maar omdat hij weg moet, hij gaat niet naar een andere afdeling maar verdwijnt definitief uit het gebouw.

Nooit meer "veel plezier vandaag", nooit meer "hmmmm... lekker. Roken.", "onacceptabel", "fijn dat je er was", "gaat het een beetje met je?", "hee vrouwtje achternaam....", functioneringsgesprekken van een uur die al na 10 minuten klaar hadden kunnen zijn, de slappe lach, het zingen, de -letterlijke- aai over mijn bol en de knuffel.

Ja, ik ga hem missen. Verschrikkelijk missen.

Au.

Ik haat ze, ik haat ze!

Van die hufters mensen die bij de kassa op hun dooie akkertje hun tassen in gaan staan te pakken. Dat pakje in deze tas, die fles in die krat. Dat blik daar... oh nee, toch maar hier en waar zal ik dit nou toch weer es laten....?

AAAAAAAAAAAAAAARGH!

En die slechte smaak qua schoenen maakt het er al helemaal niet beter op ;-)

Oops...

Inderdaad: het was niet waar ;-)

Vandaag mijn nieuwe speeltje binnengekregen. En hulde aan Nokia: gewoon weer hetzelfde menu, (dus probleemloos overschakelen), back-up die zo van de oude op de nieuwe telefoon gezet kan worden (dat scheelt veel tijd en ergernis), dezelfde lader, dezelfde USB-kabel en deze keer zelfs met een auto-lader (nu alleen die auto nog ;-))

Morgen

"Het gaat een lange nacht worden" zei hij vanavond.

En ik kon niets anders dan dat beamen....


Geen idee hoe mijn wereld er morgen uit zal zien. Beangstigend idee.

Grmbl

Wat heb ik toch een hekel aan realistisch zijn. Nou ja: heel soms dan en met name wanneer het betekent dat Demi en ik deze keer niet mee kunnen naar Spanje.

Optimistisch als ik ben (en dat is een goeie zaak heb ik net gelezen) ga ik er echter vanuit dat we deze maand op de zaak prijs hebben in de staatsloterij en dan ziet de wereld er weer heel anders uit ;-)

(Doet ff duimen voor ons: BA 047371, GZ 030062, KM 022753, HR 015444, KQ 008135, EF 093826, FW 086517, FB 079208, GE 061999 en
CP 054680 zijn allemaal goed ;-))

Struisvogelpolitiek

Wanneer je er niet aan denkt is het ook niet zo.

Died & went to heaven

2 keer vallen van m'n huis, een kroeg waar ze coca-cola in flesjes hebben en je mag er roken..

Oorverdovende stilte

Zo zitten er, ff tellen: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 tien man in je huiskamer, waarvan 4 "enigzins" aan de drukke kant en dan ineens binnen 5 minuten is iedereen weg en blijf je alleen over.

Ik ben er nog niet helemaal over uit of ik het nou wel of niet lekker vind.

Trekken maar

Dus. Kiespijn -> een wortelkanaalbehandeling, tweede kanaal niet te vinden. Weer een dikke wang en dus nog een wortelkanaalbehandeling, tweede kanaal gevonden maar "Hee, kijk nou, daar zit er nog één!". Toen alsnog mijn kroon eraf gesloopt en kanaal nummer drie gevonden.

Vandaag mocht ik weer terug om het af te ronden. Toch nog even een vijltje erin... nou dat heeft ze geweten ook: ik kwam 20cm van de stoel omhoog en beet haast haar vingers eraf. "Kijk nou... een vierde kanaal en dat is denk ik degene waar je zo'n last van hebt gehad". Argh...

En het allerergste: na drie wortelkanaalbehandelingen en het slopen van mijn kroon is nu de uiteindelijke conclusie dat de kies er toch maar uit moet. Dus er ligt een verwijskaart voor de kaakchirurg.

Mag ik even gillen?!

Ook irritant

Verder totaal overbodige en niet interessante info maar ik wou het toch ff kwijt: Net zo irritant als valentijnsdag en sowieso over het algemeen langduriger: een loopneus.

Dodelijk vermoeiend! (en nogal beschamend wanneer je in de metro ziet en je voelt ineens je halve neusinhoud leeglopen zonder dat er ook maar iets is wat je daar tegen kan doen)

Afbeelding daar geleend.

Magic Number (2)

Er moesten er wereldwijd dus 7000 uit. Vandaag stond er in de sportzaal een bijeenkomst gepland waarin we te horen zouden krijgen hoeveel er in heel Nederland en, belangrijker voor mij, hoeveel er bij "ons" uit moeten.

In heel nederland zijn het er 2700. Bij ons 480 (of, als je het anders bekijkt, 320 tot 350) waarvan weer 93 binnen mijn divisie. Best veel.

Wij (degenen die "productie" maken) zitten (nog?) safe maar voor het management en ondersteunende afdelingen breken er spannende tijden aan want daar gaan de klappen vallen.
Nu maar hopen dat men een keer goed nadenkt en de goede keuzes maakt. Dat zou namelijk betekenen dat mijn teammanager blijft want die willen we met z'n allen nog lang niet kwijt!

Het zal toch niet waar zijn

Volgens mij wordt dit de eerste keer in 10 jaar tijd dat ik een nieuwe gsm mag uitzoeken en er niets is wat ik graag hebben wil. Mijn gsm heeft een camera met flits (maakt zelfs betere close-up foto's dan m'n camera ;-)), is een mp3-speler,  heeft gps en wi-fi, ik kan er mee mailen en surfen, skypen, fringen, msn-en, mms-en, ik kan van die achterlijke barcodes scannen en verdomd: ook nog sms-en en zelfs bellen.

Tenzij er nog hele rare dingen gaan gebeuren denk ik dat ik het nog maar een jaartje met m'n N82 doe.

De wonderen zijn echt de wereld nog niet uit.

Prinses in haar Schobberdebonk*

Ik weet het, ik ben de 40 gepasseerd, gescheiden en heb 3 kinderen. Het verval (lichamelijke voor de duidelijkheid, geestelijk ben ik -nog- prima in orde :-P) begint in te treden en ik ben zeer zeker niet die "het-leven-begint-bij-40 en oh-ik-zit-nu-pas-lekker-in-mijn-vel-want-ik-ben-nu-wie-ik-wezen-wil" veertiger. Sterker nog: ik word geen blij mensch wanneer ik 's-morgens in de spiegel kijk. Ze kunnen me 100 keer vertellen dat ware schoonheid van binnen zit, ik zou toch liever wat minder aardig en een stuk strakker zijn ;-).

Om te voorkomen dat de spiegel mijn zelfvertrouwen breekt heb ik de spiegel mezelf moeten beloven 's-morgens eerst de boel ff enigszins glad te laten trekken voor ik mezelf in de spiegel bekijk. Als tegenprestatie is zij ben ik dan na dat half uur (en wat dagcreme en make-up) mild voor me ;-).

Kortom, allemaal geen dingen die ervoor zorgen dat de Prins op het witte paard zich onverwacht aandient en me met zich meeneemt naar een zorgeloos, onbewoond eiland met stralend blauwe luchten, witte stranden, kabbelende bergbeekjes, romantische etentjes onder een palmboom bij zonsondergang en nog meer van die bouquet-reeks achtige clichés.

Om mijn kansen toch zo groot mogelijk te houden zou je denken dat ik er vanalles aan doe om er dan in ieder geval van 's-morgens vroeg tot 's-avonds laat uitzie om door een ringetje te halen.  Maar nee, niets van dat alles. Geen perfect-boobs (de reactie's blijven leuk om na te lezen... denk ik. 'T kan ook zijn dat het zo'n "je had erbij moeten zijn" ding is ;-) en nog steeds vraag ik me af waar -the one and only- Cat is gebleven), geen geweldige bh meer. Vooral geen extensions (nee, geen link. Heb ze wel gehad maar vond t zo'n drama dat ik niet eens 't lef had er een foto van op mijn log te zetten.... en dat wil wat zeggen!), geen kunstwimpers (die raak ik alleen maar kwijt) enz enz.
Overdag wil moet ik me nog wel fatsoenlijk aankleden en als ik uitga wil ik het maar zodra ik thuis ben en geen visite verwacht  (niet dat dat altijd wat zegt... toch Huey?! ;-)) loopt er een spoor van kledingstukken naar mijn slaapkamer ** en ruil ik alles om voor een flubberbroek, oude trui en Uggs. Heb ik het erg koud dan gooi ik daar nog een ochtendjas overheen. Nee, niet erg spannend maar ach... eer de prins op het paard me gevonden heeft heb ik mijn kleren wel weer aan ;-).

*Schobberdebonk, aka Sexbroek, aka Sexloos Maar Ontzettend Lekker Zittend Kledingstuk

@ Toevallig langssurfende Toekomstige Prins: Voor jou verander ik natuurlijk a la minute. Ik beloof bij deze plechtig dat ik  elke avond met perfecte make-up, gemanicuurde nagels, kousen, stiletto's en al wat diens meer zij bevallig op de bank zal zitten ;-)

** Ok, ik geef toe: dat is gelogen. Mijn schoenen gaan terug in de doos, mijn kleding gaat gelijk netjes de wasmand in of wordt op een hangertje gehangen... maar dat is minder leuk om te vertellen.

De kleine dingen die 't doen

Vroeger liep ik er elke dag. Het ligt precies halverwege de 100 meter tussen mijn lagere school en het huis van mijn ouders. Ook nu loop ik er nog minimaal 2 x in de week, gedachteloos, voorbij.

Tot van de week. Mijn oog viel op het stoepkrijt op de grond. Ik hoefde niet te lezen wat er stond om te weten waar het voor was. Wij deden het als kinderen  en ze doen het nu dus nog steeds: spoorzoekertje. Toch stopte ik om de één of andere reden en las. 
"2 Rondjes om de rotonde" stond er en ineens was ik weer 7 of 8, misschien zelfs wel 12. Liep ik elke dag over het pleintje van en naar school, speelde ik bijna dagelijks thuis bij mij of m'n vriendinnetje of we waren met met een berg andere kinderen op de grote parkeerplaats (die waren toen overdags nog helemaal leeg... kun je je nou toch ook niet meer voorstellen?!) balletje trap, bordje tik, verstoppertje, tikkertje enzovoorts aan het spelen. Waren wij degenen die met stoepkrijt een opdracht op de stoep schreven.

Soms lijkt gisteren wel 100 jaar geleden. Van de week was 33 jaar geleden, door dat ene zinnetje, weer  heel even weer gisteren.

(1 Verschil is er trouwens wel: was het voor ons gewoon "het pleintje", tegenwoordig is het gepromoveerd naar "rotonde" ;-))

Warm bad

Je staat er nooit bij stil, tenminste: ik deed dat tot voor een paar jaar terug niet maar wat is het een luxe om in het gezelschap te zijn van die mensen bij wie je helemaal jezelf kan en mag zijn.
Bij wie je je veilig en vertrouwd voelt, bij wie je kan zeiken, chagerijnig zijn, met wie je kan lachen, ouwehoeren, discussieren, met wie je het niet eens hoeft te zijn, voor wie je je nooit hoeft te schamen (... ;-)). Die je misschien met enige regelmaat een ontzettende domme doos vinden maar toch altijd van je houden. Een warm bad noemen ze het wel....

Afgelopen weekend had ik dat warme bad en ik heb er van genoten...

Topdag

Volgens # 1 was ik onacceptabel (ben nu nog van slag af),
# 2 zei dat ik lui en dom ben (daar ben ik helemaal klaar mee) en
# 3 blerde dat ik niet kon fietsen (dat was de ergste ;-)).

Het was duidelijk niet mijn dag vandaag!

Zo weinig zin

Zo helemaal geen zin, tegenzin zelfs. Maar het is of nu (ik weet nl al dat er de komende dagen ook niets van komen gaat) eindelijk mijn uitgroei gaan verven of er nog een dag als Truus van drie-hoog-achter uit Rotterdam Zuid bijlopen.

En dat daar heb ik nog veel minder zin in dan in dat verven, dus wat mot dat mot. Ik ga me naar de badkamer slepen. Blergh! ;-(.

Niet te doen

En als ik zeg niet te doen dan bedoel ik ook écht Niet Te Doen! Natuurlijk ben ik sowieso te laat begonnen met het inplakken van Demi's foto's. Nou is dat nog tot daar aan toe maar als je duizenden foto's van je dochter hebt (lang leve het digitale tijdperk) zie je echt door de bomen het bos niet meer. Tel daarbij op dat ik gewone fotoalbums niet leuk vindt en ze dus ben gaan scrappen dan weet je het wel (of niet... maar dan moet je het maar van me aannemen ;-)).

Met scrappen van haar foto's ben ik op dit moment bezig in album nummer 5 en ze is in het laatste album nog maar 18 maanden. Met nog ruim 4 jaar te gaan moeten er nog heel wat albums bijkomen maar ik was er ff klaar mee. Geen zin in de zooi die je er van hebt, geen zin om op de zolder (waar ik m'n freubelplekje heb) te zitten, geen zin (en geld ;-)) om weer een vermogen aan het afdrukken van foto's uit te geven. Gewoon ff niet dus.

Dus bedacht ik me dat ik in ieder geval "even" een album van 0 tot nu digitaal in elkaar zou gaan scrappen. Om te voorkomen dat ik wéér veel te veel foto's zou gaan gebruiken heb ik mezelf een restrictie opgelegd: per maand niet meer dan 1 pagina. Maar man oh man wat is het moeilijk om uit een hele maand foto's een paar foto's uit te kiezen die ik gebruiken mag.
Zo ben ik nu bij juni 2004, in die maand heb ik 302 foto's van haar gemaakt. 302 Foto's die ik doorblader en waarbij ik vaak langer blijf hangen dan noodzakelijk is, waarbij ik me voor de zoveelste keer realiseer dat de tijd veel te snel gaat.
De momenten waarop ze genomen zijn staan me nog haarfijn voor de geest. Elk moment, elke foto even dierbaar... een onmogelijke keus om te maken.

Doe mij een keer wat simpels

"Prikkelbare Darm Syndroom" het is nu al de 2e arts die tot die conclusie komt dus dan zal het wel.

' T is weer zo'n vaag iets. Klachten zijn wisselend van aard, kunnen langdurig aanhouden of steeds terugkomen, je kan jarenlang klachten houden en soms zijn de klachten ineens helemaal weg. Een lichamelijke oorzaak is er niet voor te vinden, het kan geen kwaad maar kan wel verdomde (mijn woord, niet dat van de dokter) vervelend/pijnlijk zijn.

Medicijnen zijn er niet. Speciaal dieet zinloos (tenzij je last hebt van verstoppingen maar dat heeft dan niet perse met dat PDS te maken). Hoe de klachten onstaan is niet duidelijk, het lijkt erop alsof de darmen sterk reageren op drukte/spanningen.

Op de ene site lees ik het één op een andere weer wat anders. De informatie die ik van de dokter heb meegekregen wijkt daar weer van af. Het enige waar ze het over eens lijken te zijn is wel regelmaat en geen stress (echt wat voor mij ;-)).

Om m'n vader maar weer es aan te halen: "Ze heb weer wat". En ze is er niet blij mee. Doe mij gewoon iets waar ik een pilletje tegen (of voor... ik weet dat nooit) kan innemen. Bah!

En ja hoor...

Verdomd als het niet waar is, al sinds 1993 is het bijna ieder jaar rond 6 januari raak.
Die van '93 zal ik niet snel meer vergeten, ik was hoogzwanger van Dylan (die is geboren op 22 januari) en liep net een paar uur "achter" op mijn toenmalige echtgenoot. Alles wat hij had kreeg ik vlak daarna. Van onder en boven... het kwam er aan alle kanten uit.
De hele avond en nacht hebben we samen van het bed naar het toilet lopen rennen. Achteraf hebben we er om kunnen lachen maar die nacht heb ik het behoorlijk slecht naar mijn zin gehad (het idee dat de baby door al dat gerommel in mijn buik de bevalling op gang zou komen maakte het er niet beter op).

In ieder geval: Buikgriep. Deze keer zijn Demi en ik de pineut. U bent vast gewaarschuwd.

 

Ik weet geen titel

"Je verwaarloost je log" zei hij op oudejaarsavond (Dat is trouwens ook zo'n beetje het laatste wat ik me herinner van oudejaarsavond maar da's weer een ander verhaal en valt onder de opmerking die hieronder gaat komen over "te ver gaan" ;-))

En hij heeft natuurlijk gelijk. Het is geeneens bewust verwaarlozen maar of het komt er gewoon niet van, dingen uit het verleden zijn zo onderhand allemaal wel es een keer verteld, ik heb niets bijzonders te melden, of ik heb wel wat te vertellen maar dan is het weer iets wat zelfs mij te ver gaat om op m'n log te zetten (dat gaat dan meestal over dingen die ik met m'n vriendinnen heb besproken en die klaarblijkelijk heeeel gewoon zijn maar toch net iets té om hier neer te zetten), of het gaat weeer over de kinderen (en als ik ergens een hekel aan heb zijn het die weblogs..... juist: die alleen nog maar over kinderen gaan) en zo is het altijd wat.

Wat dan wel weer leuk is om te vertellen is dat mijn camera weer terug is. Was die weg dan?? Jawel.. en iemand die mijn log ook werkelijk leest had dat geweten :-P.
Hij was weg omdat ie kapot was.
Hij was kapot omdat hij op de vakantie in Spanje van tafel gestoten werd met de lens nog uit. Natuurlijk viel dat ding precies met z'n lens naar beneden op de grond en dat was het einde van de camera. Hij blerde nog iets van "lens failure" en dat ik 'm aan en uit moest zetten maar dat was het dan ook. De lens stond scheef op de camera. Einde oefening

De avond dat ie kapot viel hebben we er verder niet meer naar gekeken maar een dag of wat later besloten tante neel en ondergetekende dat we toch maar eens moesten proberen of we dat dingen konden repareren.
Dus wij een hamer gepakt....

Serieus: we hebben geprobeerd voorzichtig de lens weer recht te duwen maar dat was als aan een dood paard trekken, geen beweging in te krijgen. Dus wij een hamer gepakt en een theedoek.
Tante neel hield heel voorzichtig (want als de dood dat ik haar zou slaan ipv de camera) de camera beet en ik heb met m'n ogen dicht (want als de dood dat ik m'n camera in 1 klap helemaal aan gort zou slaan) een klap gegeven.
Toen ik weer keek lag tante neel in een deuk en de camera lag er nog net zo bij als voor de klap! Dan maar een hardere klap. Dat werkte... alleen zat hij nu aan de andere kant schuin. Ik heb nog nooit zoiets engs gedaan maar na nog een klap of wat zat de lens weer helemaal in de camera. Camera weer aangezet maar helaas: nog steeds lens failure. Het ding was pas een paar maanden oud dus best lullig.

Gelukkig geloofden ze bij Casio dat het écht niet mijn schuld was en dat ie het gewoon ineens niet meer deed en is hij nu gerepareerd. Beetje jammer alleen dat ze vergeten zijn de accu mee terug te sturen... maar dat zal mijn straf dan wel zijn ;-)

Tsjong...

het dingetje is zo mooi geworden dat ik er gewoon een beetje trots op ben :-)

Tot zover mijn bijdrage van vandaag: ik ga me op mijn kerstinkopen storten. Kind 1 kan ik altijd wel 100.000 dingetjes voor verzinnen, kind 2 weet ik zowaar ook voldoende dingen voor maar kind 3??? Werkelijk géén idee wat ik daarvoor kopen moet. En dan hebben we het nog geeneens over mijn vader gehad :-(.

Brrrr

Tweede kerstdag "moet" ik een fatsoenlijk kerstdiner voor 6 personen op tafel weten te zetten... ik word er nu al nerveus van ;-(

@1: Nee, inderdaad: ik ben niks gewend
@2: Jullie kennen mijn kookkunsten toch?!

Ons bin zuunig

Voor de niet rokers onder jullie: roken is een dure hobby verslaving. En, voor de fanatieke anti-rokers: dat is natuurlijk terecht want het is een rotgewoonte en ik moet er mee stoppen. Het stinkt en jullie vinden het vies en alle rokers zijn asociale hufters (dit in tegenstelling tot al die fijne, sympathieke, sociale niet-rokers die ik elke dag tegenkom ;-)). Roken bij de bushalte zou ook verboden moeten worden (wel es bij de uitlaat van een bus gestaan?) enzovoorts enzovoorts.
Zo: dat commentaar is vast gegeven ;-).

Dus: roken is een dure aangelegenheid. Onlangs zijn de pakjes met 19 stuks weer € 0,50 in prijs verhoogd wat maakt dat een pakje nu € 4,50, of zoals in mijn geval (ik rook 100's )€ 4,60 kost. Nou kan ik soms een verschrikkelijke centenneuker zijn dus wanneer ik nog ergens pakjes met de oude prijs (€ 4,10) tegen het lijf loop neem ik gelijk een slof mee.

Vorige week bij het kruidvat hier bleken ze nog pakjes van € 4,10 te hebben dus ik vroeg om een slof. Die moest ze van achteren pakken (klinkt ranzig, is het niet). Toen ze terugkwam met de slof zei ze dat deze zelfs nog goedkoper waren, het was nog een slof van € 4,00. Dat was toch ff snel € 6,00 "bespaard".

Omdat ik er vandaag toch weer was vroeg ik of ze nog pakjes voor € 4,10 had, ze moest even kijken en zelfs nog een keer kijken. Nou, zei ze, deze zijn zelfs nog € 3,80!

Voor mij lekker, daar niet van, maar volgens mij moeten ze daar toch een beetje beter gaan spiegelen.

BH

Zo verschrikkelijk irritant, heb je een bh gevonden die -alhoewel niet overgoten met lintjes, strikjes en kantjes, toch sexy is. Die de boel omhoog, bij elkaar en in de juiste vorm weet te houden. Die ervoor zorgt dat het zelfs bij mij lijkt alsof er wat zit ;-), die je niet ziet zitten onder je shirt...

en dan gaat ie uit de collectie  :-(

Zij met 'r goeie ideeën...

Het leek zo'n goed plan: een "dingetje" * voor mijn vader en moeder maken. Dat was het ook wel alleen ging er iets meer tijd inzitten dan verwacht. Inmiddels ben ik er al twee weken elke minuut die ik vrijmaken kan mee bezig geweest. Nu moest ie af, anders heb ik hem nooit voor de kerst in huis.

Vanavond en vannacht dus de laatste loodjes en natuurlijk liep er weer het één en ander mis maar godzijdank: het dingetje is af. Nu nog "even" wachten tot het op de plaats van bestemming is en dan mag kan ik ook eindelijk mijn bed opzoeken.

Heeft mijn vader alweer gelijk: "Jij ook altijd met je goeie ideeën!" :-)

Trusten en een fijne week!

*"Dingetje" blijft helaas even dingetje (Hoe vaker ik dat woord neerzet des te maffer klinkt het en ziet het er uit) tot pa en ma hun dingetje hebben. Ik kom er nog op terug (als ik het niet vergeet ;-))

Wat ik me afvraag

In hoeverre mag iemand voor zijn/haar partner bepalen met wie ze omgaan?

(Oh en nee: ik heb het absoluut niet over mezelf, als er 1 eigenschap is die ik mis én waar ik een afgrijselijke hekel aan heb dan is het wel jaloezie)

Faalangst?!

Ik wist het al een maand of 2, ik moest een testje doen op de zaak. Via e-learning. De uiterste datum waarop je de test doen kon was 27 november en natuurlijk heb ik het weer tot de allerlaatste (voor mij) mogelijke dag uitgesteld.

Nu betrof dit testje absoluut geen hogere wiskunde maar de angst die ik heb om het niet te halen (en dus "af te gaan") zorgt ervoor dat ik dit irritante gedrag blijf vertonen.  Ik had het al toen ik nog op school zat en ik heb dat nooit afgeleerd.  Uiteindelijk is het (natuurlijk?) ook deze keer weer allemaal goedgekomen.

Wel fijn dat ze erbij vertellen dat 100% meer is dan de vereiste 65% vind je niet?! ;-)

Hoe dan ook: Misschien is het een goed voornemen voor 2009 (je kan er maar op tijd over na gaan denken ;-)) om dit af te gaan leren, wie weet kan ik dan ooit nog es een echt vak gaan leren ;-)

Morgen hebben we trouwens weer een buitenspeeldag, alleen is ie deze keer binnen en wordt er weinig gespeeld en veel gesproken. Als ik het van de teams die ons voor zijn gegaan goed heb begrepen kan het er heftig aan toe gaan. Ik heb me voorgenomen maar es een keer mijn mond te houden, ik ben normaal gesproken al heftig genoeg ;-).

Ik vind

Weet u, meneer V: Wanneer je zoon is opgegroeid tot één van de meest onzelfzuchtige, gulle, liefdevolle, gezellige, eerlijke, gastvrije en zorgzame mensen die ik ken, iemand die altijd dicht bij zichzelf blijft en toch respect naar een ander weet te tonen dan zou je van trots 7 meter naast je schoenen moeten lopen!

Dat u dat ff weet!

En het is nog geeneens Sinterklaas

Het lijken wel de nationale-verwendagen hier.

Zo kreeg ik het allerliefste cola-flesje wat je ooit gezien hebt.

Als je hem zo ziet denk je "Euh.. ja, dat is een cola flesje. So what?!" maar het is niet gewoon een flesje cola maar een pietepeuterig net echt klein flesje. Echt glas, een echte dop (hoe heet zo'n ding ook al weer?) en (bijna ;-)) echte cola erin.
Voor de meeste mensen niet echt iets om van uit hun pantalon te springen maar diegenen die mij beter kennen snappen het wel ;-)

Om een beter beeld te krijgen van het flesje: hier is hij nog een keer, naast een aansteker en een sleutelhanger (die ik een paar jaar geleden van Dylan heb gekregen en met mijn leven bewaak).

Geef toe: het is echt het allerliefste flesje wat je ooit gezien hebt ;-).

Dan waren er natuurlijk de Uggs. Ik kan me voorstellen dat de meningen over de schoonheid daarvan verdeeld zijn maar 1 ding weet ik zeker: over het comfort is geen discussie mogelijk. Ik heb ze nu bijna een week en de enige keer dat ze in die week uitgegaan zijn is wanneer ik naar bed moest (en zelfs dan met tegenzin). Zelfs wanneer ik vroeg onder de douche ben geweest en in mijn pim beneden zit dan doe ik ze weer aan. Pantoffeltjes zijn het!

Last but not least was er nog het mystery-cadeau. Inmiddels weet ik gelukkig wat het is maar helaas: ik kan het nog niet met jullie delen. Het was namelijk een cadeau met een opdracht. Zodra de opdracht vervuld is kan ik er meer over vertellen: tot die tijd zullen jullie het met deze vage foto moeten doen :-)

Jaaroverzicht

Ja ik weet het, ik ben dat irritante mens wat altijd en eeuwig met haar fototoestel rondloopt en wanneer ze die toevallig een keer niet bij zich heeft dan gebruikt ze haar gsm wel. Doodziek worden jullie ervan, ik weet het heus. Maar weet je wat het is: ik heb nu wel overal foto's van. De meest zinnige en onzinnige dingen die het afgelopen jaar gebeurd zijn staan op mijn HD en daardoor kan ik nu een jaaroverzicht maken.

Een jaaroverzicht met niet alleen de standaard foto's maar ook van die keer dat Demi en opa voor de lol "300"  x de roltrap van de voetgangerstunnel (17 meter!) bij de Parkkade op en neer gingen. Het Deja-Vu feest waar ik met Huey, Danny en Manouk heenging, Demi die ziek was, het tutavondje met de Buurvrouw, opa die m'n tuin betegelde, de eerste eigen auto van het Buurmeisje, het moederdagcadeautje wat Demi had gemaakt enzovoort enzovoort maar natuurlijk ook de verjaardagen, het weekend Parijs en de pre-vakantie BBQ.

Niet de meest kunstzinnige foto's maar wel allemaal kostbare herinneringen. Ik vind het allemaal veel te leuk om zo nu en dan weer eens terug te zien dus ook volgend jaar zijn jullie nog niet van mij en m'n foto's nemen af ;-))

Deprimerend 70

Dat ik hem deprimerend vind betekent eigenlijk niks meer dan dat ik een ouwe doos aan het worden ben. Immers: zie je die tekst ergens hangen op je 15e dan zijn die "pakweg laatste 30 jaar van je leven" nog vele avondjes uit, nachten doorhalen, verliefdheden, vriendjes, giechelbuien, liefdes-verdrietjes, schooldagen, vakantie's, examenfeesten, bruiloften, kinderen, echtscheidingen en begrafenissen ver weg.
Ben je zoals ik (nog net ;-)) 40 dan begin je al aardig tegen die laatste 30 jaar aan te hikken. Een raar idee wanneer ik erover nadenk. Mijn beste vriendin ken ik al inmiddels 33 jaar, 23 jaar geleden deed ik eindexamen, mijn oudste kind is alweer bijna 20 en 10 jaar geleden ben ik gescheiden. Het lijkt allemaal alsof het gisteren was en toch is het alweer een mensenleven geleden. Vandaar: deprimerend, omdat die laatste 30 jaar van mijn leven simpelweg te dichtbij zijn.

En 70? Prachtige leeftijd natuurlijk, van een prachtige man. Ik vertelde al dat je hem die 70 niet geven zou maar met name in mijn hoofd is ie dat nog lang niet, 55 is ie. Max! En hij blijft nog minimaal 30 jaar mijn vader! Ik ben tenslotte nog lang niet "groot" genoeg om het zonder hem te doen.
Toen ik me op zijn verjaardag realiseerde dat hij écht al 70 is geworden drong het tot me door dat dat al best op leeftijd is. Mensen genoeg die die 70 al niet eens halen. Zijn eigen vader is maar 74 geworden, zijn broer maar 50, mijn schoonvader destijds maar 52.
Reëel gezien zit hij middenin de laatste 30 jaar van zijn leven... en dat is een eng idee. Het idee dat mijn vader, één van de twee mensen die me heeft laten zien en geleerd wat onvoorwaardelijke liefde is, de man die op een metershoog voetstuk staat, er ooit niet meer zal zijn is een idee waar ik nog lang niet aan wil wennen.

Nee, ik zit niet in een wak, ben niet depressief en ook niet van plan mezelf voor Lijn 9 te gooien... alleen realiseer ik me dat het leven sneller aan me voorbij gaat dan ik me ooit had kunnen voorstellen.

Deprimerend

Er zal best een team flitsende reclamemakers heel lang over gebrainstormd hebben

maar ik vind het maar een deprimerende advertentie.

Zwart

Bloemen en andere prints, kleding in alle kleuren van de regenboog: bij anderen vind ik het (vaak) hardstikke leuk maar in mijn kledingkast is het toch altijd weer zwart wat de boventoon voert.

En, terwijl dit dwangneurootje zelf naar de foto kijkt denk ze: "Wat doen die giletjes daar tussen dat roze??"

Shall we dance?

Het was schijnbaar weer eens tijd voor zo'n zeldzame avond waarop ik een film (af)kijk. Gezien het thema van de film enigzins voorspelbaar, dat dan weer wel.

Op één of andere manier ben ik altijd al gek geweest op dansfilms. Begonnen met Saturday Night Fever*, totale gekte natuurlijk met Grease (7 keer in de bioscoop gezien en ontelbare keren op tv, video en dvd). Dan Xanadu. Natuurlijk Fame, Footloose en niet te vergeten Dirty Dancing.
De enige die ik nooit gezien heb is Grease 2. Ik weet eerlijk gezegd ook geeneens of dat ook een dansfilm is.
Puberale dwarsheid is het geweest. Géén John Travolta en Olivia Newton John. Het had niet de magie die Grease had en dus geen Grease 2 voor mij. De antipathie (/dwarsigheid ;-)) is gebleven toen ik ouder werd en tot op de dag van vandaag heb ik hem nog steeds niet gezien.

Vanavond dus "Shall We Dance?" (2004) op televisie.
De film is zoals je 'm verwacht, geen spectaculair verhaal. Een advocaat heeft het gevoel dat er iets ontbreekt in zijn leven. Op een dag besluit hij dansles te nemen, buiten medeweten van zijn vrouw om. Het dansen wordt zijn lust en leven. De avond dat hij meedoet aan een danswedstrijd blijkt zijn vrouw tussen het publiek te zitten. Hierna stopt hij met dansen. Natuurlijk loopt het uiteindelijk allemaal goed af. Kortom: zo'n film waarbij de meeste mannen al na de eerste 5 minuten afhaken ;-).

Wanneer ik uitga is dat voornamelijk om te kunnen dansen, niets heerlijker dan dat. Graag had ik ook kunnen stijdansen maar, ik heb het al eens eerder verteld, ik heb nooit een vriendje gehad dat met me mee wilde. Een paar jaar geleden was Danny zo sympathiek met me naar dansles te gaan maar die haakte na 10 lessen helaas af. De passen die ik toen heb geleerd ben ik inmiddels helaas alweer allemaal vergeten maar ohw wat vond ik het leuk om te doen en wat baalde ik dat ik niet verder kon.

En zo zat ik vanavond met tranen in mijn ogen naar die film te kijken.  Natuurlijk ook omdat ik een emotionele trut ben ;-) maar vooral omdat ik me zo in kan leven in iemand die zoveel plezier beleeft aan het dansen. Omdat ik een dansend paar geweldig vind om naar te kijken, omdat dansen je een vrij gevoel geeft. Omdat ik gewoon een beetje jaloers ben en omdat ik stiekem nog steeds hoop dat ik, voordat ik in het bejaardentehuis beland, iemand tegenkom die met me naar dansles wil.


*"Gelul" bedenk ik me nu. "Natuurlijk is het niet begonnen met Night Fever. Begonnen is het natuurlijk met de films die ik vroeger thuis zag met Ginger Rogers & Fred Astaire en Singing in the rain met Gene Kelly."

Logisch vervolg

Logisch vervolg op mijn ik-ben-niet-creatief constatering van gisteren:

Ze gaan bij ons op de zaak weer één of andere actie doen. En als er bij ons op de zaak een actie, project of wat dan ook  is dan willen ze posters. (Echt, het hele pand hangt zo onderhand van plakband aan elkaar. Maar dat terzijde.)

Maar goed, posters dus. En m'n manager wil dat ik de posters maak :-S.

Tante neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel: H.E.L.P! ;-)

Irritant

Ik dacht altijd dat iets niet kunnen automatisch verbonden was aan het ook niet leuk vinden maar dat blijkt dus niet zo te zijn. Ik vind het maken van (kerst)kaarten ontzettend leuk maar ze zien er werkelijk niet uit.
Demi maakt nog mooiere kaarten dan ik doe :-(.

Irritant!

Niks an

Ik wou dat ik iets leuks te vertellen had

maar ik kom niet verder dan:
"Ik moet zo wéér naar de tandarts".

En zo leuk is dat niet.

Vrouwen in rood trekken mannen aan

Ah, vandaar dat ik in dat
rode jurkje altijd zoveel
complimenten krijg.

En ik maar denken dat het
om mij ging ;-)

Dat van die bavianenbillen
maakt het er overigens ook
niet beter op!

I need a man*

Ik hou niet van insecten. Nooit gedaan en ik zal het wel nooit gaan doen ook. Ik ben er zo één die zodra ze denkt iets te zien, iets weg ziet schieten of (nog veel erger) op zich voelt, begint te gillen. Ongeacht wat ik in mijn handen heb, mijn armen verliezen alle controle en vliegen de lucht in. Menig glas met inhoud is zo al over me heen gevlogen.
Ex-man en jongens konden zich niets leukers bedenken dan net te doen alsof ze de spin die ze voor me moesten vangen naar me toegooiden. Op die momenten rende ik eerst de 100 meter in wereldrecordtijd en daarna hadden ze me woest.

Tegenwoordig heb ik het redelijk onder controle, niet dat ik ze nu zelf beet durf te pakken maar ik vlieg niet gelijk bij de eerste de beste aanblik het huis uit. Zijn ze niet al te groot dan werk ik er omheen en mogen ze blijven zitten.
Toch heeft die controle zijn grenzen en woon ik helaas in een huis waar in ieder geval 1 en meestal 2 x per jaar een mammoetspin zijn intrede meent te moeten doen. En wanneer ik zeg mammoetspin dan bedoel ik ook echt mammoetspin. (Wil je ze vangen dan heb je daarvoor een Hoegaarden glas nodig en geloof me: die zijn groot). Dus wanneer ik weer in mijn ooghoeken iets op meters afstand zie bewegen weet ik al hoe laat het is.

De pest met die krengen is dat ze a) altijd zo verdomde snel kunnen rennen en b) altijd langskomen wanneer ik alleen thuis ben. Zie ik zo'n kreng dan sta ik op en dan ben ik verstijfd. Ik durf niet meer te bewegen, uit angst dat ie hard naar mij toe komt gerend (jajaja... onzin, weet ik ook wel) of, en dat is een nog veel engere gedachte, dat ie verdwijnt en ik weet niet waarnaartoe.

Wanneer de spin en ik elkaar een eeuwigheid aan hebben staan te kijken, dat beest omdat ie verder niets beters te doen heeft en ik omdat ik moed moet verzamelen en een plan de campagne aan het bedenken ben, komt er heel langzaam beweging in me. Meestal kijk ik de spin nog 1 keer aan, zodat ik niet kan vergeten waar ie zat en dan ren ik naar de overkant.

Tot nu toe heeft de "Buurman" me altijd van de spin weten te verlossen. Nou ja: bijna altijd. De laatste keer dat ik er 1 had was net na mijn vakantie in Turkije. De avond dat Buurman & Buurvrouw thuis zouden komen (die vlogen nl pas een paar dagen later terug). Ik hoopte zo dat ze al thuis waren maar nee... toen ik hem aan de lijn kreeg en vroeg waar ie was kreeg ik als antwoord "we rijden net bij Schiphol weg". Ik heb hem overigens niet de werkelijke reden van mijn telefoontje verteld maar net gedaan alsof ik zomaar belde (sorry Ro, maar nu weet je het toch  ;-)).

Enfin: daar zat ik, met megaspin in mijn slaapkamer :-(. Laten zitten was geen optie, ik zag mezelf al helemaal 's-nachts wakker worden met die spin op mijn hoofd. Ik krijg nu nog kippenvel alleen bij de gedachte.
Met gevaar voor eigen leven heb ik hem een knal met mijn slipper verkocht. En,  terwijl ik sloeg, van angst de halve buurt wakker gegild want ja: een spin op je gordijn meppen is nog een hele klus en die klotespin vloog langs het gordijn zo mijn bed in! Ik heb hem vanaf een meter of twee een minuut of 10 staan te bekijken en toen ik mezelf ervan overtuigd had dat ie echt dood was heb ik met de slipper het gordijn over hem heen gegooid.

Mijn heldin Demi heeft hem de volgende dag met de stofzuiger weggezogen voor me ;-). Ik heb het heus eerst zelf geprobeerd maar een spin uit een gordijn zuigen is een heel gedoe. Dus toen ik de stofzuiger erop zette vloog natuurlijk het halve gordijn de stofzuiger in waardoor het gordijn ging bewegen en die spin automatisch ook. Ik weer gillen natuurlijk, stofzuiger losgelaten en de overloop opgerend. Demi vond het allemaal wel grappig en vroeg of zij het even moest doen voor me en dus heeft zij uiteindelijk de spin weggezogen.

Maar goed: waarom nu ineens dit verhaal? Nee, ik heb geen spin nu. Wel wat anders. Ik was vanavond bezig de zolder op te ruimen. Op de zolder zitten van die schuine kanten waar schotten tegenaan staan en daarachter staat zooi van 20 jaar. Ik had de schotten opzijgeschoven en was vast van plan er helemaal achter te kruipen, alles eruit te halen en uit te zoeken en veel weg te gooien. Ik ben een heel end gekomen, een hele boel zooi achter de schotten vandaan, uitgezocht en weggegooid. Wat bewaard moest blijven "even" op de zolder gezet tot ik alles weer netjes achter de schotten wegruimen kon.
Tot Demi zei "Kijk mam, een beest". En daar zat ie: een vlinder maar dan lelijker, dikker ook vooral. Een mot maar dan groter, griezeliger vooral. Met witte poten, hele dikke en een eng hoofd, blergh! (nee, ik durf er geen foto van te maken, dan moet ik veel te dichtbij komen)

Dus nu is de zolder een puinhoop en ik vrees dat ie dat nog wel even zal blijven ook :-(

* Of een vrouw met meer ballen dan ik... dat mag ook.

Was ik nou maar 41 ;-)

Net meegedaan aan de Nationale Geheugentest en de uitslag viel me weer alles mee, een 8,3. Beetje jammer alleen (in dit geval dan ;-)) dat ik niet 3 maanden ouder ben. De hoogte van je cijfer wordt nl mede bepaald door je leeftijd, wanneer ik ouder dan 40 zou zijn had ik een 8,6 gehad ;-).

Wel leuk was dat Danny, terwijl ik voorovergebogen zat om een antwoord op te schrijven, ineens riep "Hee... was dat nou Natasja???". Even later kwam het meisje weer in beeld en verdomd: ze was het inderdaad. De dochter van vrienden van me, ze deed mee in het team van de kroegtijgers.

Aan 't eind van het programma werd de hoogste score bekend gemaakt. Nadat was gezegd dat die was gevallen in het team van de kroegtijgers moesten Danny en ik al lachen. "Zou wat zijn als het Natas was".

En verdomd, met een 9,5 was ze als hoogste geëindigd. (Geen ideeee van wie ze het heeft ;-))

Guardian angel

Wanneer je ze ziet zijn ze altijd klein en zien er lief uit maar zouden er ook zijn die groot en afschrikwekkend zijn?

Wat in het vat zit...

Het komt heus het vakantieverhaal maar nu nog even niet. In de nacht van vertrek besloot mijn zoekgeraakte wortelkanaal weer op te gaan spelen. En heus, het ging goed. Tenminste: tot het moment dat neel besloot de Goden te verzoeken door te vragen hoe het eigenlijk met mijn kies was. Nog geen half uur later begon er een inmiddels welbekend kloppend gevoel door mijn kaak te trekken en de rest van de toch al zeer korte nacht heb ik wakker gelegen van de pijn. Zo erg dat ik met het idee speelde de vakantie te laten voor wat het was en gewoon thuis te blijven. Een bezoek aan de tandarts leek me op dat moment aanlokkelijker dan een vakantie.

Maar goed, dat is ook zo wat en je wilt je niet laten kennen dus gooi je er pijnstillers in, en nog een paar en nog een paar en nog een paar. Over ging het niet maar het na voldoende pijnstillers werd het dragelijk. In de loop van die dag begon mijn wang op te zwellen maaar... de pijn begon minder te worden.

Dat ik eruit zag als Quasimodo met een omhooggetrokken bochel wilde trouwens niet zeggen dat de dames medelijden met mij hadden, sterker -> met name 1 van de dames schepte er een satanisch genoegen in mij toe te takelen met een paar pomponnen op mijn hoofd en daarna te fotograferen!

Ik heb nog getracht één en ander te verdoezelen maar gezien de temperaturen aldaar was dat ook geen oplossing.Uiteindelijk ben ik dus toch maar weer zonder vermomming en met dikke wang de winkel uitgelopen.

Ten einde raad heb ik uiteindelijk medicijnen (op recept) van iemand anders geslikt. Ja, ik weet het: mag niet... bladiebla maar op dat moment was dat wel het laatste waar ik me druk over maakte. En verdomd: het werkte! Binnen een dag was de zwelling bijna verdwenen, weer een dag later kon ik het zelfs aanraken zonder te vergaan van de pijn en de dag daarna kon ik weer kauwen. Alsof er nooit iets aan de hand was geweest.
Natuurlijk wist ik ook wel dat het maar uitstel van executie was maar ik was allang blij dat ik een normale vakantie kon hebben en eerlijk is eerlijk: ik had ook een beetje de hoop dat het weg zou blijven tot mijn volgende tandartsafspraak over een kleine 14 dagen.

Helaas begon het hele verhaal vandaag weer van voor af aan en 1 ding is zeker, hier ga ik niet nog 2 weken mee rond lopen. Al moet ze tot aan mijn strottehoofd boren, ik ga niet uit die stoel weg tot ze dat andere wortelkanaal gevonden heeft!!

Tot zover het verhaal waarom er nog geen vakantieverhaal staat hier ;-)

Oh ja... we gaan toch :-)

Ben ik straal vergeten te vertellen hoe het afgelopen is!

Het verhaal in het kort: vorig schooljaar vroeg tante neel of ik zin had met haar op vakantie te gaan. Rare vraag,  natuurlijk had ik daar zin in. Ook Carmen en Didi zouden meegaan. Wij dus bij op de site van het Ministerie van OCW gekeken wanneer de herfstvakantie viel en geboekt.
Verder niet meer over nagedacht.

Tot een avond in september toen Huey bij mij was en de herfstvakantie ter sprake kwam. We kregen "discussie" over wanneer het nou herfstvakantie zou zijn. Uiteindelijk de schoolgids erbij gepakt en toen viel ik haast van mijn stoel af.
Dit kon gewoon niet waar zijn, herfstvakantie vanaf 18 oktober.... Dus ik weer naar de site van het ministerie, waar nog steeds stond dat regio Midden vanaf 11 oktober herfstvakantie had. "Typisch weer iets voor mij" dacht ik nog.

De volgende dag kreeg ik een mailtje van Mrs. Spongebob, zij had van school te horen gekregen dat de scholen in de Hoekse Waard besloten hadden de herfstvakantie een week op te schuiven maar ouders die hierdoor in de problemen kwamen omdat ze al een vakantie hadden geboekt zouden hiervoor verlof krijgen, mits de vakantie was geboekt voor 17 juli.

Opgelucht nam ik contact op met school maar de directeur van Demi's school had hier geen boodschap aan. Demi zou geen verlof krijgen. En zo zag ik onze vakantie in het water vallen...

Na een hoop gedoe uiteindelijk de leerplichtambtenaar aan de telefoon. Halverwege mijn verhaal onderbrak hij mij met een bars "Daar kan ik kort over zijn....". Je snapt dat ik de bui al helemaal zag hangen ;-) maar de rest van zijn verhaal was dat dit zo onderhand een landelijk probleem aan het worden was (ook in het noorden van het land schijnt e.e.a. te spelen) en dat ze hadden beslote dat iedereen die had geboekt voor de schoolgids 2008/2009 uit was gewoon verlof kreeg. Wanneer de directeur van de school nog moeilijk zou doen mocht hij contact met de leerplichtambtenaar opnemen.

En dat was dat! Dus vandaag alsnog even doen wat ik tot nu toe verzuimd heb, strakjes naar Zeist en morgenochtend vroeg (tot grote vreugde van Demi want die vindt het geweldig om 's-nachts op vakantie te gaan) vertrekken we naar Brussel. Om een uur of 12 zitten wij dan heerlijk in de .... euhhh.... regen (hahaha, ook weer echt iets voor mij) maar da's bijzaak. In tegenstelling tot de Turkije vakantie waar we niks anders deden dan lui zijn, zonnen en zwemmen zijn we deze vakantie van plan veel dingen te gaan zien en veel te doen en zoals tante neel al zei: als we de zon willen zien rijden we gewoon een stukje zuidelijker :-).

Voorlopig zijn jullie dus weer even van me verlost, tot over een goeie week!


10.37u:
Iemand trouwens enig idee waar ik mijn bikini's gelaten zou kunnen hebben? Ik heb al mijn kasten overhoop gehaald en kan ze nergens vinden ;-(

Niks gedaan

Nog geen koffer gepakt, geen paspoort klaargelegd, geen fototoestel opgeladen, geen ditjes of datjes gekocht (denk ook niet dat ik nog ergens een luchtbedje vandaan kan halen deze tijd van het jaar), geen bedden verschoond, niet het hele huis gestofzuigd, niet alle was gewassen en weggestreken... Kortom: ik ben nog nooit zo ongeorganiseerd op vakantie gegaan.

Gelukkig heb ik morgen nog een (stukje van de) dag ;-).

Niet vergeten!

Ik zei nog tegen mezelf: "Niet vergeten m'n pas eruit te halen voor ik het pakje weggooi. Niet vergeten m'n pas eruit te halen voor ik het pakje weggooi. Niet vergeten m'n pas eruit te halen voor ik het pakje weggooi. Niet vergeten m'n pas eruit te halen voor ik het pakje weggooi. Niet vergeten m'n pas eruit te halen voor ik het pakje weggooi. Niet vergeten m'n pas eruit te halen voor ik het pakje weggooi. Niet vergeten m'n pas eruit te halen voor ik het pakje weggooi."

En natuuuurlijk ben ik vergeten m'n pas eruit te halen voor ik het pakje weggooide.... (en heb ik er gelukkig toch nog op tijd weer aan gedacht).

Klop dan ook af!

Wat je ik natuurlijk nooit moet doen is vertellen hoe blij je ik ergens mee bent of hoe bang  dat er iets mis mee gaat. In mijn geval is dat echt de goden verzoeken.

En dus kreeg ik gisteren kiespijn. Verschrikkelijke kiespijn. En da's verdomde vervelend als al je tanden en kiezen onder kronen verborgen zitten.

Dus ik bel m'n tandarts en vertel wat er aan de hand is. Tandarts kent mijn gebit en denkt dat het beter is wanneer ik naar het ziekenhuis ga wat  destijds m'n gebit heeft gemaakt. Ik bel naar Utrecht.

Utrecht wil mij niet helpen, na aandringen en uitleg van mijn kant moet mijn tandarts dan maar naar Utrecht bellen.
Mijn tandarts belt Utrecht en Utrecht belt mij weer terug:  "Wij kunnen je niet helpen, laat je eigen tandarts het maar doen" "Ja maar..." "Het is lang geleden dat je hier bent geweest dus wij kunnen je niet helpen" "Ja maar... jullie hebben het gebit gemaakt en al mijn kronen zijn destijds door jullie aan elkaar vastgezet" "Dan boren ze maar door je kroon heen" "Ja maar...weet u wel hoe dik mijn kronen zijn?" "Sorry... bladiebla... niet helpen...bladiebla...Dag hoor. Klik. Tuut tuut tuut".

(Ter info: normaal krijg je een kroon om je kies. Zo dus ook bij mij. De kronen kreeg ik echter niet om de gangbare redenen maar omdat mijn tanden nogal aan de kleine kant waren. Ze hebben dus dmv die kronen een heel nieuw gebit opgebouwd. Die kronen van mij zijn dus erg dik.)

Nadat ik mijn eigen tandarts weer aan de lijn had gehad besloten dat de gewone kaakchirurg gaan ook weinig zinvol zou zijn dus een afspraak bij haar gemaakt. Om een lang verhaal kort te maken het heeft haar een dozijn boren gekost (die dingen zijn nl niet gemaakt om door een halve centimeter metaal te boren) en mij 20 jaar van mijn leven (ja inderdaad, ik ben een chicken). Toen ze eindelijk een klein gaatje in het metaal had bleek dat ze maar 1 van de 2 wortelkanalen kon vinden. Kortom: het gat moest groter. Na een hoop gewroet, geprik, geboor en nog meer van die onzin heeft ze dat 2e kanaal maar opgegeven...

Over een paar weken weer terug voor een nieuwe poging.

(Het leven is een feest.... waar zijn m'n slingers????? ;-))

Onvoorstelbaar

Één foto maar heb ik. Tussen mijn (pak-'m-beet) 10e en 21e is er één foto waar ik breedlachend op sta. Lachend als een boer met kiespijn maar toch, hij is er.

Alle andere foto's (en dat zijn er niet veel, als ik ergens goed in was was het het ontlopen van fotografen) waar ik op sta, ben ik net de f*cking Mona Lisa. Bij het maken van schoolfoto's ben ik huilend weggelopen. Zelfs op mijn trouwdag heb ik het gepresteerd niet breeduit te lachen.
Het heeft me in veel dingen tegengehouden; mensen niet aan durven kijken wanneer je met ze praat, niet graag in een nieuwe omgeving zijn en nieuwe mensen leren kennen. Altijd onzeker.

Die ene foto die er wel is heb ik bewust laten maken, de dag voor mijn allereerste afspraak in het AZU. Na jarenlang gedacht te hebben dat er aan mijn gebit niets te doen was en gehoord te hebben dat "ze met haar 18e wel een kunstgebit zou hebben" (ik zag hem als tiener al helemaal 's-nachts op mijn nachtkastje staan) was er nu een (in mijn ogen) wonderdokter die mijn gebit zou gaan doen. "Meisje, je bent straks de gekroonde koningin van Oud-Beijerland" zei hij, en hij had gelijk. Toen het na ruim 6 maanden eindelijk klaar was was ik de koning te rijk.

Dit hele verhaal is inmiddels bijna 20 jaar geleden en je zou denken dat ik er inmiddels overheen zou moeten zijn en zou kunnen laten zien hoe ik er toen uitzag, dat het schaamtegevoel weg zou zijn.

Het tegendeel is echter waar, ik kwam de foto net tegen en heb er een hele tijd naar zitten kijken, me afvragend of ik de foto zou durven plaatsen.
Ik weet nog precies hoe het meisje op de foto zich op dat moment voelde, ik zie dat ze breeduit lacht maar weet dat de lach gemaakt is. Dat ze, ondanks het feit dat ze zelf om die foto gevraagd heeft eigenlijk nog steeds niet wil. Ik weet hoe nerveus ze was, bang zelfs misschien maar ook hoopvol.
Ze kon zich geen voorstelling maken bij hoe het worden zou maar één ding wist ze wel zeker: het kon alleen maar beter worden. Wat ze zich op dat moment niet realiseerde is hoe die behandeling haar zou veranderen. Zó veranderen dat de vrouw die nu dit stukje zit te schrijven zich bijna niet eens meer kan voorstellen dat zij dat meisje is geweest.

Bijna... maar ik weet het nog wel en ik weet hoe ik me destijds kon voelen, schamen zelfs. Nog steeds is het niet weg en dus, onvoorstelbaar maar waar, 20 jaar na dato kan ik nog steeds die foto niet op mijn web-log plaatsen. (Dat mijn haar op een ontplofte poedel leek maakt het er overigens ook niet beter op ;-))

Wat ik me toen nooit had kunnen voorstellen kan ik inmiddels wel: lachen, lol maken, gekke bekken trekken, nieuwe mensen leren kennen en ongegeneerd in een lens kijken. Ik vraag me af of de arts die mij destijds behandeld heeft zich ooit heeft gerealiseerd hoe dankbaar ik hem ben en hoezeer hij mij veranderd heeft.....

Renesse, zomer 1984

Renesse 1984. Voor het eerst alleen op vakantie, samen met Mrs. Spongebob en Moos. Dat was echter niet de reden om deze foto te plaatsen, het gaat meer om de volgende foto.

Misschien wordt het toch eens tijd dat ik het shirt weggooi.... ;-)

Jantje lacht, Jantje huilt

De mens zit raar in elkaar...

Madd is in den olie

Het oor zat helemaal dicht en ook na tig keren mijn oor uitspuiten wilde het met geen mogelijkheid open gaan.

"Je moet het even druppelen met slaolie en dan gaan we morgen weer verder" zei de assistente.

Wel es geprobeerd? Je hoofd schuin houden en dan proberen met een literfles slaolie zelf je oor te druppelen????

Ik wel... en ik kan je vertellen dat er nu zoveel slaolie in mijn oor zit dat ze volgens mij zelfs mijn voorste hersenkwab eruit spuit :-S

Dussss......

Dus ik wilde een simpel logje maken, over dat ik niet zoveel te vertellen heb de laatste tijd. Wat eigenlijk niet waar is want er is zat. Had ik dat logje geplaatst had ik jullie feitelijk gewoon keihard voor zitten liegen ;-).

En terwijl ik me bedacht dat dat "niks te vertellen" helemaal niet waar was bleek er ineens een heleboel  te vertellen te zijn, met name over dingen die de afgelopen maanden gebeurd zijn. Keuzes die ik heb moeten maken, beslissingen die ik heb genomen. Over op je gevoel vertrouwen en je verstand gebruiken, over hoe anderen daar weer op gaan reageren en gereageerd hebben. Doe ik het goed? Kan ik mezelf vertrouwen? Soms twijfel ik daaraan....
Uiteindelijk zal zoals altijd alleen de toekomst me kunnen vertellen of ik het juiste gedaan heb. Tot die tijd is het afwachten, hopen en vertrouwen op mijn gevoel en verstand.

En wat hebben jullie aan deze info overgehouden? Inderdaad: weinig... alleen deze vage post en de wetenschap dat ik het ook niet altijd allemaal zeker weet (maar dat was ook geen nieuws ;-))

Dilemma

Nu lekker in het zonnetje gaan zitten (en een beetje in de tuin rommelen) en vanmiddag de "puinhopen" in huis wegwerken of toch maar gewoon eerst doen wat moet gebeuren en hopen dat het vanmiddag nog net zulk lekker weer is?!

Petje af!

Lang geleden heb ik het al eens eenmalig over "B" gehad hier. Verder is hij nooit ter sprake gekomen dus ook vaste lezers hier zullen hem niet "kennen".
Dat ik het verder nooit meer over hem gehad heb zegt verder niets over wat ik voor hem (en zijn vrouw trouwens) voel maar er is gewoon weinig te melden. De vriendschap is er nog steeds, zit diep en heeft verder geen woorden nodig. Daarbuiten is hij niet iemand die er van houdt om in de belangstelling te staan dus zou ik hem er ook geen plezier mee doen wanneer ik het hier wel regelmatig over hem zou hebben.

Toch kan ik het nu even niet laten. Vanmorgen stond onderstaand bericht over zijn benoeming bij ons op de portal. En ik was al trots op hem dus trotser kan ik niet worden maar ik vind het verdomde knap wat hij als "langharig werkeloze jongere" bereikt heeft!

Lucky Basterd.... NOT!

Ken je dat verhaal van Anne-Marie die naar Spanje zou gaan...?

Precies: die ging niet.

Ben er nog even te boos over maar wordt vervolgd!

Hobby

Ik heb altijd al slecht stil kunnen zitten. Tenminste (ik zal die opmerking zelf even nuanceren voordat iemand anders zich hiertoe geroepen voelt ;-)) ik kan het wel, maar dan alleen als ik in leuk gezelschap ben. Dan kan ik uren ouwehoeren zonder ook maar de enige noodzaak te voelen me verder te bewegen dan naar de keuken om wat te drinken te pakken en naar de wc om... euh. Nou ja, wat ik daar doe heeft geen verdere uitleg nodig lijkt me.

Dat gezegd hebbende ga ik weer terug naar mijn eerste zin. Ik kan slecht stilzitten en dan met name stilzitten as in voor de tv hangen dus is er zoek ik altijd wel iets anders. Dat kunnen de normale huishoudelijke dingen zijn maar bij voorkeur doe ik dan andere dingen in huis. Behangen, verven, met de trap rommelen... je kent het wel.  Helaas reiken mijn financiele mogelijkheden niet zover dat ik elke maand de boel hier kan renoveren dus moet ik ook op zoek naar andere dingen. Die andere dingen zijn al vanalles geweest.

Ik ben met piepschuim, een kartelschaar en stof in de weer geweest, ik heb op naailes gezeten -niet mijn ding trouwens, de les zelf was erg gezellig (inderdaad, daar heb je dat ouwehoeren weer) maar thuis kleding maken? Blergh!- en ik heb schapen gemaakt. Ik heb een doodle-manie gehad en nog meer hobby-dingen die ik inmiddels allang verdrongen heb.

Toen ik dat allemaal wel zo'n beetje gehad had was daar het internet. Hoera... weer wat nieuws om te doen. Ik ontdekte het chatten, niet zoals  men dat over het algemeen tegenwoordig doet, 1 op 1 via bijvoorbeeld msn,  maar met wel 60 man tegelijk. In den beginne met  (voor degenen die het nog wat zegt) NChat, later -toen ik al een echte internetzombie met bijbehorende telefoonrekening was- met Pirch en Mirc. Toen dat eenmaal weer gedaan was, of beter gezegd de lol eraf omdat de leuke mensen langzaamaan allemaal begonnen te verdwijnen en daar weinig leuks voor in de plek kwam zijn er natuurlijk nog i-sketch en niet te vergeten web-log geweest.

Waar ik naartoe wil met dit verhaal? Ik weet het zelf inmiddels niet meer ;-). Anyway: ik moet dus of kunnen ouwehoeren of wat te doen hebben. In de tijd dat ik was gestopt met web-loggen moest ik dus weer wat anders hebben.
Nou heb ik in de loop der jaren duizenden en duizenden foto's gemaakt. Erg leuk allemaal (tenminste: vind ik. Mijn vrienden en kinderen worden knettergek van die paparazzo bij elke gelegenheid) maar ze staan maar op die pc (en op dvd's) en dat is toch lang zo leuk niet kijken als door een album bladeren.
Het werd tijd om ze in te gaan plakken. Ik ben al nooit een mens geweest van 4 foto's op een blaadje kletsen en klaar maar tegenwoordig kun je er wel hele leuke dingen mee doen. Sowieso het bewerken van je foto's met photoshop maar ook het inplakken is een waar feest voor zo'n freubeltruthola als ik.

Wat begon met een tripje naar de Pipoos voor wat papier, een album en insteekhoezen eindigde in kastenvol met papier, embellishments, lintjes, stempels, chipboard, stickers, rub-on's,  bloemen, sterren, hartjes, bling bling, eyelets en ga zo maar door.  Weer iets later heb ik mezelf verwend met de Cricut en ben verwend met de Cuttlebug. Dit heeft geresulteerd in tot nu toe 4 albums van Demi (en ik ben pas bij haar 18e maand en heb nog 2 kinderen die inmiddels ook begonnen te gillen dat zij ook zo'n album willen dus ik heb nog ff te gaan) en 1 album wat ik aan Mrs. Spongebob heb gegeven na ons tripje Parijs.

Nee, inderdaad: als je ff snel wat foto's wil inplakken moet je niet gaan scrappen. Alhoewel de ene pagina sneller gaat dan de andere zijn er avonden geweest dat ik maar 2 pagina's gemaakt heb. Een klein beetje geduld is dus wel een vereiste (en geduldig ben ik  ;-)).

Inmiddels is er een beetje de klad ingekomen, niet omdat ik het niet leuk meer vind maar omdat ik geen plekje voor mezelf heb. Iedere avond haalde ik het hele spul tevoorschijn en iedere avond ruimde ik het ook weer op en daar begon ik na een paar maanden toch een beetje de balen van te krijgen. 

Maar nu de zomer weer afgelopen is begint het wel weer heel erg te kriebelen dus mocht ik ergens in de komende tijd ineens weer heel erg rustig worden dan weten jullie nu vast waar ik dan zit.


Voor degenen die er ook over denken te gaan scrapbooken: het is niet alleen een verslavende maar ook prijzige hobby, met name als je bij winkels zoals Pipoos je inkopen doet. Ze hebben daar natuurlijk wel heel erg veel en heel erg leuke dingen maar ze zijn verschrikkelijk duur. Een beetje surfen kan je al gauw een hoop geld schelen. Cardstock hebben ze bijv goedkoop bij het Scrapbookdepot, via e-Bay heb ik in Amerika heel wat spullen gekocht en dat heeft me verschrikkelijk veel geld gescheeld. Verder hebben ze regelmatig bij de Zeeman leuk spul en de Wibra en Blokker hebben ook een (klein) assortiment. Doe er je voordeel mee zou ik zeggen.

Slipping through my fingers

Van de week zag ik een reclame voorbijkomen van het bloemencorso in Zundert en ik moest gelijk denken aan die keer dat ik daar met tante neel was geweest. Een jaar of 2 geleden.

Dacht ik.

Tot ik net op zoek ging naar de post en bleek dat het alweer 4 (!) jaar geleden was.

De tijd vliegt zeiden ze. Als kind vond ik dat allemaal maar gezeur van oude mensen maar naarmate ik ouder wordt kan ik helaas niet anders dan ze gelijk geven. Als water glipt het tussen je vingers door.

Zoekgeraakte stukken

Dat van die sokken die zoek raken, daar heb ik inmiddels mee leren leven maar 2 tweepersoons hoeslakens????

Typische AMA (Anne-Marie Actie)

Na de constatering die we vanavond deden weigert mijn hoofd het, tegen beter weten in, te geloven toch beginnen er ook tegelijkertijd allerlei alarmbellen te rinkelen "AMA-alert, AMA-Alert!!"

En ik weet, ik kan weigeren te geloven wat ik wil maar soms zijn er van die typische dingen die echt alleen mij overkomen. Vanavond was daar weer een typisch voorbeeld van.... Het is dat het zo godvergeten lullig is, anders zou het haast grappig zijn.

Wat ik toch gezegd wil hebben

Uit onderzoek blijkt dat meer dan 40% van de Nederlandse bevolking ooit in zijn of haar leven te maken heeft gehad met huiselijk geweld.

Da's een schrikbarend hoog percentage... vind je niet?! Eigenlijk kent dus iedereen wel iemand die ermee te maken heeft (gehad). Toch hoor je er zelden tot nooit iemand over. Logisch wel natuurlijk, immers -> wie wil er maandagmorgen op zijn werk op de vraag "Nog wat gedaan dit weekend?" als antwoord geven "Yep, ik heb mijn partner ff lekker afgerost" of "Mwoah.. the usual. Beetje klappen gehad van Partner, bang geweest, op mijn tenen gelopen zodat het niet (weer) zou gebeuren... je kent het wel".

Waarom de dader dat antwoord niet geeft snap ik wel maar weten doe ik niet. Waarom het slachtoffer het niet zegt weet ik wel maar snap ik niet.

Het gedrag van de dader is in mijn hoofd niet te snappen maar daarintegen dat van het slachtoffer ook niet. Waarom niet na de eerste keer je spullen gepakt, of beter nog -> die van de dader en wegwezen. Waarom "vergeven", waarom hopen dat het bij die eerste keer blijft.... tegen beter weten in? Waarom worden mensen die zelf ook hebben gezegd "Het zou mij niet gebeuren" uiteindelijk een (zoals ik dat noem) "Viva-verhaal? Ik weet het niet, ik snap het niet en ik ben opgehouden met proberen het te snappen.

Waarom nu dit verhaal? Omdat ik er na al die jaren, hoe eng ik het ook nog steeds vind, toch even iets over kwijt wil.

Wat ik namelijk belangrijk vind om te zeggen is het volgende. Wanneer iemand met bovenstaand verhaal bij je komt: veroordeel niet. Het laatste wat iemand op dat moment nodig heeft is een ander die hem/haar precies vertelt wat ze allemaal verkeerd hebben gedaan en hoe ze het "even" moeten oplossen. Het gevolg van dit soort reactie's is dat iemand dichtklapt en niets meer vertelt, waardoor er kans is dat de situatie nog langer voortduurt.
Hoe moeilijk het ook is (en dat snap ik heus): luister, probeer te helpen maar wees niet de betweter die het zelf allemaal wel zou weten en wie het nooooit zou overkomen. Hoe een goeie vriend(in) je ook denkt te zijn, door dat soort gedrag ben je het juist niet en stoot je iemand bij je weg en dat is nou net wat je in die situatie niet wil.

En voor degenen die het overkomen is of die op dit moment in deze situatie zitten: Het is niet jouw schuld, je hebt niets verkeerd gedaan, je had niet beter moeten luisteren of voor mijn part de aardappelen langer moeten laten koken.
"Ik ben nu eenmaal zo" , "Ik ben nogal opvliegend van aard" of "Ik kon er niets aan doen" zijn geen excuses. Een slechte jeugd, een drukke baan, slecht slapen, overspannen zijn en noem ze allemaal maar op al helemaal niet. Niemand heeft het recht een ander te slaan, te intimideren, bedreigen, bang te maken of op wat voor wijze dan ook pijn te doen.
Iedereen heeft er recht op zich in zijn eigen huis en omgeving veilig te voelen. Thuis moet de veiligste plek ter wereld zijn, niet de plek waar je op je tenen lopen moet om er maar voor te zorgen dat het niet weer misgaat (en geloof me, je kan nooit lang genoeg op je tenen lopen: fout gaat het toch weer).
Hou vol, zoek een vriend(in) waar je je verhaal kwijt kan, neem de stappen die je nemen kan en eigenlijk ook moet en onthoud: het is NOOIT, NOOIT, NOOIT jouw schuld!

Ze heb weer wat

Een dicht oor dus half doof, een tot halverwege mijn nagelbed afgescheurde nagel aan mijn linkerhand , een klein maar uitermatig geniepig open wondje aan mijn rechterhand (lastig typen dus) en het dan ook nog presteren om na een maand vakantie op je bijna laatste vakantiedag ('t zal wel heersen) ziek te worden. Daar scoor je punten mee op je werk :-(.

Goddank had ik een voorspellende geest (nou ja, dat... of ik wou gewoon Demi op haar eerste schooldag zelf naar school brengen en weer ophalen) en had ik maandag ook nog vrij genomen.

Btw: ik ben dus weer terug en het was Heerlijk! (foto's volgen)

Eindelijk!Vakantie

Het wilde maar niet komen, dat vakantiegevoel. Net alsof er iets ontbrak. Gelukkig is dat nu eindelijk voorbij, sinds vanmorgen heb ik mijn eigen vertrouwde vakantieweer weer! ;-)

Heb ik dat?!

Lucky Basterd!

Zes maanden en 19 dagen geleden had ik Mrs. Spongebob aan de telefoon, zoals gewoonlijk hadden we het over vanalles en nog wat maar ook over de vakantie die zij en Huey voor aankomende zomer hadden geboekt.

Zes maanden en 18 dagen geleden zat ik met mijn moeder wat te drinken in het dorp, tijdens dat gesprek kwam de vakantie van Mrs. Sponge en Huey ter sprake. 's-Avonds ging mijn telefoon: mijn moeder aan de lijn. Ik mocht van mijn vader en haar met Mrs. Sponge en Huey mee op vakantie.* Nadat ik het gesprek met mijn moeder beëindigd had heb ik gelijk Mrs. Sponge gebeld en terwijl ik haar aan de lijn had de vakantie geboekt.

Zes maanden en 17 dagen geleden, mijn verjaardag. Helemaal "over the moon" vertelde ik dat ik een nieuwtje had. Ik zag de gelijk angst in de ogen van mijn vrienden verschijnen maar kon ze geruststellen "Nee.. ik ben niet wéér in verwachting :-P  maar ik ga deze zomer op vakantie!!!" ;-)). Andere vrienden waren net zo blij voor me als ik zelf was en terwijl we het er zo over hadden waar we heen gingen werd andere vriend (voor vaste lezers: de vader van het buurmeisje en dus vanaf nu Buurman) steeds enthousiaster. Mrs Sponge reageerde daarop met een simpel "Als het je zo leuk lijkt dan gaan jullie toch ook mee?!" Die opmerking kwam wat onverwacht maar na wat overleg met Buurvrouw was het al snel bekeken en hebben ook zij geboekt. Einde van dat verhaal: we gaan nu met z'n 10-en op vakantie!
Nog mooier werd het toen ik mijn cadeau van Mrs. Sponge en Huey openmaakte: ik kreeg een tegoedbon voor een weekendje weg o.i.d. en mocht doen wat ik wilde, enige voorwaarde was dat Mrs. Sponge mee moest maar dat was nou niet bepaald een straf ;-). Het werd nog moeilijk om te kiezen wat we zouden gaan doen maar uiteindelijk zijn we eruit gekomen.

Drie maanden en 23 dagen geleden vertrokken Mrs. Sponge en ik met het vliegtuig voor twee dagen naar Parijs en het was ge-wel-dig!

Anderhalve maand geleden kreeg ik, samen met Carmen, van tante Neel het aanbod om mee te gaan naar Spanje. Dat was natuurlijk een aanbod wat ik niet kon afslaan.

Eén maand en zeven dagen geleden hebben we geboekt en over 2 maanden en 10 dagen zitten we met z'n 5-en (de kids gaan ook mee) een week in Spanje.

Maar nu eerst nog even de laatste dagen aftellen tot we naar Turkije vertrekken, ruim 7 maanden (en een heeeeeleboel voorpret) na het boeken gaan we over 20 dagen dan toch eindelijk weg! De kids kunnen dan haast wel niet meer wachten maar ik loop van opwinding helemaal als een stuiterballetje rond...


*Voor degenen die het niet begrepen hebben: ik heb de vakantie cadeau gekregen van mijn ouders

Tsjong

Wat ben ik toch lekker kort van stof de laatste tijd! :-D

Echt waar...

Zonder die man zou er geen klote van me terecht komen...

De schaamte voorbij?!

Ik weet het, ik moet er gewoon maling aan hebben maar toch voel ik me enigzins voor lul staan als ik 's-morgens om 8 uur midden op Centraal Station een foto van de lucht sta te nemen.

Jaja... ongezond (bladiebla) maar ohw... zó lekker

Ik moet me altijd zo inhouden om het het gehakt niet op te eten voor het de pan raakt...

Week in Beeld

Vanalles maar te weinig om een heel verhaal bij te vertellen. Dus dan maar zo:

Memories

Beginnende dementie, dat zal het zijn. Ik hoor een geluid, ruik een geur of zie een beeld en zomaar ineens ben ik jaren terug in de tijd. Een tijd zo lang geleden dat ik haast lijkt of ik naar een film over het leven iemand anders zit te kijken omdat ik me niet meer kan voorstellen dat ik dat meisje was.

Een voordeel is wel dat het de gelukkige momenten zijn die terugkomen. Ik denk niet dat ik me dat toen realiseerde, sterker nog: waarschijnlijk gaf het me destijds niet eens echt een gevoel van geluk maar als nu ik er op terugkijk was het een onbezorgde tijd, met lange zwoele zomers, vriendinnen voor altijd (maar goed dat je niet alles van te voren weet ;-)), uitgaan en natuurlijk verliefd zijn. Niet 1 x verliefd zijn maar wel euhhh... ja hoe vaak eigenlijk? Nou ja: heel vaak verliefd zijn.
Steeds verliefd zijn op dezelfde jongen ook. Hoe vaak hij me ook dumpte en hoe vaak ik ook zei dat het nu echt de laatste keer was geweest: hij hoefde de plaatselijke discotheek maar binnen te lopen en mijn hart zat in mijn keel, mijn knieen begonnen te knikken en ik begon wartaal uit te slaan.

Net had ik weer zo'n momentje. Op de radio Snowy White's Bird of paradise en al bij de 1e tonen was het de zomer van 1985. Samen met Mrs. Spongebob en mijn inmiddels ex-man maar toen nog vriendje zaten we op de klaagmuur (in de 80's dé hangplek in O-Bld).
Snowy White kwam ter sprake omdat vriendje er helemaal gek van was, ik moest het woord "aars" zeggen (dat heb je wel es als je puber bent, dat je bepaalde woorden gewoon moet zeggen omdat ze zo grappig zijn ;-)) en vriendje scheurde bij de betreffende -toen nog goddelijke- aars uit zijn broek. (nee kids: skinny jeans zijn niet van deze tijd :-P) Met zijn handen over zijn kont is hij achteruit bij ons vandaan gelopen. Mrs Sponge en ik hebben nog een uur in een deuk gelegen en Snowy White is voor mij vanaf dat moment altijd onlosmakelijk aan het vriendje verbonden gebleven.

Time flies .........

Kind van m'n vader ;-)

Sinds m'n vader niet meer bij Smit werkt kom ik nooit meer echt in de havens van Rotterdam. Ik kom er langs, ga er onderdoor en overheen maar dan heb je het ook wel gehad.

Eergisteren had ik een reden er weer es echt te zijn. De vriendin van oudste gaat studeren en slaat haar vleugels uit. Ze heeft een eigen huisje in Rotterdam gevonden en, sympathiek als ik ben ;-) , wilde ik natuurlijk zo snel mogelijk eens bij haar gaan kijken.

Om met het OV bij haar huis te komen heb je 2 opties: de RET of de Aqualiner. Needless to say dat ik geen seconde na hoefde te denken voor welke van de twee ik zou kiezen en zo zat ik gisteren op het dek van de catamaran te genieten van het water, de zon en het uitzicht. Als bonus het vrije uitzicht op de het nieuwste schip van de HAL: de Eurodam.

 

Dan maar vrij :-)

Ons ochtendritueel loopt als een goed geoliede machine.
Rond 06.17u sta ik op (ja ja, ik weet het: waarom geen 06.15u of 06.20u ;-)), zorg dat ik zelf helemaal klaar ben en maak dan rond een uur of 7 Demi wakker. Rond 07.45u, wanneer zij aangekleed is en gegeten heeft komt opa ons ophalen. Mij zet hij bij de bushalte af en Demi gaat gezellig mee naar oma.
Oma mag moet haar haar altijd kammen, "Oma doet dat altijd zo lekker zachtjes mam". Alsof ik als één of andere neanderthaler door haar haar loop te rossen :-S. Hoe dan ook: oma doet de laatste trutdingetjes met haar en brengt haar naar school. Ik zit dan al lang en breed op de zaak. Meestal...

Vandaag liep het ff anders, de olie van de machine was te dik ofzo want om 06.17u was er nog geen teken van leven in huize Madd. Verslapen dus. Deze keer de zaken omgedraaid, eerst Demi klaar en daarna ik met als gevolg dat ik pas de bus van 09.38u kon halen. Helaas had die bus besloten om maar niet te rijden. De bus van 09.38u is de laatste spitsbus en alhoewel het zitten in het zonnetje met Amy Macdonald op de mp3-speler helemaal geen straf was ben ik toch maar naar huis gelopen.

09.03u, Ik zit weer bij de bushalte. Rond 09.15u had ik 'm helemaal hangen. Wéér geen bus, wéér een half uur wachten op de volgende bus. Toen was ik er klaar mee. De zaak gebeld.

Dan maar vrij! (blergh... vervelend zeg ;-))

Beangstigend

Vannacht droomde ik dat ie met een broodmes mijn keel doorsneed

Ik kan je vertellen dat dat niet lekker wakker worden is...

(Alhoewel het feit dat ik in ieder geval wél wakker werd dan toch wel weer prettig was ;-))

K*t, k*t, k*t, k*t, k*tcola!

En dan vergeten we voor het gemak de cola over het bureau, in mijn teenslippers, mijn haar, de keukenkastjes, over de halve vloer, mijn gezicht en het aanrecht.......

(Nee... ik heb niet met de fles geschud!)

Eens moet de 1e keer zijn...

Maandagmorgen. Niet echt mijn favoriete moment van de week en dat de bussen nog steeds niet rijden maakt het er niet beter op maar de zon scheen, het nederlands elftal moest 's-avonds spelen en mijn vader was zo lief me naar Zuidplein te brengen zodat ik vanaf daar met de metro verder kon. Al met al best een goed begin van de week.

Dat goede begin werd echter al snel en zeer vakkundig om zeep geholpen. Doordat die zon scheen was ik namelijk mijn jas vergeten, doordat de bussen niet reden had ik mijn jas pas nodig op het moment dat ik op Zuidplein aankwam. Niet omdat ik die jas zo graag aan wilde maar omdat mijn OV-jaarkaart in mijn jaszak zit.

Om van Rotterdam terug naar Oud-Beijerland te rijden en dan weer naar Rotterdam was nou niet echt iets waar ik zin in had en zeer zeker mijn vader niet aan wilde doen. Gelukkig had mijn pa wél zijn chipkaart bij zich.
Nou heb ik in de bijna 23 jaar dat ik -met jaarabonnement- heen en weer naar Rotterdam reis misschien 5, of laat het 10 keer zijn, controle gehad en ik weet dat je je abonnement als je hem vergeten ben normaal gesproken achteraf mag komen laten zien maar om gezeur te voorkomen leek het me het verstandigst toch de kaart van mijn pa maar mee te nemen.

Je ziet hem natuurlijk al aankomen: Ik kreeg controle, gelijk toen ik het perron opliep. Terwijl ik de pas van mijn pa aan de controleur gaf legde ik hem het verhaal van de vergeten jas, de OV-jaarkaart die daar inzat en de geleende pas van mijn pa al uit.
De controleur begon echter gelijk zijn bonnenboekje te trekken "Dat wordt een bekeuring mevrouw". Ik was stomverbaasd, een bekeuring???

"Maar kan ik dan niet morgen mijn OV komen laten zien? Ik heb immers betaald, sterker nog: ik heb twee keer betaald, 1 x met mijn OV en 1 keer op de pas van mijn pa!!"

Meneer was echter onverbiddelijk. Nee, het was niet mogelijk om later mijn OV te komen laten zien, ik kreeg een prent van € 37,70 en eigenlijk moest ik hem dankbaar zijn want omdat ik mijn paspoort niet bij me had had hij me nog eens een extra bekeuring van € 50,00 mogen geven en me mogen laten afvoeren naar het politiebureau. Inmiddels had ik 'm al zo hangen dat ik zoiets had van leef je uit, bel de politie en laat me naar het bureau meenemen maar zo ver ging meneer net niet.

Nadat hij mijn gegevens opgeschreven had kreeg ik een kaartje van hem waar hij een strookje afscheurde. Dat kaartje was mijn procesverbaal en vervoersbewijs voor een uur. So far voor een goed humeur op de maandagmorgen ;-)

Eenmaal in de metro las ik op de achterkant van het kaartje: "Wanneer het toonstrookje nog aanwezig is, bent u in de gelegenheid gesteld uw vervoersbewijs alsnog te tonen". Nu begreep ik pas waarom hij dat strookje van het kaartje afgescheurd had....

De lul!

Dienstmededeling

Voor degenen die hier nog wel eens reageren: wanneer je op Plaatsen hebt geklikt zie je je reactie niet (gelijk) terug, ik heb de instellingen namelijk gewijzigd. Voor een reactie geplaatst wordt moet ik 'm eerst goedkeuren.

Alhoewel het me tegenstaat ben ik het na bijna 4 jaar meer dan zat door een ex op mijn weblog opgezocht/aangevallen etc te worden. Ik vind dat ik me op dit web-log altijd meer dan keurig heb gedragen wat hem betreft, mijn mening over hem heb ik hier nooit gegeven laat staan dat ik zijn naam genoemd heb of verteld wat er zich allemaal heeft afgespeeld. Het enige wat ik er voor nu en altijd nog over wil zeggen is dat het geen sprookje is geweest.

Iedereen die hier al langere tijd meeleest heeft aan de hand van zijn reactie's kunnen lezen hoe hij over mij denkt,  nooit heb ik zijn reactie's verwijderd, er commentaar opgegeven of mezelf verdedigd.
Één van mijn hobby's, het loggen, heb ik zelfs opgegeven zodat hij me niet meer kon lastig vallen.

Nu vind ik dat hij lang genoeg zijn gal heeft mogen spuwen en mij van de dingen afhouden die ik leuk vind en ben ik er klaar mee.

Vandaar dus een andere manier van reageren. Laat dit U echter niet tegenhouden, over het algemeen worden reactie's nog steeds bijzonder gewaardeerd :-)

PS: Veel plezier tijdens de wedstrijd!!

Druk dagje, maar wel leuk! :-)

Na een aantal "minder prettige" weken had ik gisteren een, zeer welkom, feestje. Voor het echter zover was was het een hectische dag. Verder niet erg spannend om allemaal hier neer te plempen, hou 't er maar op dat het rennen en vliegen was.

Uiteindelijk was ik toch -net- op tijd klaar om te vertrekken en hebben we een knalfeest in Duinrell gehad. Volgend jaar maar weer!

Kut

Me zorgen maken om mijn moeder, daar kan ik mee omgaan. Waarschijnlijk omdat ik er door haar ziek zijn aan gewend ben geraakt.

Zorgen maken om mijn pa is echter een ander verhaal, mijn vader die nooit ziek is, nooit moe, chagerijnig (niet tegen mij in ieder geval ;-)), mijn pa die nooit klaagt, altijd aan het werk is of op een andere manier bezig, altijd klaarstaat voor mij en andere mensen. Mijn pa die op me let, me in de gaten houdt en voor me zorgt. Dat deed ie toen ik 4 was en hij doet het nog steeds nu ik 40 ben.

Mijn pa is mijn rots in de branding, mijn fundering, de grond onder mijn voeten.

En nu, voor het eerst in mijn leven maak ik mijn zorgen om mijn vader, wil ik hem zo graag helpen en ik kan het niet.

Ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan.....

Het komt goed pa... het komt heus goed!

Miss You!

Vanavond was ik op zoek naar een post waarvan ik dacht dat ik hem net voor ik ben gestopt met loggen had gedaan. Het bleek echter langer geleden en dus moest ik op zoek. Met wat steekwoorden waarvan ik dacht dat ze wel in de post zouden voorkomen ben ik op zoek gegaan maar ik kon hem zo 1, 2, 3 niet vinden.

Wel kwam ik allerlei andere dingen tegen, zoals:

* Mijn eerste -voorzichtige- post in augustus 2003 (alweer bijna 5 jaar geleden...time does fly!);
* De (oude bekenden kennen hem nog wel ;-)) Mozartlaan. (voor degenen die hem niet kennen: het was een (non) post van welgeteld 12 woorden die uiteindelijk bijna 300 (ook weer non) reactie's opleverde;
* Mijn voorspellende gave in de laatste regels op 21.10.2003;
* Het dikwijls, vaak en regelmatig klussen in huis.
* Domme aktie's;
* Gebeurtenissen die me aan het huilen maakten;
* Gebeurtenissen die me dolgelukkig maakten;

* Kleine dingen die me blij maakten;
* Dingen die me aan het lachen maakten;
* Het ei wat ik soms ff kwijt moest;
* Muziek;
* De interactie;
* Altijd weer die schoenen
& natuurlijk de drie grootste liefdes van mijn leven:
* Danny;
* Dylan &
* Demi.

Verder niet te vergeten de mede-loggers die ik heb leren kennen en waar ik gewoon een hele goeie tijd mee heb gehad. Sommige kwamen en gingen. Sommige zijn gebleven, niet altijd op web-log maar dan wel weer op hun eigen site of ik kom ze weer ergens anders tegen.

In mijn log over het algemeen geen wereldschokkend nieuws maar veel kleine dingetjes die ik voor een groot deel waarschijnlijk al vergeten zou zijn als ik er niet over gepost had, mensen die ik anders nooit had leren kennen....
Het laatste jaar is wat al die dingen betreft 1 groot gapend gat en terwijl ik zo door mijn archief aan aan het bladeren was drong het ineens tot me door:

Madd: 1997 - 2007

Supermama :-)

ajkdbiweonfbggw

Nee... ik heb ook geen id wat "ajkdbiweonfbggw" betekent, als ik 't moet omschrijven komt 't neer op: ik moet nu helemaal niet posten want alles wat eruit gaat komen is net zo begrijpelijk als dat "ajkdbiweonfbggw" van hierboven.

Steeds als ik denk dat het niet drukker/erger/aparter/leuker/vermoeiender/gestoorder kan worden wordt het tegendeel weer bewezen. 

Maandag natuurlijk Danny's verjaardag, Dinsdag Demi's proefdag op de BSO. Woensdag "Even een kast halen" in fucking Oudkarspel (tis dat ik Jenni's adres niet meer wist anders had ik ff een bakkie gaan doen, ik was nou toch in de buurt). Tnx Ro!
Donderdag toch de kast bovengekregen en gegrond. Vrijdag al gelijk de meest verschrikkelijke drama ochtend sinds tijden. Verdriet en niet begrijpen waarom. (Nog steeda aan het twijfelen of ik erover posten ga). Toch de kast voor de 2e keer gegrond, 's-avonds een leuk feestje (en -door mij gemist- huwelijksaanzoek). Zaterdag nog een kast opgehaald. Tnx Pa!
Thuisgekomen bleek de kast niet uit elkaar te kunnen en aangezien hij 1.10m breed en 1.95m hoog is ging hij met geen mogelijkheid de trap op. Daar zat ik dan. Met kast in de huiskamer en met kamer in staat van oorlog verkerend boven. Jos (meubelmaker/vriend van Danny) gebeld: "HELP!!".
Kast is uiteindelijk door kantelraam bovengekomen. Tnx Guys! (en tnx Buurmeisje, voor het toekijken enzo ;-)). Kast uit Oudkarspel afgelakt. Boodschappen gedaan.Met z'n allen patat gegeten. Kast die door kantelraam gekomen is ingeruimd.
Vandaag de kleinste kamer op de nieuwe kast na leeggeruimd en weer ingeruimd met de spullen van de oudste. De oude kledningkast gesloopt en afgevoerd naar de tuin. Spullen uit kleine (Demi's oude) kamer naar grote kamer, behang afgetrokken, afgelakte kast weer in elkaar gezet en ingeruimd.

Ik denk dat er uit die 2 kamers én Dylan's kamer (waar ik heel verstandig net voor Danny's verjaardag aan begonnen was ;-)) een vrachtwagen vol puin gekomen is.
Mijn pa heeft gelijk vrees ik... ik ben echt net Malle Pietje ;-(.

1 Voordeel: als je je lichaam maar moe genoeg maakt heeft je hoofd de puf niet meer om te denken. Ik zei het toch: ajkdbiweonfbggw ;-)

Morgen begint mijn eerste echte nieuwe werkweek. In plaats van 5 halve dagen ga ik nu op maandag en dinsdag een hele dag en woensdagmorgen werken. Het mooie daarvan is natuurlijk dat ik voortaan woensdagmiddag, donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag vrij ben maar het zal wel ff wennen zijn morgen. Nu dus mijn bed maar es opzoeken. Trusten allemaal!

Oh ja, wat me dan wel weer heel vrolijk het weekend doorgeholpen heeft: de cd van Mika. Downloaden Kopen dus allemaal! :-)

Hier bijvoorbeeld.

Goh...

wie had dat gedacht. Ben ik me daar gewoon een soort van nerveus. Geen vervelende nerveusheid trouwens... meer die ene die je vroeger als kind had wanneer je de volgende dag op schoolreis ging :-D

Ik voel voor morgen rond 18.00u een moblogje aankomen! :-)

Monnikkenwerk

Met Danny's 18e verjaardag in aantocht was/ben ik druk op zoek naar leuke ideetjes om er iets bijzonders van te maken. Voor 1 idee had ik foto's van hem nodig en aangezien Danny nog van ruim voor het digitale tijdperk in moest ik daarvoor de fotodoos boven water zien te toveren.

Ja inderdaad... ik ben er zo één die zichzelf iedere winter voorneemt nu eens die foto's in te gaan plakken maar het komt er gewoon niet van. Uit mijn hoofd ben ik in 1994 afgehaakt. Nog maar 13 jaar in te plakken dus ;-)

Je kan je voorstellen hoe groot die doos is na 13 jaar (en godzijdank is ie door een echtscheiding nog gehalveerd ;-)) en dat scannen gaat nou niet bepaald vlot dus er zit al heel wat uren werk in en ik ben pas bij 1996 ;-(.

Tip van mij dus: nooit aan beginnen: je op kodak papier afgedrukte foto's inscannen. Het kost je 10 jaar van je leven!

En over 10 jaar van je leven gesproken... natuurlijk kwam ik ook foto's van mezelf tegen. Niet alleen -minimaal ;-)- 10 jaar jonger maar ook nog met donker haar.
Toevallig had ik een week of wat terug Mrs. Spongebob aan de lijn omdat ik verf moest halen en t plan opgevat had weer es donkerder te gaan en haar deskundige advies nodig had. Om een lang verhaal kort te maken: ik kwam weer gewoon met mijn oude vertrouwde 9.03 thuis. Blond dus.
Ik had het lef niet. Nu ik de foto's met donker haar weer tegengekomen ben geloof ik dat ik toch overstag ga... dus als ik het lef hou binnenkort een donker(der)e Madd.

En nee, ik hoef jullie commentaar niet, ik heb het al moeilijk genoeg :-P

Het bestaat wel

Ik heb het nooit gekund, kan het ook niet. Afscheid nemen. De keren dat ik het heb moeten doen was het eenzijdig maar enkel omdat de ander overleden is (en dat kan je iemand niet echt kwalijk nemen) of het gebeurde stukje bij beetje, haast zonder dat ik het zelf in de gaten had. Je kent het waarschijnlijk zelf ook wel: vriendschappen die, om wat voor reden dan ook, verwateren.
Nooit is het door toedoen van een ruzie definitief geëindigd. De keren dat ik fout zat ben ik erop teruggekomen (jajaja bekenden van me: dat kan soms lang duren :-P maar ik kom wel) of het is uitgesproken of "de ander" kwam erop terug. Tel daarbij op dat ik iedereen uiteindelijk alles vergeef en dan is er weinig reden meer over waardoor een vriendschap uit boosheid verbroken zou kunnen worden.

Het (afscheid nemen) is soms voorgekomen bij vrienden... en nu zullen er mensen zijn die denken: "Waren het wel vrienden dan?"  maar daar kan ik volmondig met "ja" op antwoorden. Op dat moment komt dan de "beperkte houdbaarheidsdatum"-post weer om de hoek kijken (één van de posts die nog wél discussie losmaakte hier ;-)).
De houdbaarheidsdatum was gewoon verstreken. Niks slechts aan, geen fout van één van beide kanten. Dat waren de onbewuste afscheid nemen. Mensen veranderen, situatie's veranderen. Gewoon klaar.

Het is voorgekomen bij kennissen, collega's en mensen die ik alleen on-line kende. Er is er niet één bij waar ik met een rotgevoel op terugkijk. Het is gelopen zoals het gelopen is. We hebben een leuke/mooie/goeie tijd gehad maar het is voorbij. Veel ervan mis ik nog regelmatig trouwens en sommigen denk ik alleen zo nu en dan nog aan maar vergeten ben ik ze niet.

Ik zei het al: afscheid nemen kon ik nooit echt. Echt in de zin van, op enig moment voor jezelf bepalen dat het mooi geweest is, je omdraaien, weglopen en nooit meer terugkijken.

Hoe dan ook: Deze week is voor de allereerste keer in mijn leven voorgekomen dat ik bewust de keuze heb gemaakt om te zeggen het is mooi geweest. Klaar. Streep eronder. Punt erachter. No regrets.

Shit happens......

Nog even terugkomend op de post die ik hierboven aanhaalde: ik denk er nog steeds zo over. Ik ben nog steeds van mening dat ik er 1 heb waarvan ik 99,9% zeker weet dat ie blijft en 1 waarvan ik het 99,9% denk te weten. Wat op zich een goeie zaak is.. Die vriendschappen zijn er inderdaad ruim 2 jaar later nog steeds en het ziet er nog steeds niet naar uit dat daar om wat voor reden dan ook een eind aan komen zal in de toekomst.

En dat is drie

Gisteren ging het slecht de hele dag. Mijn vader heeft de hele dag in het ziekenhuis gezeten.  Rond een uur of half 8 's-avonds was hij even naar buiten gelopen om mij te bellen en toen hij terugkwam was mijn moeder weg.

Het bleek dat ze "naar beneden" was gebracht. Ze wilde de wond weer openmaken. Beneden aangekomen bleek de arts daar het niet met de gang van zaken eens te zijn. Op dat moment is eindelijk de cardioloog erbijgehaald.

Die wist te vertellen dat dit vaker voorkomt bij mensen met een kunsthartklep. Hij heeft iets voorgeschreven wat zou moeten helpen.
Rond een uur of 11 's-avonds belden ze vanuit het ziekenhuis dat het middel leek aan te slaan, wat mij toch een beetje meer hoop gaf.

Vandaag kreeg ik mijn vader de hele dag niet te pakken, de enige reden die ik kon bedenken was dat hij in het ziekenhuis zou zitten... maar dat was weer vreemd want wat deed hij dan buiten bezoekuren in het ziekenhuis? Zou het toch weer mis zijn?

Inmiddels weet ik dat hij inderdaad in het ziekenhuis zat vanaf vanmorgen. De bloeding schijnt nu onder controle te zijn maar ze heeft op haar borst een keiharde bult zitten die nu weer verwijderd moet worden.

Kortom: operatie nummer 3 in 3 dagen tijd.

Nu maar hopen dat het verhaal na deze operatie weer niet van vooraf aan begint.

Stand van zaken

"Nuchter" hing er vanmorgen ineens weer bij mijn moeder aan het bed. Kortom: ze waren van plan haar weer open te snijden.

Het bloeden was dus niet gestopt. Vanaf onder haar borst tot haar schouderblad en naar haar zij en oksel toe is het 1 grote zwelling. Ze ligt met een soort rekverband om haar borst heen en een gewicht daar weer bovenop.

Tijdens het bezoekuur kwam de arts binnen. Niet opereren maar ze gingen de wond wel openmaken. Ter plekke, gelijk. "Wel vervelend dat het tijdens het bezoekuur moet" zei de arts tegen me. Ik had er geen problemen mee. Iedere minuut eerder dat ze iets doen wat m'n moeder beter maakt of er in ieder geval voor te zorgen dat ze minder pijn heeft is er 1.

Verder is het afwachten...

Het enige wat ik me afvraag: wat hebben dat rekverband & gewicht voor zin? Ik snap dat daarmee de zwelling verdeeld wordt omdat het bloed niet op 1 plek zitten gaat maar het bloeden stoppen doet het niet.
Aan de arts heb ik het niet meer kunnen vragen, die was helaas al vertrokken.

Dusseuh.... Xan? (of iemand anders met verstand van zaken)

Dagopname my (_*_)

Ik dacht, weet je wat. Ik hou gewoon een keer mijn mond erover. Misschien dat het dan wel es een keer goed gaat.
Na de vorige keren dat mijn moeder geopereerd is heb ik er nl niet al teveel vertrouwen meer in dat het ook in 1 x goed kan gaan. Vandaar dus: deze keer heb ik het er hier niet over gehad.

Mijn moeder moest vandaag weer geopereerd worden aan haar pacemaker (klinkt een beetje raar: aan je pacemaker geopereerd worden... je wordt natuurlijk niet aan t ding zelf geopereerd maar ik heb ff geen betere omschrijving). Het was een dagopname. Even de boel verplaatsen, bijkomen en 's-avonds weer naar huis.

Ze was vanmorgen als eerste aan de beurt, dat was op zich prettig want dan heb je ook weer redelijk snel bericht uit het ziekenhuis hoe het gegaan was. Snel bericht hadden we. Het was alleen niet het nieuws waar we op zaten te wachten.
Ze was geopereerd, lag op de uitslaapkamer maar het ging niet goed en dus gingen ze haar weer naar de ok brengen en nog een keer opensnijden.

Doordat ze (al jaren) bloedverdunners slikt wilde het bloeden niet stoppen. Bij de 2e operatie hebben ze het opgevuld met matjes (degene die weet wat daarmee bedoeld wordt mag het me vertellen) en natuurlijk mag ze niet naar huis. Haar bloed is zo dun dat ze er nog steeds niet zeker zijn dat het hiermee gedaan is... misschien moeten ze haar later nog wel een keer openmaken.

Niks erover zeggen helpt dus duidelijk niet en aangezien het niet zeggen niet geholpen heeft mogen jullie bij deze alsnog gaan duimen voor haar. Wie weet werkt dat beter  ;-)

Ik. Kluns.

De hele dag had ik al zoiets van "wat zit die bh vreemd". Raar in mijn shirt. Je kent het misschien wel: dat je allemaal van die randen/naden/kreuken in je shirt ziet zitten.

Op de zaak heeft niemand er overigens iets over gezegd maar dat zegt niks. Vorige week ben ik 2 keer met een trui binnenstebuiten aan binnengelopen en geen hond die het opgevallen is.

Vanavond kwam ik erachter wat er met de bh aan de hand was... geen id hoe ik het heb gedaan vanmorgen maar het zou ermee te maken kunnen hebben dat ik vergeten was mijn wekker op zomertijd te zetten en ik me dus versliep... Tot overmaat van ramp moest ik natuurlijk precies vandaag om 08.15u in het ziekenhuis zijn (waar ik met een steunkous aan mijn been weer naar buiten ging).

Waar was ik? Oh ja... bh die raar zat, niet weten hoe ik  het gedaan heb en dat ik er vanavond achter kwam toen ik mijn shirt uittrok.
Hij zat dus als zo'n ding uit de pabo. Je kent ze misschien wel, een beugel, een klein stukje stof en daar hangen dan je borsten uit. Er is zelfs een officiele naam voor: "De kwartcup".
Zo zat het dus... maar dan minder erotisch omdat mijn bh niet bedoeld is om zo te dragen.

Kortom: ik liep vandaag rond met een beige steunkous en tieten die uit mijn bh hingen.... ik heb me nog nooit eerder zo sexy gevoeld. (NOT ;-))

Update:

Photobucket vond mijn afbeelding waarschijnlijk te shockerend... beetje overdreven maar goed, om nu toch te laten zien wat ik bedoelde de afbeelding nogmaals maar nu met gecensureerde tepels. Eens zien of ze daar bij PB wel mee kunnen leven ;-).

" />

Lol met/om jezelf

Niet vaak genoeg maar soms doe ik een vrouwenavondje. Voeten in een emmer heet water met soda (niet vergeten eerst naar de wc te gaan), mijn voeten pedicuren, mijn handen manicuren, m'n lichaam scrubben en in de bodylotion zetten, gezicht scrubben, haarmasker, gezichtsmasker.

Het gezichtsmasker is altijd lastig kiezen, je hebt ze die heet worden, die je eraf moet peelen (ter info voor de heren: net alsof je je halve hoofdhuid eraf trekt ;-)), die gewoon zacht blijven en je hebt ze die naarmate ze er langer opzitten opdrogen. Alsof je eerst in de modder hebt liggen rollen om daarna een uur in de zon te bakken.
Dat vind ik de lekkerste. Niet om wat ze doen (verfrissen/reinigen/voeden/verstevigen enz) maar omdat het zo lekker is om wanneer de boel eenmaal opgedroogd is het masker te laten springen.
Het voelt alsof er 100.000 kleine barstjes in je huid schieten. Nou klinkt dat niet echt als iets wat je lekker zou vinden maar na 10 minuten een strak gespannen laag op je gezicht gehad te hebben is het een verademing.
Nou besloot ik (geen id waarom) te filmen hoe die barstjes in mijn hoofd sprongen.

Toen ik 'm terugkeek bedacht ik me dat ik in een ver verleden ooit es een uitdaging van D. ben aangegaan. Hoe het precies zat weet ik niet meer (en ik kan de post niet meer vinden bij hem) maar hij had een filmpje staan van een jochie wat dragostea din tei playbackte. Ik geloof dat ik toen heb gezegd dat ik dat ook wel es een keer zou doen én online zou zetten.

Alhoewel ik hier een filmpje heb waarop Dylan en ik de "Barry White Dance"-scene uit Ally McBeal nadoen heb ik nooit de moed gehad hem online te zetten. Ga ik nu niet doen ook trouwens maar dus wel de scheuren die in het masker schieten (nee klopt... je ziet er niks van.... maar ik had lol in m'n eentje en das ook wat waard ;-))

Opluchting

Ik probeer het altijd te vermijden maar in ieder geval 2 keer per jaar doe ik er wel aan: struisvogelpolitiek. De eerste keer is wanneer de meterstandenkaart van de Eneco in de bus valt. Het duurt altijd zeker een week voor ik 'm invul. (In de wetenschap dat volgend op het invullen van die kaart de eindafrekening gaat komen)
"Onzin" zou je denken en dat is het natuurlijk ook maar blijft het feit dat ik het doe.

De tweede keer is wanneer dan de werkelijke afrekening in de bus valt. Ik ben nl. altijd als de dood dat ik weet-ik-veel-hoeveel-geld moet bijbetalen en dus ligt de brief me op tafel aan te staren, wachtend tot ik de envelop eindelijk open ga maken.

Gisteren kwam ie en, zoals altijd, lag ie 's-avonds nog steeds ongeopend op tafel. Mijn vriendin liep binnen en ergens in het gesprek begon ze over de afrekening. Of ik moest bijbetalen. Nou zou ik waarschijnlijk tegen ieder ander gezegd hebben dat ik 'm nog niet binnen had maar dat heeft in haar geval weinig zin. Ten eerste woont ze in dezelfde straat en dus krijgen we de afrekening op hetzelfde moment binnen en ten tweede kent ze me.
Ze vertelde me dat ik 'm met een gerust hart open kon maken, hij viel wel mee. We kregen zelfs nog discussie: "Maak 'm nou opeeeen" / "Nee" / "Doe nou gewoon, dan kan ik je opvangen als het tegenvalt ;-)" / "Neeheee... ik wil niet. Morgen."
Uiteindelijk heb ik hem natuurlijk niet opengemaakt (jajaja... chicken ik :-))

Gesterkt door haar opmerking dat het erg meeviel heb ik vanmorgen dan toch maar de stoute schoenen aangetrokken. Snel naar het bedrag onderaan de nota gezocht en heel even geschrokken. De opluchting toen links van het bedrag stond "Saldo door u te ontvangen".

Mijn gezeur (gezeur volgens de kinderen dan) heeft schijnbaar zijn vruchten afgeworpen. Helaas voor hun zullen ze dus ook dit jaar weer regelmatig doe de lichten uit/doe de deur achter je kont dicht/zet je pc uit als je weggaat/laat die tv niet aanstaan/ik stook niet voor de mussen/kom onder die douche vandaaaan te horen krijgen :-)

Mojito!

Ja, ik weet het: Hij blijft maar terugkomen die Mojito. De kit heb ik nooit meer gevonden ( Huey heeft het zelfs in het buitenland geprobeerd voor me maar nada) en sterker nog: tot op de dag van vandaag heb ik 'm nog steeds niet geproefd!
Waarom ik het er nu dan toch weer over heb? Nou, 2 redenen. Ten eerste omdat ik de commercial zo leuk vind (ik krijg er spontaan zin van om op een bar te gaan staan dansen :-)) en ten tweede omdat ik iets niet snap.

Er was hier in huis al "discussie" over gevoerd met die en gene. Iedereen die 'm nl wel gedronken heeft zegt dat ie met gewone witte bacardi wordt gemaakt en ook in de commercial maken ze hem met witte bacardi. Toch zat er in de kit Bacardi Reserva bij, een lichtbruine rum.
Ik snap er geen reet meer van, mijn gok is dat ze er witte van gemaakt hebben omdat die goedkoper is en meer verkocht zal worden.

Anyway, verder weinig boeiend maar ik heb nu een reden het filmpje online te zetten. Dansen jullie mee? :-D

Voor degene die het ook een lekker nummer vinden en vanavond op de keukentafel uit hun dak willen gaan: hier kun je de mp3 downloaden.


Update:
Zoals je tegen een vent zegt: Je ken ook eerst ff kijken voordat je begint te bleren (als ie weer es de boter niet kan vinden ;-)) geldt dat dus ook voor mij. Gewoon ff zoeken en dan heb je het antwoord. Schijnbaar zijn er 2 mojito's. De Bold en de Crisp. De Bold wordt met reserva gemaakt. De Crisp met de superior.
Case closed.

Bijna over

Eindelijk. Het gips is eraf. Ik kan weer rennen :-D

Oké... ik lieg. Deels. Het gips is er wel af maar rennen zit er voorlopig nog niet in vrees ik. Rustig aan weer gaan proberen normaal te lopen wel.

Inmiddels weet ik dus ook hoe zo'n been eruitziet na 5 weken en een dag, en ik kan u melden: dat valt erg mee. Schijnbaar gedijt haar bij licht, lucht en water. De nieuwe onthaarmethode voor volgend jaar is dus: de hele winter je benen in het gips en in het voorjaar ben je zo zacht als een pasgeboren baby ;-)

Ik log dus ik leef

Wat ze dan zeggen is dat loggers geen leven hebben en daar mag je dan uit opmaken dat mensen die niet loggen wél een leven hebben.

Ik spreek dat bij deze tegen. Zoals mijn vader heel verheugd kan zeggen deze dagen: "Ik vind het wel prettig, ik weet nu tenminste altijd waar je uithangt". Dat waar is in dit geval dus thuis en thuis maak je niet zo heel erg veel mee en dan blijft er weinig over om over te loggen.

Natuurlijk: ik kan het gaan hebben over de wereldproblematiek, mijn mening geven maar daar is toch geen hond in geinteresseerd of ze zijn het weer niet met me eens en dan krijgen we straks (God verhoede het ;-)) misschien ooit nog wel es een verhitte discussie op web-log en dat moet maar niet meer ;-).

Dan kan ik vertellen over mijn kaak (prima) en mijn been (kut.... ja, ik mag tegenwoordig gewoon kut zeggen hier. Tot vorig jaar moest kut vervangen worden door "minder prettig" want dat vond Whot smaakvoller ;-) maar aangezien die toch ook van de aardbol verdwenen is kan kut wel weer gewoon terugkomen....
Ik geloof niet dat ik in 1 alinea ooit eerder zo vaak het woord kut gebruikt heb! Vooruit: nog 1 keer dan. Kut!).

Ik kan vertellen dat het best stoer is om met de taxi van en naar je werk te gaan. Zo stoer dat ik denk dat ik volgende week in het ziekenhuis gewoon om nog 2 weken gips ga vragen. (ff afkloppen), of ik kan vertellen dat de taxi van de week bij het verkeerde gebouw op me stond te wachten en ik een half uur heb gedaan over een stukje wat je normaal in 10 minuten loopt.
Dat ik de eerste dag dat ik weer aan het werk ging languit in het rookhok lag (als er 1 manier is om van het roken af te komen is dat het wel ;-)) omdat ik ff snel naar de muur wilde hinkelen, over mijn eigen voet struikelde en dus plat ging.

Nu ik erover nadenk, het meest spannende wat ik meegemaakt heb is denk ik toch wel dat ik Zwitsal Geurbuiltjes heb gekocht. Jammer dat die lucht op mannen niet hetzelfde effect heeft als op vrouwen anders zou ik ze ook in mijn eigen kast leggen.. volgens mij is het de ultieme babe-magnet.

Wanneer ik die onderwerpen allemaal laat voor wat ze zijn dan zou ik het hebben over (web-log)vrouwen. Over hoe irritant ik het vind dat ze het allemaal doen voorkomen alsof ze zo godvergeten perfect zijn.
Ze hebben een gewéldige baan en de meest zoete kinderen waar het altijd even goed mee gaat. Nooit hebben ze problemen met opvang of oppas. Hun huis is altijd even perfect, nergens verloren sokken, stof op plekken waar ik normaal nooit kom of spinnewebben die langs de lampen naar beneden hangen.
Hun nagels zijn altijd perfect gemanicuurd, kleding volgens de laatste mode, maatje 36 en ook nog strak in hun vel ook (Nee, dat is niet dubbelop. Maat 36 wil niet zeggen dat je strak bent... trust me on that one. Been there, done that, got the t-shirt ;-)). Niemand die piest onder de douchen, het in haar broek doet als ze aan de rees is, doorlekt als ze ongesteld is.
Altijd tot op het bot alles gladjes onthaard, niemand met pukkeltjes en ingegroeide haren die er nog weerzinwekkender uitzien dan die haren al deden. Niemand die het in de winter minder nauw neemt met de scheerrituelen.
Altijd in prachtig -bij elkaar passend- ondergoed. Niemand hoor je ooit zeggen dat er ineens op een wang of een tepel of waar dan ook ineens één donkere haar zat, die steeds blijft terugkomen hoe vaak ze 'm ook chirurgisch verwijderd hebben.
Allemaal het haar strak in de verf, nooit uitgroei. Niemand die het over het handdoekje na de sex heeft, (nee... dat lieg ik. Toen Hanneke nog logde heeft ze daar ooit es een bijzonder grappig verhaal over verteld wat inderdaad de nodige comments opleverde :-)) of hoe lang het duurt voor die zooi weer uit je lijf verdwenen is.
De perfecte partner hebben ze en nooit gezeik over teveel/te weinig sex.

En dat ik dus denk dat ze de boel in de maling nemen. Niemand is zo perfect.

Nou euh... dat zou ik dan doen dus als ik wel loggen zou, want van een beetje rondhangen en niet alles kunnen doen waar je zin in hebt word je dwars ;-). En dan voelt de hele wereld zich weer aangesproken en is boos op me. Dus zeg ik maar gewoon niks.

Lachen als een boer zonder kies

Enige zelfoverwinning heeft t wel gekost om deze foto te plaatsen, de kleuren-versie was al helemaal teveel van het goede (dan vallen de donkere wallen om je ogen zo op ;-)) maar omdat steeds een "been in het gips foto" ook zo saai wordt bij deze dan toch het resultaat van een bezoekje kaakchirurg.
Volgens de buurman had ik nu eindelijk es wat gezond vlees op mijn lijf maar euh... sorry Ro: ik heb toch liever dat links er weer net zo uitziet als rechts (maar inderdaad Ro: Danny heeft in ieder geval warm ondergoed. Da's ook wat waard ;-))

It wasn't me

Zie je nou: ik kan er gewoon niks aan doen!

Aan de andere kant ben ik al lang blij dat ik geen negerin ben, gestoord én kaal is toch echt iets teveel van het goeie.

En hoe is het nu?

vroeg SmaRts. Nou euh...

Nu is het rood. Ik snap er zo onderhand niks meer van. Hoor ik van iedereen dat ze een weekje in het (rek)verband zitten en daarna ingetaped worden en dat ze na een week of twee weer gewoon rondlopen. Zit ik nu voor de 2e keer weer 2 weken in het gips. Overigens geen paars maar retro-rood dus deze keer (foto komt nog wel es).
Het was een beetje hetzelfde verhaal als de vorige keer. Ik die er heilig van overtuigd was dat het gips eraf zou gaan en toen de dokter zei dat hij het gips zou gaan vervangen was mijn antwoord: "Je maakt toch zeker een grapje he?!"
Lachen deed hij toen wel maar een grapje maakte hij duidelijk niet. Na een minuut of 20 stond ik weer buiten, 7 Maart mag ik weer terug.


Dan de kaakchirurg. Dat duurde een stuk langer en was zeker een stuk minder lollig. Om 10.45u begonnen we met het maken van een foto en om 12.15 liep ik, een kies armer en 2 recepten rijker, weer naar buiten.
De mensen die mij en mijn voorgeschiedenis qua gebit kennen zullen mijn verbazing begrijpen over het feit dat het zo moeilijk was die kies eruit te krijgen...
Anyway: het zit erop.
Voorlopig dan. Er zit er nl nog 1 die eruit moet en ook die -heeft de kaakchirurg mij vandaag verzekerd- gaat de tandarts er niet uitkrijgen. Ik moet er ff niet aan denken en ga nu lekker onder mijn dekbed wegkruipen en mezelf zielig vinden ;-)

Agenda vandaag

10.00u - Gipskamer

10.45u - Kaakchirurg

Thuis

Het was leuk, lekker én gezellig geweest en nu reden we de stad weer uit, op weg naar huis. Loom van het eten en de warmte in de auto was iedereen rustig, zelfs Demi was stil.
Zacht op de achtergrond de radio aan, geen idee welke zender maar ze draaiden precies de goeie muziek die bij de sfeer in de auto paste.

Als kind genoot ik er al van om als we ergens geweest waren 's-avonds achterin weer terug naar huis in de auto te zitten. Half slaperig, lekker warm, rustig op de weg en overal lichtjes. Op één of andere manier gaf het een veilig gevoel, een gevoel van thuis zijn.

Vanavond was het niet anders, mijn vader en moeder voorin. Dylan en Demi naast mij op de achterbank en ineens was het gevoel weer terug. En eigenlijk vind ik mezelf maar een gelukkig mens dat mijn ouders me op mijn 39e nog steeds dat gevoel kunnen geven....

Trekken

En toen verging ik van de pijn in mijn mond. Ibuprofen hielp maar helaas maar een uur of twee. Dus voordat ik nou een overdosis Ibuprofen heb én omdat 's-nachts steeds wakker worden van de pijn ook niet alles is toch maar even de tandarts gebeld.

Hij moest eruit. (De kies, niet de tandarts) Eerst maar even verdoven en of ik het even wilde melden als ik nog iets voelde. Toen hij dat zei was ik in gedachten ineens weer 17 jaar terug in de tijd. Zes maanden lang zat ik elke week in Utrecht in de tandartsstoel.
Aan het einde van die 6 maanden moest er nog 1 ding gebeuren, er moest 1 kies uit. Ook toen werd gezegd dat ik het moest zeggen wanneer ik nog iets voelde en heeft het uiteindelijk heel wat extra keren geduurd voor het eindelijk verdoofd was.

Deze keer was niet anders. De eerste was niet genoeg, de tweede niet, de derde ook niet. Op mijn vraag of het normaal was dat dat spul wat in mijn mond liep ook mijn tong verdoofde kreeg ik als antwoord dat dat niet daardoor kwam en kreeg ik één of andere medische term wat erop neer kwam dat niet gewoon de plek zelf verdoofd was maar de hele linkerkant van mijn onderkaak en alles daar in de buurt.
Na de 4e verdoving ging het dan eindelijk toch gebeuren. Ik zag een tang voorbijkomen, er werd gesjord. Tang nummer twee (andere maat begreep ik later), weer sjorren en rukken en weer niks. Boven mij werd moeilijk gekeken. Ik had geen flauw idee wat er gebeurde, de verdovingen hadden uiteindelijk hun werk gedaan maar t leek erop alsof kies geen afstand van mij wilde doen.

Tang 3, 4 en 5 kwamen ook nog langs en weer niks. Uiteindelijk gaf hij het op. Weer vloog er een medische term voorbij en de uitleg daarbij was dat het erop neerkwam dat hij dacht dat de kies aan mijn bot zat (?!) en aangezien ik naast de boosdoener 2 kronen met daartussen een brug heb zitten was hij bang dat als hij teveel kracht zou gaan zetten hij die om zeep helpen zou.

Kaakchirurg dus.




Als er nog meer dokters zijn die mij willen zien deze maand... geef maar een gil. Ik ben nou toch lekker bezig... ;-)

I Wonder...

Hoe zou zo'n been er nou uitzien na 3 weken ingepakt te hebben gezeten?? ;-)

Natuurlijk....

Dat kon er ook nog wel bij.



Zij met opvliegers en koude rillingen gaan hun bed weer opzoeken.

Het leven is een feest zei u? ;-)

Het aller, aller, allerergste

Is dat je geen schoenen/laarzen aankan.... ;-)

Au III

"Dat doe je wel erg voorzichtig" zei de zuster terwijl ik de zeer modieuze rode skisok van mijn voet af probeerde te pellen "is het nog zo gevoelig?"

"Duh! "

Nou ok... dat zei ik niet. Het was een erg aardige zuster en daarnaast ben ik erg beleefd ;-) dus het werkelijke antwoord was dat het inderdaad nog behoorlijk pijnlijk was. Daaropvolgende knipte ze met een betonschaar het verband los.
"Dat is inderdaad nog behoorlijk dik" was de conclusie toen het verwijderd was. "We zullen even kijken wat de dokter ervan zegt."

De dokter kwam, zag, voelde en kwam tot de conclusie dat mijn enkelbanden inderdaad helemaal einde oefening waren. Tapen was geen optie.

Ik had er al helemaal op gerekend dat ik tape zou krijgen en het ziekenhuis weer uit zou kunnen wandelen maar de vraag die ik kreeg was: "Zeg het maar... welke kleur wil je: rood, blauw, geel, wit of paars?"
Ik stamelde nog zoiets als "Ohw..Ik dacht dat ik vandaag klaar zou zijn." waarop hij me lachend aankeek en zei dat ik hier wel een week of zes zoet mee zou zijn.

Mijn vader, aan de andere kant van de zaal had dikke lol. Toen we de eerste keer in het ziekenhuis waren was hij me steeds aan het pesten: "Dat gaat wel ff duren joh... dat duurt weeeeken". Waarop ik volhield dat er niets aan de hand was en dat het met een week wel weer over zou zijn. Hij haalde dus vandaag zijn gelijk. "Nu weet ik tenminste altijd waar je zit :-D".

En daar zit ik dus, in modieus paars :-)

Het begint op te vallen hoor!

Oké buurman, dat je een hekel aan mij hebt was me al duidelijk.
Slaande ruzie omdat mijn dochter afgelopen zomer toen het 35 graden was per ongeluk de tuinslang jullie kant opzette, op die ene verjaardag die ik dan zo nu en dan heb op zaterdagavond om 23.15u op de muur gaan bonken omdat we (ongelogen!) 5 minuten schijnbaar te hard aan het lachen waren om wat filmpjes van de wereld draait door én mijn tuinhekje eruit rijden is echt heus al duidelijk genoeg.

Om nou ook mijn vaders auto aan bonken te gaan rijden vind ik persoonlijk wel heel erg ver gaan.

Irritant: Ik stond voor het raam, zag hem achteruit komen maar kon er niks meer tegen doen.

(De foto is overigens achteraf genomen :-P

Au II

Koken zat er niet meer in vandaag, dus kwam mijn vader ons ophalen zodat we bij mijn ouders konden eten.
Om 17.00u pikte hij ons op en vond ik dat t nog wel ging. Mijn vader vond van niet. Nadat ik bij hun het huis ingestrompeld was werd ik verplicht de huisartsenpost te bellen.

18.30u -> Huisartsenpost
18.45u -> De dokter kijkt, prikt, draait en voelt wat en ik moet toch even naar het ziekenhuis.
19.00u -> Weer naar huis om mijn papieren op te halen.
19.15u -> Onderweg naar het ziekenhuis.
19.30u -> Bij het Ikazia.
19.45u -> Bij de SEH-arts.
20.10u -> Foto's maken.
20.20u -> In de gipskamer, enkelbanden kapot(vlg week gaan ze bepalen hoe kapot).
20.35u -> Krukken.
21.00u -> Weer thuis.

Dat ging allemaal best snel dus. En inderdaad: mijn vader had gelijk...het ging niet.
Nu strompel ik wat rond. En ja: ook met krukken kun je strompelen, het is nog een hele kunst om daar vlotjes mee vooruit te komen!
Volgende week dinsdag terug, dan zien ze verder. Over twee weken moet ik me weer redelijk kunnen voortbewegen.... En ik ben het nu al zat!

Au

Moeilijk hoor... traplopen! (jaja... zal de leeftijd zijn ;-))

Hoe oud is 39?

Dus..... jarig en inderdaad: niet echt 21 geworden ;-). Dat hele 21 verhaal is puur een web-log geintje. Ontstaan op mijn 1e web-log verjaardag (en t klopt geeneens helemaal meer want als ik het goed heb werd ik toen 22.) en ach, sommige traditie's moet je gewoon in ere houden.

Irl krijgen mensen die de vraag aan mij stellen hoe oud ik nou geworden ben gewoon als antwoord: 39. Met de leeftijd heb ik geen moeite. De bijbehorende aftakeling is minder maar het hoort er nou eenmaal bij, ik kan er weinig tegen doen (behalve dan anti-rimpel creme voor mijn verjaardag vragen ;-)) en verder is het zoals het is.
's-Morgens geen al te fel licht in de badkamer, je gezicht de tijd gunnen om weer uit de plooi te raken, geen mouwloze t-shirts meer en geen rokjes van 30 cm zonder maillot, niet te zwaar opmaken en dan valt het allemaal nog best mee.

Maar goed, dat was niet wat ik kwijt wilde. De afgelopen dagen heb ik een paar keer, nadat ik antwoord op de vraag had gegeven hoe oud ik nou geworden was, te horen gekregen "dat je dat niet zou zeggen".
Of ze het nou menen of niet: mij een zorg. Het blijft prettig om te horen. Maar wat ik me nou wel afvraag... er vanuitgaand die mensen dat serieus menen: hoe hoort iemand van 39 er dan wél uit te zien????

Ps: Bedankt voor de felicitaties natuurlijk!!

Men in Trees

Chaos in mijn hoofd, chaos op tv net5. Heeft geen zak met elkaar te maken behalve dan dat de chaos op tv net5 de chaos in mijn hoofd nog groter maakt. Nou ja... da's gelul natuurlijk maar t klinkt wel aardig ;-)

Degenen die hier al langer meelezen en degenen die mij irl kennen weten dat ik een dinsdagavond net5 addict ben. Lang geleden begonnen met Will & Grace, Ally McBeal, Dharma & Greg, SATC, Everwood, Gilmore Girls, Desperate Housewives (alhoewel ik daarvan moet toegeven dat ik na het eerste seizoen ben afgehaakt), natuuuurlijk Grey's Anatomy later Hotel Babylon (aanrader maar inmiddels afgelopen) vorige week de eerste aflevering van What about Brian (leuk!) en vanavond voor het eerst Men in Trees. Na 1 aflevering weet ik al vrijwel zeker dat het een blijvertje is.

Wat dan het probleem is? Zoals ik al eerder zei: de dinsdagavond is van mij. Geen telefoon, geen -pratende- visite, geen internet. Het is de enige avond dat ik tv kijk. Iedereen weet het en iedereen laat me dus ook. En wat doen die hufters bij Net5?!
Ze verplaatsen Grey's van dinsdag- naar maandagavond, en beginnen op maandagavond ook met een nieuwe serie (MiT dus), op dinsdagavond nog steeds Gilmore Girls en ook al een nieuwe serie.... heel mijn planning om zeep, de logica verdwenen. Ik leg er helemaal af!

Nou ja... ik heb straks wanneer Danny weg is in ieder geval 2 avonden wat te doen. (klonk dat niet lekker dramatisch? ;-))


Ps:  He loves her!
Ps2: Midden in Alaska neergeplempt worden, weg van alles en iedereen, vreemde mensen leren kennen... heel even leek 't me wel wat vanavond.
Ps3: Om Ps & Ps2 te begrijpen moet je vanavond tv gekeken hebben.

Opgelucht

Ok, ik geef toe: het is geen wereldproblematiek maar ieder jaar ben ik weer "bang" dat ik er een zooitje van ga maken, het slechter doe dan het jaar ervoor. Ik moet namelijk eerlijk bekennen dat ik me nooit erg verdiep in de nieuwe spelling die ze eens in de zoveel jaar bedenken.

Nou zou je denken dat je je dood zou moeten schamen wanneer je een gemaakt dictee zo terugkreeg als het mijne hieronder eruitziet: het ene rode woord na het andere... maar het blijkt dat ik best tevreden mag zijn.
In totaal 15 fouten. De meesten te wijten aan  op de verkeerde momenten wel of geen koppelteken gebruiken. Ga ik dat ooit nog es goed doen (kans is erg klein ;-)) blijven er nog maar 7 fouten over.

De caipirinha ging natuurlijk goed ;-) verstjeerde, dedaigneuze en riposte had ik nog nooit van gehoord en uitfadede had ik in geen 100 jaar zo geschreven.

"Enfin".. ik ben best tevreden. Volgend jaar weer.

OMG!!

Kijk ik ook es een keer tv, zie ik ineens Jan Smit in zijn ondergoed voorbij paraderen.  Als ik al een reden nodig zou hebben om te zappen zou dit zeker reden # één zijn!

En dan verwachten ze ook nog gesloopte Abri's. U vindt het toch niet erg als ik zeg dat ik daar he-le-maal niets van begrijp?!

Madd is ook maar een mens

En dus moet je niet het onmogelijke van me verwachten. Hoe kan ik nou zulke kerstballen laten staan?? :-D

Onbereikbaar

Mijn vaste telefoon én gsm: alletwee nergens te vinden
en is normaal de ene telefoon met de andere bellen de
oplossing: dat is nu dus ook geen optie meer ....

In mijn geval is het echt maar goed dat mijn hoofd vastzit! :-S

Jammie

Als de buuf om 23.15 's-avonds een portie rauwe andijvie afgeeft is het misschien niet slim om het gelijk op te eten



Maar wél lekker! :-)

Euhm...

Als kind deed mijn moeder het natuurlijk altijd bij mij ("Doe je hemd in je broek, anders word je ziek!") en ik moet eerlijk toegeven dat ik het -wellicht overdreven- lang heb volgehouden.
Zeker tot mijn 16e.

Natuurlijk deed ik het toen inmiddels niet meer omdat mijn moeder dat nodig vond maar omdat ik er een verschrikkelijke hekel aan als je allemaal hobbels van je shirt in je broek zag zitten. Door je shirt, net zoals vroeger je hemd, in je onderbroek (inderdaad: o n d e r b r o e k.. er is een tijd geweest dat de string niet bepaald gemeengoed was en ik ben van die tijd ;-)) te prakken bleef de boel strak en zag je je shirt zo min mogelijk in die veel te strakke broek zitten.

Uiteindelijk heb ik het afgeleerd. Geen id wanneer maar ik kan u garanderen dat ik het tegenwoordig niet meer doe. Nou ja... bijna niet meer.

Doordat ik nu, net zoals mijn moeder destijds bij mij deed, Demi's hemd in haar onderbroek doe zodat ze geen koude rug/buik krijgt is de gewoonte schijnbaar weer terug en zo stond ik van de week op de zaak mezelf op het toilet uit te lachen......

30 cm is relatief

"Beetje jammer van die zooi altijd in haar kamer" zei ik.

"Dat is geen zooi, dat is schone was , wat niet meer in mijn kast past " was haar antwoord.

"Dan heb je teveel kleren. Tijd om wat niet in je kast past aan je oude buurvrouw te schenken" vond ik.

"Ik zal weer eens even voor je gaan spitten" zei ze.

En ik moet toegeven, als ze iets zegt dan doet ze het ook. Dus stond ze dezelfde avond met een stapel kleren voor de deur. Ik moest maar kijken zei ze, wat ik leuk vond.

Tussen de stapel lag een lapje stof, een soort van lendedoekje. Ik heb het opgemeten. Precies 30 centimeter is het. En alhoewel ik me kan voorstellen dat 30cm beangstigend groot kan zijn is het in dit geval beangstigend klein!

Hobbydeformatie:

Op je werk proberen aan te melden met je web-log naam en wachtwoord....

Ze weten er niks van

Een verkiezing is helemaal niet meer nodig, ik heb nl. het allermooiste buurmeisje!!

1) Tegenspraak wordt niet geduld deze keer!
2) Inderdaad: ik ben bevooroordeeld :-P
3) Beetje jammer van die zooi altijd in haar kamer ;-)

Nou breekt mijn klomp

En ik maar denken dat er niets meer over is wat hij nog kan doen
dat mij nog zou verbazen...

Inderdaad: no comments. :-P

Karakter

Ik weet niet wat dat is met veel mannen, op één of andere manier schijnen ze te denken dat zij ten alle tijde het recht hebben om te vertellen wat er allemaal aan jou mankeert. Zo hebben we daar:

"Je mag je haar wel es verven"
(Dat maak ik altijd zelf nog wel uit);
"Paar kilo aangekomen?"
(So? Moet jij die kilo's met je meedragen?);

"Je hebt een put in je been"
(Nee lul, das een litteken... en al was 't een put, waar bemoei je je mee?!);

"Beetje dikke kont heb je wel in die broek"
(Hee, ik zit er in ieder geval nog op. Bij jou staat ie op je nek );
"Ik vind dat vrouwen de hele boel moeten weghalen daar onder"
(Maak jij je nou maar druk om je eigen kale plekken ) en, hier op web-log,
"Heb je die broek over je hoofd aangetrokken of zo, je haar zit zo raar"
(Ik heb in ieder geval haar! -No offence Harry ;-) )

En zo zijn er nog tientallen van die dingen te verzinnen (die ik gelukkig allemaal vergeten ben ;-)) en ik heb geen id wat het is wat maakt dat dat die mannen dat soort opmerkingen meent te moeten maken. Nee, ik ben zeer zeker niet perfect, weet zelf beter wat er aan mij en mijn lijf mankeert dan jij ooit zal doen. Hell, ik ben 7 x kritischer dan jij ooit zal zijn.
En weet je: ook voor jou richten ze geen standbeeld op maar das dan nog geen reden om jou constant en ongevraagd op al je tekortkomingen te wijzen.

Het grappige is dat ze kritisch als ze zijn op het vrouwvolk, zichzelf daarbij volledig weten te sparen. De mooiste opmerking (komt altijd uit de mond van een man en altijd is die man boven de 35) is: "in tegenstelling tot vrouwen worden mannen alleen maar mooier naarmate ze ouder worden... mannen krijgen karakter in hun gezicht".
Het enige wat ik dan altijd denk is "Dan ben jij zeker de uitzondering die de regel bevestigt".

Hoe dit me nou zo ineens te binnen schoot? Ik zag vanavond Paul van Vliet (71) op televisie en bedacht me dat dat nou wél een man is die absoluut mooi oud(er) wordt.

Moraal van dit verhaal? Is er niet. Ik wou 't gewoon ff kwijt.

Bij deze.


.

ka·rak·ter (het ~, ~s)

1 de innerlijke eigenschappen die de ene persoon van de andere onderscheiden => aard

2 sterke persoonlijkheid => ruggengraat

3 het kenmerkende van iets

4 letter, figuur, symbool => schriftteken
5 een ouwe kop hebben (deze heb ik zelf maar ff toegevoegd)

Jajajajaja... Ik weet het: so far 4 the one-liners ;-)

One-liners.

Tis "de dag van de onliners" geloof ik.


Zie je wel dat ik kort van stof zijn kan! ;-)

Sentimentele Trut!

Zit ik hier vanmiddag gewoon helemaal blij te zijn dat die paarden gered zijn.

Uitgeslapen

Om 20.30u in slaap vallen is ook wel es lekker.

Cool Matte

Buiten het feit dat het niet echt iets echt niets voor mijn teint doet

Wordt de kraag van mijn jas er ook niet schoner op...

Mixed Emotions

Zo maar een maandagmorgen op de zaak: de één doet de mededeling dat ie in zijn vakantie is getrouwd, terwijl de ander je net heeft zitten vertellen dat zijn vrouw aan het begin van de vakantie heeft gezegd dat ze er geen brood meer inziet en dat ze eigenlijk vindt dat ie maar ergens anders moet gaan wonen.

Twee niet te combineren onderwerpen...

Tot "overmaat van ramp" (niet te letterlijk nemen graag ;-)) is degene die nu getrouwd is ook de man met wie ik zou gaan trouwen als we allebei op mijn 40e verjaardag nog single waren...

Daar zit ik dan met mijn goeie gedrag! ;-)

Doos! Zak!

Drie keer naar beneden lopen om een vuilniszak te pakken en de derde keer wéér boven staan zonder die vuilniszak...

Maar verder gaat het best goed met me hoor. ;-)



14.57u
Verdomme... maak daar maar vier keer van :-(

Wist je dat...

• Ik ooit es begonnen ben aan 100 wist-je-datjes
• Ik niet had verwacht dat ik de 100 halen zou
• Dat ook niet is gelukt
• Dat niet komt omdat ik er geen 100 wist
• Honderd wist-je-datjes van jezelf lezen al niet erg boeiend is
• Ik om de die reden bij 80 ben gestopt
• Jullie 100 dingen nooit te weten zullen komen van mij ;-)

Sick

Als t nou maar niet aan de bruidstaart lag.... ;-)

Onbegrijpelijk

Wat is dat toch dat acteurs, zangers en andere beroemdheden uit de kast moeten komen?! En dan bedoel ik niet dat ze van mij in die kast moeten blijven zitten. Integendeel!

Wat ik niet snap is dat het speciaal bekend gemaakt moet worden, alsof het er werkelijk toe doet.
Mensen zijn leuk of niet leuk, lief of walgelijk. Het feit dat ze homo, hetero of bi zijn veranderd daar geen reet aan.
Niemand hoeft het speciaal te laten weten als ie hetero is, laat dat dan ook voor iedereen met een andere sexuele voorkeur gelden.

Helaas denkt niet iedereen er zo over. Zo kan ik me kapot ergeren als ik dan lees (pag 19) dat er een boer is (zo één die op tv via een soortement van veekeuring vrouw zoekt... alsof dat niet een afwijkende manier is om aan de vrouw te komen *) die zegt dat de zoon van een van zijn potentiele dekkoeien  "geen punten scoort" omdat ie homofiel is.
In zijn eigen familie schijnt het ook voor te komen, met de neefjes waar het over gaat "is het contact nog net niet verbroken".
In en in triest als je in staat bent een mens aan de kant te schuiven enkel en alleen omdat hij/zij een andere sexuele voorkeur heeft dan jijzelf.

Nou heb ik het niet wetenschappelijk onderzocht maar het lijkt alsof mannen er meer moeite mee hebben dan vrouwen.

En dan vraag ik me af wat is nou het werkelijke probleem? Niet het feit dat 2 mensen van hetzelfde geslacht sex hebben. Immers: twee vrouwen die sex hebben? Daar krijgen de meeste mannen 'm wel hard van. 
De plek die gepenetreerd wordt?! Neuh... dat geloof ik ook niet. Ze hebben er ook geen moeite mee wanneer een vrouw anaal genomen wordt. Sterker nog: dat wordt als bijzonder geil gezien.
Dus als er iemand is die mij er een zinnig antwoord op kan geven: ik hou me aanbevolen.

En dan was er van de week in de Spits (pag 4) nog een brief van ene meneer Westbroek, als reactie op het besluit van het Walburgcollege in Zwijndrecht om voortaan ook condooms in de snoepautomaat te gaan verkopen.
Volgens meneer de aanleiding tot hoerig gedrag. Sterker nog: de condooms zijn aanleiding tot voortijdig school verlaten, zonder diploma. Daardoor worden het allemaal steuntrekkers of ze belanden in de criminaliteit. (Vast ook geen wetenschappelijk onderbouwde constatering)

Ik hoop dat meneer geen kinderen heeft... zo wel dan heb ik medelijden met ze. En ondertussen ben ik mijn ouders dankbaar die mij gewoon aan de pil lieten gaan (mijn eerste vaste vriendje werd ook de man waarmee ik trouwde en AIDS was in die tijd nog geen issue. Condooms heb ik in die tijd nooit gebruikt).

Ondanks mijn pilgebruik heb ik  mijn school afgemaakt en zelfs een diploma gehaald. Ik vond een baan (en die heb ik 21 jaar na dato nog steeds). Ik ben getrouwd, (en inderdaad ook weer gescheiden maar ik geloof niet dat sex daar iets mee te maken had ;-)) kreeg kindjes en het meest criminele wat ik ooit gedaan heb is zonder licht rijden toen ik een jaar of 16 was.

Kortom: zo slecht is sex nou ook weer niet voor je (en daarnaast val je erna zo lekker in slaap ;-))




* Afwijkend niet as in: ik heb er problemen mee. Hij moet zelf weten hoe ie aan de vrouw komt, al importeert ie er 1 uit Malawi.



PS: goeiemiddag allemaal ;-)

Het heeft ook voordelen

Ouder worden (of zijn).

Zo heb ik een jaar of 4 geen oorbellen meer gedragen. In eerste instantie omdat ik eruit begon te zien als een maorie. Je kent dat wel: niet een klein gaatje in je oor waar precies je oorbel doorheen past maar gewoon een gapend gat waar je dwars doorheen kijken kan.
Eigen schuld overigens, ik heb jaren achter elkaar dezelfde favoriete oorbellen gedragen maar die waren nogal zwaar en dan begint de boel op een gegeven moment vanzelf uit te lubberen.

Ik bedenk me ineens dat dat dus ook met piercings op andere plaatsen gaat gebeuren na verloop van tijd... hahaha.

Anyway: Zware oorbellen, te lang achter elkaar gedragen, gapende gaten. Kortom: besloten maar even geen oorbellen meer te dragen. Nou is zo'n gat niet zomaar dicht en in de tussentijd raakte ik zwanger van Demi, werd ze geboren en groter. Het leek het me niet verstandig om mijn net weer tot normale proporties teruggekeerde gaten over te leveren aan een grijpgraag klein meiske dus bleven de oorbellen waar ze waren.
Op een gegeven moment vergeet je dat je ooit oorbellen gedragen hebt.

Wat dit te maken heeft met een voordeel van ouder worden?
Die gaatjes in mijn oren zitten er al even. Het ene stel kreeg ik van mijn opa en oma (nog gewoon met kurk en naald bij de juwelier) toen ik zes jaar was. Snel gerekend heb ik die dus al 21 - 6 = 15 jaar (of 32 jaar... dat kan ook ;-)).
Het andere stel kwam erbij toen ik een jaar of 15 was. Die zitten er dus ook al ff.
Vanavond bedacht ik me dat ik wel weer es een poging kon doen om oorbellen te dragen. Ik was al helemaal voorbereid op een hoop gewroet om de gaatjes door te prikken en knalrode, hete, kloppende oren achteraf maar niets van dat alles. Als een warm mes door de boter vlogen ze alle vier mijn oren in.
Kortom: een gat wat al zolang in je lijf zit heb je niet zomaar dicht. :-D

Verder kwam ik erachter, toen ik een foto van het niet-rode oor wilde maken, dat je als je ouder wordt een foto die overbelicht is niet meer zo heel erg is. Hij verdoezelt namelijk de ergste (of als ie érg overbelicht is zelfs alle) lijnen en de wallen onder je ogen.
Voortaan dus alleen overbelichte foto's in Huize Madd :-D

Damn

Mams is sinds vanmiddag weer thuis maar we kunnen nog niet bepaald "happy days are here again" gaan zingen.

Goed en wel binnen belde ze haar zus om te laten weten dat ze weer thuis was. Ik kwam net binnengelopen en hoorde aan haar stem dat er iets aan de hand was.

"Iets" was een understatement... Bij haar broer, bij wie een paar maanden geleden al een nier is verwijderd is nu longkanker geconstateerd.

Volgens mij had ik ff terug gezegd dat het nou wel es een keer genoeg geweest is!!

1000 x excuses

Aan iedereen die mail heeft gestuurd naar mijn hotmail-adres en geen reactie krijgt.... Ik gebruik het nl nooit. Heb het toen ik net met loggen begon aangemaakt als msn-adres en verder kijk ik er nooit naar. Behalve dan wanneer er weer es iemand op mijn log zegt dat ze me gemaild hebben of vraagt waarom ik niet reageer op hun mailtjes...

19.10.2006 07.41u:
Woeha... en precies nu ligt mijn mail plat :-D

1 Zin

We (we as in mijn familie) zijn niet zo klef. Sterker nog: we zijn alles behalve klef. Misschien is het daarom dat die ene zin van mijn moeder vanmorgen (die overigens wel de klefste van allemaal is ;-)) genoeg was om de tranen in mijn ogen te doen schieten.

"Je weet dat ik van je hou he!"

Nu ik er zo es over nadenk: ik kan me niet heugen (tot vanmorgen dan) wanneer ik het voor het laatst tegen mijn ouders heb gezegd. Wel geschreven maar gezegd???
Vreemd eigenlijk... en nu vraag ik me af: zijn wij daarin uniek of is het één van die dingen die je niet meer "doet" wanneer je ouder wordt/je kinderen ouder worden?

Btw: de operatie was goed gegaan (alhoewel dat nog niet zo heel veel zegt, afgelopen maandag ging de operatie ook goed) en ze klonk best redelijk aan de telefoon.
Deze keer wordt ze niet gelijk na de operatie het ziekenhuis uitgezet maar moet ze minimaal tot maandag blijven en krijgt ze antibiotica. Nog even afwachten dus en hopen dat het es een keer klaar is. Niet alleen voor mijn moeder maar ook voor mijn vader. Die heeft het zo onderhand wel gehad (niet dat hij dat ooit toegeven zal ;-)).

Het is niet het 2 keer in de week naar het ziekenhuis rijden, niet het bloedprikken, niet het huishouden, wat dat betreft is hem niets te veel maar 4 operatie's met de nodige toestanden binnen 6 maanden tijd, de ongerustheid, angst dat het  misschien niet goed afloopt deze keer, de zorgen die ze zich (beiden overigens) altijd om mij blijven maken, Danny die nog steeds voor de nodige kopzorgen zorgt begint hem zo onderhand op te breken....

Tijd voor een nieuwe episode. Dus als we oktober en november nou gewoon overslaan, een leuke sinterklaas, een gezellige kerst en een knallend oud en nieuw hebben dan kunnen met een schone lei aan 2007 gaan beginnen.
(Zo. De kop is eraf. Ik heb het "december-woord" genoemd ;-))

Dat weet ik dan ook weer

Vroeg ik me maandag nog af wat het derde zou gaan worden... inmiddels weet ik het.

Maandag is mijn moeder geopereerd en zoals dat tegenwoordig gaat werd ze dinsdag alweer naar huis gestuurd.
Het naar huis sturen ging al niet zonder slag of stoot want eigenlijk moest ze zelf injectie's in haar buik gaan geven. Toen ze aangaf dat ze dat niet zo zag zitten werd er gevraagd of mijn pa dat dan niet ff doen kon. Om een lang verhaal kort te maken: thuiszorg komt nu twee keer per dag langs voor de injectie's.
Verder werd mijn vader om 10.00u gebeld dat ie mijn moeder kon komen halen en heeft hij uiteindelijk tot 3 uur in het ziekenhuis zitten wachten.... ze waren de papieren van mijn moeder kwijt.

Mijn moeder had veel pijn. Nou weten wij dat wanneer mijn moeder "klaagt" dat er dan echt iets is want je hoort haar eigenlijk nooit ergens over en ze heeft toch genoeg meegemaakt de laatste jaren maar ja: ze was net geopereerd en dan heb je toch ook zoiets van "Ja ma... maar je bent net geopereerd, je moet het ook een beetje tijd gunnen. Morgen gaat het heus wel beter".
Het ging echter niet beter. De pijn werd steeds erger en er kwam een bult precies daar waar het litteken zat.

Donderdag toch maar weer terug naar het ziekenhuis. De dokters die haar in eerste instantie zagen waren vriendelijk en hardstikke lief voor haar. Zeiden dat ze in goede handen was en dat ze zou moeten blijven zodat  er wat aan gedaan kon worden.
Het opperhoofd besloot echter anders en stuurde haar weer naar huis met de woorden "Kom morgen maar weer terug dan zien we wel verder". Voor het gemak daarbij maar vergetend dat het sowieso voor haar al een hele onderneming is dat heen en weer gereis steeds. Na zo'n dagje ziekenhuis is ze een hele dag afgeserveerd en dan was het nu ook nog es koud drie dagen geleden dat ze een operatie achter de rug had.

Vannacht verging ze van de pijn. Inmiddels heeft ze bij de wond een bult zitten die helemaal blauw is, zeker 10cm in doorsnede is en een cm of 7 hoog. (Zoals mijn vader zei: "Het lijkt wel of je moeder drie tieten heeft." ;-)) Je ziet de spanning op het litteken staan. Dus stonden ze vanmorgen om 08.30u weer in het ziekenhuis.

Als het goed is wordt ze rond 16.00u weer geopereerd. We wachten het maar weer af....

Al het "goeie" komt in 3-en

Het één zit me zo hoog dat ik het amper irl kwijt kan laat staan hier.

Als tweede moest mams vanmorgen weer geopereerd worden. In tegenstelling tot de vorige keer kreeg ik vanavond rond een uur of 9 gelukkig mijn vader aan de lijn die me kon vertellen dat, alhoewel ze nog niet echt wat je klaarwakker kan noemen was, ze deze keer wel gewoon bij aan het komen was.

Nu maar afwachten wat het derde gaat worden......

Gelogen

Nou ja.. gelogen.
Een beetje gejokt dan..
Het is niet écht een skinny vind ik.

Hij lijkt strak maar is stretch,
ik hoef 'm niet met een vork dicht te ritsen
én ik heb geen splitjes nodig om mijn voeten erdoorheen te krijgen ;-)

Verder had ik net voor voor ik hem kocht als bonus een prettige ervaring: een pubermeisje wat balend de winkel uit liep: er waren
geen heupbroeken meer te krijgen namelijk.

Ik geloof dat mijn gebeden eindelijk verhoord zijn! :-D

Onnodig

Peter H, de moordenaar van tiener Melanie Sijbers, is in 2001 tegen het advies van zijn behandelaars vrijgelaten uit de Van Mesdag kliniek.

De therapeuten vonden vrijlating onverantwoord. H. was in 1990 veroordeeld voor de verkrachting en seksueel misbruik van twee vrouwen. Eerder had hij ook al een vrouw verkracht.

Meer....

Onnodig...  Dat is natuurlijk elke moord maar van dit soort berichten gaan mijn haren overend staan, krijg ik het koud, word ik boos en verdrietig tegelijk. Een 15- jarig meisje uit het leven gerukt door een beest wat al minimaal (!) 3 vrouwen heeft verkracht. Schijnbaar met de eerste sowieso weggekomen, voor 2 veroordeeld maar in hoger beroep toch vrijgelaten door een stel incompetente droplullen van het gerechtshof in Arnhem.

Vrijgelaten terwijl zijn therapeuten het onverantwoord vonden... Ik hoop dat degene die over zijn vrijlating beslist heeft geen nacht meer rustig slaapt en dan ben ik nog heel mild.

Dit soort figuren moeten niet vrijgelaten worden... niet na een jaar, niet na 10 jaar. Nooit. Ze moeten ze met z'n allen in 1 -niet al te grote- cel opsluiten en dan mogen ze zich op elkaar uitleven. En dan zal er zo nu en dan 1 bijzitten die niet in herhaling vervallen zou zijn, so be it. Had ie de eerste keer al maar niet de fout in moeten gaan.

Als ik dan verder ook nog lees dat " Alleen het feit dat hij tbs heeft gehad en een afspraak met haar had, is onvoldoende specifiek om iemand als verdachte aan te merken" dan vraag ik me af wanneer ze het wel voldoende reden vinden om iemand als verdachte aan te merken.

Tijd om de wetgeving in Nederland aan te passen... alhoewel ik vrees dat dat nooit zal gaan gebeuren; daarvoor hebben we teveel van die geitewollen ("hij heeft behandeling ondergaan en is chemisch gecastreerd dus hij zal het nooooooit meer doen hoor") softies rondlopen.

Ongelogen

Het was écht het keukenkastje!

Be careful what you wish for...

Ik heb gehoopt dat er een moment zou komen dat ie me niet meer zou kunnen raken. Nu dat moment is aangebroken realiseer ik me pas dat dat eigenlijk nog veel pijnlijker is dan al het andere.....

Gehoord?

Had je het al gehoord? Hij is weer terug. Die superstrakke (spijker)broek. Je weet nog wel, die broek die wij 30+ers al droegen toen we nog wél strak in ons velletje zaten ;-). Die broek die je moeder eigenlijk al te strak vond maar waarvan je toch de pijpen nog innam. Met, uit pure noodzaak, splitjes aan de onderkant... omdat je anders je voeten niet meer uit de pijpen kreeg.
Sommigen gingen zelfs zo ver dat ze hem nat aantrokken... dan kon ie mooi strak om je lijf heen drogen.

Anyway: hij is dus terug. Hij heeft nu alleen een naam gekregen: De Skinny Pants.

En ik zie die ellende alweer voor me: Je in je broek wurmen, dan zonder je knieen te knikken (niet omdat je niet wilde maar omdat je het simpelweg in die broek niet kon) op de grond gaan liggen. Zelf je heupbeenderen naar elkaar toe duwen en je vriendin die je rits probeert dicht te krijgen. Ik had er 1 die met geen mogelijkheid dicht wilde, tot we op het lumineuze idee kwamen om er een vork bij te gebruiken. Immers met een vork door het lipje van je rits kun je veel meer kracht zetten!
Wanneer ie dan eindelijk dicht was stak je twee armen de lucht in en dan kon je vriendin je overend trekken. Klaar om uit te gaan.

Hopen dat mijn pa het niet in de gaten had want dat zou het nodige "gezeik" opleveren. "Je wordt nog es onvruchtbaar!" Ik ben inmiddels het levende bewijs dat dat in ieder geval géén gevolg van het dragen van zo'n broek was ;-).

Maar goed... uit dus. Met de broek. Niet op een stoel kunnen zitten maar nog net met je reet over een barkruk hangen.
Wanneer je aan het eind van de avond ( ja echt broekies... A V O N D... wij mochten nl niet tot diep in de nacht de hort op. Madd moest gewoon elke vrijdag en zaterdag om 12 uur naar huis) eindelijk die broek weer uit kon doen zag je elke naad in je lichaam staan.
Hij werd ook maar 1 x gedragen trouwens... dan was ie "uitgelubberd"  en moest ie weer de was in zodat ie weer lekker strak zat.

Quelle misere!
Ik geloof dat ik deze keer maar een beurt oversla....

Vlieg

Gisterenavond. Vrouwen in gesprek.

Over mannen, relatie's, sex, haar waar je het niet hebben wil, hoe dat dan te verwijderen, strings die klem zitten, haar bij hem op plaatsen waar je het niet zien wil, ontharen, jeuk, faken, je gedachten erbij zien te houden -> "het plafond moet gewit worden, zo nog ff een was uit de machine halen, morgen niet vergeten ..... [vul in elke naam die van toepassing kan zijn] te bellen", je gezicht van onderen af in een spiegel zien (zoals "hij" je ziet als je boven hem hangt), houdingen die niet meer kunnen, die ene houding die nog net wel kan, geloven in vrouwen die niet bestaan.

Slappe lach.

Elke man die dit gesprek overhoord zou hebben zou de schrik van zijn leven hebben gehad, totale desillusie. Gelukkig voor hen (en ons ;-)) zal dit nooit gebeuren...

Feit

Je Ik kan beter tot van 21.00 tot 07.00 aan de cocktails zitten
dan van 23.00 tot 03.00 aan de breezers.

Vreemd...

Goed idee-aaaaaaa

Voor zover ik nog niet genoeg in verwarring was werd het nog erger gemaakt door onze grote vriend uit Zweden.

Jarenlang heb ik een "IKEA-family pas" (jaja, hoe erg kan het worden ;-)) gehad. Een jaar of 5 (?) geleden echter viel, zoals het een echte familie die groter en groter wordt betaamt, ook de IKEA familie uit elkaar.

Een paar weken geleden viel er een brief van IKEA in de bus. De familie was weer tot leven gewekt en ik, als trouw familielid, kon als één van de eersten in Nederland (hm hm) weer lid worden.

Je begrijpt dat ik geen seconde getwijfeld heb! Bij het invullen van de gegevens begon de verwarring al. Bij mijn geslacht kon ik met geen mogelijkheid invullen dat ik een "mevrouw" ben. Wat ik ook probeerde, hij bleef aangeven "geslacht onjuist". Na een keer of wat proberen werd ik het zat en heb ik maar toegegeven. Ik ben nu een "de heer".
Bij de kinderen was het precies omgedraaid, met geen mogelijkheid kon ik van Danny en Dylan "jongens" maken, met als gevolg dat ik nu drie dochters heb....

Nu is de IKEA pas in de bus gevallen en mijn verwarring is compleet. Dacht ik tot vanmorgen nog dat ik bij een verzekeringsmaatschappij werkte, sterker nog: ik heb zelfs vandaag nog bij die maatschappij op kantoor mogen zitten, nu blijkt dat dat helemaal niet het geval is.

Ik ben namelijk in dienst bij IKEA......

Kinds

Na de aktie van de week met de winkelwagen was er maar 1 conclusie mogelijk: Ik ben kinds (voor degenen die het woord niet kennen -> dement) aan het worden.

Het blijkt echter nog erger te zijn dan ik al dacht. Toen ik van de week mijn portemonnee opendeed lag mijn muntje me ineens weer vriendelijk toe te lachen (Inderdaad Jen... sinister ;-)).



Schijnbaar heb ik het karretje dus wél teruggezet en het muntje in mijn portemonnee gedaan, alleen ik weet niet meer dat ik het gedaan heb. De omschrijving kinds is te mild vrees ik. Ik ben gewoon zo dement als een stoeptegel....

Mocht u mij dus tegenkomen en ik geef geen blijk van herkenning, geef ik vreemde nog vreemdere comments op uw log dan u al van mij gewend was, ziet u mij vreemde dingen doen of ga ik over ongeloofwaardige gebeurtenissen posten: Neemt u mij vooral niet kwalijk.
Ik kan er niks aan doen....

Nieuwe Tattoo

Al vanaf toen ik een jaar of 16 was wilde ik er één maar keurig en verstandig ("daar ga je later spijt van krijgen") als ik was ben ik er toen nooit aan begonnen.
Een jaar of 10 geleden heb ik er toch 1 laten zetten. Toen was ik overigens nog steeds keurig en verstandig ;-) maar ik vond dat ik op mijn 29e wel oud en wijs genoeg was om te weten of ik er spijt van zou gaan krijgen. Dat is dan ook nooit gebeurd.

In tegendeel: ik zou er zo nog 1 bij laten zetten! Weer hield mijn verstandig zijn dit tegen. Ik was nl bang dat als ik over de grens van 1 tattoo heen zou gaan het end zoek zou zijn dus het bleef bij die ene.

Tot gisteren....

;-)

Linkje eerlijk gejat bij xoox.

Boodschappen

Ook vanmiddag: Op de fiets, boodschappen doen.

Nou is boodschappen doen met Demi alles behalve ongezellig. Totaal anders dan het destijds met de jongens was. Als ik ze al niet kwijt was, dan waren ze wel bij de slager worst of bij de kaasboer kaas aan 't bietsen. Kon ik ze daar niet vinden dan lagen ze waatschijnlijk ergens tussen de lege dozen, of ze hadden een zak snoep "gevonden" en "hij was écht al open hoor mama!!"

En dat was op een goeie dagen.
Op de slechte dagen hing Dylan met zijn kont, rood aangelopen van woede, ergens (en dat terwijl hij naar adem happend (geintje ;-)) volledig ingesnoerd in zo'n "honden"tuig zat (geen geintje) op de voetensteun van de buggy. Zijn voeten sleepten over de grond en ik deed mijn best om met mijn ene hand hem weer omhoog te sjorren en met de andere hand probeerde ik 2 pakken melk, een fles cola, een bloemkool en een kilo aardappelen mee te slepen (deze opsomming was bij wijze van spreken natuurlijk... eigenlijk waren het 5 kilo aardappelen en had ik ook nog een krat Heineken bij me ;-)).

Danny daarintegen was ik meestal zodra ik door het automatisch-de-ene-kant-op-openslaande-maar-zodra-je-er-doorheen-bent-vanaf-de-andere-kant-nooit-meer-uit-te-komen-tenzij-je-korter-dan-één-meter-bent-toegangspoortje was kwijt.
Onder het poortje door (hij kon dat nog wel) de winkel weer uit, roltrap af en naar beneden waar die $%&#! auto/boot/Mickey Mouse stond.  En daar stond ik dan: handenvol boodschappen en Dylan die al krijsend zichzelf in de meest benarde positie's werkend om uit dat tuig te komen.
Met het zweet inmiddels op mijn rug en het schaamrood op mijn kaken gooide ik dan maar weer de boodschappen ergens neer, via de kassa de winkel weer uit. Naar beneden, Danny uit de $%&#! auto/boot/Mickey Mouse, en weer naar boven.

Neuh... ik kan niet zeggen dat ik het jammer vind dat ze tegenwoordig niet meer mee gaan! ;-)

Demi daarintegen is een ander verhaal. Ja, ook zij wil in die Mickey Mouse en 9 van de 10 keer mag ze niet. Of, laat ik het duidelijker zeggen, 7 van de 10 keer mag ze er wel even in zitten maar gooi ik er geen geld in, 2 van de 10 keer hebben we gewoon geen tijd en slaan we het dus helemaal over en die ene keer die overblijft gaat er wel een muntje in.
En het grappige is: ze maakt er nooit een punt van. Mag het: dan is ze blij. Mag het niet... nou ja, dan mag het niet en gaat ze al kletsend met mij mee de winkel in. Helpt mee met boodschappen doen, is werkelijk NOOIT zoek (ff afkloppen), weet meestal wel bij zo'n promotie dame wat lekkers los te peuteren. De ene keer zet ze de boodschappen op de band en haalt ze weer van de band af om ze in de kar te zetten en de volgende keer speelt ze zelf de boodschap en glijdt mee over de band tot ze bij de kassiere aangekomen is.
Terwijl ze dat allemaal doet kletst ze...en kletst ze... en kletst ze... en kletst ze. Kortom: ik kan er niks anders van maken, het is erg gezellig boodschappen doen met haar.

Met het karretje weer van de roltrap, of eigenlijk moet ik zeggen rolband geloof ik, af. Met karretje naar de fiets.

Boodschappen van de winkelwagen in mijn fietsmand en boodschappentas. Fiets van het slot. Demi achterop en weg.

Pas toen ik Demi thuis weer van de fiets afhaalde drong het tot me door: ik had als één of andere aso mijn winkelwagen, met mijn handige muntje er nog in, gewoon midden in de parkeergarage cq fietsenstalling laten staan.



Ik zei het al: Ik had mijn gedachten er niet bij vandaag...

Ego-boost

Half 2, mijn werkdag zit erop.

Ik loop naar buiten, de temperatuur is bijzonder aangenaam. Zelfs de zon die ik volgens mij al een maand niet meer gezien heb laat zich weer eens zien. Terwijl ik weer ongeschonden Centraal probeer over te steken (zie de puinhopen alhier) om bij het kinderdagverblijf te komen passeer ik natuurlijk de onvermijdelijke bouwvakker.

De ene keer kom ik er zonder problemen en zonder dat iemand mij een blik waardig gunt voorbij, de andere keer doen ze me wel es ongemakkelijk voelen. Vooral als ik aan kom lopen en ik zie ze al vanaf een afstand kijken. (Geheid dat mijn hak dan tussen de stoeptegels blijft zitten of ik breek m'n nek half over ongelijk liggende tegels en/of de tramrails.)

Ik was met mijn gedachten mijlenver weg toen ik ineens iemand "Hee" hoorde zeggen. Ik draaide me om en keek recht in het gezicht van één van de heren. "Lekker ding ben je!"

Heel even duurde het voor het tot me doordrong wat ie nou eigenlijk tegen me zei maar toen het kwartje dan toch viel verscheen er automatisch een -niet te bedwingen- brede glimlach op mijn gezicht.




*Wat ik nou nooit snap he, dat er vrouwen zijn die zich er aan storen of kwaad over maken wanneer er naar ze wordt gefloten of zo'n soort opmerking wordt gemaakt....
Vrouwonvriendelijk noemen ze dat dan. Wat mij betreft is het juist vreselijk vrouwvriendelijk. Wat is er mis aan om es van een volkomen vreemde te horen dat je er goed uitziet?!
Dus  euhm heren: Fluit gerust naar hartelust, u zal mij niet horen klagen! ;-)

Hebberig

Een Madd in de Makro

=

Als een kind in de speelgoedwinkel

Je wordt er zoooooo hebberig van ;-)

Gelukkig heb ik me in weten te houden en valt de schade best mee: het merendeel is (zoals gewoonlijk) lekkers voor de kinderen en verder alleen een fles Triple Sec voor die mama :-)

Soms zit het mee....

Ze was al weer ruim een jaar oud en begon een beetje gammel te worden. Daarnaast was ik het een beetje beu om steeds én een gsm én een mp3-speler mee te "zeulen" en als het ff een keer meezat en mooi weer was ook nog es een radio als ik naar 't strand ging.

Tijd voor wat anders dus. Het werd de W800i. Leuke aanbieding gevonden, vrijdags online besteld 's-maandags in huis. Ze deed alles wat ze moest doen. Foto's maken (2.0Megapixel) , Mp3 afspelen (34Mb intern & 512Mb extern), radio (nog een geweldig geluid ook!), mms-en, e-mailen, sms-en en verdomd... je kon er nog mee bellen ook! ;-).

Madd blij. End of story. Lekker kort postje, maak je dat hier ook es mee!

Niet dus.

Binnen 3 dagen ben ik de headset verloren. Lastig als je het ding graag gebruikt om naar de radio/mp3tjes te luisteren. Waarschijnlijk is ie toen ik mijn portomonnee pakte zonder dat ik het in de gaten had uit mijn tas gevallen.

Dan maar ff een nieuwe kopen.. wat kan zo'n ding nou kosten?! Nou dat zal ik je vertellen, de goedkoopste -originele- die ik op dat moment kon vinden kostte toch nog € 25,00. Zo ging de lol van de "leuke aanbieding" er al snel vanaf.

Weer een paar dagen later wilde ik er ff wat mp3's opzetten en toen gaf mijn memory stick de geest. De pc zag 'm niet meer, de mp3's die er vanuit de fabriek al opzaten waren niet meer te vinden/af te luisteren, foto's maken ging niet meer want ze had geen geheugen (dat viel nog aan te passen door aan te geven dat het interne geheugen gebruikt moest worden). Als ik hem wilde formatteren zei ze dat er geen memory stick aanwezig was terwijl hij er heus inzat! Kortom: hij was helemaal dood.
Vanaf dat moment wilde mailen vanaf mijn gsm en dus ook mobloggen ook niet meer...

Ik gebeld met Hi. Nadat ik eerst 3 kwartier (:3x2.. oftewel, het kan ook iets korter geweest zijn ;-)) in de wachtrij had lopen hangen kreeg ik een dame aan de lijn. Nadat ik mijn probleem had voorgelegd kreeg ik als antwoord dat het systeem niet werkte en dat ze me dus niet verder helpen kon. Ik moest het later nog maar eens proberen.

Tip voor Hi: is het misschien een id om mensen niet eerst 3 kwartier in de wacht te laten hangen maar gelijk via het bandje te laten weten dat "het systeem niet werkt"?!?!

De dag daarna weer een poging, weer in de wachtrij, weer een dame maar deze keer werkte het systeem wel. Ze had alleen geen antwoord op mijn vraag. Ik moest het maar proberen via een mailtje aan meneer Hi.

Natuurlijk.....

Dan maar mailen met Hi. Na een paar keer heen en weer gemaild te hebben werd ik terwijl ik in Parijs was teruggebeld. Er kon wel naar gekeken worden maar dan moest de telefoon met alles erop en eraan in de originele verpakking met bon erbij weer teruggestuurd worden.

Ik de pee erover in. Als ik ergens geen zin in had was het wel mijn telefoon god-mag-weten-hoe-lang kwijt zijn, alleen maar omdat zo'n achterlijke memory stick het begeeft. Er was echter geen andere afspraak over te maken, alleen de memory stick terugsturen was geen optie. Het was de hele telefoon of anders niks.

En dan word ik dwars he. "Steek dat minder prettige kaartje maar in je reet.. ik koop er zelf wel één en dan neem ik gelijk een grotere ook." (Wees gerust... ik zei het niet tegen de dame, ik dacht het alleen maar). Wat kan zo'n ding nou kosten?!

Blijkt dat ding  zo rond de € 100,00 te kosten. Al met al werd die telefoon zo duurder en duurder.

Tot ik besloot op e-bay te kijken. Bij een meneer in China vond ik de originele headset voor € 0,99. Dat waren de kosten niet maar aangezien de verzendkosten vanuit China best aanzienlijk zijn heb ik eerst gekeken of de meneel toevallig ook de memory sticks te koop had staan. En dat had ie:  Sony Pro Duo High Speed 2Gig voor € 15,00.

Ik heb dus geboden, op 2 headsets (ja euh... mij kennende raak ik er wel weer een keer 1 kwijt ;-)) en een memorystick. Ipv de ongeveer € 150,00 die ik er hier voor deze 3 dingen kwijt geweest zou zijn was ik nu voor € 60,00 klaar.

Nu alleen nog even afwachten of het ooit wel binnen zou komen en hoe lang het erover zou doen. Dat viel allemaal heel erg mee, binnen een week stond de postbode hier met een aangetekend stuk uit China voor de deur.



Keurig verpakt, alles origineel.

Madd blij. End of story. Oke.. toch nog een lange post geworden maar ze is godzijdank klaar met haar verhaal.

Niet dus.

Wat ik in eerste instantie nergens vinden kon kwam ik van de week toch op 1 of andere site tegen: mijn telefoon kan maximaal maar een kaartje van 1 Gig hebben :-(.

Het gaat 'm niet worden met deze telefoon ;-)

PS: Omdat Demi voor de 700e keer "Dora" wilde kijken zat ik van ellende maar met de headset op naar de radio te luisteren en te tiepen. Opeens bedenkt ze zich schijnbaar dat ze een foto wil maken met mijn gsm (ja, ze weet precies hoe dat werkt).

Terwijl ik nog nietsvermoedend zit te tiepen loopt zij sneaky langs, grijpt de telefoon van het bureau en loopt hard weg. Mijn lichaam zit nog aan het bureau maar mijn oren liggen nu ergens halverwege de kamer...

Hoe ist?

"Ja, z'n gangetje" of "met slechte mensen gaat 't altijd goed" is dan 't antwoord wat de meeste mensen van me krijgen... Nu ik erover nadenk is dat eigenlijk het antwoord wat iedereen van me krijgt. En op het moment dat ik dat antwoord geef is het geeneens gelogen. Het gaat z'n gangetje en met mij gaat het ook eigenlijk wel goed.

Dat wil niet zeggen dat er nooit dingen zijn die minder prettig gaan maar A. raak je ook daar aan gewend (dus gaat het zijn gangetje ;-)) en B. heeft klagen nog nooit iemand een steek verder geholpen.

"Hobbelen en doorgaan" da's meer mijn ding.

Misschien heb ik het geluk dat ik ook niet zo'n tobber/piekeraar/nadenker ben als veel van mijn generatiegenoten zijn. Kan er ook niet zo goed tegen, dat gemekker overal over. Ik heb er niks mee, dat nadenken tot je er over uit bent waarom bepaalde dingen -je- al dan niet gebeuren. Het is gebeurd, je kan het niet meer veranderen of terugdraaien. Je kan hoogstens er proberen iets van te leren. En zelfs denken dat dat ook altijd gebeurt is een utopie.

Een van de dingen waar ik knettergek van wordt is het gezeik over vriendjes/vriendinnetjes en waarom die relatie maar niet wil lopen bijvoorbeeld. De theorietjes die er op losgelaten worden. "Bagage" uit vorige relatie's (ik haat dat soort hype woordjes), te zelfstandig geworden na lang single geweest te zijn.

Pleur toch op.

Mensen worden ouder, in de periode tussen hun 17e (ik noem maar een dwarsstraat) en 40e (weer een dwarsstraat) zijn er dingen gebeurd. Leuke en soms ook minder leuke dingen. Die zogenaamde bagage die ze hebben meegekregen komt niet alleen uit voorgaande relaties maar uit alles wat ze in die 23 jaar hebben meegemaakt. Die rugzak zit niet alleen vol met ellende maar ook met leuke dingen. Dat nieuwe vriendje/vriendinnetje van je heeft dus misschien wel bagage maar dat is niet alleen rot.

Alleen omdat "jou" bepaalde dingen in dat vriendje/vriendinnetje niet aanstaan gebruik "je" die bagage en voor het gemak vergeet je dan de positieve zaken die in die rugzak zitten en gebruikt alleen de negatieve. Op die manier kun je aan de rest vd wereld uit te leggen waarom je relatie niet wilde lukken.

Gewoon zeggen: "het zat er niet in voor ons" (en dat kan dan allerlei redenen hebben) schijnt te simpel te zijn. Er moeten redenen zijn en die redenen moeten het liefst vooral bij de ander liggen.

Té zelfstandig geworden? Ga een ander in de maling nemen! Je bent altijd al een eigenwijs stuk potvreten geweest! Doet de dingen graag op jouw manier. Alleen je 1e partner was daaraan gewend, kende je eigenaardigheden is er mee opgegroeid en wist daar mee om te gaan. Nou ja... wist ermee om te gaan, had ermee leren leven is waarschijnlijk een betere omschrijving ;-).

Maar goed, ik moet ook toegeven als je altijd maar zegt dat 't goed gaat, geen theorietjes hebt over de zaken des levens die ons allemaal bezighouden enz dan blijft er weinig te loggen over. Dus dan ga je downloadjes plaatsen enzo... zoals ik de laatste tijd met name heb gedaan.

Het wordt tijd om daarmee te stoppen en weer verder te gaan zoals ik dit log ooit es begonnen ben. Dat zal niet van vandaag op morgen gebeuren. Met name door sommige reactie's (hier op mijn log maar ook irl) ben ik steeds minder over mezelf en mijn omgeving gaan vertellen en alhoewel misschien het merendeel van de lezers hier daar niet wakker van ligt vind ik het zelf jammer.

De laatste tijd heb ik steeds meer zoiets van "Wat is nou erger? De angst voor een reactie die misschien wel komen gaat of de reactie die werkelijk geplaatst is?"

Reactie's die geplaatst zijn raken me over het algemeen niet. Ik laat ze staan en ga er vanuit dat mensen die ze lezen hun eigen mening wel kunnen vormen. Dat is ook de reden dat ik me er niet tegen verdedig.

Tuurlijk ben ik wel es boos of gekwetst en teleurgesteld wanneer er dingen gezegd worden over mij en m'n gezin/familie/vrienden die niet waar en vooral laag bij de gronds zijn maar ze worden over het algemeen geplaatst door een individu (of individuen) die geen e-mail adres of url achterlaten en dus kan ik er niks anders van maken dan dat het gedaan wordt door iemand die mij niet kent en om wat voor reden dan ook een hekel aan mij heeft.

Misschien wordt het zelfs wel alleen gedaan omdat de "dader" gewoon van een lekker potje rellen houdt.

Of ik dan niet weet wie het zijn? Een enkele keer weet ik wie het is maar het merendeel van de tijd heb ik geen benul. Dat alleen is al genoeg reden voor me om mezelf bij elkaar te rapen en weer gewoon te gaan loggen, gewoon Anne-Marie te zijn. De mensen die belangrijk voor me zijn zouden nl. niet anoniem reageren maar me gewoon recht in mijn gezicht zeggen wat ze te zeggen hebben. Degenen die wel dat soort reactie's plaatsen zijn de moeite niet waard en gun ik al helemaal het plezier niet wat ze er schijnbaar aan beleven door mij van het loggen af te houden.

Dus euhhh, hoe het met mij gaat? Nou, zijn gangetje ;-). Dat wil niet zeggen dat er niets gebeurt hier maar daarover de volgende keer meer. Nog meer tekst in 1 post wil ik jullie niet aandoen ;-)

A.s. Ex

En toen zat de vakantie er weer op. Uiteindelijk maakt het niet uit of de zon schijnt of dat het drie weken herfstweer is, de weken vliegen om.

Gisterenavond met tegenzin mijn bed ingedoken, tegenzin omdat dan mijn vakantie echt afgelopen zou zijn en ik helemaal geen zin had om weer te gaan werken.

Vanmorgen vrolijk weer opgestaan, vrolijk omdat ik zin had om weer aan de slag te gaan en het is toch ook wel weer leuk iedereen (nou ja... bijna iedereen) weer te zien. Bijkletsen over hoe de vakantie van die en gene was geweest, te vertellen hoe de mijne was. Horen of er tijdens mijn afwezigheid nog spannende dingen (zakelijk gezien dan) gebeurd waren en zelfs omdat het lekker is weer aan het werk te gaan.

De dag begon al goed met de bus die niet kwam opdagen en ik uiteindelijk toch weer later op het Kdv aankwam dan mijn bedoeling was maar dat is een detail. Demi stapte vrolijk haar lokaal binnen (het blijft altijd even afwachten hoe ze reageert als ze een tijd niet geweest is) maakte nog net ff tijd voor een kus en een dikke knuffel en vloog toen naar haar vriendjes. Ik kon dus (zoals eigenlijk altijd) met een gerust hart naar de zaak.

Op de 10e verdieping aangekomen zag ik allemaal verhuisdozen staan. "Het zal weer es niet" dacht ik nog. Schijnbaar was mijn afdeling verhuisd en waren ze vergeten mij in te lichten. Nou kan dat een hele lange zoektocht worden in ons pand maar ik had wel een id waar ze zaten, dus de lift weer in, naar het andere bouwdeel en omhoog naar de 16e. Daar vond ik inderdaad iedereen weer terug.

Het werd een wat hectische morgen. Je kent het zelf wel denk ik, net na de vakantie is het toch allemaal al net iets anders dan normaal en een verhuizing maakt de hectiek er ook al niet minder op. Tel daarbij op dat we nog iemand hadden die 25 jaar getrouwd was en trakteerde, een uitzendkracht die jarig was en dus ook trakteerde, mijn teamleider die me tussen neus en lippen door liet weten dat zijn opvolger (dat ie wegging wist ik al, dat had ik nog net voor mijn vakantie meegekregen) die middag bekend gemaakt zou worden en dan is de chaos wel compleet.

Ik moet dus eerlijk toegeven dat ik niet erg productief ben geweest vandaag. Toch nog maar es verzinnen hoe ik die uren van vandaag ga verantwoorden. Aan de andere kant, baas gaat weg en nieuwe baas weet toch van niks. (Geintje ;-))

Onder het vlaai eten kwam ik ex-teamleider tegen. Ex ("oude" logsters kennen hem nog wel als de man van de vonk) zou mij tijdens mijn vakantie bellen, we zouden nog wat afspreken maar dat had hij niet gedaan.  Nu kon ik hem daar gelijk mooi ff op aanspreken. Ex deed wat ontwijkend.. hij zou het nog wel uitleggen.

"Oke" zei ik "bel maar als je gaat roken... dan hoor ik het wel".

Hij heeft die morgen niet meer gebeld.

Terug op de afdeling heb ik nog (met steun van collega Henkiebaby "Je kan het beter zeggen want ze blijft toch net zo lang zuigen tot ze het weet") geprobeerd mijn huidige teamleider uit te horen wie de nieuwe zou worden maar hij liet niet veel los. Alleen dat ik hem wel kende en op mijn vraag of ie onder of boven de 40 was kreeg ik als antwoord "onder de 50". Daarmee was ik nog geen steek verder.  Gelukkig had ik bij een andere collega die al het een en ander wist meer succes... en begreep ik ook waarom "ex" me niet meer teruggebeld had.

Om een lang verhaal dan maar kort te eindigen. Ex-teamleider (of teammanager heet het tegenwoordig weer) is nu ineens a.s. teammanager en ik kan niet zeggen dat ik dat een vervelend vooruitzicht vindt... integendeel zelfs :-D

PS: A.s. ex heeft inmiddels trouwens wel gebeld ;-).

En dat is tweeee

Een paar weken geleden was ie in de aanbieding bij de Dirck III: de Bacardi Mojito Kit. Zaterdags lag de folder op de mat. 's-maandags stond ik bij de slijter voor de deur binnen. (nee, ik heb geen drankprobleem.. het is gewoon een hebbeding :-P)

Helaas hadden ze bij de Dirck III een foutje gemaakt. Hij stond een week te laat in de folder, of een week te vroeg in de winkel. Het is maar hoe je het bekijkt. Hoe dan ook, het eind van het liedje was dat het ding al lang en breed uitverkocht was. Geen Mojito Kit voor Madd.

Groot was mijn blijdschap dan ook toen ik 'm eergisteren weer in een folder tegenkwam. Die van de Gall & Gall deze keer. Iets minder groot was mijn blijdschap toen ik zag dat die folder al op 31 juli ingegaan was. Maar hee: hoop doet leven en dus vol goede moed op de fiets richting Gall & Gall gestapt.

Voorzichtig vroeg ik de verkoopster naar de Mojito Kit en ze keek me nog net niet meewarig aan "Nee mevrouw, die hebben we allang niet meer. Ze waren binnen een paar dagen allemaal uitverkocht en het heeft ook geen zin om het bij andere vestigingen te proberen. Ze zijn niet meer te krijgen." Weer ging ik onverrichterzake terug naar huis.

De online versie van de Gall & Gall

folder is trouwens inmiddels aangepast.

De Mojito Kit is verwijderd en vervangen

door een aanbieding van een gewone

fles bacardi.

Ook lekker natuurlijk maar net ff niet

datgene wat ik graag had willen hebben.

Volgens de Nieuwe Revu (jajaja... wie gelooft er dan ook wat er in de Nieuwe Revu staat?! ;-)) is het ding vanaf augustus bij alle slijterijen verkrijgbaar.

Bacardi zelf zegt echter wat anders: "De kit is verkrijgbaar bij een aantal geselecteerde slijters, klik hier voor de dichtsbijzijnde vestiging". Als je klikt kom je bij Gall & Gall uit... waar ze niet meer te krijgen zijn. Cirkeltje weer rond :-(.

Wist je trouwens dat dit de derde keer is dat ik dit tiep?! Verder niet erg boeiende info maar gisteren sloeg, net toen ik bij het laatste woord was, de aardlekschakelaar eruit.

Vanmorgen liep na 3 alinea's mijn browser vast.. Nu maar hopen dat drie keer inderdaad scheepsrecht is (en die lijn doortrekken in Mojito Kit's... dan heb ik 'm nl de volgende keer dat ie ooit te koop komt namelijk wel :-))

Ook heel bijzonder

Als je bruin op vakantie gaat maar weer spierwit terugkomt op je werk....

Nog meer bijzonders:
nog 51 stuks en dan zitten we hier aan de 30.000 reactie's! :-)

Gepubliceerd door Madd om 14:09 in Ego | Permanente link | Reacties (13) | TrackBack (0) | Reageer

Ik had het al voorspeld.



Het zal wel weer net zo als vorig jaar gaan... 3 weken kl*te weer en de dag dat ik ga werken begint de zon weer te schijnen ;-(.

Géén wekker
Géén bus
Géén metro
Géén puinhopen op CS
Géén kinderdagverblijf
Géén (betaald) werk
en, mijn geluk kennende,
Géén mooi weer
;-)

Vanmiddag was ik een poging aan het doen om een deel van de foto's die ik dit jaar gemaakt heb af te laten drukken (niet gelukt trouwens... ergens halverwege het uploaden van de 120 foto's die ik uitgezocht had ging het mis)  bij maart aangekomen kwam ik deze tegen. Gemaakt toen Dylan, Demi en ik onderweg waren naar de dijk om te gaan sleeën.



Ik heb er maar gelijk mijn bureaublad van gemaakt... tis weer es een ander uitzicht dan zo'n strak blauwe hemel :-)

We zijn er nog hoor :-), ik heb alleen weinig tijd/zin om hier rond te hangen. De jongens zijn nu een goeie week geleden naar hun vader gegaan (hebben er inmiddels een week in Noorwegen opzitten en zijn nu weer terug in Nederland) en Demi en ik brengen het grootste deel van onze dag door aan het water. Nou ja.. ik voornamelijk bij en zij hele dagen in het water.

We beginnen de dag zoals altijd, zij op school en ik op de zaak. Rond half 2 pik ik haar op bij het kdv, vliegen we naar huis, pakken de handdoeken, opblaas ditjes-en-datjes, emmertjes, schepjes en gieter, bikini, zonnebrand en weg zijn we. Meestal houden we dat tot een uur of 8 vol, dan is het thuis nog ff douchen, zij valt als een blok in slaap en ik rommel nog wat in huis. Niet erg spannend maar wel erg lekker. Mij hoor je nog steeds niet klagen over de hitte in ieder geval.

Euh.. ja nou ja... dat was het wel dus. Nu maar naar bed dan, morgen weer een lekkere dag voor de boeg.




PS: Sorry tante neel en Robje.. Linkje komt écht zsm. ;-)

Het gebeurt me maar zelden dat ik iets kwijt ben. Fietssleutels, huissleutels, badge (vd zaak om in te klokken), bankpasjes, jaarabonnement, paspoort enz. Nog nooit heb ik een vervangend exemplaar moeten aanschaffen/aanvragen. Dat komt omdat ik een chaoot ben.

Nu zul je denken: "Dat rijmt niet, chaoot zijn en niks kwijtraken" maar je hebt hier te maken met iemand die weet dat ze een chaoot is en dat mateloos irritant vindt. Daarom ben ik constant bezig met op mezelf letten. "Hang je sleutels op, leg je paspoort in de kluis, badge en abonnement op dezelfde plek wegleggen. Ruim het gelijk op als je er klaar mee bent". En dat werkt. Wanneer het niet werkt komt dat omdat ik niet oplet of onnadenkend dingen "even" wegleg.

Zoals vorige week bijvoorbeeld. Dylan had mijn fiets gebruikt, hij kwam weer thuis terwijl ik aan het koken was en ik vergat te vragen wat ie met mijn fietssleutels gedaan had. Eindresultaat: hij wist niet meer waar ie ze gelaten had, ik kon ze nergens meer vinden en na twee weken fietsloos door het leven te zijn gegaan stond mijn vader gisteren met een slijptol mijn slot door te snijden. Dat probleem is dus weer opgelost.

Erger is het met de lader/usb-kabel van mijn mp3-speler. Ik was een weekend weggeweest en had de lader meegenomen. Toen ik thuis mijn tas aan het uitpakken was kwam ook die kabel tevoorschijn. "Leg hem ff goed weg Madd... anders ben je hem straks kwijt!" Nou: ik kan je vertellen dat ik hem goed opgeruimd heb. Zo goed zelfs dat ik hem nergens meer kan vinden. In de afgelopen weken heb ik alle kasten en laatjes in huis binnenstebuiten gekeerd maar ik geloof dat nu toch onbewust de perfecte verstopplaats gevonden heb. Nu alleen nog zien te ontdekken waar die plek is ;-(.

Iemand nog behoefte aan een mp3 speler met 4 gig aan muziek en een lege accu? ;-)

(12.00u) Jaaaaaaaaaaaaaa!!!! Verdomd als 't niet waar is! Ik wou 't nog zeggen aan het eind v.d. post. "Wedden dat ik hem nu na weken zoeken wél ineens vind?!" En ja hoor, nog geen uur na het posten zie ik ineens achter mijn beeldscherm een stukje kabel liggen wat me wel heel bekend voorkomt... :-D

Leuk hoor zo'n gehaakte rok.. je moet er alleen niet mee op gaan zitten.

Donderdagmorgen.

Bijzonder goed gehumeurd (met name door het mooie weer) loop ik op mijn gemakkie naar de bushalte. Daar net aangekomen zie ik een vriendje van Danny aan komen lopen. Dit is niet de standaard ochtendhumeur-en-bijbehorende-chagerijnige-kop puber die ik meestal tegenkom maar dit is er 1 die altijd wel een praatje heeft.

Alleen naast mij zitten 's-morgens in de bus dat doet ie na die ene keer niet meer. Toen ik hem later nog es tegenkwam zei hij er nog zoiets over van "Jij praat teveel 's-morgens en wil altijd het laatste woord hebben" of iets in die richting. (Snap ik nou niks van... doesn't sound like me does it?! ;-)).

Anyway: ook deze keer begon het al te praten toen het nog een paar meter van me verwijderd was:

"Hee Madd, hoe ist nou?! " (Hij noemt me trouwens écht Madd)
"Ja goed jongen.. en met jou?!"
"Altijd goed, lekker vakantie, kan ik ff bijkomen"
Bijkomen?! Waarvan?? Jullie hebben altijd vakantie!"

Zo ging het nog ff over en weer tot ie aan me vroeg:

"En hoe ist met de mannen dan?! "
"Nou euh... Niet! Goed dus :-D"
"Ohw. Mag ik eerlijk zijn dan?"

Nieuwsgierig naar wat er gaat komen en omdat hij altijd eerlijk mag zijn natuurlijk zeg ik ja.

"Nou, je ziet er nu nog goed uit...."
"Nog?? denk ik maar hij gaat alweer verder
"Maar je weet het he: age counts, dus als je nog aan de man wil komen dan moet je wel op gaan schieten!"




Tot zover mijn goeie humeur ;-))

Een week na haar operatie (morgen 14 dgn geleden) mocht mijn moeder van het Dijkzigt (waar ze geopereerd is) naar het Ikazia. De bedoeling was dat ze daar zou aansterken en revalideren om dan zo snel mogelijk weer naar huis te kunnen.

Volgens de informatie die we voor de operatie kregen staat er tussen de 8 en 12 dagen na de operatie voor je weer naar huis mag.

Het ging alleen allemaal niet zoals gehoopt. Ze knapte niet echt lekker op. Kreeg verhoging en afgelopen weekend zelfs koorts ( > 40 graden).

Na de nodige onderzoeken in het Ikazia gehad te hebben is ze vandaag toch weer teruggegaan naar het Dijkzigt.

Nu maar hopen dat ze er daar wél achter kunnen komen waar de koorts vandaan komt en, veel belangrijker, er ook iets tegen kunnen doen.

         

    Heb ik zomaar heel die film af zitten kijken.

    (en ik vond 'm nog leuk ook)

* Géén was in de wasmand
* Géén was in de wasmachine
* Géén was aan de waslijn
* Géén was in de droger
* Géén was om te strijken

Het gevoel wat dat oplevert is bijna net zo lekker als klaarkomen... en nu ik erover nadenk: het duurt ongeveer even lang kort ook. Je kan hier nl. je kont niet keren of er heeft er wel weer één iets vuil gemaakt ;-(.

En nu we ik het toch over klaarkomen hebben heb, ik ga mezelf es klaarmaken. Nee, niet op de manier zoals sommige ranzigerds onder u nu denken maar ik mag me zo gaan vergapen aan Robbie Williams :-D.
U hoort dus nog van mij vanavond :-)


(Is er misschien iemand bereid mij op de hoogte te houden van de stand bij het nederlands 11-tal? ;-))

Ik ben niet iemand die vaak en/of veel drinkt. Nooit geweest ook.
Waarom niet?! Dat heeft een aantal redenen.

Ten eerste vind ik veel dingen gewoon niet lekker (bier, wijn, whisky etc... je doet me er geen plezier mee), ten tweede is in je eentje drinken niet mijn ding. Als ik wat drink dan doe ik dat voor de gezelligheid én omdat ik er trek in heb. Niet omdat ik visite heb. Niet omdat ik een borrel nodig heb (ik haat mensen die drinken omdat ze kwaad zijn, een kutdag hebben gehad of in een dip zitten). Niet omdat ik het zo vreselijk lekker vind dat ik elk moment van de dag wel een borrel zou lusten  (zie punt 1).

De pest met drank is dat het meestal zo naar alcohol smaakt (duh! ;-)) wanneer ik dus wel drink dan is het over het algemeen een BaCo. Niet een BaCo zoals ie hoort volgens de doktoren en professoren (1/3 Ba 2/3 Co) maar een Madd BaCo; oftewel 1/8 Ba en 7/8 Co.
Wanneer je dan wel es wat anders wil proberen dan die standaard BaCo en het mag niet naar alcohol smaken dan is een cocktail een hele goeie oplossing.

Jaren geleden in het -toen nog wel gezellige- Oude Postkantoor alhier in OBld heb ik voor het eerst van mijn leven tijdens een cocktail-avond een versgemaakte cocktail gedronken.

De barkeeper vroeg me wat ik wilde drinken. Mijn antwoord was dat ik een beurt oversloeg omdat ik er niet van hield. Waarop hij weer zei: "Dan heb jij zeker nog nooit een Pina Colada gedronken?" "Jawel hoor... en ik vind 't niet te drinken"
Hij gaf niet snel op "Ja ja.. je zal wel zo'n kant en klare uit een fles gedronken hebben...  maar heb je dan wel es een versgemaakte Pina Colada op?!"

Anyway, om een lang verhaal kort te maken. Ik liet me overhalen. Hij maakte me een Pina Colada en ik heb uiteindelijk de hele kan leeggedronken.
Goddelijk!

Sinds die tijd maak ik ze zo nu en dan. De ene keer lukken ze beter dan de andere keer. Ze moeten smaken alsof er een engeltje over je tong piest, zo zacht (en makkelijk weg te drinken) als een milkshake. Afhankelijk van of ik de goeie "Creme de Coco" heb weten te scoren smaken ze thuis dan net zo lekker als ze destijds in die kroeg deden.

Omdat het, buiten het feit dat ze vaak lekker zijn, ook leuk is om te doen heb ik een paar maanden terug een boek gekocht met 1001 cocktails (nee, ik heb ze nog niet allemaal geprobeerd ;-)) en samen met "mijn" tante maak ik zo nu en dan een aantal cocktails.

Bij die recepten staat hoe je ze moet maken en welke gereedschappen je ervoor nodig hebt en die hadden we niet. Nou ja... ik had een shaker maar die ging niet meer open dus dat is wat lastig vullen.

Maar sinds vandaag is ook dat probleem verholpen, er is geen cocktail meer die niet op professionele wijze door ons gemaakt kan worden ;-)

Voor de leken onder u een opsomming:

1. Driedelige Cocktailshaker
2. IJstang
3. Barmaatje
4. Opener
5. Barlepel
6. Citroen-/fruitmesje
7. Strainer

En dan speciaal voor D. (die de dingen die ik hier laat zien nog al es ingewikkeld vindt ;-)), het * (Sterretje). Dat staat voor de houder waar de cocktailtools in staan.

Dusseuhhh... Cocktail iemand?! ;-)

Wat was er nou allemaal aan de hand?!

Een jaar of 10 geleden ging mijn moeder naar de dokter. Niet omdat ze dat zelf nou zo perse nodig vond maar ze was al een tijdje "een beetje" moe en ze zou samen met Danny naar haar zus in Liverpool gaan. Omdat ze het zo rot voor Danny vond dat ze niet echt veel kon doen (wat ze dus aan ons -mijn pa en mij- allemaal nooit verteld had) ging ze toch maar ff langs de dokter. Even een pilletje halen en dan zou ze er wel weer tegenaan kunnen.

Het liep allemaal een ietsje anders. Nog dezelfde middag lag ze in het ziekenhuis, 2 dagen later zelfs op de IC. Haar hart(spier) bleek nog maar voor 30% te werken (hoe zou het toch komen dat ze zo moe was?!) en daarnaast had ze hartritmestoornissen. Die hartritmestoornissen konden ze verhelpen, moesten ze zelfs verhelpen. Nl iedere keer dat je hart die stoornissen heeft krijgt het een opdonder en met een slecht werkende hartspier kun je dat niet hebben. Aan de hartspier zelf was niets meer te doen.

Met een pace-maker en een tas vol aan medicijnen kwam ze een paar weken later weer thuis. Niet beter maar we wisten nu in ieder geval wat er aan de hand was. Sinds die tijd is rustig aan doen, geen stress en zo gezond mogelijk leven het devies. Beetje bij beetje gaat het steeds ietsje minder goed maar ook dat is iets waar wij en vooral zij mee moeten leren leven, genezen gaat nou eenmaal niet.

Zo goed mogelijk houden wel. Dus heeft ze een paar maanden geleden weer een nieuwe pacemaker gekregen en een paar weken geleden een kijkoperatie. De laatste tijd ging ze nl wel erg hard achteruit. (Om een idee te geven, als ze 10 minuten had gelopenwandeld dan was ze helemaal op). Uit de kijkoperatie bleek dat dat niet zo vreemd was. Er moest een hartklep vervangen worden, binnen niet al te lange tijd. Een behoorlijk zware operatie, je hele borstkas moet immers opengemaakt worden, je gaat aan de hart-longmachine en weet ik veel wat nog meer maar wanneer dit niet zou gebeuren zou ze het niet overleven.

Afgelopen woensdag was het dus eindelijk zo ver. Om 11.30u zou ze "naar boven gaan" en even voor 5 uur kregen we (zoals jullie hebben kunnen lezen) het verlossende telefoontje: Het werk van de chirurg zat erop. Er was niet alleen 1 hartklep vervangen door een kunstklep maar tevens was een andere klep gerepareerd. De operatie was prima verlopen en wij dachten dat de ergste tijd voor ons erop zat.

Dat dit een kleine misrekening was werd al snel duidelijk. Hoor je normaal gesproken altijd dat mensen redelijk snel na een operatie weer bijkomen was dat bij mijn moeder niet het geval.

Donderdagmorgen was ze nog steeds niet bij, 's-middags niet, 's-avonds ook niet. De angst dat ze nooit meer bij zou komen begon me inmiddels aardig om het hart te slaan. Vrijdagmorgen vroeg was er ook nog steeds niets veranderd maar in de loop van de morgen kwam ze -godzijdank- eindelijk bij. Ging zelf weer ademen en, alhoewel ze nog steeds erg suf/vermoeid was, mocht van de IC af. Praten kon ze nog niet echt. Buiten het feit dat ze last van haar keel had door de slang die daar in had gezeten was dat te vermoeiend. Zaterdagavond heb ik haar heel even aan de telefoon gehad, ik kon haar haast niet verstaan en eigenlijk was ze te moe om te praten.

Doordat ik zelf ziek was was ik nog steeds niet bij haar geweest en alhoewel ik het vrijdagavond van plan was werd al gauw duidelijk dat dat er niet in zat. Met nog steeds een fikse verkoudheid en keelpijn was dat te gevaarlijk.

Uiteindelijk heb ik haar vanavond pas weer voor het eerst gezien. Ik zou bijna zeggen dat dat voor mij een geluk was, want als ik haar zo zie liggen ben ik haast blij dat ik haar niet eerder heb kunnen zien.

De wond loopt van net onder dat "gaatje" in je keel (hoe heet dat ding eigenlijk?!) tot aan haar navel. En zo'n beetje om de 5mm zit een hechting, verder is ze natuurlijk overal bont en blauw. Niet alleen haar borstkas maar natuurlijk ook haar armen daarnaast is ze (voor degenen die haar kennen waarschijnlijk onvoorstelbaar ze woog nl. al minder dan ik doe) volgens mij ook een behoorlijk aantal kilo's afgevallen. Het lijkt dus maar een klein hoopje mens wat er in dat bed ligt.

Toch gaat het nu best goed met haar. Het gaat nog een hele lange tijd duren voor ze weer helemaal hersteld is maar het begin is er en dat is waar het uiteindelijk allemaal om ging.

Excusez: een erg lang en voor de meesten waarschijnlijk saai verhaal maar ik wilde het zelf gewoon ff kwijt.

Zojuist mijn vader weer aan de telefoon gehad: mijn moeder is helemaal bij!!! :-D
Ze is zelfs van het zuurstof af en mag van IC.

Vanavond kan ik dan eindelijk ook op bezoek.

Vandaag een paar keer mijn pa aan de telefoon gehad. Mijn moeder is nog steeds niet bij... toch blijven ze in het ziekenhuis zeggen dat het goed gaat.

Ik ga er maar vanuit dat ze weten waar ze het over hebben maar ik zou me toch minder zorgen maken als ze gewoon weer wakker was.

Net myn pa aan de telefoon gehad, myn moeder is uit de ok. 1 nieuwe klep en 1 gerepareerd (?). Alles oke!! Mag ik ff gillen nu?! :-D

Morgen wordt ze opgenomen, woensdag geopereerd. Ze krijgt een nieuwe hartklep, nou niet bepaald iets wat je een kleine ingreep noemen kan.

Omdat ik (in tegenstelling tot wat jullie allemaal schijnen te denken) écht ziek ben, kon ik gisteren en vandaag en -zolang het niet over is- ook de komende dagen niet bij haar langs. Het enige wat ik dus kon doen om haar succes te wensen en gewoon ff te babbelen was bellen.

Aan het eind van het gesprek wist ze het te presteren om tegen mij te zeggen: "Wel snel beter worden he!!"


[slikt tranen weg]Rare mensen die moeders..... [/slikt tranen weg]


Niet dat ik denk dat het ook maar enig nut heeft maar toch, voor het idee: doen jullie woensdag ff duimen voor haar... en een heel klein beetje voor mij want ik vind het doodeng.

Wanneer je hoort dat het de komende tijd mooi weer worden gaat nooit als grapje op de zaak zeggen dat je volgende week ziek bent....

Ik lig er ff helemaal af.

(Maar t komt wel weer....
Denk ik.)

* Het leven is eigenlijk verdomde leuk. (So far for het gezwets ;-))

* Je bikinilijn harsen is ook niet alles.

* Een buitenlandse meneer trok tijdens mijn treinreis per ongeluk aan de noodrem. Hij dacht dat het een soort van belletje om de conducteur te roepen was. Tenminste.. dat was het verhaal wat hij er van maakte ;-)). Ergens had hij wel gelijk want de conductrice kwam inderdaad en foeterde hem een beetje uit, dat ie dat maar niet meer moest doen, dat het hem de volgende keer 250 euro zou kosten en dat hij dat alleen maar in noodgevallen mocht gebruiken.
Héél erg extreme noodgevallen zelfs heb ik inmiddels geleerd, want wat ze letterlijk zei was: "You can only use this with an emergency... when you are dying!"

* De tip van de week: mocht je naar Parijs willen dan kan dat nu heel goedkoop. Wanneer je in juni een kaartje voor de Thalys koopt met een vertrekdatum in juli of augustus dan ben je voor € 20,00 uit en ook weer thuis! (Klik Foto)
Geen dank!! ;-))
Vergeet de tip vd week maar: de kaartjes zijn al vrijwel uitverkocht. :-(

*Oh ja, niet te vergeten natuurlijk: het 1e kampioenschap
(Jong Oranje 3 - Oekraine 0) is binnen, das een mooi voorteken ;-)

Het komt niet vaak voor, eens in de paar maanden ofzo, maar als het er is dan is het er ook echt goed, verveel ik me werkelijk te pletter. Niet dat ik dan echt niks te doen heb, dat is er eigenlijk altijd wel. Alleen, zoals dat een echte originele officiële verveling betaamt, heb ik dan gewoon nergens zin in. Al het zinnige, alles wat ik normaal gesproken doe, alles wat ik eigenlijk zou moeten doen en vooral alles wat een ander voorstelt is verschrikkelijk blergh!

Wat ik meestal op die momenten uiteindelijk doe is één of ander webcam programma opzoeken, de webcam aan en dan komt het meestal wel goed. Daar zit echter één "klein" nadeel aan: voor je iemand tegen komt met wie je gewoon ff lekker, leuk en vooral normaal slap kan ouwehoeren moet je eerst 7300 gesprekken voorbij laten gaan van -meestal- mannen die vragen of je toe wil kijken terwijl zij zichzelf bevredigen, of jij jezelf wil bevredigen terwijl zij toekijken, die willen weten wat voor ondergoed je draagt, of en hoe je de boel geschoren hebt enz enz. Vanavond had ik zelfs geen zin om die moeite te doen voor dat ene leuke gesprek (en hoe ongeloofwaardig het ook klinkt: uiteindelijk is er altijd echt die ene waar ik wel dat leuke gesprek mee heb).
Buiten dat had ik al een erg leuk en langdurig gesprek gehad vanavond wat toch niet meer overtroffen kon gaan worden dus dan de 2e optie maar: een postje doen.

Ik had heb geen reet te vertellen dus het moest iets worden met een telefoon en een rood oor en dat er mannen zijn die net zo lang aan de telefoon kunnen hangen als vrouwen.
Zoekend naar een rood oor kwam ik Po tegen en God mag weten waarom maar ik heb Danny in Po geplakt en toen ik dat eenmaal gedaan had moest de rest natuurlijk ook.

Dankzij mijn verveling van vanavond mogen jullie nu genieten van deze ontzettende non-post en mijn gefreubel van vanavond :-D.


Trusten!

Rare jongens daar bij BelCompany. Sta ik vanmiddag bij het filiaal op Beurs omdat ik toch wel graag die Poppy wilde hebben, alleen: ik ken het ding alleen van een plaatje op internet en voor ik hem koop wil ik hem toch graag even gezien hebben. Werkend gezien hebben.

Toen ik dat aan de verkoper vroeg kreeg ik als antwoord dat dat niet mogelijk was want dan kon hij 'm niet meer verkopen...

Eind van het verhaal: hij wilde hem niet werkend laten zien, ik wil hem niet kopen zonder gezien te hebben hoe hij werkt. Dan maar geen poppy.

In den beginne rookten we nog op de afdeling, tot er iemand was die er last van had.

Geen probleem; wij rokers gingen op de gang staan, tot er iemand was die daar last van had.

Ook geen probleem; wij rokers gingen naar het rookhok, tot ook daar wat over te zeiken was.

We doen niet moeilijk; wij rokers staan nu in de parkeergarage. (wat uiteindelijk nog meevalt ;-))

En nog zijn er van die beroepszeikers die erover ouwehoeren.

Zo ook de CAN met aanhang, ze hebben 65.000 handtekeningen verzameld om een rookverbod in de horeca af te dwingen. Het moet en het zal verboden worden, terwijl bijvoorbeeld met een goed ventilatiesysteem (and I quote: "Metingen hebben uitgewezen dat horecamedewerkers per uur slechts een hoeveelheid rook inademen die gelijkwaardig is aan het zelf roken van 0,004 sigaretten. Dat is ongeveer 1/30ste sigaret per werkdag van acht uur. Onderzoeken wijzen uit dat de gezondheidsschade bij het roken van minder dan een stuk of vier sigaretten per dag minimaal of nihil is") ook alle problemen de wereld uit zijn. (voor zover die problemen er al werkelijk zijn want ik heb de niet rokers in mijn omgeving eigenlijk nog nooit horen klagen -correct me if I'm wrong)

Opzouten dus met die actie! Nu alleen nog ff via Cobus 70.000 rokers (en niet-rokers die niet zo krampachtig tegen zijn) bij elkaar zien te krijgen.

Vanmorgen stond ineens Henkiebabie naast mijn bureau met een tasje. "Cadeautje voor jou maar je hoeft het niet gelijk open te maken hoor" verstond ik nog net.. en weg was ie.

Nou moet je wel een vreselijke zelfbeheersing hebben om een cadeautje niet open te maken en buiten het feit dat ik dat niet heb als het om cadeautje's gaat zou ik ook wel vreselijk onbeleefd zijn als ik een cadeautje ingepakt op mijn bureau zou laten staan.

Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, toen ik heb open had gemaakt (ja echt... gemaakt, niet gescheurd! ;-)) bleek dat het de dvd-box van Ally McBeal was.
Alle seizoenen (5), alle afleveringen (30 dvd's). 5000 minuten van mijn meest favoriete serie aller tijden, de dansende baby, neurotische Ally, hilarische scenes op de unisex...
Ik moest mezelf inhouden om niet gillend en joelend over de afdeling te gaan rennen!! :-)

Mochten jullie me de komende herfst/winter of, als ik me niet zolang inhouden kan, gelijk de komende weken kwijt zijn... dan weten jullie bij deze vast wat ik aan het doen ben!

Ff denken... hoe ging de "Barry White Unisex Dance" ook alweer?? ;-)

Al een hele tijd heb ik last van mijn buik, was al bij de dokter geweest maar die kon niets bijzonders ontdekken. "Kijk het een maand aan en als het dan nog niet over is dan kom je terug".

Eigenwijs als ik ben heb ik er iets langer dan een maand over gedaan om weer terug te gaan maar toen ik wel heel erg last kreeg heb ik toch maar een nieuwe afspraak gemaakt. Ik werd door mijn huisarts doorverwezen  naar de gynaecoloog waar ik afgelopen maandagmiddag om 14.00u terecht kon.

Om 14.30u stond ik weer buiten; ik had een inwendig onderzoek gehad, een echo en een papiertje in mijn handen met de hartslag van mijn ongeboren kind.

;-)

Een compliment krijgen, niet alleen op een moment dat je het niet verwacht maar ook nog es van een persoon waarvan je het niet verwacht had maakt het nog leuker om 'm te krijgen.

Meestal zie je het gebeuren bij kleine kinderen, zonder te kijken pakken ze de hand van degene die naast ze loopt en de schrik is dan vaak groot als die hand niet van papa of mama blijkt te zijn.
Zaterdag overkwam het mij, voor het eerst in mijn volwassen carriere. Een echtpaar kwam vrijwel tegelijk met mij de Hema uit. Zowel de man als ik liepen gelijk door, de vrouw bleef nog even in de etalage kijken. Natuurlijk had de man niet door dat zijn vrouw was blijven hangen en dacht hij dat de vrouw die hij in zijn ooghoek zag de zijne was.

Zijn hand greep de mijne en zo liepen we een fractie van een seconde hand in hand. Tot hij -vrijwel tegelijkertijd- zijn vrouw hoorde lachen en de vreemde vrouw naast hem hoorde zeggen dat ze het best gezellig vond zo maar dat ze niet zeker was of zijn vrouw daar ook zo over dacht.
Nog nooit heeft iemand zo snel mijn hand weer losgelaten! :-D

Ik was al eens eerder heel erg te spreken over de service van Pearl en, omdat ik mijn zonnebril nog wel eens misplaats, ben ik nadat ze me die vorige keer aan een nieuwe bril hebben geholpen teruggegaan voor nog een zonnebril.

Het moest er weer één op sterkte zijn, zonder metalen delen (jaja... op de scharniertjes na), zwart en groot. Zo één die je lekker makkelijk in je haar kan steken zonder dat je als je hem eruit halen wil 3 kwartier bezig bent om je haar uit die neusdingen te peuteren. Die hadden ze, alleen was het een zonnebril van Esprit en niet op sterkte dus. Dat was ook al geen probleem, er zouden glazen op sterkte ingezet worden.

Een paar dagen nadat ik de bril besteld had kon ik hem afhalen. De bril én bijbehorende koker. Die koker was echt wel nodig aangezien de bril groot is en dus bijna in geen enkele andere koker past.

Helaas verloor ik hem (de koker, niet de bril) vorig jaar in de trein onderweg naar Breda. In Breda en later nog in andere plaatsen heb ik elke opticien wel gehad maar.... geen koker.

In Oud-Beijerland vergat ik steeds bij de Pearle te vragen of ze die dingen misschien ook los verkochten. Tot vandaag that is.

Ik liep binnen en vertelde dat ik een koker voor bij mijn zonnebril zocht. Meneer Pearle wees naar het plankje met kokers. "Euhm.. nou" zei ik "eigenlijk ben ik op zoek naar de koker die erbij hoort want hij past verder haast nergens in".

"Wat voor bril is het?" vroeg meneer Pearle. Ik liet mijn bril zien en hij vroeg me even te wachten... misschien had hij er beneden nog wel 1 liggen.
Terwijl ik me aan de toonbank stond te bedenken dat dat met mijn geluk altijd waarschijnlijk wel niet het geval zou zijn kwam hij de trap alweer op. Met koker!

Toen ik vroeg wat de schade was kreeg ik als antwoord dat als ik de volgende keer weer mijn zonnebril bij hem kocht ik de koker zo mee mocht nemen.
Met de ervaring die ik inmiddels met Pearle heb was dat een makkelijke belofte en zo liep ik binnen 5 minuten mét de goeie koker, gratis en voor niks, weer naar buiten.

Ik wist het al maar vandaag is het weer es bewezen. Wat een godvergeten aarslikkende starre kutmanagers hebben wij tegenwoordig rondlopen. Zo druk met het hele compliance-gebeuren wat op dit moment weer het stokpaardje is (benieuwd wat het motto volgend jaar weer zal zijn) dat ze totaal niet meer nadenken maar alleen in hun hoofd de regeltjes afgaan.
Komen ze iets tegen wat qua regeltje lijkt op iets wat er in die domme koppen zit gehersenspoeld dan bekijken ze niet de situatie maar gaan ze in de automatische piloot. Geen gevoel meer met het werk of met personeel.

Moet je je voorstellen.

Je werkt op één van de vele afdelingen binnen een bedrijf. Een groot bedrijf. Een heul groot bedrijf.
In al zijn of haar wijsheid heeft iemand besloten dat de faxen (er stonden er 3) op de verdieping waar ik zit moesten verdwijnen. We hebben nl tegenwoordig "virtual fax". Handig joh...
Klein nadeel is dat t alleen handig is bij het ontvangen van een fax. Of wanneer je iets wil faxen wat op je pc staat... heb je gewoon nog ouderwetse papieren stukken wordt het lastig. Tenzij iemand mij kan vertellen hoe ik een papieren stuk wat op de dag dat het ontvangen wordt voor 12-en op de fax moet staan in mijn pc geprakt krijg. (Nee, er staat ook geen scanner).

Kortom: Ik moet dus op zoek naar een fax. Op een andere verdieping.
Op zich ook geen punt. Ik moet ga toch met enige regelmaat naar het rookhok en dan kom ik voorbij de postkamer waar ze nog wél een fax hebben staan.
Een paar weken geleden ben ik daar voor het eerst naar binnengewandeld met de vraag of ik van "hun" fax gebruik mocht maken, aangezien ze bij ons allemaal waren verdwenen. Dat was geen probleem, sterker nog: het antwoord wat ik letterlijk van een collega daar kreeg was "Dat hoef je toch niet te vragen zeg! Gebruik hem maar wanneer je hem nodig hebt."
En dat doe ik dus ook nu.

Vandaag stond ik weer bij de fax, te wachten tot hij het rapport uit zou spugen toen ik ineens een grijze dakduif op me af zag stuiven.
"Wat doet u?!" zei de dakduif.
Ik keek nog es naar de fax, toen weer naar de dakduif en zei (drie keer raden )
"Euhm.. Faxen?!?"
Dakduif keek mij fronsend aan "En wie bent u dan wel niet? En waar komt u vandaan?"

Ik kreeg de neiging om te zeggen dat ik langs het gebouw liep, de fax had zien staan en me bedacht dat ik nog een brief naar mijn tante in Zimbabwe in mijn zak had zitten. Dat ik me op datzelfde moment had bedacht dat faxen sneller ging dan per post versturen en dus door de achterdeur naar binnen was gelopen en mijn brief op de fax had gezet.
Dit alles zou echter niet erg geloofwaardig overkomen aangezien ons gebouw beter beveiligd is dan Fort Knox dus besloot ik maar mijn rang en compagnie op te geven.

Dakduif begon iets te koeren over dat dat toch allemaal niet zomaar kon. Dat hij de baas daar was en dat zijn medewerkers nou wel konden zeggen dat ik zijn fax (Krijgt hij thuis de rekening voor dat ding?) mocht gebruiken maar dat de fax zijn verantwoording was! Die fax was van *naam bedrijf*. Daar mocht niet zomaar gebruik van gemaakt worden.

"Zomaar gebruik van gemaakt worden....."
Ik ben braaf geweest, kon me nog net inhouden.. Heb alleen nog gezegd dat ik daar niet voor mijn lol stond te faxen maar dat ik het in de toekomst wel bij een collegialere afdeling zou doen en heb de lul gelaten voor wat ie was.

Het is dat ik laat was en geen tijd meer had want ik was zo pissed dat ik eigenlijk nog terug wilde gaan om de dakduif te vertellen wat ik van hem en zijn gedrag vind.

Misschien morgen toch alsnog maar ff doen.

Godsamme... waarom word ik nooit zo "begroet" als ik in de kroeg zit?!

Noot vd auteur:
Deze post is een soort van het soort van "je had erbij moeten zijn".
Makes sense, doesn't it?

Zo wil ik er wel meer hebben

Later als ik groot ben

kan ik mijn panty langer dan 1 dag aan!

Ps Heren: als jullie denken dat dat niet te moeilijk kan zijn, jullie kunnen het vanaf nu uitproberen met jullie eigen panty's. Probeer het es zou ik zeggen.
(Enne: be a sport, kom op met die foto's )

Nou, euhmm. Het ging dus ongeveer zo:

Ik was dus gisteren op zoek naar die zwarte pumps en die vond ik niet maar ik kwam wel een paar espadrilles tegen. Niks bijzonders maar altijd lekker 's-zomers en niet duur... dus zonde om ze niet gelijk mee te nemen.
Onderweg naar huis kwam ik nog een ander paar zomerschoenen tegen. Wit met bruin, open teen, sleehak. Leuk! Betaalbaar. Hebben!!

Thuisgekomen heb ik de espadrilles op zolder gelegd (de kans dat ik ze binnenkort aan kan is toch niet zo heel erg groot dus liggen ze daar voorlopig prima) en de andere schoenen in de kast. Verder niet meer aan gedacht.

Vandaag weer op zoek naar die pumps. In één winkel in Rotterdam vond ik ze. Verschillende merken zelfs! Maar helaas, de één had last van toe-cleavage (hate that!), de ander had eigenlijk een net té hoge hak om er mee naar de zaak te gaan (met name omdat je tegenwoordig cross-country over CS moet), het andere paar hadden ze niet meer in mijn maat en het laatste paar nog wel in het wit maar niet meer in zwart. Bijna ging ik wéér volkomen gedesillusioneerd naar huis maar onderweg naar buiten zag ik ze staan.
Dé laarzen waar ik weken geleden ook al kwijlend naar had staan kijken. Toen was ik nog "sterk" genoeg om het principe: "Heb je ze nodig?!" erop los te laten. Vandaag na het pump-debacle niet meer.
Dus ik heb gevraagd of ik ze kon passen. In de hoop dat ze niet lekker zouden zitten... dan is je probleem nl gelijk opgelost en hoef je er verder niet meer over na te denken.
Ik hoef natuurlijk niet meer te vertellen dat dat ijdele hoop was. De laarzen waren al mooi, nog mooier toen ik ze eenmaal aanhad... én daar bovenop zaten ze ook nog es prima.

Aangekomen op Zuidplein hadden we net de bus gemist en het was best fris, dus in plaats van 20 minuten bij de bushalte te gaan staan verkleumen konden we beter ff een beetje over Zuidplein wandelen. Je weet tenslotte nooit waar je die pump wél zal gaan vinden.
Niet bij van Haren in ieder geval maar daar hadden ze wel een andere leuke schoen.
Zwart, sleehak, enkelbandje, ronde neus. Niet duur... en ik moet toch echt een zwarte schoen hebben! (het klinkt misschien onvoorstelbaar voor de mensen die mij kennen maar ik heb écht geen paar zwarte schoenen -dit even ter mijn verdediging).

Thuisgekomen besloot ik nog 1 poging te doen om die zwarte pump te vinden, in de schoenenzaak die gisterenmiddag niet open was. Demi bleef bij Danny thuis en ik vloog ff snel op de fiets heen en weer. Zowaar hadden ze ook daar 1 paar zwarte pumps maar helaas... ze zaten niet lekker dus het ging over. Terwijl ik mijn eigen laarzen alweer aan het aantrekken keek ik nog even de winkel rond en zag dat ene paar zwarte schoenen. Of eigenlijk zag ik twee paar wat ik wel erg mooi vond. Het ene paar was slechts bestemd om te zitten en -godzijdank denk ik achteraf- zaten niet lekker. Het andere paar was geweldig... én zwart!

En ik zweer het, ik was alweer helemaal vergeten dat ik dat zwarte paar net bij van Haren had meegenomen en ik was ook vergeten dat ik dat witte paar gisteren al meegenomen had...
Vandaar -> Blind Spot.

Thuisgekomen terwijl ik met Danny stond te kletsen realiseerde ik me pas dat ik in de afgelopen twee dagen 5 paar schoenen had gekocht....

Beste dames en heren schoenenfabrikanten,

Even voor de duidelijkheid:

Een pump is een pump. Een pump is basis.
Een pump moet niet aan mode onderhevig zijn, daar moet je gewoon afblijven.
Geen franjes, geen glimmertjes, geen drukkertjes, geen gespen of wat dan ook.
Goeie hak, goeie neus en verder geen gezeik.

Verder moet ze in iedere schoenenwinkel verkrijgbaar zijn.

Is dat nou zo godvergeten moeilijk?!

Dat is de vraag die ik mezelf meestal stel als ik weer es iets leuks zie. Is het antwoord: "Nee, ik wil het gewoon graag hebben" dan koop ik het niet. Die methode werkt prima.

Meestal.

Vandaag niet dus....

Maar ik ben er wel blij mee en das ook wat waard!
(Toch?? )

Het blijft raar: iedere dag sta je met dezelfde kop met haar op en toch blijft 't de ene keer beter zitten dan de andere keer.

Anyway, dat doet er verder niet toe (Met name niet omdat het vanavond wél goed zit natuurlijk ). Wat ik zeggen wou was: alhoewel mijn moeder het maar "apart" vind dat ik op stap ga met Huey van Mrs. Spongebob terwijl Mrs. S. zelf niet meegaat is dat wel wat ik vanavond ga doen.

Nu maar hopen dat ik vanavond wél de goeie schoenen heb gekozen

Ik wens jullie dus alvast een prettige avond en dan ga ik die zo ook hebben

Werd ik begin vorig jaar al door Minispace benoemd tot Mininster van Financiën, vandaag ontving ik op de zaak een brief van een klant die schijnbaar ook al van mening is dat ik mijn roeping ben misgelopen.

Mannen. Je vind ze in alle soorten en maten. Zo is er de man
waar je gelijk bij de eerste ontmoeting als een blok voor valt
natuurlijk ook de man die je vanaf het allereerste moment
afstoot. Je hebt de vrouwelijke man, en de mannelijke man.
Er zijn mannen waar je uuuuren mee kan chit-chatten en
mannen waar je na 5 minuten al mee uitgepraat bent.
De sexueel aantrekkelijke man en ook de man die vooral
zichzelf sexueel aantrekkelijk vindt. (je kent ze misschien
wel, van die mannen die als ze uitgaan langer de tijd nodig
hebben om zich op te tutten dan jij).
De sympathieke man en de klootzak.
Allemaal verschillende types, allemaal herkenbaar.
Denk je.

En zo dacht ook een vriendin van me.

Tot het moment dat haar intuïtie haar in de steek liet en bleek degene van wie ze dacht dat ie de sympatieke was, de man van wie ze hield, de Klootzak te zijn.
De reden dat zij (en ook de mensen om haar heen) het niet gelijk -zoals normaal gesproken- doorhad is dat de ware klootzak zijn aard bijzonder goed weet te verbergen. Hij speelt spelletjes, met alles en iedereen. Knijpt de katjes in het donker. Alles wat hij doet waarvan een ander zou kunnen zeggen dat het niet door de beugel kan doet hij in het geniep. En niemand komt er dus achter, tot het te laat is.

Dit krijgt hij met name voor elkaar door zogenaamd vrienden te maken. Vrienden die nooit lang blijven hangen. Niemand die hem dus ooit echt leert kennen. Hij verwisselt vaker van vrienden/vriendinnen dan van ondergoed. Dit komt omdat hij niet in vriendschap gelooft. Logisch ook wel als je incapabel bent om te houden van iemand anders dan jezelf.
Hij zoekt vrienden en vriendinnen uit op basis van handigheid. Zijn motto is dan ook "Vrienden zijn niets meer dan mensen die je in de toekomst kunt gebruiken". Dit motto gaat overal op, in de zakelijke-, prive- maar bovenal in de relationele sfeer.

Zij is erachter gekomen, net zoals de mensen om haar heen en is er godzijdank overheen. Heeft nu een nieuwe relatie met een man die net zoals wij allemaal zo nu en dan ook een klootzak is, alleen deze weet dat van zichzelf en komt daar dan ook gewoon voor uit.

Hij blijft alleen achter maar heeft het geeneens gemerkt. Te druk met van zichzelf houden en bezig met het verzamelen van nieuwe "vrienden". Wat hij alleen niet door schijnt te hebben is dat er een moment komt dat ook dit spelletje uitgespeeld is.
Dan zijn er er geen nieuwe mensen meer over om te leren kennen want iedereen kent hem en zijn reputatie dan al.
Het moment dat hij, oud, alleen en bovenal eenzaam overblijft.

Dat is het moment dat de klootzak in mij boven komt drijven en die zal dan, achteroverleunend in haar schommelstoel, gaan zitten genieten van het uitzicht....

Klein of groot, ik word stapellierend gek van die dingen!!!

Apart wel trouwens, als je bij Google zoekt op bills krijg je als 1e allemaal afbeeldingen met stapels geld... en die zie ik nou nooit op de deurmat liggen als ik thuiskom.

Mijn moeder heeft niks met pc's. Ze heeft er niks mee omdat ze ze niet snapt en aangezien ze te eigenwijs is om het te leren (of denkt dat ze het nooit zal leren) weigert ze om te luisteren als wie dan ook iets aan haar uitleggen wil en dat is jammer. Zeker als je hele familie in Engeland woont.

Maar nu heeft ze het helemaal ontdekt. Niet dat ze nu iets met de pc zelf doet maar nadat opa hier een keer zag dat ik met mijn nicht uit Engeland zat te cammen heeft hij ook een webcam gekocht ("Leuk voor je moeder").
En als de cam aanstaat hoef je niet te tiepen of wat dan ook want dan kun je gewoon kijken en praten en als er iets is wat mijn moeder erg goed kan dan is het wel praten!

Nou was er 1 probleem, ik had maar een simpel cammetje en daar zat geen microfoon in, dat was natuurlijk niet zo leuk. Niet dat t voor opa uitmaakte want die tiept wel maar oma vond het minder.
Dus kwamen ze vanmorgen hier met een nieuwe cam voor mij aanzetten. Mét microfoon natuurlijk deze keer. Mocht ik dus geen antwoord geven op msn... dan weten jullie wat ik aan het doen ben: chatten met oma.

Allemaal wel leuk en aardig hoor dat ouder worden.... maar ik begin het steeds minder leuk te vinden om 's-morgensvroeg tegen dat verfrommelde hoofd aan te moeten kijken.

Lang leve de avonden!

Vanmorgen in het rookhok stonden 4 van die 18-jarige kipjes oeverloos te tetteren. Het ging nergens over maar aangezien ik alleen was luisterde ik automatisch mee. Het gesprek was niet echt de moeite waard, het ging over je verslapen en jezelf een schaap vinden (don't ask! ).

Anyway: op een gegeven moment maakt 1 van de 4 brunettes de meest stomme opmerking die ik in mijn hele leven gehoord heb.

"HA!" dacht ik nog "Dat wordt een leuk postje! Wat nou domme blondjes?! Bij deze is bewezen dat brunettes nog veel erger dommer zijn!
Vanavond gelijk posten die opmerking en dan zal de wereld voor eens en altijd weten dat het niet de blondjes zijn die die titel verdienen."

Maar helaas. Ik weet de clou niet meer. Binnen 12 uur ben ik totaal vergeten wat het verhaal was én wat nou die vreselijk stomme opmerking was.

Dus ik hou maar gewoon mijn mond dicht en ga vanavond mijn haar verven denk ik.
Bruin...

Op je 11e is het niet minder pijnlijk maar in ieder geval nog een soort van spannend.

Op je 38e is er van dat spannende gevoel weinig meer en groeien doen ze vast niet meer maar tis nog wel net zo pijnlijk.

Jarenlang heeft ze bij mijn ouders op de overloop gehangen en ineens was ze weg. Navraag leerde dat mijn pa haar in de vuilnisbak heeft gegooid.

Het lullige is dat mijn ouders eigenlijk nooit zomaar iets weggooien, altijd vragen ze wel eerst aan mij of ik interesse heb. Schijnbaar was mijn pa echter in dit geval zo overtuigd dat ik haar niet hebben wilde dat ie verder niet heeft geinformeerd.. en laat "Tina" nou net diegene zijn die ik wél verschrikkelijk graag had willen hebben ;-(

Dus mocht iemand nog ergens een Tina op de zolder hebben liggen: Ik hou me aanbevolen! (en anders blijf ik gewoon verder zoeken op rommelmarkten en marktplaats etc.)

PS: Ja, ik weet dat ze "fout" is

I Won!

De dobbelsteen staat ook nog voor een glas of wat. Maar dat terzijde.

Net de wasmachine aanzetten en dan nog 1 sok (o.i.d.) onder een bed vandaan plukken

Ik verveel me niet vaak, eigenlijk vrijwel nooit.

En na vanavond ben ik erachter dat dat maar goed is ook.

Er zou geen klote van me terecht komen....

(Ik leg de schuld trouwens bij Hanneke... die heeft me hiertoe aangezet! ))

Ik kan het prima zelf hoor, daar niet van
maar net zoals met zoveel andere dingen
is het wel es lekker als een ander
het "zware" werk voor je doet.

Dit is trnws geen contactadvertentie en (al dan niet ranzige) aanbiedingen
n.a.v. deze post worden dan ook niet op prijs gesteld!

Geen id waarom ik er toch weer instonk, ik zou toch inmiddels beter moeten weten.
Zeker na de laatste keer toen ik ze droeg naar een "Back to the 80's" party in Alcazar.

Je (voor de dames en die enkele heer onder ons die ze ook draagt ) kent ze vast wel
(ja Jen... ik weet het: jij niet ), van die hakken die eigenlijk nét iets te hoog zijn voor je zodat je een beetje voorover helt en je volle gewicht de hele dag gedragen wordt door de bal van je voet.
In het begin lijkt het nog te gaan, alhoewel je heus wel voelt dat ze "best wel hoog" zijn. Maar goed, de schoen/laars is mooi, je wilt je niet laten kennen en -alhoewel je inderdaad beter weet- denk je op dat moment nog dat het heus wel mee zal vallen.

Naarmate de dag (of erger nog: de avond) vordert begint langzaam de onderkant van je voet gevoelloos te worden, dan begint je wreef enigzins beurs aan te voelen dit gaat zo door tot het lijkt alsof je op 2 gebroken voeten door het leven aan het strompelen bent. Als je ergens stil moet staan klamp je je vast aan alles wat er in je buurt is en het liefst zou je de gewraakte laarzen in een hoek de vuilnisbak gooien om de rest van de dag op je sokken door te brengen.
Thuisgekomen besluit dat je die laarzen nooit, nooit, nooit, NOOIT meer aan zal doen.

En dat doe je dan ook niet.

Tot je weer een jaar verder bent... en denkt dat t allemaal wel mee zal vallen, dat het in je herinnering waarschijnlijk erger lijkt dan het in werkelijkheid was. Dan doe je ze toch weer aan en zoals te verwachten was zit je jezelf 's-avonds (op kousenvoeten) weer te vervloeken.

Vrouwen... ik zal ze wel nooit begrijpen .

Of ik denk dat het werkelijk werkt?!

Neuh, dat niet.

Maar al die trutdingetjes zoals een dag/nacht creme, een maskertje, nagellak etc geven je wel
een lekker gevoel en en dan werkt het dus toch

Als ik 's-nachts in mijn eentje over straat loop, kom ik altijd nog liever 80 honden dan 5 "mannetjesmensen" tegen....

Het is heus niet dat ik om nog meer aandacht verlegen zat.

Ik bedoel, als je bij de Lidl precies bij de kassa's op je plaat gaat dan heb je heus al genoeg aandacht getrokken.

Even een zijsprongetje:
En weet je wat het ergste is?! Het ergste is dat ik, net zoals de meeste volwassenen,
niet vallen kan.

Heb je wel es een kind zien vallen? Dat gaat heel natuurlijk. Ze komen aangerend,
glijden uit over het water wat één of andere truthola op de tegels van de Lidlvloer
heeft laten druppen en voor dat jij hebt gezien dat ze gevallen zijn staan ze alweer
overend en zijn weer 7 meter verder gerend.

Ik niet natuurlijk. Ik voelde mezelf gaan glijden en glijden en glijden (alsof ik een uur bezig ben geweest met vallen). Toen ik dan uiteindelijk de vloer raakte, lag ik niet een beetje charmant over de vloer gedrapeerd maar zat ik. Op handen en knieen, alsof ik
eens flink op z'n hondjes genomen wilde worden.
(En nou wil ik dat misschien heus wel es maar dan toch zeker niet midden in een supermarkt.)
Op de grond dus. Bij de Lidl. Tussen de rijen voor (voor??) de kassa's.
Je voelt alle ogen in je reet prikken dus probeer je zo snel mogelijk weer overend te krabbelen wat natuurlijk niet meevalt met dat water op de grond.

Maar goed, ik ben overeind gekomen en schoot zo gauw ik kon de rij weer in.

Er was nl een reden dat ik liep te sprinten. Ik had mijn boodschappen al op de band
liggen en bedacht me dat ik nog filet americain had willen meenemen.
Aangezien mijn voorganger voor 3 weken boodschappen op de band had liggen had ik
tijd zat om nog even snel de winkel in te rennen en die filet te pakken.

Tot zover het zijsprongetje.

Zoals ik al zei, ik zat er dus niet echt op te wachten om nog meer op te vallen en stond wat naar mijn boodschappen op de band te staren tot ik aan de beurt was.
Maar dat verder onopvallend door de Lidl heengaan kon ik wel op mijn buik schrijven.

De boodschappen werden gescand en dat ging allemaal prima. Totdat de cassiere bij de filet kwam. De filet was nl. in de aanbieding en dat stond wél op de verpakking maar niet in de kassa.
De kassa scande de normale prijs. "Hee" zei de cassiere "dat gaat niet goed. Nog es proberen". Ze drukte op "C" en op "groep" en op "enter" maar wat er ook gebeurde, de goeie prijs kwam niet op de kassa. De rij achter me werd langer. Mensen begonnen ongeduldig te schuifelen.

De bedrijfsleider werd geroepen. "Je moet eerst corrigeren, dan scannen, C , dan groep, dan ja en dan de goeie prijs" zei de hij. Het eerste deel lukte bijna, (ze vergat alleen de correctie) maar de goeie prijs uitrekenen werd lastig.
"30% korting op € 1,49 is ... euh... euh???"
Om haar uit haar lijden te verlossen heb ik haar maar verteld dat het € 1,05 moest zijn.

Eén keer de lagere prijs op de kassa.

Ik hoorde zowel haar als de rest van de rij zuchten van opluchting dat dit obstakel
nu uit de weggeruimd was.

Helaas was er nog een bakje filet. En dat ging weer fout. Hogere prijs op de bon.
Je zag haar denken "hee.. nou doet ie het weer verkeerd, nog maar es proberen dan."
Wat niet slim was want toen stond weer een keer de hogere prijs op de bon.

"Meneer de bedrijfsleider, zal ik maar iemand bij laten draaien?" begon de cassiere
"Het gaat nog steeds niet goed hier hoor!"

Ik deed nog een poging om haar op weg te helpen "C, groep,ja, € 1,05" maar de inmiddels bloednerveuze en enigzins verhitte dame begon wild allerlei toetsen op de kassa in te drukken.
"Het gaat niet goed hoor!" gilde ze uit.
De bedrijfsleider kwam er zelf maar bij staan. "Eerst correctie" (hogere prijs in de
min op de bon). Dan C, groep, ja, € 1,05" Pats! Daar stond wéér € 1,05 op de bon.

Inmiddels stond mijn filet-americain-in-de aanbieding voor € 5,10 op de bon, ipv de
€ 2,10 die ik verwacht had. Mooie aanbieding!

Ik probeerde de cassiere nog te vertellen dat het niet helemaal goed gegaan was
maar dat maakte ik haar niet niet meer wijs. "Ja hoor! Wacht maar tot de bon er
helemaal uit is, dan is alles verrekend".

Het leek mij het meest verstandig daar maar even niets meer tegenin te brengen aangezien de rij achter mij inmiddels was opgelopen tot een file die op vrijdagavond
voor de maastunnel niet zou misstaan.

Ik heb betaald en zonder verder nog naar de bon te kijken ben ik naar de bedrijfsleider gestapt. "Het is nog niet helemaal goed gegaan".

Hij wierp 1 blik op de bon en zei "Ik zie het. Je krijgt nog € 1,50"

"Nou nee" zei ik (oh god.... daar gaan we weer!) "Ik krijg nog drie euro".

"Nee nee!! € 1,50!"

"Drie euro!"

Zuchtend pakte hij een pen. Om de plussen en minnen tegen elkaar weg te strepen en het huisvrouwtje (ik dus) te laten zien dat hij gelijk had. Maar na 1 plus en min was hij uitgestreept en bleek het huisvrouwtje gelijk te hebben en kreeg ik 3 euro terug.

Ik denk dat ik voorlopig maar ff niet meer naar de Lidl ga......

Na een week van: oud&nieuw vieren, uitslapen, luieren, pas laat aankleden,
alledrie de kids thuis hebben, niks moeten, beetje in huis en in de tuin rommelen,
naar de bioscoop gaan, met die en gene bijkletsen, gezellig met Dylan over het
dorp, toch nog (teveel) appelbeignets van de buuf eten, vriendjes die blijven slapen
en toch weer niet omdat de heren ruzie hebben gekregen, Demi die zonder luier loopt
en dus wel es een "ongelukje" heeft, kortom: een week vakantie.... gaat morgen
het normale* leven weer beginnen en ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet echt
overloop van enthousiastme!

* Voor zover er hier ooit iets normaal gaat

Aangezien jullie altijd overal wel een antwoord of commentaar op hebben los dit maar eens even op voor me.

Mijn afbeeldingen zijn dus "weg". Niet letterlijk weg, want ze staan er nog wel maar bij sommige mensen en dus ook bij mij zijn ze het merendeel van de tijd niet meer zichtbaar.

Het ligt niet aan de host waar mijn foto's staan, want dan zou iedereen er last van hebben. Daarnaast doet ook de weatherpixie het meer niet dan wel en die afbeelding staat geeneens bij photobucket.

Wanneer ik met mijn rechtermuisknop bij een foto ga staan en "afbeelding weergeven" kies komen ze weer boven water.
De ene keer zijn ze wel zichtbaar, de andere keer niet.

Mijn linkjes doen het soms niet en als ze het doen doen ze het tot het linkje van Phoenix. Alles daarna krijg ik sowieso niet meer te zien.

Op Demi's log heb ik nergens last van. Op geen enkel ander log dan het mijne heb ik er trouwens last van. Conclusie: het ligt ook niet aan mijn pc want dan zou ik er overal last van hebben.

Wat het niet is weet ik dus wel maar wat het wel is?????

Wie helpt?!

[Update]11.19u

Opgelost!
(Topic gesloten )

Eind vorig jaar: 1 collega
Maart: 1 collega
Begin december: 1 collega
20 december: 1 oud-teamleider
21 december: De Snor
29 december: 1 collega
2 januari: 1 collega
1 maart: 1 collega

Afscheid nemen bestaat niet?!
My ass. Het bestaat!

En ik vind er persoonlijk geen pest aan!

Zeventien fout "maar"! Ik haal ff opgelucht adem

Het is best weer lastig.

(Ik moet gewoon maar niet meer gaan teruglezen denk ik.)

Morgen heb ik spijt.
Nou ja.. straks heb ik spijt.

Maar nu nog ff niet

Trusten!

(Ps:Sorry neel )

Vanavond Bling Bling Party Komen ze toch weer mooi van pas!

Later!

Als ik nou de mensen die ik een kerstkaart stuur afzet tegen de mensen die ik uitnodig op mijn verjaardag...

Verstuur ik dan teveel kerstkaarten
of nodig ik te weinig mensen uit op mijn verjaardag?

Vanmiddag op de zaak bij het koffieapparaat, een man staat te tappen.
Ik wacht tot ik aan de beurt ben.

Terwijl hij nog midden in zijn tapbeurt zit draait de man zich om en logischerwijs
kijken we elkaar dus recht in het gezicht aan.
Zonder verder wat te zeggen neemt hij me van onder tot boven op.
En van boven tot onder.
En weer van onder tot boven.

Tot ik me vreselijk ongemakkelijk voel en bedenk dat ik maar iets moet zeggen om
van dat achterlijke gestaar af te komen.
En wat was het meest bijdehandte wat ik kon bedenken? "Hoi".
"Hoi"......
Nou niet echt bepaald een vrouw-van-de-wereld en al helemaal geen
Madd-die-altijd-wel-een-antwoord-heeft reactie

Tot op dit moment weet ik nog steeds niet waarom ik in godesnaam zoiets
belachelijks, nietszeggends als "Hoi" zei.
Waarschijnlijk omdat "Hee lul, vind je dat niet een beetje onbeschoft wat je
staat te doen" op dat moment niet in me opkwam.

Maar wat me eigenlijk nog het meeste irriteert is dat hij er zomaar met een paar
blikken voor kon zorgen dat ik me zo ongemakkelijk voelde.

Misschien toch es wat aan mijn zelfvertrouwen en, als ik dan toch bezig ben,
assertiviteit gaan doen

Ik was op zoek naar een bepaalde foto van Kiks omdat ze hier vanavond was en het was
erg gezellig. Kortom het moest een nietszeggend postje worden in de zin van "Bedankt Kiks... het was gezellig" en dan een leuk plaatje van haar erbij.

Alleen kon ik die bewuste foto nergens meer vinden en dus wordt het nu alsnog een nietszeggende post maar dan met een ander plaatje erbij. Niet van Kiks, wel van mij.

Waarom deze foto? Ik was vergeten dat ie er was, zelfs vergeten dat ie ooit genomen
is maar toen ik hem zag herinnerde ik me ineens de avond weer en het moment dat ik
een "ietwat" vreemd aan het doen was maar wel lol had. Daarom dus.

Gewoon een vreemde foto, van mij. In een vreemde houding. Zomaar.

Oh ja.. Bedankt Kiks! Het was gezellig )

Al een tijdje sta je te wiebelen en "af te knijpen" maar je bent te belabberd om te gaan. Tot het moment dat je het echt niet meer redt. Zélfs geen 10 seconden meer... en je weet het. Dus begin je in de keuken al je knoop los te maken, in de huiskamer je rits. In de gang laat je je broek zakken.

Je rukt de wc deur open, vliegt naar binnen. "Godzijdank" denk je. Ik heb het gehaald. Zonder verder nog te kijken of na te denken plof je op de wc neer.

En dan pas realiseer je je dat er iets is gebeurd wat je in dit huis nog nooit
eerder hebt meegemaakt:

één of andere eikel(m/v) heeft het deksel dichtgedaan!

Raar, in 1 weekend ineens je halve verleden tegen te komen.

Ik had eindelijk DE kast gevonden en ik had hem niet alleen gevonden, ik kon hem nog
kopen ook. En als er iets is waar ik een blij mens van wordt is het wel als ik weer eens iets leuks voor mijn huis heb kunnen scoren. Het feit dat ik er lang naar heb moeten zoeken en het voor een (in mijn ogen) leuke prijs heb kunnen kopen maakt het allemaal
nog leuker.
(Mijn droom voor later als ik groot ben? Een huis met een heeeele grote schuur erbij en dan -oude- meubels her en der kopen, ze weer opknappen om ze daarna -als ik er afstand van kan doen- weer te verkopen. Maar goed, das weer een heel ander verhaal).

In ieder geval: De nieuwe kast kwam er en dus moest het dressoir leeggehaald worden.
In het dressoir, zo klein als het eigenlijk maar was, had ik op één of andere manier 20 jaar van mijn leven weten te stoppen. (Inderdaad: ik ben een slechte weggooier )
Het allereerste cadeautje wat ik van Marc kreeg op de dag dat we verkering kregen,
mijn trouwring, melktandjes van de jongens, tekeningen van Danny, de zilveren
bijtring van Dylan, nota's van spullen die ik allang niet meer heb, een map met alle papieren van mijn scheiding, vreselijk foute maar o zo lieve cadeautjes die de kinderen voor me hebben meegenomen van een vakantie met hun vader, mijn allereerste
gekopieerde cd en natuurlijk foto's, bergen foto's.
En jezus, ik zag er verdomd goed uit in 1998... Had ik dat toen maar gezien/geweten,
dan had ik er vast meer van genoten .

Anyway: voor ik nou weer teveel afdwaal, die foto's kwamen goed van pas, ik moest toch
dit weekend op zoek naar oude foto's die genomen zijn op de zaak of op uitjes met collega's.
Ik heb het al eens eerder gezegd hier volgens mij: hij gaat ermee stoppen. Met de VUT. De Snor is er over een paar weken niet meer. Vorig jaar om deze tijd vond ik het al niks dat hij er nog maar een jaar zou zijn. Inmiddels zijn het nog maar 4 weken en ik vind het verschrikkelijk.

Waarom ik het zo verschrikkelijk vind? Ik weet het niet. Die man heeft gewoon wat.
Als 18-jarig meisje kwam ik zijn afdeling op.
Hij dacht dat ik het nog geen 4 weken zou volhouden maar 20 jaar later ben ik er nog steeds en ik ben dus eigenlijk met hem opgegroeid. Van jong, onschuldig en lief meisje naar.. euhm. Nou ja: tot wat ik nu ben. (die invulling laat ik maar aan anderen over ).

Ik zou willen dat ik hier precies met woorden kon omschrijven wat het is wat mij aan
hem bindt (en ik ben er het afgelopen jaar achter gekomen dat v.v. is) maar ik kan het
niet. Het zijn die kleine dingetjes die hem maken wat hij is, voorvallen en voorvalletjes uit de afgelopen 20 jaar. Het zijn van die "je had erbij moeten zijn" verhalen.
De manier waarop hij over zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen praat. Over zijn "stiefzoon" en de andere mensen die hem na aan het hart liggen. Wat hij over heeft
voor anderen. Het is niet met woorden uit te leggen omdat het puur gevoelsmatig is.
De beste omschrijving is denk ik dat hij me doet denken aan mijn vader en dat zou
genoeg moeten zeggen.

En ik moet hem gaan missen over 4 weken en ik zal hem gaan missen... veel langer dan 4 weken.

(Het viel me pas op toen ik de foto's aan het uitzoeken was.. op één of andere manier eindig ik ook altijd bij hem in de buurt )

Vandaag gehoord dat vrienden van me, die na een huwelijk van bijna 20 jaar uit elkaar gegaan zijn, na bijna een jaar apart weer samen zijn.

En daar word ik nou een blij mens van!

(jajaja... ik stond dus met de tranen in mijn ogen midden in het dorp toen ik het hoorde. Vandaar: "Sentimentele Trut" )

Op tv zie ik ze altijd prachtig opgemaakt uit bed stappen maar als ik vergeten ben te belabberd ben geweest om het eraf te halen lijk ik meer op Alice Cooper.

Het begint een goede gewoonte te worden rond deze tijd van het jaar.

Kortom, ik ben de komende weken weer full-time aan het werk. Mocht het dus weer es rustig zijn hier dan weten jullie deze keer in ieder geval wat de reden is .

Ik ben geen snoeper. Nooit geweest ook. (Interessante info niet?! )

Anyway: geen snoeper dus. Het vreemde is alleen dat ik dingen die ik eigenlijk niet echt lekker vind er wél vaak erg lekker uit vind zien of vind ruiken (Bonbon's, gebak en taart, ijs, cappucino enz.) en dan ga ik soms toch voor gaas.

Vandaag was ook zo'n dag. Beneden bij Zuidplein staat rond deze tijd van het jaar de welbekende oliebollenkraam. Aangezien Demi en ik net de bus hadden gemist, liepen we een rondje en natuurlijk kwamen we ook langs die kraam.

Oliebollen, appelflappen, aarbeienbollen, ananasbollen, slagroombollen en weet ik veel wat voor bollen nog meer lagen ons aan te grijzen. Natuurlijk zag Demi zo'n bol wel zitten en dan met name de slagroombol.
Zij kreeg dus een slagroombol (waar ze ook alleen de slagroom heeft uitgegeten en toen hoefde ze natuurlijk niet meer ) en tegen beter weten in nam ik een appelflapperige beignet (vage omschrijving maar zo dekt het nog het meest de lading).

Stom van me. Zoals ik eigenlijk van te voren al wist leek het ding niet alleen qua vorm maar ook qua smaak in de verste verte niet op de enige echte perfecte beignet en ben ik er, inmiddels heel wat uren later, nog misselijk van.

Voorlopig ben ik wel weer genezen.

De mensen die mij kennen weten dat ik best wel wat schoenen heb (sommigen zouden het een tic noemen ), die weten ook dat ik van z'n lang zal ze leven geen schoenen los in een kast zou bewaren. Elk paar schoenen of laarzen heeft zijn eigen doos, en aan de doos kan ik zien welk paar erin zit.

Kortom: ik ben een meut. Boodschappen moeten op een bepaalde manier in het karretje, niet op de lopende band gekwakt worden maar logisch neergelegd, spullen in huis moeten op een bepaalde manier staan/liggen, kleding in de kast idem dito. Om één of andere reden moet er logica inzitten. (Let wel: Mijn logica natuurlijk ).

Anyway: nu (jajaja.. ik weet het, ik ben heel erg) zit er op de doos een label met een omschrijving van het paar wat erin zit maar eigenlijk was ik al heel lang van plan om op elke doos een foto van het desbetreffende paar te plakken. Overbodig, want zoals ik al zei, ik weet precies welk paar erin zit maar ach: het staat wel leuk Tot nu toe had ik alleen nooit de zin/tijd om dit ook echt es een keer te gaan doen. Tot van de week, toen heb ik een beginnetje gemaakt.

Alleen maar een beginnetje omdat ik het na de 35e keer beu was die schoenen uit de doos te halen, foto te maken en weer terug in de doos te doen.

Waarom deze post?

Ach... zomaar. Ten 1e moet je op zo'n log toch wat te ouwehoeren hebben, ten 2e had ik nu toch de foto's en ten 3e om aan het eendje te laten zien dat dan misschien niet alle maar toch wel heel wat vrouwen een schoenenmanie hebben

PS: Nee, in "het echt" hebben ze geen naam

Verschrikkelijk Lang, Verschrikkelijk Gelachen, Verschrikkelijk Veel -soorten- Drank, Verschrikkelijk Laat, Verschrikkelijk Leuke Barkeeper (en verschrikkelijk jong ook vooral ), Verschrikkelijk Lekker Broodje, Verschrikkelijke Muts die haast een vliegtuig mist , Verschrikkelijk Verslapen (nee niet 's-morgens maar om half 2 's-nachts toen ze nog even in R'dam wilden gaan stappen), Verschrikkelijk Veel Gelopen, Verschrikkelijk Leuk Geouwehoerd, Verschrikkelijk Mooi Toilet, Verschrikkelijk Verwend, Verschrikkelijk Onbeschoft (wie hangt r nou de telefoon op als ie iemand belt en een ander dan verwacht aan de telefoon krijgt?), Verschrikkelijk Lekker Gegeten, Verschrikkelijk Ge-soort-van-roddeld, Verschrikkelijk uit mijn bek stinken morgen, Verschrikkelijk Lekkere Piña Colada's. Verschrikkelijk Veel In 3 Dagen.

En nu alleen nog maar Verschrikkelijk Moe!

De heren alle2 bij hun vader, de jongste lekker op bed.

Neel op de radio, cola en sigaretten en al het andere wat nodig en/of lekker is bij de hand.

Vanavond is voor mij

Meerdere malen al ben ik er van beschuldigd meer ballen te hebben dan de gemiddelde man en altijd heb ik het afgedaan als gelul. Dat ze toevallig een keer een wijf tegen het lijf zijn gelopen die niet de hele dag druk is met praten over poepluiers, kinderen, make-up, de laatste mode en roddelen in zijn algemeenheid, die gerust haar trouwdag en valentijsdag vergeet, één die geen vent nodig heeft om te behangen, witten, de tuin bijhouden of zelfs een vloertje tegelen. Dat ik wél een meer dan behoorlijk ruimtelijk en rekenvaardig inzicht heb wil nog niet zeggen dat ik een halve vent ben.

Nu is er een onderzoek gedaan waaruit blijkt dat mannen (testosteron dus) over het algemeen een langere ringvinger dan wijsvinger hebben, bij vrouwen (oestrogeen) blijken deze vingers over het algemeen even lang te zijn.

Na mijn vingers te hebben bekeken kan ik met een gerust hart een lange neus trekken naar de mannen die beweerden dat ik een halve vent ben. Mijn ringvinger is nl. absoluut niet langer dan mijn wijsvinger.

Nu blijf ik alleen nog met 1 klein vraagje zitten:

Wat ben je dan als je wijs-en ringvinger niet even lang zijn maar je wijsvinger wel aanzienlijk langer is dan je ringvinger?????

PS: Ik ben trouwens ook multitasking en alleen dat al is eigenlijk meer dan voldoende bewijs dat ik op en top vrouw ben

Ter Illustratie:

Lullig detail:

Terwijl ik zat te wachten tot het tijd was om het weer uit te spoelen keek ik tv.

En vergat de tijd.

De verf heeft er dus 2 keer zo lang ingezeten dan de bedoeling is.

Tijdens het uitspoelen verwachtte ik dat ik ieder moment al mijn haar in mijn
handen zou hebben.

Het viel mee.

Het zit er nog.

Nog wel.

Morgenochtend meer....

Ik ben raar, zo realiseerde ik me vanmiddag.

In de bus van Rotterdam naar huis kwamen we een suicidale duif tegen. En daar waar ik mijn ogen dichtkneep om toch asjeblieft maar niet te hoeven zien hoe de duif tegen de voorruit van de bus te pletter zou slaan barstte de rest van de passagiers na de klap hardop in lachen uit.

Ik hoop dat ik nog erg lang raar blijf....

Als er iets is wat je "kwijt wil" maar je kan er geen goed verhaal van maken, je hebt
wel de kop maar er zit geen staart aan het verhaal.
Ik weet hoe het komt, het is een soort van statement die zwart/wit is, en dat moet
je dus ook zo laten.

Op het moment dat je nl alle grijstinten gaat toevoegen wordt het een slap aftreksel
van wat het eigenlijk had moeten zijn, krijg je teveel zijweggetjes en dan is de lol er
wel weer vanaf.
Zonder die grijstinten wordt het alleen door heel wat mensen (lees: vrouwen )
waarschijnlijk weer verkeerd en/of te serieus opgepakt, krijgen we een grote catfight
hier en dat is -in sommige gevallen- nou ook de bedoeling weer niet.

Mooi "minder prettig" dus... daar gaat weer een mooie post.
Dus maar ff verder verzinnen hoe ik t goed op papier moet krijgen.

Btw: had ik al gezegd dat de meeste vrouwen me helemaal niet boeien?!

Ik ben nooit te beroerd om een testje te doen, zeker niet als ik net een paprika met roomkaas aan het nuttigen ben en verder dus toch niks om handen heb. Toen ik dus net
bij msn een testje over welke eigenschappen mijn ideale partner moet beschikken zag
ben ik aan het antwoorden geslagen.

De uitkomst daarvan is op zich al heel bijzonder, ik schijn volgens deze test niet veel
van een partner te vragen en eigenlijk is het enige wat ik wil iemand om van te houden. (Bij deze zinnen denk ik dat mijn ex-en al spontaan van hun stoel vallen. Alhoewel ik
moet toegeven dat het deel van "gewoon iemand om van te houden" nog niet eens zo ver bezijdens de waarheid is.)

Maar dan het deel over hoe ik volgens deze test in elkaar zit.

De reden dat ik nog niet de juiste persoon gevonden heb of in een slechte relatie zit
is de volgende:
"Ik ben waarschijnlijk te toegeeflijk. In een relatie gaat het om geven en nemen en
ik wil alleen maar naar iemands pijpen dansen."

Terwijl ik die uitslag lees pis ik haast in mijn broek van het lachen, met name omdat ik voor me zie hoe een aantal mannen ter plekke in elkaar zouden storten wanneer ze mij op die manier beschreven horen worden ).

Wél Lekker:

Op zondagavond besluiten es te proberen of je zelf een Piña Colada in elkaar kan draaien.

(Ik had immers niet voor Jan Doedel die Coconut Cream van haar gekregen )

Anyway: om een lang verhaal kort te houden: Ik weet niet of de verhoudingen helemaal klopten maar hij was verdomde lekker en het is niet bij die ene gebleven. (Waardoor ik me vanmorgen versliep en een onverwachte vrije dag had.)

Misschien toch maar es vaker doen

Sommige logs lees ik alleen maar

als ik een dwarse bui heb

en me eens lekker wil

ergeren.

"Een 19-jarige Rotterdammer heeft zondagmiddag steekwonden opgelopen in een ruzie tussen twee groepen jongeren in zijn woonplaats...

Op de Brede Hilledijk in de stad waren omstreeks 15.15 uur dertig jongeren betrokken bij de vechtpartij."

En keer op keer, dank ik God op mijn blote knieen dat mijn ouders destijds de keuze gemaakt hebben weg te gaan van de Brede Hilledijk, weg uit Rotterdam....

De Brede Hilledijk in betere tijden

Via

Voor de gastvrijheid, de gezelligheid, de hapjes en drankjes, de aanzet tot mijn eerste verse Piña Colada en niet te vergeten (vooral alleen namens Demi ) de verfstiften,
kortom: voor alles!

De keuken was al nooit mijn meest favoriete plek maar de liefde is nu helemaal over.

Na het in de brand steken van een rugzak van één van de jongens (nee.. niet expres ), een handdoek en de nodige theedoeken, stokbroden en aardappelen die het alleen "overleefd" hebben omdat er nog water in de pan zat, heb ik van de week
mijn dieptepunt wel bereikt (denk/hoop ik...)

Van de week heb ik namelijk de vuilnisbak in de hens gestoken.

Nope... ik ga het geeneens proberen uit te leggen!

Volgens mij willen ze wat van me...

Als ik zo es lees dan vind ik dat "jullie" veel te veel en te moeilijk nadenken over relatie's en het al dan niet (blij zijn met) vrijgezel zijn.

Of ik denk te makkelijk, da's ook een optie natuurlijk.

Verder niks, geen hele verhandelingen over het hoe, wat, waar, waarom en wanneer.

Dat was gewoon alles wat ik ff kwijt wilde.

Het heeft 2 weken van mijn vakantie moeten duren maar het lijkt erop dat het nu dan toch eindelijk gaat gebeuren.

En nu zo blijven graag!

Goed, dus ik kon niet in slaap komen en ik vond dat ik lang genoeg zonder slaap (of
andere prettige bezigheden) in mijn bed had doorgebracht.

Eruit dus. Erg veel leven is er nog niet om die tijd hier in huis (godzijdank) dus wat doe
je dan? Precies: wat drinken, sigaretje roken, beetje surfen, spelletje doen.
Precies toen ik dat beu werd begon het langzaamaam weer licht te worden, in de lucht
was precies de overgang van donker naar licht zichtbaar. Dus ik heb mijn fototoestel gepakt en ben in mijn pim en roze ochtendjas (ik leek Dame Edna wel ) naar buiten gegaan. Eerst in de tuin maar daar zaten de daken teveel in de weg dus besloot ik een stukje verder te lopen, naar het water.

Daar heb ik op mijn gemak zitten genieten van de zon die opkwam, de ganzen die overvlogen en de stilte die alleen doorbroken werd door de vogels die weer tot leven kwamen.

Al met al eigenlijk helemaal niet zo'n slecht begin van de dag.

Mogguh allemaal!

Ps: help me vanavond als ik in een wak schiet even herinneren dat ik het zo lekker vond vanmorgen vroeg

En da's mooi "minder prettig"!

Plaatje trouwens hier geleend.

De beste gesprekken voer ik altijd terwijl
ik aan het strijken ben.

Nooit discussie,
nooit tegenspraak.

Aangezien dat hier in huis een zeldzaamheid
is snappen jullie nu misschien ook gelijk
waarom ik zo graag strijk.

Madd en ik zijn het nl. altijd met elkaar eens.

Ik had ze al vaak voorbij zien komen, op tv. Bij de Tell-Sell, Rtl Shop of weet ik veel wat voor verkoopprogramma. Aangezien ze daar alleen maar te dure troep verkopen was er geen haar op mijn hoofd die er aan dacht een paar aan te schaffen.

Later heb ik er eens mee in mijn handen gestaan, het Kruidvat had ze in de schappen liggen. Nieuwsgierig naar hoe dat zou zitten/staan heb ik ze in mijn mandje gegooid om ze even later toch weer terug te leggen (geen id waarom).

Een paar weken geleden zag ik ze weer. In de folder van de Blokker voor het lullige bedrag van € 6,99. Toen ik vlak daarna in het dorp was ben ik naar de Blokker gelopen, heb ze in mijn mandje gegooid en ben in 1 streep doorgelopen naar de kassa.

Thuisgekomen was ik te nieuwsgierig om te zien hoe het zou staan/voelen en dus heb ik gelijk de verpakking opengerukt, ff kijken hoe ze aanvoelen.
En ik kan je vertellen, ze voelen vreemd aan. Een beetje koud of beter gezegd: klam en kleverig... klef. Het beste kun je het nog omschrijven als dat het voelt alsof je met je handen in een potje slime duikt.

Maar goed, je moet niet te snel afhaken dus ik heb mijn bovenkleding uitgedaan en de gebruiksaanwijzing gevolgd:

1) Reinig je borsten met water en zeep en maak ze daarna luchtdroog
(whatever that may be)
2) Draai de cup naar buiten terwijl je hem aan het randje beethoudt. Plaats de cup in de gewenste positie en veeg daarna de cuprand stevig tegen de borst.
3) Doe nu hetzelfde met de andere cup,
4) Leg hierna beide handen op de cups en druk ze stevig tegen je borsten totdat de cups stevig blijven zitten.

U heeft nu "De perfecte borsten die u altijd al wilde hebben"

Perfect My Ass!

Ik kan je vertellen dat het plakken van die dingen geen doen is.
Ik had ze binnenstebuiten, achterstevoren, scheef en ondersteboven.
Je zou zeggen dat ik alle manieren had gehad dus dat de juiste er ook bij had moeten zitten maar wat mijn borsten ook allemaal waren met die dingen erop: perfect in ieder geval niet.
Wél plakkerig en met rare randjes erop. Ze stonden "scheel naar elkaar toe" (zeker te strak geplakt) te hoog (te laag geplakt) en te laag (te hoog geplakt zodat ze naar beneden werden geduwd).

Kortom, mijn perfecte borsten zuigen.

Inmiddels staan ze alweer een paar weken te verstoffen op de boekenplank in mijn slaapkamer. Maar ach, voor € 6,99 moet je een gokje durven wagen.

Mooi he?!

Ps Neel: Zie je "ze" hangen?

[Edit 23.49u]
Ivm het gezeik van Hanneke... andere foto, zonder enge nek.
Dus sorry neel... de vraag aan jou slaat ook nergens meer op nu, het ging in ieder geval hier om.

Nooit zie ik dat nou es ergens op een log staan, en ik kan me niet voorstellen dat
er -buiten mij om- niemand is die dat wel es denkt...

Altijd heb ik gedacht dat deze woorden waren bedacht om aan te geven dat je zowel alleenstaand (as in: zonder partner) als moeder (van kinderen) bent.

Inmiddels weet ik wel beter. De heel term heeft niets maar dan ook werkelijk niets te maken met het al dan niet single zijn. Met moeder zijn nog wel zijdelings maar volgens mij ook niet helemaal zoals de term uit den oudheid bedoeld is.

Gisteren was ik helemaal blij dat vandaag, na een afwezigheid van drie weken, eindelijk de heren uit dit gezin weer thuis zouden zijn.
Vandaag kon de tijd niet snel genoeg voorbij gaan, tot het eindelijk 13.30u zou zijn en ze door hun vader thuisgebracht zouden worden.

Ik had de voordeur al open voor ze uit de auto gestapt waren en gelijk op dat moment werd het "alleenstaande" deel van de zin me duidelijk gemaakt.
De oudste keek dwars door me heen, of vond mij in ieder geval niet belangrijk genoeg om even voor te stoppen. Eigenlijk was hij van plan om in 1 rechte streep door te lopen naar zijn zus. Gelukkig was ik nog net snel genoeg om hem in het voorbijgaan bij zijn haren te grijpen. Terwijl hij ongeduldig mij aan het begroeten was (Je moet zeker nog een zoen ook?!) lukte het de middelste om aan mijn aandacht te ontsnappen en voor ik het goed en wel in de gaten had zat hij al met zijn zus op schoot zonder "hallo" tegen mij of "dag" tegen zijn vader gezegd te hebben.

Oudste dook er zodra hij de kans had ook bij en zo bleven mijn ex-man en ik samen bij de voordeur achter...

Een half uur later waren zowel oudste als middelste naar hun vrienden vertrokken en bleef ik, net zoals de drie weken daarvoor, weer samen met Demi over (gelukkig maar dat zij nog geen vriendinnetjes heeft )

Ze zijn net nog even thuisgeweest, logisch want ze hadden honger, maar vrij vlot daarna waren ze beiden weer vertrokken (oudste "uit", middelste zwemmen) terwijl ik achterbleef met de resten van de Kip Tandoori.

En dan komt de werkelijke betekenis van het woord moeder gelijk boven water, dat is nl degene die de zooi opruimt.

;-)

Nee: het is niet zo zwart wit als hierboven staat en
ja: we zijn allemaal blij dat iedereen weer thuis is.

In het kader van je mag/kan er niet over oordelen als je het zelf ook niet een keer gedaan hebt én omdat ik me ook wel eens een bikkel wilde voelen heb ik vanmiddag de stoute schoenen aangetrokken.

Ik kan jullie nu vertellen dat je er geen bikkel voor hoeft te zijn, de pijn valt reuze mee (dat of misschien heb ik een kleine afwijking want ik vond het vroeger ook altijd "lekker" om alcohol op wondjes te doen ) maar om nou te zeggen dat het er beter uitziet dan wanneer je met een scheermes in de weer geweest bent....

Ik hou mezelf voorlopig maar voor dat je huid een beetje tijd nodig heeft om van de schrik te bekomen.

23 lange dagen niet wakker moeten worden van de wekker, niet met de bus naar Rotterdam en weer terug, niet Demi naar het Kdv brengen, geen geren en gevlieg.. gewoon 23 dagen he-le-maal niets!

Kortom: Vakantie

Kom dus maar op met die zon

Valt 't op?

Ik heb niks met goud, diamanten en een overvloed aan sieraden maar geef me zilver en net iets té glimmende en te veel en/of grote stenen en ik ben een gelukkig mens...

Ja euhh... dachten jullie nou echt dat dat "foute" alleen in de lampjes enzo tot uiting kwam?!

Volgens Mevrouw Mikmak is zelfvertrouwen "Jezelf mooi durven noemen zonder in de lach te schieten".

Nou geloof ik niet helemaal dat al dan geen zelfvertrouwen hebben alleen afhankelijk is van "mooi zijn" alhoewel het zeer zeker van invloed is of beter gezegd: kan zijn.

Wel is het volgens mij zo dat je aan iemand kan zien of hij/zij goed in zijn/haar velletje zit. Tevreden is, gelukkig misschien zelfs wel bij tijd en wijle.

Alhoewel ik een paar jaar geleden meer tevreden was over mijn uiterlijk en lichaam dan ik nu ben is het ook wel weer aan me te zien is dat ik het naar mijn zin heb de laatste tijd. Tevreden ben, rust heb. Minder gezeik en spanning, meer lol en leuke momenten.
(Alhoewel het in Huize Madd echt zo nu en dan nog wel es behoorlijk onrustig is hoor)

Wat ik dus eigenlijk alleen ff kwijt wilde: Met mij gaat het goed!
(en dat mag ook wel es een keer gezegd worden )

(Einde arrogantiemode )

Begin 1989, een maand of 7 zwanger. Een full-time baan en al maanden achter elkaar 3 avonden in de week en elke zaterdag aan het overwerken.
Regelmatig stapte ik 's-avonds total-loss de bus in, blij dat ik eindelijk naar huis kon. Aangezien er na 19.00u geen sneldiensten meer reden was het nog een hele reis
weer terug naar Obld.

In het begin belde ik dan nog wel eens mijn man op.. of hij me misschien van het busstation (een minuut of 10 met de auto) wilde komen ophalen (hij werkte in onze woonplaats en was om 5 uur 's-middags thuis).
Nadat ik op die vraag een paar keer "nee" als antwoord gekregen had vroeg ik het maar niet meer en bleef met de bus pendelen.
Alhoewel er meer dingen zijn voorgevallen tijdens mijn huwelijk zijn dat de momenten geweest dat ik me het meest door hem in de steek gelaten heb gevoeld en ik geloof niet dat ik het hem ooit vergeven heb. (vooral ook omdat ik het niet begrijp, ik zou -destijds- voor hem naar het einde van de wereld gelopen zijn en nog steeds zou ik de mensen van wie ik hou niet zo in de kou laten staan)

......

Gisteren ben ik samen met Dylan en Demi op visite geweest bij vrienden van me die in Rotterdam wonen.
Het plan was om daarvandaan de bus van 19.15u terug naar Zuidplein te nemen zodat we daar om 19.43u weer op de bus naar Obld konden stappen. Helaas liep het niet helemaal zoals gepland. De bus van 19.15u kwam te laat waardoor we de bus terug naar huis voor onze neus zagen wegrijden.

Mijn ex-man stond op het al eerder genoemde busstation op Dylan te wachten. Dylan zou daar uitstappen en Demi en ik zouden met de bus doorgaan naar Obld.
Aangezien hij al op het busstation stond, 10 min. van Zuidplein vandaan, heb ik hem opgebeld om te vertellen dat we de bus gemist hadden en dat de volgende bus pas over een uur zou komen. Misschien kon hij ons even op Zuidplein oppikken?? (Dan hoefde hij daar ook geen uur staan te wachten).

Het antwoord wat ik kreeg was hetzelfde als het destijds was. En alhoewel we inmiddels al jaren gescheiden zijn wist hij me weer heel even datzelfde in de steek gelaten en eenzame gevoel van 16 jaar geleden terug te geven.

Het ergste stomste van alles is dat ik weet dat er mensen zijn die me met alle liefde hadden komen ophalen.. Maar ja: dan had ik moeten vragen of ze langs het busstation hadden willen rijden omdat daar mijn ex-man stond om Dylan op te halen.
De logische vraag zou geweest zijn waarom hij ons dan niet even opgepikt had.
Alleen al om de plaatsvervangende schaamte die ik had heb ik uiteindelijk niemand gebeld en hebben we op de volgende bus gewacht.
Om 21.30u was ik eindelijk thuis.

Loop ik zo es na te denken over vanavond bedenk ik me
opeens dat ik niks maar dan ook werkelijk he-le-maal
niks meer weet over mijn eigen diploma-uitreiking...

Raar...

Het moest een keer fout gaan natuurlijk

En zo gebeurde het dat ik vanmiddag met mijn pen nog in m'n haar het
kinderdagverblijf binnenliep

Apart...

het voorval hier in huis waarover ik vanmorgen nog (mede) in tranen was en waar ik vanmiddag weer om kon lachen. (Dankzij de reactie van iemand anders aan wie ik het verhaal vertelde).

Zo zie je maar weer, met een beetje relativeren lijken de grootste problemen soms ineens een heel stuk minder rampzalig.

Als zelfs ik begin te zweten

dan mag je er vanuit gaan dat het écht heel erg heet is!

(En aan degenen die airconditioned op hun werk zitten te surfen nu: zo slecht hebben jullie het dus eigenlijk niet )

Nooit doet ie ook maar 1 deur achter zich dicht, zijn slaapkamer, Demi's kamer, de schuurdeur, de achterdeur zelfs de de wc-deur blijft open staan (ongeacht de boodschap). Op slot heeft ie helemaal nog nooit van gehoord maar schijnbaar begint de hitte hem toch parten te spelen want vandaag was de deur dicht.

De achterdeur dus. Dicht én op de knip.

"Netjes" zou je denken. Erg netjes inderdaad. Ware het niet dat hij de achterdeur dus keurig op slot had gedaan en zijn eigen sleutels in de voordeur had laten zitten. Wat hier in huis betekent dat je kan doen wat je wil maar je krijgt die voordeur vanaf de buitenkant never nooit meer via de officiële weg open.

Godzijdank stond Demi's slaapkamerraam nog open (lang leve het mooie weer) en kon ik letterlijk het dak op.

Dus: tafel opzijgeschoven, trapje op de tafel. Ik op het trapje. "Shit, zo haal ik het bij lange na niet". Dan maar op de rand van het trapje balanceren.. en nog haal ik het niet.
Ik kan met mijn been niet in de dakgoot komen.
Mijn pa dus ook op het trapje en zo mij omhoog duwen. Als ik er bijna ben schiet mijn hand van de dakgoot af en lig ik haast met pa en trapje weer in de tuin. Gelukkig weet hij me nog net tegen te houden (al roepend "jezus... jij bent ook zwaar zeg!" En bedankt pa ).

De tweede poging lukte beter en ben ik uiteindelijk via de dakgoot en dakpannen bij Demi's raam gekomen. Het heeft nog even geduurd voor ik binnen was aangezien ik toen ik half in het raam hing de slappe lach kreeg maar goed.... het is gelukt. Mijn buik zit onder de schaafplekken van het over de dakpannen schuiven maar ik ben weer thuis.

Tnx Danny! ;-(

Wat ik ook zou zeggen, de juiste woorden om precies te omschrijven wat mijn
vader voor me betekent en hoeveel ik van hem hou zal ik nooit vinden...

Dus dan maar gewoon een foto.

Het leukste van Nedstat is om te zien hoe mensen hier terecht gekomen zijn, tenminste: dat is mijn bescheiden mening, dus dat is eigenlijk hetgeen waar ik elke dag wel even naar kijk.

Soms heb je van die dagen dat er een hele berg zoekwoorden staan en soms zijn het er maar 3 (meestal is dat dan "madd" "web" & "log" ). Vanmiddag was zo'n hele berg zoekwoorden moment en via Ilse was ik gevonden op iets wat met "verliefd" te maken had. Terwijl ik op die Ilse pagina aan het kijken was kwam ik een linkje tegen naar de Telegraaf over de nieuwe liefde van Dinand.

Buiten het feit dat het in mijn ogen een waardeloos stuk tekst was stond er weinig bijzonders in het hele artikel, nieuwsgierig als ik ben klikte ik ff op de foto en raar misschien maar de tekst die daar dan weer onderstaat raakt me dan tot in het diepst van mijn ziel.
Met kap open genieten van het mooie weer en van elkaar. Dean Maddy voelt zich heerlijk thuis op de schoot van Dinands nieuwe liefde

Net zo goed als het me tot in het diepst van mijn ziel raakte toen ik een paar jaar geleden aan het voetbalveld stond te kijken naar Dylan en er een stukje verderop een andere moeder met haar zoontje stond.
De twee hadden schijnbaar een gesprek over Dylan en zijn familie en ik hoorde de moeder zeggen dat "Dylan twee moeders had".
Ik was in staat haar met haar bek dwars door het net van de goal heen te prakken.

Het is een overdreven reactie, ik weet het. Ik weet ook dat het te maken heeft met het feit dat ik gescheiden ben en dat er een ander is die moedert over mijn kinderen maar als ik zoiets lees dan voelt het heel even alsof de moeder probleemloos ingewisseld kan worden voor iedere andere vrouw.
En ja: zelfs na al die jaren (welgeteld 7 inmiddels) doet het nog steeds wel eens pijn.

Ik weet ook dat het niet zo is, zet me ook altijd weer over dat belachelijke gevoel heen. Moeders kunnen niet vervangen worden, hoogstens kunnen de kinderen (en de ouders) het geluk hebben dat hun vader een nieuwe vriendin/vrouw treft die net zo goed voor ze zorgt als hun eigen moeder zou doen en bijna net zoveel van ze zal houden.

En begrijp me goed, ik wil geen nieuwe partners van wie dan ook voor het hoofd stoten. Het merendeel heeft nl volgens mij alleen maar het beste voor met de kinderen, net zoals dat geldt voor de eventuele nieuwe partners van de moeders. Ik waardeer en heb soms zelfs bewondering voor hetgeen Marc's vriendin met en voor mijn kinderen doet maar ik lees ook her en der wel eens iets over nieuwe partners die vinden dat de ex-vrouw of man van hun partner niets goed kan doen (ten rechte of ten onrechte) en misschien moeten die mensen zich zo nu en dan eens proberen te realiseren dat ook de ex maar gewoon een mens is.
Een mens wat misschien niet altijd even rationeel reageert maar hee... dat krijg je als je met gevoelens te maken hebt...

PS: Nee Han, ik heb het het plaatje niet zelf gemaakt
PS2: Volgens mij is dit zo'n post waarvan ik spijt krijg dat ik 'm geplaatst heb.

Vanmiddag toen ik van mijn ouders weer naar huis fietste passeerde ik een klein meisje...

Hoi!

Hoi!

Jij bent toch Kim z'n moeder?!

Nee hoor, dat ben ik niet

Ohw.
Nou, je bent wel precies hetzelfde!

En nou ben ik toch wel erg benieuwd hoe "Kim z'n moeder" eruit ziet...

Zelfvertrouwen.

Iets waar ik eigenlijk over wilde loggen vanavond. Of eerlijk gezegd: maanden geleden al.

Iets hield me steeds tegen, ik weet niet wat. Misschien gewoon de zin niet om het te vertellen of misschien omdat ik mijn idee daarover niet duidelijk op "papier" kan krijgen. Gisteren las ik ergens een log (weet ff zo snel niet meer bij wie) en vanavond zag ik een programma wat me er weer over aan het denken zette.

Helaas ben ik inmiddels enigzins gedrogeerd door de medicijnen die ik zo nu en dan helaas wel moet nemen om van mijn hoofdpijn af te komen, of beter gezegd: het te onderdrukken dus vanavond gaat het er ook niet van komen.

Wazige post dit, ik weet het. Zie het maar als een "note 2 self" zodat ik er binnenkort wel es een paar woorden over online zet.

Het gevoel hebben dat er iets vervelends staat te gebeuren en geen id hebben waar dat gevoel vandaan komt...

Ken je dat? Je loopt ergens en ineens heb je zoiets van "Shit... waar is mijn portemonnee/telefoon/tas?!". Je hart begint te bonken, het bloed trekt uit je gezicht
weg en je krijgt het bloedheet.

Nee? Nou ik wel dus en alhoewel het niet vaak voorkomt overkwam het me gisteren,
midden in Rotterdam. Na weer es een poging om wat kleding te scoren was ik inmiddels
weer onderweg naar huis. Precies bij Beurs (metrostation) aangekomen was de gedachte er: "Mijn telefoon!"
Overal gevoeld, nog een keer. "Minder prettig!".. niet in mijn kontzak, niet in m'n jaszak, niet in m'n tas. Niet in 1 van de tassen met kleding.
Damn, weg! Nog een keer alles nakijken maar ik had hem echt niet meer. En ineens wist ik het: in de paskamer uit mijn broek gevallen tijdens het aan en uitkleden.

Heilig in de overtuiging dat ik hem nooit meer terug zou zien dus terug naar de C&A in de koopgoot, rennend naar de paskamers. De paskamer die ik had gebruikt was natuurlijk inmiddels weer bezet en om nou zomaar dat gordijn open te rukken ging me iets te ver. Wachten dus.

Gelukkig had het meisje wat aan het passen was niet al te lang werk en ging het gordijn al snel weer open. In één oogopslag zag ik al dat de telefoon in ieder geval niet meer in de paskamer lag, dus het meisje aangeschoten en gevraagd of zij een telefoon gevonden had.

Dat had ze niet "maar" zei ze "er lag hier net wel een telefoon op het plankje" (daarbij wijzend naar het plankje van de paskamerdame die er net vandaag niet was).

"Shit" dacht ik nog. "Heb je het geluk dat iemand je telefoon in een paskamer vindt en hem niet meeneemt gaat een ander die hem daarna ziet liggen ermee vandoor".

Voor de zekerheid toch nog maar even aan een C&A dame gevraagd of zij de telefoon misschien had meegenomen. "Ik niet" was het antwoord "maar als iemand er één heeft afgegeven moet ie hier bij de kassa zijn". Ze liep met me mee, vroeg om de telefoon en wonder boven wonder: daar was ie weer!

"Vier tompoucen is genoeg hoor" zei de C&A dame nog terwijl ze weer aan haar werk ging.

Ik denk dat ik ze van de week inderdaad maar ga brengen, hoe dan ook: het minimale vertrouwen wat ik nog in de mensheid had is weer een beetje gestegen.
Met dank aan de eerlijke vinder!

Ik ben spannend.
Zo. Dat heb ik toch maar mooi ff gezegd!

Ik ben niet eens zomaar een beetje spannend maar ik ben vre-se-lijk spannend zelfs. Daarnaast heb ik ook een on-ge-looooo-fe-lijk wild leven. Tel daarbij op dat ik eigenlijk de hele dag alleen maar dingen doe die het daglicht niet kunnen verdragen en dan is de fascinatie die sommige mensen voor mij schijnen te hebben -hoe verbazingwekkend dat dan ook weer is voor de overige 99,9% van de wereld )- verklaard. (Tenminste: het is of dat of er zijn mensen die werkelijk helemaal geen leven hebben)

Nou zal zo'n beetje iedereen nu denken "Ohw God... ze heeft weer wat" en om die nou een beetje uit de mist te helpen zal ik iets duidelijker zijn.

Er schijnen mensen te zijn, die mij niet kennen. Da's niet zo bijzonder zou je denken en inderdaad: dat is het ook niet. In die groep mensen die mij niet kennen zitten mensen die een -voor mij- onverklaarbare interesse in mij hebben. En dan bedoel ik niet van "Goh, laten we es kijken wat die Madd vandaag weer voor onzin uitkraamt" maar meer van: "We gaan es kijken wat ze zegt en dan gaan wij er zelf een mooi verhaal omheen bedenken of onze eigen invulling geven aan het verhaal wat ze vertelt heeft".
Ze zijn wel alwetend trouwens. Zo weten ze bijvoorbeeld ook al te vertellen dat ik één van die 1.000 ga worden.

Maar goed, zo zou het dus kunnen dat ik zeg dat ik.. Euhmmm, noem eens een dwarsstraat...bijvoorbeeld log dat ik de planten water heb gegeven. Daar zou je dan van kunnen maken dat ik me een delirium gedronken heb aan -ik doe weer es een gooi- 23 tequilla sunrises.
Of dat ik met collega's ben uit wezen eten zou bijvoorbeeld kunnen betekenen dat ik dampende groepsex heb gehad op kantoor. Nou ja: zo zijn er natuurlijk nog veel meer voorbeelden te bedenken... als je maar krom genoeg denkt kom je een heel end.

Zo werd ik naar aanleiding van weer es zo'n hersenspinsel van 1 of andere randdebiel vanmorgen, koud op kantoor, al overvallen door een telefoontje. "Waarom ik een foto van internet had laten verwijderen en wat daar dan de bedoeling van was geweest?!".
Nadat ik even wezenloos om me heen had staan kijken begreep ik uiteindelijk toch wat er met de vraag bedoeld werd.
Dat was trouwens best nog een hele puzzel zo vroeg op de dag aangezien ik helemaal geen foto heb laten verwijderen. Maar goed: het verhaal over een foto die Mark van mij online had gezet en waarvan ik vond dat ik er als een lijk draak op stond en die hij -ongevraagd- verwijderd heeft was dus reden voor iemand om iemand anders te bellen (jaja... snapt de lezer het nog? Zo ja: da's knap want ik begrijp er zo onderhand geen klote meer van ) en te zeggen dat ik een foto had laten verwijderen... En ja: als je een foto laat verwijderen dan zal heb je daar vast wel in één of andere compromiterende houding/positie/omgeving opgestaan. Anders doe je dat niet.

Aan het feit dat ik hem niet had laten verwijderen noch de discussie bij de gewraakte post waaruit redelijk sim-pel op te maken valt wat ik van de foto vond is men voor het gemak maar voorbij gegaan.

Het verhaal werd nog erger toen de beller na 3 telefoontjes nog mijn uitleg niet voor waar wilde aannemen en ik naar het rookhok vertrok. Op dat moment wordt mijn toestel nl doorgeschakeld. Naar mijn collega's. Die -nu ik "uitgeleend" ben- 19 verdiepingen hoger zitten en dus niet echt zicht hebben op mijn bureau.
De beller kwam dus bij 1 van mijn collega's terecht. Het gesprek wat toen plaatsvond valt redelijk te herleiden uit het mailtje wat ik toen ik weer op mijn plek kwam in mijn mailbox vond, afkomstig van de collega die hij aan de telefoon had gehad. .

Om verder een lang, saai en dodelijk vermoeiend verhaal kort te houden. Ik wens de bewuste lezers veel plezier met de tijd die ze hier doorbrengen. Mochten er nog zaken zijn waar ze graag meer over willen weten: Er staat linkboven op mijn log een woordje en dat woordje wordt als volgt geschreven: m a i l f o r m.
Als je daarop klikt dan kun je mij een mailtje sturen... ik zou zeggen leef je uit en vraag maar raak. Mocht ik ooit een keer zin en tijd hebben dan krijg je misschien zelfs nog antwoord ook.
Ben je op zoek naar dubbele bodems, verdraaide verhalen etc etc dan zou ik de hand in eigen boezem steken of een "goed" gesprek hebben met degene die jullie op de hoogte menen te moeten houden. IK ben daar in ieder geval verdomde slecht in dus je mag er vanuit gaan dat alles wat hier staat zo wordt gezegd als ik het bedoel en niet anders.

Voor de rest (we trekken maar weer es een oudje uit de kast )

U May Kiss My Ass!!

PS: Ik ga zo bij mijn ouders eten en mijn nieuwe vloer bestellen. Misschien valt daar ook nog wel een mooi verhaal van te maken?!

Mocht iemand willen weten wat er volgend jaar
"in de mode" is: gewoon ff in de gaten houden
wat ik dit jaar weggooi.

Ik bewaar namelijk altijd alles (schoenen, kleding...
noem maar op) veel te lang, maar je kan er gif op
innemen dat ik het ook altijd nét 1 jaar te vroeg de
deur uit mieter!

Complimentjes zijn altijd leuk, alhoewel ik eerlijk moet toegeven dat ik misschien niet altijd de "gepaste" reactie geef.

Dat is niet uit onaardigheid maar meer omdat ik gewoon zo snel ff niks zinnigs
weet terug te zeggen, niet weet wat ik ermee aanmoet.
Gelukkig zit je met een simpel "dankje' bijna altijd wel goed.
(als iemand me -onverwacht- begint uit te schelden heb ik trouwens
stukken minder moeite met reageren ).

Maar als ik dan ineens uit onverwachte hoek én totaal onverwacht een heel lief compliment krijg dan zit ik hier dus blozend achter mijn pc....

Tnxxx Aad!

Somebody stop me!

('T valt trouwens best mee hoor, alles bij elkaar een goeie € 25,00)

Goed, dus ik heb een cd gekocht , kleren voor Demi (what else is new? ), kaarsen en een karaf (waarom kan ik nooit de Xenos ingaan en zonder iets te kopen weer naar buiten lopen?).

Interessant verhaal niet?

Nou ja: ik ging dus eigenlijk omdat ik hard aan nieuwe kleding toe ben. Ik heb momenteel weinig kleren die echt naar mijn zin zijn. Dat heeft waarschijnlijk niet echt iets met de kleren zelf te maken, ligt meer aan mij.
Niks zit naar mijn zin. Beetje stom natuurlijk om dan voor nieuwe kleding te gaan kijken, eigenlijk weet je dan al van te voren dat je toch niet gaat slagen en uiteindelijk pisnijdig het zoveelste pashokje uitloopt.

Tot overmaat van ramp was er nog zo'n "meeeeiiiiid-dat-staat-je-geweldig-verkoopster"
in 1 van de winkels waar ik een poging gedaan heb. En als ik ergens een v r e s e l i j k e schurft aan heb is het aan zo'n bemoeizuchtig mens, die jou totaal niet kent en toch meent dat het nodig is haar (ongevraagde) mening te geven.
Het ergste is dat je in plaats van te zeggen: "Wijf, rot op. Ik heb jou toch niet om je mening gevraagd" toch nog de discussie met het mens aangaat.

Zo kregen de betreffende dame en ik een vreselijk spannend gesprek nadat ik met een rok (Madd met een rok? Ja.. Madd met een rok ja!) die net boven mijn enkels hing en een grote luchtbel bij mijn buik had het pashokje uitkwam.

V:"Ohw, staat je leeeuuuk! Weet je dat is nou echt zo'n rok om een spijkerrok overheen te dragen"

M: "Nou, dat lijkt me niet zo'n succes. Er zit nl nogal een luchtbel hier" (al wijzend op buik)

V: "Jaaaaa maar je moet hem eigenlijk ook als heuprok dragen"

Hierop heb ik alleen naar beneden gekeken... naar de rok die nu al haast op mijn tenen hing.

Godzijdank droop ze toen met de woorden "Tsja.. je bent een beetje klein he?!" af.

Nadat ik dus weet ik veel hoeveel broeken aangehad had die te lang waren en/of niet lekker zaten ( te strak om mijn reet of wat dan ook), schoenen had aangehad die o zo leuk leken in de doos maar aan mijn voeten toch ineens een stuk minder charmant waren en mezelf verfoeid had in TL-Buis pashokjes was dit toch wel de druppel en vond ik dat ik mezelf wel genoeg getergd had.

Dan maar zonder nieuwe kleren naar huis.

"That is what we are..."

Hoorde ik vanmiddag in de auto onderweg naar Rotterdam op de radio. En zomaar van het ene op het andere moment was ik weer 16 en stond in "De Luifel" (de plaatselijke "discotheek").

Waarom ze dat nummer daar draaiden? Geen id.. maar dat ze het draaiden weet ik zeker. Ik zag het namelijk weer helemaal voor me.
Mrs. Spongebob en Marc (toen haar vriendje, later mijn vriendje, inmiddels mijn ex-man) stonden naast me. Idioot te doen. Mrs. Spongebob was Dolly en Marc logischerwijs Kenny. Al playbackend deden ze het hele nummer en ik heb me rot gelachen.

Niet leuk?! Nee... vast niet. Het is duidelijk een geval van "je had erbij moeten zijn en de personen moeten kennen". Maar als herinnering is ie geweldig.

En zo moet het zijn met relatie's die voorbij zijn.
De leuke dingen onthouden en er nog eens om (glim)lachen, de minder leuke dingen daar laten waar ze zijn: In het verleden.

Zoals ik al eerder zei: heerlijk geslapen vannacht. Heerlijk en vooral lang. Nou ben ik niet een mens wat uit zichzelf al om half 7 op bed gaat liggen. In tegendeel, meestal ben ik er met geen 10 paarden in te rammen.

Alleen had ik het gisteren ijskoud en een barstende koppijn dus ik besloot samen met Demi onder de douche te duiken. Eenmaal onder de douche vandaan besloot Demi dat we nog wel even samen in het grote bed konden kroelen en wie ben ik om dat te weigeren?! Zo lagen we dus samen in bed, zij al in pim, ik nog in mijn ochtendjas.

Natuurlijk gebeurde het onvermijdelijke: zij viel in slaap, ik besloot nog "even" bij haar te blijven liggen en de rest van het verhaal is -vrijwel- bekend.

Het deel van het verhaal wat nog ontbreekt is het volgende. Ergens vannacht werd ik wakker omdat ik het koud had. Logisch natuurlijk... zo'n badjas blijft in je slaap niet echt fatsoenlijk om je heen zitten. Met mijn slaperige hoofd begon ik om me heen te graaien, vond mijn pyjama, trok hem aan en sliep weer vrolijk verder.

Toen ik vanmorgen wakker werd en mezelf zag was ik enigzins de draad kwijt... Een rooie pyjama? Ik?! Na nog een keer goed gekeken te hebben drong het tot me door.
Dylan had van de week zijn Tom & Jerry pyjama in mijn bed laten liggen.

3 x raden wie hem nu aanhad!

Hij stond me overigens erg lief... al zeg ik het zelf

In tegenstelling tot gisteren viel het vanmorgen bijzonder mee maar das ook niet zo gek als je klokje rond hebt geslapen

Aparte ervaring trouwens, wakker worden voordat je wekker gegaan is

Zo heb je 11 dagen vrij

en het is om voordat je het in de gaten hebt ;-(

Zorgen dat je lippen nat zijn als je gaat roken...

Nou weet ik dat ik een chit-chat log heb.. maar toch zou ik best willen dat mijn moeder toen ze jonger was zoiets bijgehouden had.
Dat moet als kind zijnde toch heel leuk zijn om na te lezen als je eenmaal volwassen bent.

Nou ja... wie weet lezen mijn kinderen dit nog wel es na als ik bijvoorbeeld 67 ben

(Klik om te zien hoe jij er over 10, 20, 30 of zelfs 40 jaar uitziet )

Je zal maar bij NN werken zeg!

(Ik denk trouwens dat het ook tijd wordt om de tekst op de site te gaan aanpassen:
"Wij zijn voortdurend op zoek naar nieuwe collega's" lijkt me op dit moment niet erg geloofwaardig meer.)

Klinkt vaag maar is snel en makkelijk uitgelegd. Helaas niet ook zo snel en makkelijk opgelost.

Inmiddels alweer ruim anderhalf jaar geleden begon ik nietsvermoedend een web-log. Geen idee waarom precies, waarschijnlijk omdat ik die paar loggers die er toen waren leuk vond om te lezen, het idee dat er mensen konden reageren op hetgeen je zei me wel aansprak en daarnaast ben ik altijd een dagboekenkind geweest dus dan is een weblog een logisch vervolg.

Nu anderhalf jaar later is 1 van de reden die ik had om te gaan loggen ook de reden die me vrijwel de das omdoet. Met name in het begin is mijn log behoorlijk persoonlijk geweest maar dat is langzaamaan steeds minder geworden. De reden daarvoor is dat er 2 mensen zijn die het steeds nodig vinden om mij irl (persoonlijk/telefonisch, mail of wat dan ook) aan te vallen over posts die ik heb gedaan.
Als zoiets gebeurt zou je denken dat het dan gaat om posts waarin ik iemand afzeik en dan is het nog voor te stellen. Dat is echter niet het geval, het gaat om totaal nietszeggende post, zoals er één was die erover ging dat ik wel weer es vlinders zou willen hebben, of -langer geleden- deze bijvoorbeeld. Dan was er ook nog een post over een aansteker, een mopje en gisteren nog de kaplaarzen van Demi.

Verder gebeurt het ook dat er als ik dan eens iets van mijn gevoelens laat merken of dingen die me verdriet doen of hebben gedaan gebruikt worden om me neer te sabelen.

En zo is de tekst in de lijst verklaard... ik heb de vrijheid om te schrijven wat ik wil maar zo hebben anderen de vrijheid om daarop te reageren zoals ze willen, om mezelf in bescherming te nemen log ik steeds minder over mezelf en mijn kinderen en worden het steeds meer plaatjes met een regeltje tekst erbij... en daar eindigt mijn vrijheid dan weer.

Op dit moment ben ik nog steeds aan het dubben wat ik zal doen... Natuurlijk kan ik onder een andere naam anoniem verder loggen wat ik eigenlijk niet wil, daarvoor ben ik na 8 jaar online te zijn teveel gehecht aan Madd. Ermee stoppen gaat hem ook niet worden, daarvoor is zowel het loggen als de reactie's (als dan niet zinnig ) te leuk.
Er is maar 1 ding echt duidelijk: dit is niet wat ik wil...

Dilemma's, Dilemma's!

Ik heb er eigenlijk niet zoveel mee. Toch is het een dag om in ere te houden, al is het maar voor mijn kinderen (zolang ze het nog wel leuk vinden) en mijn moeder.

Dus ook hier vandaag moederdag

Hoogste tijd dat ik voor eens en altijd
ook écht in €uro's ga denken.

Te vaak stink ik er nog in en blijkt het eigenlijk
toch niet zo goedkoop te zijn als ik dacht dat het was!

(En nee.. ik heb niks bijzonders gekocht vandaag )

In mijn hoofd. Vanalles om over na te denken, wel of niet over loggen? Beetje chaos daarbinnen. Nee, ik zit niet in een dip of wak of wat dan ook maar zo nu en dan heb ik dat. De hele dag zit er vanalles in mijn hoofd waarover ik zou kunnen/willen loggen maar dan is het zoveel dat ik het niet meer op "papier" krijg. Of ik ben gewoon te uitgekakt om het te tiepen (zoals ik vd week al es zei), zoals ik eigenlijk ook geen zin heb om te reageren, of misschien wel zin maar ik krijg er gewoon geen zinnige comment uit (jajaja.. dat lukt me nooit maar dan komt er in ieder geval nog iets uit ).

Nou ja: zoals ik al zei -en zoals wel blijkt uit dit chaotische stuk tekst- Chaos in mijn hoofd dus.

Gaat vanzelf weer over. (en bij die tijd ben ik waarschijnlijk wel weer vergeten waar ik allemaal nog over had willen loggen )

En nee, ik ga hem niet uitleggen.
Mag ik ook een keer in stilte genieten?!

Om de één of andere vage reden ('t zal het weer wel zijn ofzo ) raak ik de afgelopen dagen met de meest uiteenlopende personen in gesprek over de liefde. En dan met name over het al dan niet hebben van mijn en hun liefdesleven.

Over mijn liefdesleven kunnen we kort zijn. Het is er niet. En als ik eerlijk moet zijn: op dit moment mis ik het niet ook. Mijn huwelijk was hectisch, de jaren na mijn huwelijk zijn hectisch geweest en alles wat ik op dit moment wil is rust. Niet zozeer in mijn leven (ik teer eigenlijk best goed op tumultueuze gebeurtenissen ) maar met name in het leven van mijn kinderen.
Met de kinderen gaat het goed, beter dan het in lange tijd gegaan en zoals dat bij de meeste ouders geldt: als het goed gaat met de kids gaat het automatisch ook goed met mij.

Vanavond kwam er een vriendin langs die tot over haar oren verliefd is. Verliefd op iemand die ze via internet heeft leren kennen. De verhalen zijn, zoals de verhalen van de meeste verliefde mensen zijn, leuk. Totaal irreëel, volkomen voorbijgaand aan elke vorm van realiteit, alles bekeken door die onwaarschijnlijk grote roze wolk maar leuk.

Het deed me denken aan mijn periodes van grote verliefdheden en alleen al om de energie die het je geeft, het feit dat verliefde mensen er om één of andere vage reden eigenlijk altijd goed uitzien, de dingen die je doet die je normaal gesproken niet in je hersens gehaald zou hebben was ik haast jaloers op haar.

Haast...

Maar op dit moment heb ik geen zin in één of andere paardans, niet het aan elkaar ruiken, aftasten, het voorstellen, de nachtenlange gesprekken (telefonisch, chat, sms, e-mail), het slaapgebrek, jezelf van je beste kant laten zien, het flirten, weer over je verleden vertellen en het hebben over wat je in de toekomst allemaal nog zou willen, het dromen over hoe ideaal deze man is.

Kortom: het blijft een raar cirkeltje, van verliefd zijn krijg je energie maar je hebt ook verdomd veel energie nodig om verliefd te worden.

Het mijne voelt nl. aan alsof het binnen nu en een minuut of 10, beginnend bij mijn ogen, uit elkaar gaat ploffen.

En als Madd altijd gelijk heeft... dan had de Paus dat -logischerwijs- niet.
Wat dan weer betekent dat ie voor een gesloten deur is komen te staan daarboven. Wat zeg ik?! Gesloten?? Hij heeft geeneens een deur gezien.

Moet dat ff een tegenvaller geweest zijn voor 'm!

Maar ja... die 7 centimeter he?!

jajaja... en die andere 5

Speciaal voor jou dan toch maar even gemaakt Clee....

Omschrijf jezelf in vijf woorden
Eigenwijs
Eigengereid
Vrolijk
Optimist
Doorzetter

Wat vindt je mooi aan jezelf?

Mijn relativeringsvermogen en dan verder natuurlijk mijn goddelijke lichaam, mijn prachtige ogen, mijn babyhuidje etc etc.

Hoe voel je je op dit moment?

Euhm.. wel goed eigenlijk.

Zou je iemand anders willen zijn?
Nee... ik zou niemand anders willen zijn maar ik zou zo nu en dan wel es even in het hoofd willen kruipen van mensen waarvan ik niet begrijp waarom ze bepaalde dingen doen of waarom ze op een bepaalde manier ergens op reageren.

Aan wie geef je dit stokje door?
Ik zal iedereen sparen, daarnaast hebben de meesten deze stok volgens mij al aan zich voorbij zien komen aangezien ik zoals gewoonlijk weer eens als 1 van de laatsten aan de beurt ben maar mocht iemand hem willen hebben: hij ligt achterin het rommellaatje.

Pak hem maar!

Alhoewel sweet in deze context een beetje raar overkomt

Tnx C.. Ik draag 'm met erg veel plezier!

Ruby, Saturnus, DiAngelo, Pheromon, Endorfin, Natha, Zilex, Conny, Thor, Cajmere, Bonfire, Madd, Gator, DeeJay, Erix, SlaapKop, Reintje, Athena, Neo, Katherine, T-Bone, Uzay, Snipes, Predator, Knuf, Hotlips, SYL, Flyer, Genius, Hans1, RGA, DdeeJay, Curiousity, U4EA, Krentebol, Knop, Wikje, Banshee, Cleo, Femke, Rex, Nexgen en hele bergen namen die ik vergeten ben....

En het is nooit meer goedgekomen. Maar gelachen hebben we wel!

(Geplaatst in het kader van: Soms moet je gewoon een reden bedenken om een bepaalde foto te kunnen plaatsen )

Feit:

met vrouwen is het leuker over sex praten dan met mannen!

(Nee... ik ga niet vertellen met wie ik het er over gehad heb )

Een collega waar ik het altijd -erg- goed mee kon vinden maakt de laatste tijd de ene kutopmerking na de andere met als toppunt vandaag een opmerking waardoor ik echt op mijn ziel getrapt was.

Het is een -te- lang en saai verhaal om hier helemaal uit te meten maar het was een opmerking in de zin van "jij bent te belabberd om extra te werken".
Als je dan net 2,5 maand ipv 19u in de week 40u per week gewerkt hebt en jezelf in allerlei bochten hebt moeten wringen om dat te kunnen doen dan komt zo'n opmerking behoorlijk aan.

Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Aan de ene kant denk ik "lekker langs je rug naar beneden laten glijden" om het doodsimpele feit dat er totaal geen waarheid in die opmerking zat aan de andere kant ben ik dat soort opmerkingen een beetje erg beu aan het worden...

Als dan toch iedereen aan het posten is over ziek zijn:

Aan mijn maag te voelen ga ik
aan de 2e ronde binnen een
week beginnen.

Iemand die dat nog weet te overtreffen???

Soms ineens realiseer ik me dat ik een zoon van bijna 16 jaar heb *. Over 2 jaar is hij meerderjarig, over 5 jaar volwassen...

En dat terwijl ik mezelf regelmatig nog een kind voel.

Strange.

*nee... niet dat ik wel es vergeet dat ik een zoon heb, wel dat ie al zo "oud" is.

(Btw C&D: Don't bother!)

Op 1 of andere manier schrijf ik vaak over dingen die niet naar m'n zin gaan. Ondergoed van Bas vd Heijden, de relatie tussen mij en m'n chef die niet altijd even vlekkeloos verloopt, een strip over Chello die precies laat zien hoe de verhouding tussen mij en deze "geweldige" provider verloopt...

Maar eigenlijk is het veel leuker als er eens iets positiefs is om te melden. Vreemd genoeg, als ik zo mijn eigen log es doorloop is er weinig positiefs te vinden.
Hoho... ik ben niet depri ofzo . Ik bedoelde gewoon puur weinig positiefs als het gaat over bijvoorbeeld klantvriendelijkheid en dingen die mensen (die elkaar niet kennen) voor elkaar over hebben.

Nu na ruim een jaar loggen heb ik daar dan toch eindelijk iets over te vertellen.
In april van dit jaar heb ik een brilletje aangeschaft.
Het ging me geeneens zozeer om de bril eerlijk gezegd. Ik heb (aan mijn ogen in ieder geval ) een minimale afwijking. Iets van -0.5 en -0.25. Amper de moeite.
Alleen kijkt het met bril net iets lekkerder tv, of naar een schoolbord en met autorijden.

Aangezien ik misschien 1 x in de week voor de buis hang, inmiddels al weer een tijdje van school af ben en geen rijbewijs heb geeft dat wel aan hoe hard ik die bril nodig had.
Niet echt dus. Toch blijft het lekker, die ene keer dat ik wel tv kijk, om dat met ontspannen ogen te kunnen doen en natuurlijk scheelt het op den duur ook wat rimpeltjes (Hee... als 36-jarige moet je nou eenmaal ook met dat soort dingen rekening houden ). Daarnaast wilde ik graag een zonnebril op sterkte.
Ik kan slecht tegen scherp licht en daarnaast kijk je buiten, wat toch over het algemeen wel de omgeving is waar je een zonnebril draagt, vaker in de verte.

Anyway: aangezien Pearl zo'n leuke "2 halen, 1 betalen" aktie had besloten daar maar gebruik van te maken. Brilletjes uitgezocht en een paar dagen later was ik een blij mens.

Tot zo'n maand geleden. Ik had de zonnebril laten slingeren en Demi had 'm te pakken gekregen. Goed te pakken.
"Die... die" zei ze terwijl ze aangelopen kwam, met in haar ene hand het ene pootje en in de andere hand de rest van de bril ;-(. Even had ik de hoop dat het nog wel te repareren zou zijn maar na de bril aan een grondig onderzoek te hebben onderworpen verdween die hoop als sneeuw voor de zon. Ze had hem vakkundig afgebroken.
Het enige wat ik nog kon doen was terug naar de Pearl, hopen dat ze het montuur nog op voorraad hadden zodat de glazen overgezet konden worden.
Helaas, hier in Oud-Beijerland hadden ze hem niet meer en ook in geenéén van de andere (ruim 200) filialen was hij nog te vinden. (Het was schijnbaar een populair montuurtje wat ik uitgezocht had).

Toch heb ik weer een zonnebril nu. De dame van de Pearl liet me een ander montuur uitzoeken (moest er wel één zijn met iets kleinere glazen dan ik had) de glazen zijn op maat geslepen en in het nieuwe montuur gezet. En dit alles voor de prijs van 0 euro.
"Service van de zaak"

Petje af voor Pearle Oud-Beijerland dus!

dan is het waar!

Nooit en te nimmer zie ik mooie luchten of in ieder geval niet wanneer ik mijn fototoestel binnen handbereik heb. De afgelopen twee ochtenden waren ze er zowaar wel én had ik mijn fototoestel bij de hand. Kon niet missen dus.... "Leuk" dacht ik nog "heb ik ook es een post zo 's-morgens vroeg." Nou ja: de rest van het verhaal zal duidelijk zijn. Van mijn "Goeiemorgen-en-wat-een-mooie-lucht-hebben-we-weer-vandaag" posts is niet veel terecht gekomen. Maar toch zal ik ze online zetten.... dan maar geen goeiemorgen! ;-)

Mijn oma is een heel ander verhaal... een heel ander mens ook. Oma was een oma zoals een oma zijn "moet". Grijs, met een permanentje, kleine flesjes haarversteviging (zou dat nog bestaan??) die in haar haar gingen als er rollers ingedraaid werden. (Dat met die rollers moest wel, anders was ze door dat permanentje net een poedeltje :-)).
Ze was fors, heel fors zelfs. Liep bijna altijd met een schort voor, rook naar 4711 en was vooral lief, vreselijk lief. Ik heb haar nooit chagerijnig gezien, ze had altijd wat te kletsen en was altijd bang dat ik eten, drinken of snoep tekort kwam (wil je een bros? Heb je honger? wil je een koetjesreep? heb je honger? wil je een boterham? zal ik een lekker bakkie zetten?).

Ze kon (in mijn ogen) prachtig zingen en dat deed ze dan ook veelvuldig... eigenlijk de hele dag door. Van die oude liedjes die je nu nooit meer hoort ("Jantje zag es pruimen hangen" en iets over een zeeman...) ik zou ze nu niet meer na kunnen zingen helaas. Er was niks lekkerder dan bij opa en oma thuis zijn waar het altijd zo speciaal rook, waar ik me thuis en veilig voelde (realiseer ik me nu pas trouwens) en waar op sommige momenten een stilte hing die alleen onderbroken werd door het zingen en neurieen van mijn oma (bijgestaan door de Piet natuurlijk!).
Toen ik zelf ouder was heb ik het nog wel es aan haar gevraagd maar veel van de liedjes kende ze toen zelf ook niet meer precies van tekst.

Na 60 jaar in dat huis gewoon te hebben, haar hele leven heeft zich eigenlijk daar afgespeeld, moest ze wel weg. De buurt ging steeds verder achteruit, naast haar zaten een stel junkies. Op nieuwjaarsdag had het stel eikels op de zolder brand veroorzaakt. Marc en ik kwamen net aangereden om oma gelukkig nieuw jaar te wensen toen we een enorme knal hoorden en de zolderramen bij het buurhuis eruit vlogen. Gelijk daarachteraan sloegen de vlammen de dakkapel uit.. Oma zat nog boven, had niets gehoord en gemerkt. Aangezien ze een beetje doof aan het worden was hoorde ze ons lange tijd ook niet gillen en aanbellen. Ik begon zo onderhand in paniek te raken... zag haar al helemaal verstikt door rook daarboven ergens liggen. Ik ben naar 1 van de "oude buurtjes" gerend om de brandweer te bellen en Marc bleef proberen om tot oma door te dringen. Uiteindelijk ging het raam open en stak ze haar hoofd naar buiten: "Wie daar?".
Toen ze ons zag deed ze natuurlijk de deur open en vloog Marc naar boven. Ik ben nog nooit zo blij geweest als op het moment dat ik ze beiden beneden door de deur zag komen. Oma mankeerde niets, ze was alleen overstuur omdat ze al haar spulletjes letterlijk in rook op zag gaan. De brandweer was er gelukkig snel bij, het vuur is geblust en alhoewel oma's dak behoorlijk gehavend was viel het verder allemaal erg mee. Materieel dan... emotioneel natuurlijk niet.  Ze had geen keus meer nu, ze moest daar wel weg.

Ze is uiteindelijk terechtgekomen in zo'n afschuwlijk rits-rats-klaar huizenblok, omgeven door buitenlanders met kinderen die de buurt terroriseerden. Op den duur durfde ze amper het huis nog uit. In de zomer van 2000 is ze gevallen en brak ze haar arm. Eigenwijs als ze was vertikte ze het om bij één van haar kinderen in huis te gaan maar met maar 1 werkende arm kon ze ook niet voor zichzelf zorgen natuurlijk. Ze kwam voor een paar weken in een verzorgingstehuis, waar ze zich met alles wat ze nog in zich had tegen heeft verzet. Ze weigerde om gezellig te doen met haar buurtjes ("oude zeikwijven allemaal") en niks was goed. Het enige wat ze natuurlijk wilde was naar huis, naar haar eigen ditjes en datjes, slapen in haar eigen bed. Het bed waar ze al die jaren al in sliep. Toen het enigzins ging was ze niet meer te houden en ging ze dus terug. Onderling was er een schema opgesteld om haar in de gaten te houden en voor haar te zorgen. Mijn vader ging elke morgen vroeg bij haar langs. Zoals hij eigenlijk al jaren al deed, voor hij aan het werk ging eerst ff een bakkie bij zijn moeder doen (vreemd dat je dat soort dingen pas jaren later te weten komt). 's-Middags ging hij ook weer bij haar kijken en in de weekenden reed hij een paar keer op en neer. Mijn vader vond dat het niet goed ging met haar en heeft de dokter gebeld. Dat liep haast nog verkeerd af... de dokter vond dat hij haar maar een paracetamol moest geven en dan maar es kijken hoe het verder ging. Mijn vader heeft hem in niet mis te verstane woorden te kennen gegeven dat ie als de sodemieter moest komen en dat ie hem anders hoogstpersoonlijk bij zijn nekvel zou komen grijpen en hem bij zijn moeder brengen zou. De dokter koos eieren voor zijn geld en besloot toch te komen. Nog geen uur later lag oma in het ziekenhuis. Doodziek.

Drie dagen later werd ik gebeld door mijn moeder. Oma was opgegeven. De dag erna ben ik zelf bij haar geweest en zondags nog een keer samen met de jongens. Zij was net zo blij om hun te zien als zij waren om "grote oma" te zien. Het is ook gelijk de laatste keer geweest. De dag daarna is ze weggegleden en kwam ze apart op een kamer te liggen.

Donderdag 14 september werd ze 85 jaar en zijn we met z'n allen (de volwassenen in ieder geval) nog bij haar geweest. Mijn vader is bij haar gebleven, de hele dag en nacht, heeft haar nog gezegd wat hij haar wilde zeggen. De dag na haar verjaardag, vandaag precies 4 jaar geleden, is ze overleden.

Vannacht was zo'n nacht dat ik de slaap niet vatten kon. Een van de redenen daarvoor was dat ik gewoon niet moe was, de andere reden dat ik lag na te denken (piekeren zouden sommige mensen het ook wel noemen ;-)).
Op zich is dat wakker liggen en nadenken niet eens zo slecht. Ik heb de neiging mezelf af te sluiten voor alles wat en iedereen die me verdriet doet zodat het me niet (meer) raken kan en (helaas?) ben ik daar erg goed in. Aan de andere kant: het werkt, het zorgt dat ik gewoon elke dag door kan gaan met leven zonder ik zak en as te zitten om de dingen die om me heen gebeuren. Maar toch: het kan zo nu en dan niet echt kwaad weer es wel over de dingen na te denken en dat deed ik dus vannacht.
Toen dat nadenken nog niet begonnen was maar ik wel gewoon niet moe was lag ik in bed een beetje te zappen. Erg veel was er niet meer op tv en zo belandde ik bij tv Rijnmond waar één of ander multicultureel programma op was. Er zat een turkse mevrouw aan een keukentafel in zo'n huis waarvan vroeger hele wijken vol van stonden in Rotterdam, tegenwoordig zijn ze haast op 1 hand te tellen. Ze zijn gesloopt en vervangen door rits-rats-klaar huizenblokken. Van die huizen die er leuk uitzien als ze net opgeleverd zijn maar kom een jaar later in diezelfde buurt en het ziet er weer net zo triest als het deed in de laatste jaren van het leven van de herenhuizen die er ooit gestaan hebben.

Voor wij naar Oud-Beijerland verhuisden woonde ik ook in zo'n voor-tussen-achter huis, alhoewel het bij ons inmiddels al alleen voor en achter was. Destijds waren mijn ouders erg modern ;-) en dus is het "tussen" er tussenuit gehaald. Niet dat we met een gat in het huis zaten natuurlijk (ok ok... hij is flauw, ik geeft het toe) maar de tussenkamer was bij de huiskamer getrokken.
Ik heb niet zo gek veel herinneringen meer aan dat huis, te jong toen we er vertrokken denk ik. Het huis van mijn opa en oma, een meter of honderd verderop in de straat, staat echter wel nog steeds in mijn geheugen gegrift. Zij hadden nog wel de voor-tussen-achter, waarbij voor gewoon voor was: een tafel aan het raam met 4 stoelen er omheen waar opa altijd zat. Achter hem een bandrecorder (voor de broekies onder ons ->zoek zelf maar uit wat dat is :-P), een radio en een scanner om de politieberichten te luisteren. Op de tafel altijd de krant (Het Vrije Volk, ja broekies: ook die bestaat inmiddels niet meer), zijn koffie, de tros-kompas (gek he hoe de meest onbelangrijke details blijven hangen?), als hij hem niet op zijn neus had zijn bril én, niet te vergeten, zijn Brandaris (tenminste: in de tijd dat hij nog rookte). Natuurlijk stond ook de tv daar (als ik bij opa en oma was zwaaide ik altijd samen met mijn opa naar Loekie de Leeuw), en er was altijd wel een Piet. (Parkiet dus... als de ene Piet doodging werd hij opgevolgd door de volgende en altijd heetten ze Piet).

De tussenkamer, tsja, wat was dat eigenlijk? In de tussenkamer stond de mooie eettafel en een heeeeele grote radio, zo één met van die hele grote knoppen eraan voor het geluid en om de zender te zoeken, ingebouwd in een houten kast (waarschijnlijk was ie niet eens zo extreem groot maar alles wat je nog uit je kindertijd herinnert schijnt de neiging te hebben groter te lijken dan het werkelijk was). Op de radiokast een kleedje met daarop de nodige prullaria, zoals oma's die op elk kastje hebben staan. Foto's van de kleinkinderen, souveniertjes meegenomen van vakantie's, cadeautjes gemaakt voor vader- en moederdag. Achter was niet gewoon een achter maar de keuken. Een grote keuken, simpel keukenblokje erin, van die tegeltjes aan de muur zoals je ze nooit meer ziet. (Of misschien zijn ze inmiddels weer trendy en zie je ze weer wel.. ik weet het niet) Ze zijn niet wit en ze zijn niet geel, ze zijn niet zo mooi glad als ze tegenwoordig allemaal zijn. Een klein raampje naast het keukenblok wat grensde aan één of ander "platje". Als opa op zaterdag schol gebakken had, ging de pan met vet daarop om af te koelen. Op de vloer een onoogelijk stuk zeil (dat zouden we tenminste nu zo vinden), oranje als ik het goed heb. Dat zeil lag er een meter of 2/3 daarna ging het over in vloerbedekking op het stuk waar de eettafel stond.

Tegenwoordig is het erg in om een grote eettafel te hebben maar opa en oma hadden die al jaren. Dat kon ook niet echt anders in een gezin met 5 kinderen en later een gezin met 5 kinderen + aanhang. Opa was de "baas in huis", dus opa zat aan het hoofd van de tafel, altijd op dezelfde plek. Zolang ik me heugen kon. Opa had zijn eigen vork (ik trouwens ook bij opa en oma thuis, een klein vorkje met KLM op de achterkant. Het vorkje is er nog steeds, mijn vader en moeder hebben hem in bewaring voor me omdat ik als de dood ben dat ik hem kwijtraak) en opa sneed inderdaad altijd het vlees, gelukkig niet alleen op zondag.

Over mijn opa kan ik hele boeken vol schrijven.. niet alleen over wat ik allemaal meegemaakt heb met hem maar alleen al omdat ik het zo'n prachtige man vond (en nog steeds vind) en zielsveel van hem hield. Streng en tegelijkertijd zo vreselijk lief... Mijn opa is overleden toen ik 18 was. Ik was geeneens thuis, Marc en ik waren op vakantie in Joegoslavië. Voordat we weggingen zijn we nog bij mijn opa en oma geweest, even dag zeggen, de foto's van onze verloving laten zien. Mijn opa is altijd duiker geweest en aangezien dat in die tijd niet met van die geavanceerde apparatuur ging als tegenwoordig en ook de werktijden en omstandigheden niet echt je van het waren werd opa ziek. "Uitgerekte longen" in gewone mensentaal. Waar het op neer kwam was dat hij snel moe was omdat hij haast geen lucht kreeg en naarmate hij ouder werd werd de kwaal erger en erger. Ze woonden op de 2e verdieping en op den duur moest hij eerst een uur op de eerste verdieping gaan zitten om bij te komen voor hij de volgende trap op kon. Uiteindelijk is de tafel van opa naar beneden verhuisd zodat hij nog maar 1 trap ophoefde, ook hun bed ging van de zolder naar de 1e verdieping (het bed waarin ik zo vaak, tussen opa en in, heb gelogeerd).

In de laatste jaren van zijn leven is opa niet meer boven geweest. Op de 1e verdieping zijn we dus dag wezen zeggen voor we weggingen, de foto's en het feit dat we verloofd waren vond hij prachtig. Tijdens onze vakantie werd hij ineens zo ziek dat hij in het ziekenhuis opgenomen moest worden (wat nog nooit eerder gebeurd was). In het ziekenhuis heeft hij zijn portemonnee aan mijn oma gegeven. Waarschijnlijk wist hij zelf beter hoe hij eraan toe was dan wij. Zijn portemonnee gaf hij namelijk nooit en te nimmer af. Binnen een paar dagen is hij overleden en toen ik thuiskwam van vakantie had ik geen opa meer. Zoals ik al zei: 18 jaar was ik. Ik heb mijn opa dus best lang en bewust meegemaakt, zeker als je je bedenkt dat ik daar bijna elke dag was toen we nog in Rotterdam woonden en ook daarna zag ik ze nog ieder weekend en toch is het veel te kort geweest. Inmiddels is het bijna 20 jaar geleden en natuurlijk denk ik er niet elke dag meer aan, geeneens elke week maar toch, op momenten zoals deze zou ik willen dat ik weer even daar aan die tafel kon zitten.... en mis ik hem absoluut. (Het wordt een langer verhaal dan ik dacht dat het worden zou... morgen meer)

Miss You!

Tis in ieder geval weer es wat anders dan een Lego poppetje of een Goth Sheep. Welke Cyborg ben je?

Gezien bij Ekid

Speciaal voor siS en Renée: DE foto's ;-)



Maareeuh: leuk dat jullie me aan de praat houden en fijn dat er ook iemand ff aan denkt dat die zooi misschien ook een keer uitgespoeld moet worden. Echt, ik meen het, jullie zijn geweldig! NOT!

[Update]23.00u Je zal het toch meemaken zeg... Heb je je haar in de verf zitten en om de tijd te doden tot je het weer uitspoelen mag besluit je om maar es een keer wat te loggen.
Helaas hebben je col-log-a's (blijft een mooi woord van xoox) besloten om es een avondje aan de klep te gaan (op het moment dat ik dit schrijf 78 131 reactie's vandaag, waarvan 59 112 na 18.00u).

Je blijft dus zitten... en zitten. Geeft hier nog een reactie en daar een antwoord. Inmiddels ben je die verf alweer straal vergeten. De verf jou echter niet en de waterstof is inmiddels al zover je haar binnengedrongen dat het je hersenen bereikt heeft. Gevolg hiervan is dat je maar blijft ouwehoeren en heel het spoelen vergeet. Op het moment dat je je wel realiseert dat het er al een tijdje geleden uitgespoeld had moeten worden is het te laat....

Het haar valt als snot van je hoofd af en verdwijnt in het afvoerputje!!! Zou wat zijn zeg! Gelukkig maar dat dat mij niet overkomen is. Wederom is het gelukt. (Helemaal zelf gedaan Xan, grote meid he ikke??? ;-P). "We" zijn weer blonder dan blond. Aangezien weer een postje over dat verven me een ietwat overkill leek maar ff een update gedaan en nee mar: geen foto's. Alleen al niet omdat tijdens het spoelen mijn mascara een ietwat uitgelopen is en ik nu een geblondeerde Alice Cooper lijk! :-)

Waarschijnlijk zit ie er al een hele tijd... ik let eigenlijk nooit zo op de icoontjes op de beheerpagina. "Logs -> Nieuw log toevoegen" en veel verder dan daar kijk ik eigenlijk niet.

Vandaag viel ie me om één of andere reden ineens wel op en ik schrok er een beetje van. Het zou namelijk echt iets voor mij zijn om hem per ongeluk aan te klikken... en wat dan?
Dat "en wat dan" maakt het naast een eng knopje tegelijkertijd ook een heel uitdagend knopje. Ik weet namelijk niet wat er na het eventuele aanklikken gebeurt. Moet je nog een keer bevestigen? Krijg je de "weet je het zeker?" vraag of is het gewoon met 1 druk op de knop einde oefening? Ik geloof niet dat ik het durf... maar damn, wat zou ik het graag even uitproberen!

Hoogste tiet zelfs! Ik ben ff verven...  KaN iKKuh StRaX wEEr eVuH blont aS JuLLie vAn MijN GeWEnt SijN ReaGerUh! :-D

Het blijft leuk dat WIE... zo zie ik net ene "Jennifer" staan... aangezien die naam een belletje deed rinkelen klikte ik ff door. Toen ik de foto zag staan wist ik het bijna zeker (met name door de piercing ;-)), toen ik via het mailform een mailtje van haar kreeg wist ik het zeker: Cajmere is boven water! Waar zo'n web-log al niet goed voor is :-D (Maar goed dat ik destijds in die post niks onaardigs over haar heb gezegd ;-))

is er erger dan jezelf te zien in de spiegel van de kapper?

Izzy kwam 'm van de week tegen en je begrijpt dat ik gelijk verkocht was.

"Even bestellen", dacht ik. Helaas ging die vlieger niet op, je moet namelijk voor minimaal $ 75,00 bestellen. Aangezien de beer maar $ 5,25 kost betekent dat dat ik 15 van die beren bestellen moet en dat vind ik ook weer wat overdreven. (Tenzij jullie allemaal graag een Madd Beer in je slaapkamer willen hebben natuurlijk, dan bestel ik gewoon een hele doos ;-)).

Ik heb ze dus maar een mailtje gestuurd, of het toch niet mogelijk is dat ik er maar één bestel. Tot nu toe helaas nog geen reactie. Ik ben benieuwd of ze nog wat van zich laten horen..... (PS: Dat van die doos was maar een grapje natuurlijk :-))

Goed, "Lompe Brabanders" dus....

Lig je daar, na afloop van het corso, helemaal uitgekakt op een grasveldje een beetje te genieten van de zon, wat te drinken en de door tante neel (met gevaar voor eigen leven) bemachtigde zakjes  Snack-a-Jacks begint er zich een waar schouwspel recht voor je ogen te ontwikkelen.

Ik weet niet of ik dit goed uitleggen kan maar ik ga een poging doen. Er loopt 1 weg Zundert in, deze weg is bedoeld voor de automobilisten. Naast deze weg ligt een behoorlijk breed fietspad. Beide wegen worden gescheiden door een Rozenperk (en absoluut Rozenperk met hoofdletter R). Aan het begin van het dorp -ik neem tenminste aan dat het een dorp is-  staan hekken zodat er niemand gratis naar binnen kan om het corso te bekijken.
Deze hekken staan, heel logisch, aan het begin van de weg. Deze situatie is alleen niet zo logisch meer wanneer iedereen 's-middags het dorp weer wil verlaten. De hekken staan dan immers "ineens" aan het einde van de weg. Op zich nog steeds niks mis mee ware het niet dat de hekken aan het einde van het fietspad niet open mochten van de gemeente. Iedereen die eruit wilde moest (weer wat minder logisch) over de weg lopen en kon daar dan door de hekken heen. 1 Klein "probleem": hele hordes fietsers kwamen (juist ja: heel logisch) over het fietspad.
Aan het eind van het fietspad aangekomen mochten ze er dan niet door, voerden een discussie met de puber die aan het hek stond en afhankelijk van of het ventje overstag ging moesten ze terugfietsen, om het Rozenperk heen en alsnog over de weg of deed het ventje ff snel het hek 30 cm open en konden ze er toch doorheen prakken.

Zo hebben we ook busladingen vol ouden van dagen voorbij zien komen en die gingen dus met koeltas én opklapbaar stoeltje dwars door de rozen naar de andere kant van het perk, waar ze wel het hek door mochten (opvallend was trouwens dat die oudjes verder geeneens in discussie gingen met de "poortwachter". Ze kwamen aangesjokt, zagen dat het hek dichtbleef, keken naar het mannetje wat erbij stond en begaven zich rechtstreeks -met blote benen en al- het Rozenperk in :-)). Voor de dame met de rollator was het lastiger. We zagen haar al aankomen maar werden even afgeleid door één of andere discussie die zich bij het hek afspeelde en voor we het goed en wel in de gaten hadden keken we weer naar de rug van oma. Ze had zich omgedraaid en was aan de lange weg terug begonnen...

Anyway: aan het eind van het liedje besloot men toch ook de hekken bij het fietspad maar open te gooien. Ik heb nog ff geprobeerd het poortwachtertje gek te maken. Nadat we eerst de hele tijd aan zijn kop hadden lopen zeiken dat ie dat hek open moest gooien vroeg ik hem nu of hij het hek niet dicht kon laten zodat Demi niet weg kon lopen. Hij zag de humor er wel van in maar helaas... de hekken gingen weg. (Op 1 hek na dan... er was iemand zo slim geweest zijn fiets aan het hek te ketenen :-)) Voor ze weer aan de slag gingen kwam de vrijwillige brigade, die ons natuurlijk allang gezien en vooral gehoord had ff kletsen.
Eerst één (voor insiders: Prins Maurits :-)) maar langzaamaan werden het er steeds meer. Terwijl wij daar lekker zaten te kletsen besloot Demi voor de 33e keer op onderzoek uit te gaan en moest ik dus weer achter haar aan. Voordat ik overend was gekomen om achter haar aan te gaan was 1 van de pubertjes zo attent mij op haar aktie te attenderen, en wel op een bijzonder "aparte" manier:

*De Dader

"Hee OUWE, ze gaat er vandoor hoor!!"

So far voor je eigenwaarde ;-))

36 jaar. Rook al ruim 20 jaar (jajaja... behoeft geen commentaar) 3 kids (15, 11 en 1 jaar)
En voor alledrie is nog geen maand nodig geweest om ze te verwekken...



En dan nog willen ze me dat wijsmaken?????

Ik begon zo onderhand te denken dat het écht fout was gegaan deze keer.
Gelukkig viel het ook nu weer mee, toch zou je eigenlijk een back-up moeten hebben...
want stel je voor dat het een keer écht helemaal mis gaat...

Ik heb het er niet op: Heupbroeken.

Ik snap niet dat iemand iets zo onaantrekkelijk op een vrouwenlichaam kan ontwerpen. Het accentueert alles wat je niet geaccentueerd wil hebben (lees: heupen) en het camoufleert wat je juist wel wil laten zien (lees: taille).

Wat ik al helemaal niet snap is dat het zo vreselijk aangeslagen is. Er valt vrijwel geen normale broek meer te vinden, alles en iedereen loopt met een heupbroek. Zij die het kunnen hebben maar vooral zij die het niet kunnen hebben..
(Schijnbaar) Zonder enige vorm van gene prakt Jan en alleman zich in die door mij verafschuwde broek, de rest van de wereld een blik op hun bilnaad gunnend zodra ze bukken of op hun hurken gaan zitten.
Dan wordt, tot overmaat van ramp, dit geheel het liefst gecompleteerd met een shirt "boven-navel-niveau" zodat we allemaal kunnen meegenieten van die dikke, witte flubberbuik die over de rand van de broek heenhangt. Geloof me: als ik op een terras zit om een broodje te eten en er neemt zo'n broek met overhangende buik aan het tafeltje naast mij plaats dan is de lust tot eten al heel snel vergaan.
Dit heeft dan natuurlijk ook weer zo zijn voordelen: het houd je redelijk slank zodat je dan zelf in ieder geval wel die heupbroek aankan zonder al te erg voor lul te zitten.

" het houd je redelijk slank zodat je dan zelf in ieder geval wel die heupbroek aankan"????? 
Oftewel Madd: je loopt zelf ook met de broek die je net zo aan het afzeiken was?!?

Ja, helaas moet ik toegeven dat ik ook aan de terror van de heupbroek ten onder ben gegaan. Ik heb het nog best lang volgehouden met de broeken die ik had. Het is me zelfs zowel vorig als dit jaar gelukt een broek te vinden waarbij de stof mijn taille raakt. Helaas zijn dat de spelden in de hooiberg, dus het merendeel van de broeken die op dit moment in mijn bezit zijn hebben de "low cut".

En waarom nou dit hele verhaal?! Ten eerste natuurlijk omdat ik het ff kwijt wou (alles wat je dwarszit moet je eruit gooien anders hoopt het zich alleen maar op zeggen ze;-)) daarnaast heb ik er sinds vorige week een extra reden bij om een schurft aan die broeken te hebben.

Demi moest haar prikken hebben, het was mooi weer dus we gingen lekker op de fiets naar het consultatiebureau. Achterop in haar fietsstoeltje zat ze lekker om zich heen te kijken tot ze iets ontdekte. "Kijk nou... mama heeft een heupbroek aan. Kijk nou.... Die heupbroek staat open aan de achterkant als mama zit. Kijk nou... er zit daar wat onder de broek van mama. Kijk nou... daar kan ik aan trekken!! "

En trekken deed ze.

Neem het maar aan van iemand die het aan den lijve heeft ondervonden: fietsen terwijl je string door je bilnaad wordt geflost is een bijzonder onprettige ervaring!

Grappig gesprek op msn Lege fles bacardi Stroomstoring Oud-Beijerland Buurmeisje aan de deur Heeft met fiets voordeurruit aan flarden gereden (alsof ik daar om die tijd nog wat aan kan doen ) Nog maar ff wat drinken in de voortuin Foto's maken valt niet mee om die tijd Nog steeds druk(/gezellig?) op web-log Te laat naar bed Vanmorgen enigzins brak, nu in een mega-wak Helemaal normaal zal het wel nooit meer worden hier....

Tot mijn grote spijt moet ik bekennen dat ik er zelfs 2 heb.... En hoe vaak ik ze ook opruim....... Nou ja, jullie kennen het wel. (Toch??? ) Zo, 1 schaap over de dam, nu jij SmaRts;-))

In "mijn tijd" noemden we het gewoon klompen... Heerlijk die dingen, alleen het geluid al wat ze maakten was geweldig, vooral als je een jaar of 5 bent en je loopt samen met je vriendinnetjes al klepperend naar de kleuterschool. Daarnaast liepen ze ook nog es vreselijk lekker). Tegenwoordig hebben ze trouwens een stuk exotischere namen. (zie boven). "Cinderella" zal verkooptechnisch wel beter werken dan gezondheidsklomp denk ik . Vanmiddag liep ik in de stad en kwam langs een zaak waar ze ze verkochten. Ik heb nog ff lopen dubben, ze hebben nl tegenwoordig niet alleen de gewone ouderwetse platte maar ook met hak. Anyway: om een lang verhaal kort te maken: Uiteindelijk heb ik het toch maar niet gedaan. Vanavond tijdens een rondje web-log kwam ik ze weer tegen bij Jeugdsentiment, wat me deed besluiten om es wat rond te gaan surfen om te kijken wat voor modellen ze nou eigenlijk allemaal hebben. Ik had het niet moeten doen.... Ik zal er wel helemaal op afgezeken worden maar wat vind ik ze leuk!!! Ze zijn er werkelijk in allerlei kleuren, allerlei soorten en in allerlei dessins.

Morgen toch nog maar ff de stad in denk ik......

Flink de pest had ik erover in. Van elke foto die ik bij picserver had staan (en dat waren er nogal wat) moest de url aangepast worden. In 1e instantie had ik zoiets van "barst maar, dan maar geen foto's erbij" maar ja... het zat me toch niet lekker. Dus uiteindelijk toch maar begonnen bij het begin en stuk voor stuk alle posts doorlopen en alle foto's aangepast. En als ik heel eerlijk ben: het was eigenlijk best leuk. Ik heb alle posts weer es voorbij zien komen (en ook dat zijn er heel wat! ) en niet te vergeten alle (on)zinnige gesprekken en discussie's die daar weer uit ontstaan zijn. Kortom: ik kan het je aanraden, duik es in je archief

Ik moest er niks van hebben: "Meisjes". Bij mijn eerste zwangerschap was ik er dan ook van overtuigd dat het een jongen zou zijn. En, thank God, dat was het. Toen ik voor de 2e keer zwanger was kreeg ik natuurlijk regelmatig de opmerking: "En nu maar hopen dat het deze keer een meisje is he?!" naar mijn hoofd. Waarop ik steeds weer zei dat ik er niet aan moest denken dat het een meid zou worden. "Nee hoor, ik zou niet weten wat ik met een meid aanmoet, doe mij maar weer een knul". Natuurlijk wist ik ook wel dat ik niets minder van de 2e zou houden als het een meisje was maar, diep in mijn hart bleef ik hopen op een knul. Het was zelfs zo erg dat we geeneens een meisjesnaam hadden, dus alleen al wat dat betreft was het een hele opluchting dat het weer een zoon bleek te zijn. Bij de derde zwangerschap betrapte ik mezelf erop dat ik begon te dagdromen over hoe het zou zijn om een dochter te hebben. Ik! Ik die niks moest hebben van roze en jurkjes, maillots, staartjes, haarspeldjes en noem het allemaal maar op. Bij de 1e echo was er weinig meer te zien dan één of ander wormpje met een kloppend hartje dus het bleef afwachten wat het zou gaan worden. Tot de 22e week. Op weg naar Barendrecht voor een pretecho. De hele echo duurde ongeveer een half uur, waarbij de echoscopiste begon bij het hoofdje en eindigde bij de voeten. Voor ze aan de echo begon vroeg ze ons of we wilden weten wat het zou gaan worden en, net zoals het antwoord bij de jongens daarop steeds "ja" was geweest was dat ook nu weer het antwoord. Ergens leefde ik ook weer in de overtuiging dat het waarschijnlijk toch wel weer niet te zien zou zijn. Dat was bij de jongens nl. ook steeds het geval geweest. Bij beiden heb ik tot laat in de zwangerschap echo's gehad en toch wisten die twee het te presteren steeds zo gedraaid te liggen dat net dat kleine detail verstopt bleef. In ieder geval, ze had dus alles gehad. Van boven naar onderen, kruin tot de voetzolen. "Zo... en dan gaan we nu naar het geslacht van de baby kijken" Even kijken hoor, dit zijn de billen, dat de bovenbenen... En dat, nou, dat is duidelijk he?!?!" "Ja, dat is zeker duidelijk" zei ik. "Een jongen!!"

Nee hoor. Het is een meisje!!

Tot mijn eigen verbazing stroomden de tranen over mijn wangen. Ik geloof dat het haast een kwartier geduurd heeft voor ik weer enigzins aanspreekbaar was . Een meisje!!! Ik heb het niet voor me kunnen houden, de hele wereld mocht weten dat het een meisje worden zou. Behalve dan mijn pa maar dat was alleen maar omdat hij het niet wilde weten. (Niet dat dat erg gelukt is trouwens, we hebben het hem niet verteld maar ja.. als de kast in de babykamer steeds meer gevuld wordt met roze kleertjes dan begint het toch wel een ietwat op te vallen denk ik )

Inmiddels loopt die kleine meid hier dus rond te hupsen, en het huis ligt bezaaid met al die verafschuwde meidendingen zoals speldjes, tasjes, armbandjes en kettingen, ze barst van de roze kleding. Ze heeft zelfs rokken & jurkjes en in tegenstelling tot wat ik altijd gedacht heb:

Ik vind het geweldig!!

Nu weer de menutekst volledig verdwenen... als dat maar weer goedkomt! Ik geloof dat ik gek wordt als ik alles weer opnieuw moet gaan doen!! ;-(

Geen id wat er aan de hand is maar ik loop nou al drie achtereenvolgende dagen  (vreemde) mensen tegen het lijf die om de meest uiteenlopende redenen tegen me beginnen te "mopperen"....

Het zal het weer wel zijn, of mijn kop staat ze niet aan (maar aangezien ik dat hoofd toch al een aantal jaar met me meedraag en nog nooit eerder last hiervan heb gehad lijkt dat me stug).

Ik denk dat het een goed idee was van me: Gewoon het hele weekend in bed blijven! ;-)

Maar helaas... het zit niet in me om zoiets te doen. Dus we gaan toch maar.

Ik geloof dat ik maar het hele weekend heerlijk lui in mijn bed blijf liggen.
(Nog vrijwilligers om de hond uit te laten?!  ;-))

Geachte heren en dames kledingfabrikanten.... Als het niet teveel moeite is, kunt u er dan misschien ook es rekening mee houden dat:


* Niet alle vrouwen minimaal een C-cup hebben;
* Niet alle vrouwen maat 38/40 van kleding dragen;
* Niet alle vrouwen maat 40 en groter van schoenmaat hebben;
en dan het aller-, aller-, allerbelangrijkste:
* Niet alle vrouwen minimaal 1.70m lang zijn en het dus heeeel erg prettig zou zijn als er wat meer broeken in lengtemaat 30 (of 28 maar dat zal wel helemaal teveel gevraagd zijn) verkrijgbaar zouden zijn.

Misschien dat ik dan es niet weken hoef te zoeken naar een goed mooi zittende bh, een paar schoenen waar ik niet steeds uitloop, een broek waarbij niet de achterkant bij de taille 20 centimeter uitsteekt omdat dat deel slechts lucht bevat en dat aller-, aller-, allerbelangrijkste dus: dat ik niet weken hoef te zoeken naar een broek waarbij ik es een keer niet over mijn eigen broekspijpen struikel!

Met TWEE hoofdletters EN een streepje ertussen! ;-P

Zeventien jaar was ik, net van school en aangenomen bij "Nationale-Nederlanden Levensverzekering Maatschappij N.V." Per 1 oktober 1985 kon ik beginnen. Een duo-baan voor 20u per week. De ene week 's-middags werken ,de andere week 's-morgens en dat voor het waanzinnige salaris van 500 gulden per maand.

Ze vroegen voor de functie een HAVO klant met wiskunde in het pakket. Tot op de dag van vandaag begrijp ik nog niet waarom. Zijzelf trouwens ook niet gok ik, anders hadden ze mij nooit aangenomen ;-). Het enige wat ze op die afdeling waar ik terecht kwam deden was kaartjes die in bladen zitten en waarmee mensen om informatie over een bepaald product konden vragen verwerken.

Kaartje van de stapel halen/adres invoeren/kaartje op andere stapel leggen. Kaartje van de stapel halen/adres invoeren/kaartje op andere stapel leggen. Kaartje van de stapel halen/adres invoeren/kaartje op andere stapel leggen. Ach, laten we maar zeggen dat het een lekker baantje was om als 17-jarige schoolverlater mee te beginnen.

Nadat ik daar een paar weken als eenzaam kasplantje had zitten wegteren (de gemiddelde leeftijd op die afdeling lag ergens rond de 40 en... alhoewel ik inmiddels 40 helemaaaaal niet oud meer vind, toendertijd waren het in mijn ogen een stelletje bejaarden waar weinig lol mee te beleven viel) werden er gelukkig nog wat nieuwe mensen aangenomen. Een stel jongelui uit een "werkeloze jongeren project".
Het merendeel waren de standaard jongelui maar er zat er 1 tussen die wat afweek van de rest. Ten eerste zei hij vrijwel geen stom woord, was altijd in het zwart gekleed en (dat was nog het meest vreemde van alles) wat voor weer het ook was: hij liep altijd met een sjaal om. Later begreep ik waarom: zijn haar was "iets" langer dan dat van de gemiddelde Nationale-Nederlanden Kantoorpik in Pak en dat haar verborg hij dus onder die sjaal.

Anyway, om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk kreeg ik hem aan het praten en bleken we het bijzonder goed te kunnen vinden. Per 1 februari 1986 was het feest helaas alweer over: ik kreeg een full-time baan op een andere afdeling en moest het dus weer zonder b2 (zoals ik hem ff zal noemen) doen.
Gelukkig besloten ze op die afdeling (waar de gemiddelde leeftijd ook weer rond de 40 lag) te gaan automatiseren en vanaf dat moment hadden ze een hele berg mensen nodig (ja ik weet het, klinkt onlogisch -> automatiseren en dan meer mensen nodig hebben maar geloof me: het kan! Lang verhaal.. leg ik misschien nog wel es een keer uit. Als ik de moed kan opbrengen tenminste ;-)).
B2 kwam dus wederom bij mij op de afdeling.

Nu zijn we bijna 20 jaar verder. B2 zit allang niet meer in het werkeloze jongeren project (alleen al niet omdat hij de leeftijd daarvoor niet meer heeft ;-)), hij zit zelfs al jaren niet meer bij mij op de afdeling. Nee, meneer heeft het wel goed gedaan voor zo'n werkeloze jongere en stiekem ben ik best een beetje trots op hem.
Toch hebben we nog steeds contact, met medeweten en meestal in het bijzijn van zijn -ook bijzonder leuke- vrouw overigens. We hebben heel wat meegemaakt met z'n allen, zowel voor, tijdens als na mijn huwelijk (daarover later meer).

Het enige negatieve aan de vriendschap is dat we elkaar te weinig zien. Hij werkt tegenwoordig in Den Haag en ik nog steeds in Rotterdam, druk aan beide kanten, "onvoorziene" omstandigheden, ik zit meestal rot met vervoer, tijd die vliegt... je kent het wel. En wat ik nou eigenlijk alleen maar in deze post wilde zeggen (voordat mijn eigen gedachten verdwenen in het verhaal hierboven)

"Vandaag wezen lunchen met b2.... en zoals altijd ging de tijd te snel!"

Mocht je dit ooit lezen B.: volgende keer dat je weer in DP moet zijn: bellen!!!

Liep ik nietsvermoedend door het dorp, feest te vieren (voor zover dat op dat moment nog mogelijk was) en heb ik nog naar het vuurwerk gekeken.

Koninginnedag zou nooit meer hetzelfde zijn.........

(ja... vandaag 15 jaar geleden. Koninginnedag viel dat jaar nl op een zondag dus werd het op 29 april gevierd ;-P)

Net nieuws gehad wat een hele voorzichtige glimlach bij mij weet te ontlokken.. morgen hoor ik meer, hoop dat ik dan weer breeduit lachen kan!!

PS: Iemand enig idee hoe je een toetsenbord ontcola-d?!? Demi heeft een glas cola over het mijne heengegooid en nu blijven de bbbbbbb, de uuuuuuuuuuuuu en de 999999 plakken :-(

en dat is het...

Net toen ze weer opgedroogd waren waren en ik een rondje web-log ging doen waren ze er ineens weer, deze keer was het haar schuld.

Niet van verdriet deze maar gewoon omdat ik het zo lief vond, iemand die ik niet ken, zij mij niet en toch zoiets liefs zegt.

Tnxxx Xan!

Vandaag een discussie bij de supermarkt gehad.

Van de week hadden ze boxershorts in de aanbieding. Ik heb er 2 voor Danny meegenomen maar, helaas, ze waren niet naar zijn zin (t waren strakke en hij wil alleen wijde).
Geen probleem... ik breng ze wel terug.

Daar was de Bas vd Heijden familie het niet mee eens. Mocht niet geruild/geretourneerd worden.

Nog een hele discussie gehad daar, met name omdat de boxers in gesloten verpakking zaten (was dus overduidelijk dat ze niet uitgepakt/gepast zijn geweest) en daarnaast omdat er nergens werd vermeld dat je de boxers niet mocht ruilen.

Maar wat ik ook zei, het mocht niet baten.

Het meest pissig werd ik uiteindelijk omdat zo'n truthola daar tegen me zegt: "Dan had u er maar 1 moeten kopen" Waarop ik zeg: "Hoezo.. had ik hem dan wel mogen ruilen???" Zij weer: "Nee maar dan was u minder geld kwijtgeweest."

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH

Wat vinden jullie en daarnaast, wat zal ik doen? Hoofdkantoor aanschrijven??

*Het gaat me allang niet meer om t geld trouwens... wel om 't principe, ik vind dat ze hadden moeten aangeven dat het niet geruild mocht worden.

Vanmorgen amper op de zaak aangekomen ging de telefoon: Marc (mijn ex-man).

Ik had waarschijnlijk wel van het debacle van afgelopen weekend gehoord (Danny en Dylan waren beiden bij hun vader) toestanden, ruzie's etc. Had ik overigens niet, de jongens vertellen nooit zoveel over zulke dingen. Maar het einde van het liedje was dat vriendin het allemaal niet meer aan kan.

Toen Dylan bij zijn vader en vriendin ging wonen was de afspraak dat hij in ieder geval iedere woensdagmiddag hierheen zou komen maar die woensdag is dus nu komen te vervallen... heb ik vanmorgen te horen gekregen.

Dus daar zat ik dan.. net weer aan het werk, ik baalde er al van dat nog niet alles op de zaak loopt zoals ik graag wil, dat ik mijn gedachten er nog niet zo goed bij kan houden en dan krijg je zo'n gesprek... Aan t eind van het liedje zat ik daar weer mijn tranen weg te slikken.

Aan de ene kant snap ik Marc, dat hij haar kant kiest. Ik snap ook haar... het valt niet mee. Maar verdomme.. waarom betekent dat dat ik mijn kind nu helemaal haast niet meer kan zien?!

Ik ben zo godsgruwelijk boos verdrietig..

Er zijn van die dingen die je blijven achtervolgen.

Terwijl ik bezig was met de "metamorfose" in Dylan's kamer kwam ik een boekje van mezelf tegen... het moet inmiddels bijna 30 jaar oud zijn. Wachtend tot ik aan de beurt was om Muis&Muis af te rekenen kwam ik hem weer tegen, nu in eetbare vorm... (Koekje Bananas?! ;-D)

Nog steeds leuk trouwens, die verhaaltjes :-D

Ik ga braaf zijn... morgen alweer maandag dus maar een keer proberen om uitgeslapen op te staan morgenochtend.

En maar hopen dat die 2e week werken beter bevalt dan de 1e!

Trusten allemaal.

Doe ik net een comment bij één van de Cleo's en ineens realiseer ik me dat ik inderdaad één van de oudste ben "hier"... Misschien word het toch es tijd dat ik me naar mijn leeftijd ga gedragen ;-))

Op verzoek van sisaO:
Dit is de enige echte, niks geen vage smaakjes of toegevoegde geurtjes.. gewoon een normale T zoals T zou moeten zijn T! :-)

[Aanvulling] Met minimaal 3 suiker :-D

Dat tijd betrekkelijk is is een welbekend gegeven. Ik sta er echter nooit zo bij stil. Ja tuurlijk: als ik het ergens naar mijn zin heb vliegt de tijd voorbij, moet ik iets doen waar ik een schurft aan heb dan kruipt ie. Morgen moet ik weer gaan werken. Voor mijn gevoel heb ik een paar weken geleden (tonnetjerond) afscheid genomen bij mij op de afdeling. Vier hele weken zomaar vrij... niet veel te doen, want schoner dan het huis op dat moment was kon het niet worden. Die vier weken duurden een eeuwigheid. Alles was tenslotte al gedaan, babykamer af, kleertjes schoon, bed omhoog, kruiken stonden klaar etc etc. Wachten, wachten en nog es wachten. Vooral die laatste week werd ik het behoorlijk zat, ik wilde die kleine meid nu wel es zien! :-D Een paar dagen te vroeg, op 2 april, is ze geboren. In een razendtempo mag ik wel zeggen. Ik had weeen maar geen zin om thuis te blijven zitten dus zijn we naar de stad gegaan. Daar tot een uur of 5 rondgelopen en toen werden de weeen toch wel zo vervelend dat ik toch wel erg graag naar huis wilde. Onderweg naar huis leken ze weer af te zakken, dus om een uur of 7 's-avonds ben ik met Dylan nog ff boodschappen gaan doen. Even voor 8 uur de verloskundige gebeld en om 22.13u was ze er! Vanaf het moment dat ze er was is de tijd (om meerdere redenen) omgevlogen, zo heb je een hulpeloze baby en zo een ukkie wat kan zitten, zelf haar fles beethouden, kruipt etc etc. En nu zijn we dus in totaal 8 maanden verder en ga ik morgen weer naar de zaak, het is de eerste keer dat ik haar zo lang moet achterlaten (en eerlijk gezegd vind ik er geen reet aan). Ik weet dat het wel went, dat heeft het bij de jongens ook gedaan. Vanavond dus maar weer beginnen met een ritme te vinden, dat betekent dus o.a. (niet te hard juichen jullie ;-)) eerder naar bed (geen maansverduisteringen meer hier ;-)) en minder loggen. Vooral dat eerder naar bed kan wel es een probleem gaan worden... ik ben al niet zo dol op naar bed gaan en dat is er in die afgelopen maanden niet beter op geworden maar, om te voorkomen dat ik hele rare fouten op de zaak ga maken, zal ik wel moeten. Gelukkig is het pas half 10 nu dus ik kan op mijn gemak nog ff een rondje web-log doen. Enne... Als jullie nou allemaal ff wat slaapverwekkende posts doen...(moet geen probleem zijn ;-P)  dan lukt het mij misschien om rond een uur of 12 op bed te liggen. Tnx! :-D

Op verzoek van Renée.

Voor

  en na.

PS: Sorry Renée.. vergat een uitgroei-foto te maken maar deze (de 1e dus.. ik zal de bijdehandjes ff voor zijn ;-)) is van gisteren dus wel redelijk aktueel. Nu ff een mooie tegenprestatie verzinnen.... Iemand een goed idee?!

Aan jullie allemaal; eindelijk kan ik weer Googelen :-D

Mijn naam met hoofdletters ipv kleine letters;
en eigenlijk ben ik liever een heldin...

maar ach.... als iemand dit over je zegt:



dan moet je toch wel van 'm houden??

Maar het is mooi geweest voor vandaag!

Trusten allemaal (en maak het niet wéér te laat )

Weer es een foto uit de oude doos: (vraag me niet waarom ie ooit gemaakt is...)

Ik vind het wel weer es tijd worden voor een nieuwe aktie. "Gekke Bekken Trekken" bijvoorbeeld.

Es kijken wie het lef heeft om mee te doen ;-))

(Btw: om te voorkomen dat ik weer een meningsverschil met die en gene krijg, heb ik de "heer" op de foto onherkenbaar gemaakt :-)).

Want ook mijn pc heeft kuren... Zoekmachines zijn voor mij haast onmogelijk te vinden, geen Google (wheeee), geen yahoo, geen AskJeeves... Als ik wil zoeken krijg ik dit scherm te zien... CPanel. There is no website configured at this address. :-( Iemand enig id hoe ik dit verwijderd/opgelost krijg????

Eerst Web-Log eruit,
dan Picserver
dan W.I.E

en als je dan denkt dat je alles gehad hebt begint Chello moeilijk te doen.

Hebben we nu alles gehad of kan er nog meer op zijn/haar hol?! ;-(

was dat.

Misschien inderdaad wat raar, om "zomaar" te verdwijnen en ook weer zomaar terug te komen ware het niet dat het "zomaar" misschien geldt voor sommige van de mensen die mijn log lezen maar niet voor mij.

Ik ben niet zomaar weggegaan, ook niet zomaar teruggekomen.
Soms als ik erover nadenk vraag ik me wel es af of ik dat web-log niet te serieus neem maar het is voor mij heel moeilijk om dat niet te doen.
Ik ben er niet het type naar om alléén leuke linkjes neer te zetten, of alleen foto's, alleen maar kletspraatjes.

Nee degene die dit leest krijgt mij (vrijwel) helemaal. Dat kan soms supervrolijk zijn, soms melig, soms serieus, soms verdrietig, soms kwaad, soms gelukkig, soms megamutserig over mijn kids enz. enz. Damn... I'm human! (da's toch weer mooi meegenomen ;-)).

Ik schrijf over wat me bezighoudt, ik lul uit mijn nek, lach heel wat af. Zie het inderdaad maar als dat dagboek. Deze keer ligt het alleen niet achter slot en grendel maar gewoon bij wijze van spreken "op het toilet" waar iedereen, die op dat moment weinig beters te doen heeft ;-) het kan lezen en erin mee kan schrijven. Ik vind het leuk, ik kan er zelfs ook buiten ben ik inmiddels achter (alhoewel ik wel moet toegeven dat als je net gestopt bent met loggen en het begint dan te sneeuwen... $%%#@^ dat was iets voor mijn log geweest ;-)) maar ik hoef niet te stoppen, wil ik ff niet dan log ik ff niet.

Dus, tenzij er wel hele rare dingen gaan gebeuren denk ik dat ik wel weer terug ben. Voor nog een hele lange tijd! :-D
En voor zover ik het nog niet gezegd heb: Tnx voor de leuke reactie's die ik via andere logs ben tegengekomen. Het was niet hetgeen waar ik op uit was maar het was wel erg leuk om te "horen" zélfs de "rotten" ;-) reactie van tante Neel.

Neel Kusje????? ;-)

En dan nu weer over tot de orde van de dag!

Het heeft even geduurd maar het is uiteindelijk toch gelukt. Madd nu... en in 2013.
En nu kappen met die maak-jezelf-na-dingen!!! ;-)

Vergat ik het haast... dit kun je hier doen.

Ik werk inmiddels alweer een paar jaar bij hetzelfde bedrijf, concern moet ik officieel zeggen. In die tijd heb zowel telefonisch als persoonlijk contact gehad met klanten in alle soorten en maten.
Hele vervelende (voor zover een klant ooit echt vervelend kan zijn) hele leuke, aardige, onvriendelijke, vrolijke, chagerijnige, de klant-die-eigenlijk-om-een-praatje-verlegen-zit en de kort-zakelijk-en-weg-klant, nederlanders en buitenlanders, jonge en oude.

De meesten vergeet je gelijk weer maar sommigen blijven hangen. Of doordat ik er veel contact mee heb, of omdat alles fout ging wat er maar fout kon gaan, of omdat ze zo aardig waren of omdat ze juist niet aardig waren.

Meneer Panayatoupolis is blijven hangen omdat ie natuurlijk ten eerste een voor mij onuitspreekbare naam heeft, ten tweede erg vriendelijk is en ten derde hij me uitnodigde voor een rondleiding door Athene.

Jim de Groot (of, zoals hij het zelf uitsprak Jim de Groet... een engelsman die belde namens zijn engelse moeder die met een nederlandse man getrouwd was) omdat hij me uitnodigde om wanneer hij in Nederland was samen een keer "een pilsje te gaan pakken".

Meneer Erwich die zei dat ik een engel was en dat ie een cadeautje ging opsturen.. een paar dagen later kreeg ik inderdaad een pakje op mijn bureau, het was een klein houten doosje, door hemzelf beschilderd. Het staat al die jaren al op mijn bureau.

Mrs. Hamilton, altijd ging er vanalles mis en altijd bleef ze even vriendelijk.

En dan is er nog dat andere "mannetje". Zijn naam weet ik niet meer moet ik eerlijk toegeven maar hem zal ik nooit meer vergeten.
Sinds een jaar of 10 zitten we in een "redelijk groot" ;-) kantoorpand aan het CS in Rotterdam. Je komt het pand binnen door zo'n grote draaideur die je tegenwoordig bijna overal ziet. Grote draaicirkel, binnenin 3 deuren die ook opengezet kunnen worden en als je tegen zo'n deur aanloopt stopt het hele zooitje met draaien en sta je ineens met je neus tegen een glasplaat aan (terwijl je een hoop gevloek achter je hoort van alle mensen achter je die er ook tegenaan gelopen zijn).

Het mannetje (ik blijf hem zo maar even noemen) kwam persoonlijk op kantoor langs omdat hij een aantal dingen niet begreep. Het was een klein mannetje, helemaal in het zwart gekleed, (spier)wit overhemd, hoedje op, joods en oud... erg oud. Als ik het goed onthouden heb was hij toen een jaar of 85. Nog helemaal bij de pinken, alleen het lijf wilde niet zo snel meer.
Nadat ik hem geholpen had (leuk gesprek trouwens met die man gehad) heb ik hem naar de uitgang gebracht.
Hij zei nog dat hij wat moeite had met de deur.. die draaide hem te snel. Mijn antwoord daarop was dat dat geen probleem was want er zat tenslotte speciaal een knop op voor mensen die slecht ter been waren. Ik dacht dat als je op die knop drukte dat die middelste deuren opengingen en hij dus gewoon door een deuropening op zijn gemak naar buiten kon lopen. Ik wenste hem een goede dag verder, drukte op de knop en terwijl ik mijn hand in zijn rug legde duwde ik hem in de richting van de deur.

Helaas... de deuren gingen niet open... alleen maar een (vrijwel onmerkbaar) beetje langzamer draaien... maar er was al niets meer aan te doen. Ik had hem al tussen de draaideuren geduwd en hij kon niks anders doen dan, op zijn manier, zo hard mogelijk meelopen.
Beleefd als hij was tilde hij in de draaideur zijn hoedje nog even op... en even deed hij me denken aan het logo van een andere verzekeringsmaatschappij.

Nadat ik van de schrik bekomen was heb ik boven nog een kwartier om het mannetje zitten lachen... (Hij is overigens veilig door de deuren heengekomen ;-))

Dat viel weer niet mee vanmorgen...

Vannacht, toen het programma van Coen begon, was ik nog wakker en ik was natuurlijk nieuwsgierig genoeg om ff een stukje te willen luisteren. Dat ff werd iets langer... en nog wat langer... en nog wat langer...
Net toen ik naar bed wilde gaan hoorde ik hem zeggen dat ze mij "zo" zouden gaan bellen. En tsja... dan blijf je natuurlijk nog even luisteren.

Het blijft vreemd om jezelf zo terug te horen. Ik geloof ook wel dat iedereen dat heeft: als je jezelf hoort praten heb je zoiets van "IEKS!! Ben ik dat?!?!?" :-) Als ik het achteraf zo terughoor was het wel een leuk gesprek geloof ik, de rest van het programma trouwens ook!

In ieder geval, ergens rond een uur of half drie ben ik dan toch mijn bed in gedoken. Slaaaapen!! Dacht ik tenminste. Helaas werd Demi wakker en heb ik daar nog 3 kwartier mee mogen rondlopen :-(. Net toen ze stil was en haar weer neer wilde leggen hoorde ik een hoop gerommel... Ik zal jullie de verdere details besparen maar t betekende in ieder geval, schone luier, schone pyama en wederom een wakker kind. Geen id hoe laat we uiteindelijk in slaap gevallen zijn... ik heb haar op mijn buik gelegd en we zijn samen in slaap gesukkeld en zo werden we vanmorgen ook weer wakker.

Alhoewel: "wij" niet... ik wel. Zij ligt nog prinsheerlijk in het grote bed uit te slapen naast haar broer die ook in het grote bed lag.
Ik wil teruhuuuug ;-)

@ Joris... klinkt leuk hoor dat Brabantse accent ;-)
@ Blauwoog... ik heb je nu gelezen hoor ;-P
@ 10e... knap dat je dat loggen al 4 jaar volhoudt... ik kan me niet voorstellen dat ik dat ook ga redden!

Ergens in de laatste week van mijn zwangerschapsverlof (voor de "leken" onder ons: dat is dus het verlof voor je bevalling ) heb ik een collega/vriend van mij onderstaande foto gestuurd met alleen maar als tekst er bij "Mijn klaproos staat in bloei".

Nog geen dertig seconden nadat ik de mail verzonden had ging de telefoon: "Ok, dus je bent het zat en je verveelt je?!" Toch wel prettig van die mensen die je zo goed kennen

Ik "moet" gaan schrijven, schrijven over de afgelopen anderhalf jaar van mijn leven, maar ik kan me er niet toe zetten.

Het vreemde is dat ik altijd geschreven heb en dat met name als ik het niet naar mijn zin had of als er dingen waren die me dwars zaten, waar ik verdriet en pijn van had.
Het afgelopen anderhalf voldeed aan al die voorwaarden dus je zou zeggen dat ik het zonder problemen op papier zou moeten kunnen krijgen maar het wil me maar niet lukken en ik snap niet waarom.

Als je je trouwens afvraagt waarom ik zeg dat ik "moet" schrijven: het is niet dat iemand het me opgedragen heeft ofzo, het moet gewoon van mezelf.
Ten eerste omdat ik het kwijt moet en vooral kwijt wil en ten tweede omdat ik dingen begin te vergeten (wat op zich ook al vreemd is want ik heb een geheugen als een olifant).

Shit zeg... dit is een waardeloze post aan het worden zo. Even kort een beetje uitleg dan:

Ik heb een relatie gehad die me letterlijk hel op aarde heeft bezorgd en die dat regelmatig nog steeds doet.
Ik wil en moet dat kwijt maar ik weet niet hoe. Mijn hoop is dat als ik het ga opschrijven dat ik er misschien vanaf kom maar als ik er alleen al over na begin te denken dan (en geloof me, ik overdrijf niet) wordt ik accuut misselijk, ben 1 bonk zenuwen etc etc.

Waarom ik me er dan druk om maak dat ik dingen begin te vergeten? Ik denk dat het nog wel es nodig kan zijn om alles te vertellen wat er gebeurd is.

Ik denk niet dat het verhaal ooit zijn weg naar mijn log zal vinden, dat heeft niet zozeer te maken met dat ik het niet wil vertellen maar meer met angst.
Maar wie weet... kom ik ooit op het punt dat ik het wel kan.
Ik hoop het!

Gekregen, ooit eens...

Lief wel eigenlijk.

Hier had ik het er al over en dankzij hem weet ik nu ook weer hoe de serie heet.

Bob en Margaret dus. (Hij inderdaad tandarts, zij chiropodiste.)
Ik weet niet of het nog steeds uitgezonden wordt ( jij misschien?) maar zo wel dan "moet" je er es een keer naar kijken!

zoals ook hij en zij al door hadden, het heeft ook zo zijn voordelen dat het weer kouder wordt

Helaas zie ik het te vaak ("Helaas" omdat het 's-nachts pas rond een uur of 1 uitgezonden wordt) maar het is wel leuk!

En dan is er nog zo'n tekenfilmserie (Die op een normaal tijdstip uitgezonden wordt ) geen id hoe het heet, hij is tandarts, ze hebben 2 maffe hondjes en een zoon en als ik het goed heb komen ze uit GB.
Iemand enig id wat ik bedoel???

Dit is mijn dag niet....

Eerst heeft 1 van mijn katten voor de zoveelste keer mijn badkamer ondergescheten en gezeken... Ik moet eerlijk toegeven dat ik het behoorlijk beu begin te worden, kan het alleen nog niet aan mezelf verkopen om het beest in te laten slapen om die reden.

Wat zouden jullie doen?

Dan heeft Danny de tv van Dylan even "geleend" en op zijn kamer gezet... op een krukje. Ik kom boven met een wasmand in mijn handen, verwacht de tv daar niet en loop de tv van het krukje af. TV naar de klote!

Ik geloof dat ik maar ergens stil in een hoekje ga zitten wachten tot vandaag voorbij is

Anything you can do I can do better.

;-P

Ook wel es lekker

Zo. Half 12 inmiddels, het huis ziet eruit alsof WOIII is uitgebroken, ik zie er uit alsof ik onder een trein heb gelegen maaaarrr: de zon schijnt, Demi slaapt en ik kan een rondje web-log gaan doen.

Wat zou ik nog meer kunnen wensen?

Het zijn ook altijd dezelfden die me uit mijn slaap houden!

Maar ik ben hard voor mezelf... dus ik ga naar bed.

T was me weer een genoegen... tot morgen!

Sissi vroeg zich af voor welk voorwerp je bijna je leven zou geven.

Ik moest er even over nadenken, er zijn (op de foto's van de kinderen na) haast geen spullen waar ik echt vreselijk aan gehecht ben.
Toch heb ik er een paar "gevonden"

Het zijn vrijwel allemaal sieraden die ik niet draag, om de simpele reden dat ik niet van goud hou.

De ring met de blauwe steen is van mijn moeder geweest, als kind zijnde vond ik hem altijd erg mooi en ik heb hem van haar gekregen nadat Dylan geboren is.

De hanger met de rode steen is van mijn oma geweest.

Het medaillon heb ik als klein meisje van mijn ouders gekregen (ik liep er altijd op te kauwen dus hij ziet er enigzins gehavend uit)

De oorbellen draag ik nog wel (die zijn dan ook zilver), ik heb ze gekregen van mijn ex-vriend.

omdat ik 'm mooi vind.

(met dank aan de fotograaf.)

Ik heb een raar leven... soms. Gelukkig heb ik nog steeds de overtuiging dat je alles wat je overkomt zelf op één of andere manier aanstuurt en dus ook een andere kant op kan sturen (nu alleen nog even leren gasgeven want ik wil als de sodemieter weer es een andere richting op )

Toch zijn er ook dingen in je leven waar je totaal geen invloed op hebt. Het al dan niet hebben van vrienden is één van die dingen. Je kan nog zo hard je best doen, het is altijd nog afhankelijk van de ander of hij/zij je vriend wil zijn.

Je leest/hoort wel eens dat een mens nooit meer dan 1 of 2 echte vrienden kan hebben, als ik dan beweer er meer te hebben dan gebeurt het nog wel es dat ik te horen krijgt "Wacht maar tot je ze een keer nodig hebt... en tel dan maar es hoeveel je er over houdt".

Been there... done that.

En dan realiseer ik me dat ik wat dat betreft in ieder geval een "gezegend" mens ben. Ik weet namelijk dat ik een boel echte vrienden heb (en met "boel" bedoel ik in mijn geval -ff tellen- euhhmmm 1,2,3,4,5,6,7,8!!)
A C H T!!
Dat is niet mijn verdienste, geen idee waar ik het aan te danken heb maar ik ben er absoluut erg blij mee!

Dus, bij deze, (in willekeurige volgorde); L, H, B, P, M, S, D & H -> Tnx!

You're the best!!

Wat een kloteweek!

(Zo.. je kan t maar kwijt zijn )

Beslissingen moeten nemen, knopen moeten doorhakken, hoop moeten laten varen, een droom vergeten en toen ik dacht dat ik alles wel gehad had kreeg ik te horen dat Danny niet langer op de school mag blijven waar hij nu zit. Dus ook dat gaat weer een heel gevecht met allerlei instanties worden.

Kunnen we deze week bij deze gelijk afsluiten en gewoon aan een nieuwe beginnen?!

Het is niet dat ik niet wil, het is ook niet dat ik geen tijd heb of geen zin heb. "Het" wil gewoon niet.

Op zich is dat wel vreemd, ik sta er niet echt om bekend dat ik moeite heb met kletsen, lullen, ouwehoeren, babbelen en noem nog maar een paar woorden van die strekking.
Nee.. totaal niet zelfs. Mocht je me niet geloven: vraag maar na bij Huey, die kan erover meepraten.

In "the good old days" hebben hij en mijn ex-man zich regelmatig verbaasd over het feit dat zijn vrouw (ik zal haar maar ff Mrs. Spongebob noemen) en ik gewoon nooit uitgeluld raakten.

Meestal begon het met een telefoontje om af te spreken, zij belde mij of ik belde haar. Je kan dan natuurlijk gewoon zeggen: "Hoi... met mij. Hebben jullie wat te doen vanavond?" waarop na het ontkennende antwoord dan snel een afspraak gemaakt is.
Maar daar hebben Mrs. Spongebob en ik een beetje moeite mee... er is altijd wel iets wat ff snel tussen neus en lippen door verteld moet worden en zo eindigt een telefoontje wat binnen een minuut afgehandeld had kunnen worden al gauw in een gesprek van een uur.
Het gesprek eindigde dan meestal met "Doei.. we komen eraan".
Als ze dan weer weggingen, nadat we de hele avond/nacht op de bank hadden zitten kletsen (de heren waren meestal al verdwenen naar de eettafel en het enige wat we van die kant nog hoorden was "je zit te soppen" en "ik ben nat" -mogen jullie raden wat die twee HELE NACHTEN zaten te doen) bleven we bij de voordeur nog ff nakletsen totdat er werd gegild " ZIJN JULLIE NOU NOOIT UITGEPRAAT?!"
Na het welbekende "euhmmm.... nee" namen we dan toch maar afscheid.

We hebben het zelfs één keer gepresteerd om al lullend in slaap te vallen, tenminste: Mrs. Spongebob heeft dat voor elkaar gekregen. Ze zei iets tegen me, ik gaf antwoord en daarop hoorde ik alleen nog iets van "havvel sabbuh jaja treg" en DOINK... ze sliep!
Omdat ik toen toch niks meer te doen had ben ik ook maar languit op de bank gaan liggen en heb lekker liggen pitten totdat de heren ons wakker maakten en we naar huis gingen...

PS:
Over Mrs. Spongebob en Huey zal ik nog wel es iets verder over uitwijden.
Ik ken ze alle2 al een hele tijd, vooral Mrs. Spongebob.
Toen wij vanuit Rotterdam naar het "platteland" verhuisden bleek Mrs. Spongebob met haar ouders en broer naast ons te wonen.
Inmiddels kennen we elkaar al 28 jaar... (en we hebben aardig wat meegemaakt )

Hebben jullie ook een vriend(in) die je al zo lang kent en waar je nog steeds mee omgaat??

En ik ben weer veel te lui... mijn moeder zou om half 12 hier zijn om even naar t dorp te gaan... Demi zit nog in haar pyama en ik hang nog wat rond in een niet nader te noemen kledingstuk

OPSCHIETEN DUS!

(t ligt niet aan mij... komt door het weer. tis gewoon weer om lekker binnen te blijven hangen )

Op aanraden van een kennis kocht ik een paar weken geleden "Shopaholic!" en (trut die ik ben) omdat ze zo enthousiast was nam ik het tweede deel ook maar gelijk mee.

Vorige week ben ik er in begonnen, heb m zelfs uitgelezen in de hoop dat t een keer echt leuk zou worden... maar nee dus, wat een kloteboek!

En dan te bedenken dat ik het tweede deel nog heb liggen

Weer iemand die de moeite heeft genomen mijn log te noemen

Alleen jammer dat ik de eer met Aagje delen moet )

Met dank aan Nico zonder hem had ik nooit aan deze informatie gekomen!

Dat je 's-nachts niet kan slapen is tot daar aan toe maar oh, wat doet dat toch "zeer" als je 's-morgens je bed uit moet!

Bed in, bed uit, bed weer in, bed weer uit, kijken of de Max (de grote rooie je-weet-wel-kater) al plannen heeft om binnen te komen, bed weer in, bed weer uit, pc aan, ff lezen, bed maar weer in, bed uit, broodje kaas gegeten, sigaretje gerookt, echt de allerlaatste log voor dit moment tikken en dan bed weer in....

EN SLAPEN!!!!!!

Sorry Aag... ff geen puberfoto voorhanden, wel één uit de (toen nog) 2e klas.

Zo nu en dan zou ik best wel weer es 7 jaar willen zijn!

Er is één ding wat ik niet moet vergeten voor ik naar bed ga en dat is naar de wc gaan..
Ja, ik weet het, beetje vage opmerking maar het moet ff

Als ik dat nl niet doe krijg ik geheid een nachtmerrie. Geen id waarom maar een volle blaas en een rustige slaap schijnen bij mij niet samen te gaan.

Ik heb dan ook altijd dezelfde (voor mij afgrijselijke) droom, een kleine variatie kan er wel inzitten maar 't komt steeds op hetzelfde neer: mijn tanden zijn allemaal afgebroken, afgebrokkeld, spontaan uit mijn mond gevallen etc etc.
Met mijn hart in mijn keel wordt ik dan wakker en ik ben er heilig van overtuigd dat het echt is, tot ik mijn tanden heb gevoeld en voor de zekerheid nog ff in de spiegel heb gekeken.

Ik weet waar die droom vandaan komt, dus (voor de zweefteven onder ons ) hij hoeft niet verklaard te worden! Ik ben alleen nieuwsgierig of er meer zijn die zo'n droom hebben die steeds terugkomt.

Dit

zou ik wel es willen doen...

En nu es een lekker vrouwen-onderwerpje.

Bevallingen (Iemand toevallig interesse in een foto van mijn placenta? )

Ik heb altijd rare bevallingen... Altijd? Ja.. ik heb er drie gehad en bij allemaal was er wel wat bijzonders.
Ik zal jullie niet vermoeien met alle3 de verhalen (wat een opluchting he?! ) en ik zit eigenlijk ff te dubben welke ik es zal kiezen.
Ik denk dat ik het maar bij die van Danny hou, dat was de meest hectische. Het wordt trouwens niet al te bloederig hoor... beetje vruchtwater hier en daar maar verder valt het wel mee ).

Toen ik in verwachting was van Danny was ik 21 jaar... jong dus en dan ook nog es m'n eerste kind dus geen flauw id wat me te wachten stond. Achteraf kan ik zeggen dat de bevalling nog meeviel t.o.v alle andere dingen die er omheen gebeurden ).

Ik was uitgerekend op 5 mei en aangezien Danny in een stuit lag had men besloten dat als hij op 4 mei nog niet spontaan geboren zou zijn, hij op 5 mei gehaald zou worden.
Koninginnedag viel dat jaar op een zondag, dus werd het gevierd op zaterdag de 29e en net in dat jaar zou Beatrix mijn woonplaats bezoeken. Gezien de omvang van mijn buik ben ik die dag maar niet naar het dorp gegaan. 's-Avonds nog wel ff maar ook toen waren er nog hele hordes mensen die dachten dat die bult onder mijn jas alleen van de lucht kwam en dus dachten dat ze wel door mijn buik heen konden lopen dus we hadden het al snel gezien, nog ff aan t Spui naar het vuurwerk gekeken en mijn bed ingedoken.

De volgende morgen moest mijn man (jak... dat klinkt eng, dat woord heb ik al in geen jaaaaren meer gebruikt ) werken dus ik lag lekker lui in mijn eentje in bed. Beetje last van mijn buik maar ach.. je verwacht ook niks anders als je op klappen staat.
Uiteindelijk werd t toch wel een beetje vervelend dus ik ging mijn bed maar uit en PATS... bloeb. Ieks... ik loop leeg! dus Marc -mijn toenmalige echtgenoot- (die net op zijn werk zat) gebeld Hoi met mij... je kan wel weer naar huis komen zo want volgens mij zijn mijn vliezen gebroken, ook even de verloskundige gebeld om melding te doen, die zou komen en verder maar een beetje rond blijven lopen. Ik had tenslotte uit de boekjes geleerd dat het best wel even kon duren bij zo'n eerste kind en dat je vliezen braken wilde nog niet zeggen dat je bevalling ook gelijk op gang zou komen.

FOUT!

Dat deed het dus wel... Gelukkig hoorde ik een auto voor de deur stoppen, toch wel prettig om niet alleen te zijn. Helaas was het niet Marc maar mijn vader (en ik was nog zo van plan om mijn ouders niet te laten weten dat de bevalling begonnen was maar ze pas te bellen als het achter de rug was). Enfin, mijn vader wilde dus een blik verf hebben. Gelukkig zat ik net tussen twee weeen in en heb ik hem, zonder dat hij in de gaten had wat er aan de hand was, naar boven kunnen sturen. Eenmaal weer beneden vroeg hij weer iets aan me maar ik had net een wee dus antwoord geven wilde niet erg lukken. Ik murmelde wat, dus hij kijkt me aan.. "wat is er met jou?" Oh, zeg ik, niks. Hij ging weer verder met praten en daar was er weer 1. Natuurlijk weer diezelfde vraag "Wat doe je????" (Hij begon inmiddels figuurlijk nattigheid te voelen) puf puf... ik puf ga puf bevallen puf!!
Nou is mijn vader een erg nuchter iemand maar hij alleen in een huis met zijn dochter die zegt dat ze gaat bevallen was iets teveel van het goede voor hem... "Gaat het wel, Heb je de VK gebeld? Waar is Marc dan? Zal ik je moeder even bellen??"
Nee, nee, nee, nee, nee.... steunde ik doe nou maar niet want dan komt ze hierheen en dat wil ik niet (Nog steeds was ik vastbesloten om een relaxte bevalling te hebben... samen met Marc en verder niemand).
Dus, pa weg.

Inmiddels was Marc gearriveerd en die liep ook een beetje nerveus te doen. Om een heel lang verhaal zo kort mogelijk te houden zal ik het in telegram-stijl proberen verder te vertellen.

Marc vond onze auto te klein om mij naar het ziekenhuis te brengen, belde zijn ouders of we hun auto mochten lenen. Dat mocht. Hij zei ik kom hem wel even halen. Nee, zei zijn pa, ik breng hem wel even bij je, blijf jij maar bij An. Kut dacht ik nog... weer iemand over de vloer (want ook schoonvaders zijn met geen 10 paarden weg te krijgen als hun eerste kleinkind eraan komt) Maar goed, Schoonvader kwam de auto brengen.
In de tussentijd ik voor de zoveelste keer vruchtwater verloren en geen schone kleding meer over. "Geen probleem" zegt Marc, "Mijn pa komt toch hierheen dus ik vraag wel gelijk of ie een trainingsbroek ofzo meeneemt".
Tringgggg zei de deurbel, mijn moeder. "Je vader zegt dat je aan het bevallen bent" puf puf, ja ma, puf puf "Kan ik wat voor je doen? Wil je wat drinken? Heb je de verloskundige al gebeld? Waar is Marc? Zal ik even over je rug wrijven? Kun je niet beter op bed gaan liggen? Aaaaaaaaaaaaaargh... neeee, ik wil gewoon met rust gelaten worden en rond kunnen lopen. Toen Marc weer: "mijn vader was al weg en mijn moeder is ook met hem meegegaan dus nu komt mijn zus zo even een broek voor je brengen" puf, zucht, puf Ik begon het overzicht kwijt te raken.
Enkele seconden later stonden mijn schoonvader en -moeder aan de deur. (Hoe meer zielen hoe meer vreugd....) Weer een hele riedel vagen en goedbedoelde adviezen. Trrrrrrring.. weer de deurbel. Mijn schoonzus, met de broek. Welja... gezellig dacht ik nog. Kom erbij, neem wat te drinken..... Inmiddels had ik een zenuwachtige man, een zenuwachtige vader en moeder, zenuwachtige schoonouders en een zenuwachtige schoonzus in mijn huiskamer rondlopen, en maar kwekken en kwekken en kwekken allemaal. Ik ben naar boven gevlucht in de hoop dat ik daar ff rustig kon rondlopen en doen waar IK zin in had. Toen ik net de badkamer ingevlucht was en over de wastafel hing te puffen hoorde ik iemand de trap opkomen Laat het asjeblieft Marc of de verloskundige zijn. Helaas was Onze Lieve Heer die dag in de stemming om een geintje met me uit te halen want het was de (ook zwangere) buurvrouw die even moest (?) weten hoe het met me ging.
De laatste keer dat ik de bel heb horen gaan was het inderdaad de verloskundige, die vol verbazing de huiskamer inkeek en daar 7 man zag zitten!!

(Uiteindelijk zijn we -nadat er nog even een meningsverschil met mijn schoonmoeder, die vond dat Marc niet in staat was om te rijden en dat zij ons wel naar het ziekenhuis zou brengen, waarop ik gilde IK GA SAMEN MET MARC OF IK GA NIET!!! "uitgevochten" was toch nog samen naar het ziekenhuis vertrokken.

Het laatste wat ik hoorde voor ik de auto instapte was mijn schoonmoeder die zei "En ik ga toch naar het ziekenhuis" waarop mijn moeder weer zei "dan ga ik ook"

Danny is uiteindelijk toch nog vlot geboren, koninginnedag, 15.23u.

Zo. Bij mijn pa en ma gegeten, Danny en Demi nog even "lollig" geweest samen

(een pyamabroek op je hoofd schijnt erg grappig te zijn ) en nu (nu is een beetje relatief trouwens, toen ik net de 1e paar zinnen van deze post had geschreven werd er aan de deur geklopt dus inmiddels zijn we weer een paar uur verder)2 kids boven, 1 op bed en 1 op zijn kamer. Beestenboel is gevoederd, huis is na mijn stemming van de afgelopen dagen een puinhoop maar ik kan me er vanavond eerlijk gezegd niet druk meer over maken.

Dus maar ff bij Nedstat kijken... wie weet staat er wel iets interessants tussen.
En ja: zowaar wel. Mocht je mij ooit willen vinden moet je gewoon ff zoeken op foto grote clitoris.
Ik weet niet of ik daar wel blij mee ben.. schijnbaar kom je alleen maar bij mij terecht als je zoekt op natte trutten en clitorissen... en ik maar denken dat ik zo'n keurig log had ;-(.

Wat ik wel leuk vond is deze hier kun je zien waar het mp3 stokje vandaangekomen en/of heengegaan is.

PS: Terwijl HUEY gezellig bij mij op visite was kreeg ik van zijn vrouw (a.k.a. Mevrouw Spongebob ) een mailtje met onderstaande mededeling erin.
Ik vond t wel grappig!

Het onderstaande moet je 's lezen, 't is echt heel maf maar er zit een kern van waarheid in.
Als je het voor een tweede keer leest dan heb je al helemaal geen moeite meer.

Vlgones een oznrdeeok op een Eglnese uvinretsiet mkaat het neit uit in wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn, het einge wat blegnaijrk is is dat de eretse en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn. De rset van de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon lzeen wat er saatt. Dit kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het wrood als gheeel.

En zo loop je op een mooie zondag met vriend een beetje door de stad te banjeren, gezellig te kletsen en zo sta je met je fototoestel in je handen een foto te maken van een etalage...

Waarbij je vriend in totale verbijstering achterlaat omdat je een etalage met glas-in-lood bananen staat te fotograferen en je jezelf realiseert dat je toch wel bij heel veel dingen denkt: " hee... das een leuk onderwerpje " )

Verslavingen dus.....

Coca-Cola (asjeblieft geen 3-es ofzo), ATWT (Al jaren,soms iedere dag, soms maanden niet), ICQ (En alle andere vormen van chatten), Schoenen (& Laarzen, Plat&Hoog,Teveel maar kan r geen afstand van doen), Kirsberry (Met tonic en IJs), Donkey Kong (Op de Snes), Bon Jovi, Maltesers (Die verslaving is minder sinds ze ze ook in Nl verkopen), Tassen, Nijlpaarden, Ally McBeal (dinsdagavond-> MIJN avond), Bacardi (met cola natuurlijk), Crash Team Racing (Het enige leuke racespel), Sex and the City (Zie Ally), Grease (Zwijmel), Marlboro (de slechtste), Web-Log (De laatste Nieuwe), Stray Cats (Vervolg op Grease??) & The Internet herself

Jaarmarkt, Onverwacht, Mooi weer, Terras, Gezellig, Oude Vrienden, Uitnodiging, Eten, Thuisvoelen.

En ineens realiseer ik me: niet altijd even gelukkig in mijn relaties, wél met mijn leven.

Ik heb t ff gehad, ik ben er even tussenuit voor een goed gesprek. BBL!

Deze keer bracht hij mij op een idee.

Dit ben ik (volgens mijn moeder was ik toen een maand of 53).

Hoe zag jij eruit toen je nog lief was??

En als ik dan toch aan 't bevredigen ben; deez vind ik lekker Renée:

Shalimar van Guerlin, al jarenlang favoriet
Hugo... 't eerste luchtje waarbij ik geil werd van mezelf als ik 't op had
Ibiza Hippie van Escada, de laatste nieuwe aanschaf (Béétje zoet is ie wel)

Ik dacht dat het eigenlijk al voorbij was maar volgens mij zitten we hier middenin de komkommertijd... weinig beweging op de diverse logs.

Wat moet ik
nou doen
de hele dag
???

Nee, dat is lekker...

Nedstat:
Via welke zoekmachine
1. www.google.com 2
2. www.google.be 2
3. www.google.nl 1

Met welke zoekwoorden
1. gratis 5
2. webcammen 3
3. trutten 2
4. natte 2

Kortom: zoek op Gratis Webcammende Natte Trutten en je vind Madd... ;-(

Vandaag een "moment van bezinning" gehad.
Wat wil ik met dit log, wat juist niet, wat is de moeite waard om op te schrijven en wat niet.
Schrijf ik alleen voor een ander of gewoon voor mezelf.
Vind een ander het wel leuk en/of interessant etc om te lezen en zo nee... doet 't ertoe?
WIL ik wel dat iedere willekeurige vreemde zoveel van mij te weten komt?
Is het wel "gepast" om mezelf zo nu en dan zo bloot te geven of zou t toch verstandiger zijn om het bij de blabla-verhaaltjes te houden?
Is het inderdaad zoals iemand zei:" mezelf online profileren door een flinke dosis zelfpromotie toe te passen..." (Noot vd auteur -> nee droplul, dat is het niet ),

Til ik er gewoon te zwaar aan?

Wel een weblog.... of toch maar niet?!

Nou ja: ik ben er weer dus je mag zelf opmaken wat de antwoorden op de vragen
waren )

(waarbij Tante Neel toch ook wel een duwtje in mijn rug heeft gegeven ) Tante-> Tutsje

De spelregels:
1. Plaats een reactie in de commentaarbox waarin je zegt dat je ook graag ondervraagd wilt worden.
2. Ik reageer door je vijf vragen te stellen die je moet beantwoorden.
3. Jij plaatst mijn vijf vragen en jouw antwoorden op je eigen weblog.
4. Je vermeldt daarbij deze spelregels.
5. Als anderen bij jou laten weten dat ze ondervraagd willen worden, stel je hen vijf vragen.

Ik heb gereageerd in de commentaarbox van Louche en heb de volgende vijf vragen gekregen.

1 Met wie zou jij nog wel eens........, en wat?
Met mijn Opa en Oma (helaas inmiddels beiden overleden) een dagje weg en daarna eten bij de Alberts Corner

2 Waar heb je nu zin in?
Een nacht lekker ouwehoeren, praten en lachen met een stel leuke mensen.

3 Waar geniet je intens van?
Mijn kids

4 Wat is jouw grootste flater?
Ai... moet dat echt?! Damn wat een snertvraag. Ik kan niet kiezen tussen alle flaters die ik al eens gemaakt heb. Het meest genante was denk ik toch wel dat ik op een zomeravond in de auto ooit eens euhmmm.. hoe zeg ik dit netjes?? alles heb laten lopen. De eigenaar van de auto spreekt er nu nog schande van. Achteraf een leuk verhaal... Met name dat de buurman toen we eindelijk thuiswaren gezellig naast de auto een praatje kwam maken en ik alleen maar naar binnen en onder de douche wilde )
Toen kon ik er niet echt om lachen trouwens!

5 Wat zal je nooit doen?
Ik zal nooit nooit zeggen.....

Ben jij logger, nog geen vragen gehad, en durf je die van mij te beantwoorden?
Plaats dan een reactie!

Bah!

Ik moet vandaag twee dingen gaan doen waar ik erg tegenop zie. Eigenlijk wil ik me gewoon verstoppen voor de rest van de wereld, onder mijn dekbed kruipen en wachten tot het morgen is... ik ben een held in Struisvogelpolitiek bedrijven.

Helaas... het kan niet, nou ja: kan wel maar dan is het er morgen nog steeds en kan ik vannacht weer niet slapen. Dus dan toch mezelf maar een schop onder mijn hol geven, aankleden en doen wat ik moet doen .

C ya later!

Het zal weer es niet zo zijn.... Ik heb trek en ik weet niet waarin en als ik t wel zou weten had ik t waarschijnlijk niet in huis gehad ;-(

Hm.. misschien toch maar ff bitterballen in de frituur gooien dan

Update
Dit is het geworden.
Kaas, Knoflookolijven
en Augurken

Niet een foto want die heb ik al zoals jullie zien maar een *.wav o.i.d. Wie helpt? (Voor degenen die zich afvragen wie/wat dit zijn -> Het zijn natuurlijk de onnavolgbare Grobbebollen :-))

Ik zit naar (bijna) Radio Veronica te luisteren, draaien ze net Golden Earring met "Radar Love". Ineens ben ik weer een jaar of 15 en zit, samen met drie vriendinnen, in de huiskamer tv te kijken. (Voor de jongeren onder ons: wij hadden toen geen kleurentelevisie's etc op onze kamer :-)) Veronica's Rocknight dus! Tot "diep" in de nacht Golden Earring, Doe Maar en (als ik het goed heb) Spandau Ballet kijken. Als ik snel reken is dat alweer 20 jaar geleden. Eén van die vriendinnen is inmiddels mijn ex-schoonzus (en daardoor, heeft zij besloten, ook ex-vriendin), één is verhuisd en daar hoor ik eigenlijk nooit meer iets van. Gelukkig is er ook één bij die ik nog wel regelmatig zie en spreek, maar die ken ik dan ook alweer 28 jaar! (Argh ;-)) Time flies zeggen ze. Het is nog waar ook!

Vannacht deed ik weer es wat stoms. Ik wilde reply-en op een mail die ik van iemand kreeg maar reply-de de verkeerde.
Nou viel de tekst erg mee, ik denk niet dat de persoon die m kreeg in de gaten had dat t eigenlijk niet voor hem bestemd was...

Ik heb t ook wel es lulliger meegemaakt.
Ik stuurde mijn vriendje (op 1 van mijn sporadische weke momenten ) een sms-je dat ik m toch wel heel erg leuk en lief vond (of iets in die richting ;-P). Op het moment dat ik op send drukte realiseerde ik me dat er iets niet goed ging... dus ik op "C" drukken en nog een keer en nog een keer... maar nee hoor "Message send"

Bericht verzonden dus... en wel naar 1 van mijn collega's. Ik met 't zweet op mijn rug gauw aan een nieuwe sms begonnen... dat de vorige niet voor hem bedoeld was maar het was al te laat. "Piep....piep!" een sms.
Van de collega... Dat hij hetzelfde voelde voor mij...............

Kun je je voorstellen hoe ik de rest van die week op de zaak rondgelopen heb?!?!

Vandaag ben ik naar Rotterdam geweest.
Das nog een hele onderneming als je hiervandaan met met kind (in wagen) met de bus mee wil. Gelukkig trof ik wederom één van Connexxion's meest vriendelijke buschauffeurs......

De deur ging open en ik vroeg hem of hij de achterdeur misschien even open wilde doen zodat ik de wagen naar binnen kon tillen. Kennelijk was dat een zeer ongepast verzoek want hij keek me aan alsof ik een kruiwagen met mest in zijn bus wilde zetten.
Hij snauwde me nog iets toe van dat t wel erg lastig was met zo'n kinderwagen (alsof ik hém vroeg de wagen in de bus te tillen) maar deed toen toch de deur open.

De volgende halte komen r 3 mannen binnen. De chauffeur stempelde af en ze liepen door. Halverwege de bus loopt 1 van de mannen terug en zegt: "Meneer, U heeft t verkeerd gedaan. 'T moeten er vijf zijn en het u heeft er maar 4 afgestempeld."
Zegt die droplul: Helemaal niet. Het is goedkoper geworden. En wat dan nog... wat maak je je druk dat ik er 1 te weinig afstempel.
De man zegt nog: "ja maar als ik controle krijg ben ik mooi de lul"

Het hele verhaal over dat het goedkoper geworden was trouwens je reinste onzin, ik heb het net voor de zekerheid nog nagekeken maar het zijn er gewoon nog steeds 5!

De man in kwestie staat hier in het dorp niet zo best bekend (drugs ed) toch was juist hij degene die bij aankomst in Rotterdam aanbood mij te helpen met de buggy de bus uit te tillen...

Zo gaat t wel vaker precies andersom dan dat je verwacht.
Een stel nederlanders duwen vanmiddag haast de buggy opzij om eerder dan mij in die bus te zitten en een turkse jongen helpt me haar de bus in te tillen...

Van de week: stromende regen hier, ik sta met 2 kinderen te wachten tot we over kunnen steken, komt een heel bataljon ouderen langsgereden en ze rijden allemaal door. Een jonge knul stopt en laat ons oversteken.

Ik vond niet dat ik het al te erg deed maar vandaag bleek maar weer dat ik toch minder in hokjes en met vooroordelen moet denken!

Heb ik dat weer?!

Ik had het al voorspeld.



Het zal wel weer net zo als vorig jaar gaan... 3 weken kl*te weer en de dag dat ik ga werken begint de zon weer te schijnen ;-(.

3 weken

Géén wekker
Géén bus
Géén metro
Géén puinhopen op CS
Géén kinderdagverblijf
Géén (betaald) werk
en, mijn geluk kennende,
Géén mooi weer
;-)

Bureaublad

Vanmiddag was ik een poging aan het doen om een deel van de foto's die ik dit jaar gemaakt heb af te laten drukken (niet gelukt trouwens... ergens halverwege het uploaden van de 120 foto's die ik uitgezocht had ging het mis)  bij maart aangekomen kwam ik deze tegen. Gemaakt toen Dylan, Demi en ik onderweg waren naar de dijk om te gaan sleeën.



Ik heb er maar gelijk mijn bureaublad van gemaakt... tis weer es een ander uitzicht dan zo'n strak blauwe hemel :-)

Hoi! ;-)

We zijn er nog hoor :-), ik heb alleen weinig tijd/zin om hier rond te hangen. De jongens zijn nu een goeie week geleden naar hun vader gegaan (hebben er inmiddels een week in Noorwegen opzitten en zijn nu weer terug in Nederland) en Demi en ik brengen het grootste deel van onze dag door aan het water. Nou ja.. ik voornamelijk bij en zij hele dagen in het water.

We beginnen de dag zoals altijd, zij op school en ik op de zaak. Rond half 2 pik ik haar op bij het kdv, vliegen we naar huis, pakken de handdoeken, opblaas ditjes-en-datjes, emmertjes, schepjes en gieter, bikini, zonnebrand en weg zijn we. Meestal houden we dat tot een uur of 8 vol, dan is het thuis nog ff douchen, zij valt als een blok in slaap en ik rommel nog wat in huis. Niet erg spannend maar wel erg lekker. Mij hoor je nog steeds niet klagen over de hitte in ieder geval.

Euh.. ja nou ja... dat was het wel dus. Nu maar naar bed dan, morgen weer een lekkere dag voor de boeg.




PS: Sorry tante neel en Robje.. Linkje komt écht zsm. ;-)

Gekmakend

Het gebeurt me maar zelden dat ik iets kwijt ben. Fietssleutels, huissleutels, badge (vd zaak om in te klokken), bankpasjes, jaarabonnement, paspoort enz. Nog nooit heb ik een vervangend exemplaar moeten aanschaffen/aanvragen. Dat komt omdat ik een chaoot ben.

Nu zul je denken: "Dat rijmt niet, chaoot zijn en niks kwijtraken" maar je hebt hier te maken met iemand die weet dat ze een chaoot is en dat mateloos irritant vindt. Daarom ben ik constant bezig met op mezelf letten. "Hang je sleutels op, leg je paspoort in de kluis, badge en abonnement op dezelfde plek wegleggen. Ruim het gelijk op als je er klaar mee bent". En dat werkt. Wanneer het niet werkt komt dat omdat ik niet oplet of onnadenkend dingen "even" wegleg.

Zoals vorige week bijvoorbeeld. Dylan had mijn fiets gebruikt, hij kwam weer thuis terwijl ik aan het koken was en ik vergat te vragen wat ie met mijn fietssleutels gedaan had. Eindresultaat: hij wist niet meer waar ie ze gelaten had, ik kon ze nergens meer vinden en na twee weken fietsloos door het leven te zijn gegaan stond mijn vader gisteren met een slijptol mijn slot door te snijden. Dat probleem is dus weer opgelost.

Erger is het met de lader/usb-kabel van mijn mp3-speler. Ik was een weekend weggeweest en had de lader meegenomen. Toen ik thuis mijn tas aan het uitpakken was kwam ook die kabel tevoorschijn. "Leg hem ff goed weg Madd... anders ben je hem straks kwijt!" Nou: ik kan je vertellen dat ik hem goed opgeruimd heb. Zo goed zelfs dat ik hem nergens meer kan vinden. In de afgelopen weken heb ik alle kasten en laatjes in huis binnenstebuiten gekeerd maar ik geloof dat nu toch onbewust de perfecte verstopplaats gevonden heb. Nu alleen nog zien te ontdekken waar die plek is ;-(.

Iemand nog behoefte aan een mp3 speler met 4 gig aan muziek en een lege accu? ;-)

(12.00u) Jaaaaaaaaaaaaaa!!!! Verdomd als 't niet waar is! Ik wou 't nog zeggen aan het eind v.d. post. "Wedden dat ik hem nu na weken zoeken wél ineens vind?!" En ja hoor, nog geen uur na het posten zie ik ineens achter mijn beeldscherm een stukje kabel liggen wat me wel heel bekend voorkomt... :-D

Auch!

Leuk hoor zo'n gehaakte rok.. je moet er alleen niet mee op gaan zitten.

Telex

Aging

Donderdagmorgen.

Bijzonder goed gehumeurd (met name door het mooie weer) loop ik op mijn gemakkie naar de bushalte. Daar net aangekomen zie ik een vriendje van Danny aan komen lopen. Dit is niet de standaard ochtendhumeur-en-bijbehorende-chagerijnige-kop puber die ik meestal tegenkom maar dit is er 1 die altijd wel een praatje heeft.

Alleen naast mij zitten 's-morgens in de bus dat doet ie na die ene keer niet meer. Toen ik hem later nog es tegenkwam zei hij er nog zoiets over van "Jij praat teveel 's-morgens en wil altijd het laatste woord hebben" of iets in die richting. (Snap ik nou niks van... doesn't sound like me does it?! ;-)).

Anyway: ook deze keer begon het al te praten toen het nog een paar meter van me verwijderd was:

"Hee Madd, hoe ist nou?! " (Hij noemt me trouwens écht Madd)
"Ja goed jongen.. en met jou?!"
"Altijd goed, lekker vakantie, kan ik ff bijkomen"
Bijkomen?! Waarvan?? Jullie hebben altijd vakantie!"

Zo ging het nog ff over en weer tot ie aan me vroeg:

"En hoe ist met de mannen dan?! "
"Nou euh... Niet! Goed dus :-D"
"Ohw. Mag ik eerlijk zijn dan?"

Nieuwsgierig naar wat er gaat komen en omdat hij altijd eerlijk mag zijn natuurlijk zeg ik ja.

"Nou, je ziet er nu nog goed uit...."
"Nog?? denk ik maar hij gaat alweer verder
"Maar je weet het he: age counts, dus als je nog aan de man wil komen dan moet je wel op gaan schieten!"




Tot zover mijn goeie humeur ;-))

Moeder (6)

Een week na haar operatie (morgen 14 dgn geleden) mocht mijn moeder van het Dijkzigt (waar ze geopereerd is) naar het Ikazia. De bedoeling was dat ze daar zou aansterken en revalideren om dan zo snel mogelijk weer naar huis te kunnen.

Volgens de informatie die we voor de operatie kregen staat er tussen de 8 en 12 dagen na de operatie voor je weer naar huis mag.

Het ging alleen allemaal niet zoals gehoopt. Ze knapte niet echt lekker op. Kreeg verhoging en afgelopen weekend zelfs koorts ( > 40 graden).

Na de nodige onderzoeken in het Ikazia gehad te hebben is ze vandaag toch weer teruggegaan naar het Dijkzigt.

Nu maar hopen dat ze er daar wél achter kunnen komen waar de koorts vandaan komt en, veel belangrijker, er ook iets tegen kunnen doen.

Jeutje

         

    Heb ik zomaar heel die film af zitten kijken.

    (en ik vond 'm nog leuk ook)

Lekker

* Géén was in de wasmand
* Géén was in de wasmachine
* Géén was aan de waslijn
* Géén was in de droger
* Géén was om te strijken

Het gevoel wat dat oplevert is bijna net zo lekker als klaarkomen... en nu ik erover nadenk: het duurt ongeveer even lang kort ook. Je kan hier nl. je kont niet keren of er heeft er wel weer één iets vuil gemaakt ;-(.

En nu we ik het toch over klaarkomen hebben heb, ik ga mezelf es klaarmaken. Nee, niet op de manier zoals sommige ranzigerds onder u nu denken maar ik mag me zo gaan vergapen aan Robbie Williams :-D.
U hoort dus nog van mij vanavond :-)


(Is er misschien iemand bereid mij op de hoogte te houden van de stand bij het nederlands 11-tal? ;-))

Tools

Ik ben niet iemand die vaak en/of veel drinkt. Nooit geweest ook.
Waarom niet?! Dat heeft een aantal redenen.

Ten eerste vind ik veel dingen gewoon niet lekker (bier, wijn, whisky etc... je doet me er geen plezier mee), ten tweede is in je eentje drinken niet mijn ding. Als ik wat drink dan doe ik dat voor de gezelligheid én omdat ik er trek in heb. Niet omdat ik visite heb. Niet omdat ik een borrel nodig heb (ik haat mensen die drinken omdat ze kwaad zijn, een kutdag hebben gehad of in een dip zitten). Niet omdat ik het zo vreselijk lekker vind dat ik elk moment van de dag wel een borrel zou lusten  (zie punt 1).

De pest met drank is dat het meestal zo naar alcohol smaakt (duh! ;-)) wanneer ik dus wel drink dan is het over het algemeen een BaCo. Niet een BaCo zoals ie hoort volgens de doktoren en professoren (1/3 Ba 2/3 Co) maar een Madd BaCo; oftewel 1/8 Ba en 7/8 Co.
Wanneer je dan wel es wat anders wil proberen dan die standaard BaCo en het mag niet naar alcohol smaken dan is een cocktail een hele goeie oplossing.

Jaren geleden in het -toen nog wel gezellige- Oude Postkantoor alhier in OBld heb ik voor het eerst van mijn leven tijdens een cocktail-avond een versgemaakte cocktail gedronken.

De barkeeper vroeg me wat ik wilde drinken. Mijn antwoord was dat ik een beurt oversloeg omdat ik er niet van hield. Waarop hij weer zei: "Dan heb jij zeker nog nooit een Pina Colada gedronken?" "Jawel hoor... en ik vind 't niet te drinken"
Hij gaf niet snel op "Ja ja.. je zal wel zo'n kant en klare uit een fles gedronken hebben...  maar heb je dan wel es een versgemaakte Pina Colada op?!"

Anyway, om een lang verhaal kort te maken. Ik liet me overhalen. Hij maakte me een Pina Colada en ik heb uiteindelijk de hele kan leeggedronken.
Goddelijk!

Sinds die tijd maak ik ze zo nu en dan. De ene keer lukken ze beter dan de andere keer. Ze moeten smaken alsof er een engeltje over je tong piest, zo zacht (en makkelijk weg te drinken) als een milkshake. Afhankelijk van of ik de goeie "Creme de Coco" heb weten te scoren smaken ze thuis dan net zo lekker als ze destijds in die kroeg deden.

Omdat het, buiten het feit dat ze vaak lekker zijn, ook leuk is om te doen heb ik een paar maanden terug een boek gekocht met 1001 cocktails (nee, ik heb ze nog niet allemaal geprobeerd ;-)) en samen met "mijn" tante maak ik zo nu en dan een aantal cocktails.

Bij die recepten staat hoe je ze moet maken en welke gereedschappen je ervoor nodig hebt en die hadden we niet. Nou ja... ik had een shaker maar die ging niet meer open dus dat is wat lastig vullen.

Maar sinds vandaag is ook dat probleem verholpen, er is geen cocktail meer die niet op professionele wijze door ons gemaakt kan worden ;-)

Voor de leken onder u een opsomming:

1. Driedelige Cocktailshaker
2. IJstang
3. Barmaatje
4. Opener
5. Barlepel
6. Citroen-/fruitmesje
7. Strainer

En dan speciaal voor D. (die de dingen die ik hier laat zien nog al es ingewikkeld vindt ;-)), het * (Sterretje). Dat staat voor de houder waar de cocktailtools in staan.

Dusseuhhh... Cocktail iemand?! ;-)

Moeder (5)

Wat was er nou allemaal aan de hand?!

Een jaar of 10 geleden ging mijn moeder naar de dokter. Niet omdat ze dat zelf nou zo perse nodig vond maar ze was al een tijdje "een beetje" moe en ze zou samen met Danny naar haar zus in Liverpool gaan. Omdat ze het zo rot voor Danny vond dat ze niet echt veel kon doen (wat ze dus aan ons -mijn pa en mij- allemaal nooit verteld had) ging ze toch maar ff langs de dokter. Even een pilletje halen en dan zou ze er wel weer tegenaan kunnen.

Het liep allemaal een ietsje anders. Nog dezelfde middag lag ze in het ziekenhuis, 2 dagen later zelfs op de IC. Haar hart(spier) bleek nog maar voor 30% te werken (hoe zou het toch komen dat ze zo moe was?!) en daarnaast had ze hartritmestoornissen. Die hartritmestoornissen konden ze verhelpen, moesten ze zelfs verhelpen. Nl iedere keer dat je hart die stoornissen heeft krijgt het een opdonder en met een slecht werkende hartspier kun je dat niet hebben. Aan de hartspier zelf was niets meer te doen.

Met een pace-maker en een tas vol aan medicijnen kwam ze een paar weken later weer thuis. Niet beter maar we wisten nu in ieder geval wat er aan de hand was. Sinds die tijd is rustig aan doen, geen stress en zo gezond mogelijk leven het devies. Beetje bij beetje gaat het steeds ietsje minder goed maar ook dat is iets waar wij en vooral zij mee moeten leren leven, genezen gaat nou eenmaal niet.

Zo goed mogelijk houden wel. Dus heeft ze een paar maanden geleden weer een nieuwe pacemaker gekregen en een paar weken geleden een kijkoperatie. De laatste tijd ging ze nl wel erg hard achteruit. (Om een idee te geven, als ze 10 minuten had gelopenwandeld dan was ze helemaal op). Uit de kijkoperatie bleek dat dat niet zo vreemd was. Er moest een hartklep vervangen worden, binnen niet al te lange tijd. Een behoorlijk zware operatie, je hele borstkas moet immers opengemaakt worden, je gaat aan de hart-longmachine en weet ik veel wat nog meer maar wanneer dit niet zou gebeuren zou ze het niet overleven.

Afgelopen woensdag was het dus eindelijk zo ver. Om 11.30u zou ze "naar boven gaan" en even voor 5 uur kregen we (zoals jullie hebben kunnen lezen) het verlossende telefoontje: Het werk van de chirurg zat erop. Er was niet alleen 1 hartklep vervangen door een kunstklep maar tevens was een andere klep gerepareerd. De operatie was prima verlopen en wij dachten dat de ergste tijd voor ons erop zat.

Dat dit een kleine misrekening was werd al snel duidelijk. Hoor je normaal gesproken altijd dat mensen redelijk snel na een operatie weer bijkomen was dat bij mijn moeder niet het geval.

Donderdagmorgen was ze nog steeds niet bij, 's-middags niet, 's-avonds ook niet. De angst dat ze nooit meer bij zou komen begon me inmiddels aardig om het hart te slaan. Vrijdagmorgen vroeg was er ook nog steeds niets veranderd maar in de loop van de morgen kwam ze -godzijdank- eindelijk bij. Ging zelf weer ademen en, alhoewel ze nog steeds erg suf/vermoeid was, mocht van de IC af. Praten kon ze nog niet echt. Buiten het feit dat ze last van haar keel had door de slang die daar in had gezeten was dat te vermoeiend. Zaterdagavond heb ik haar heel even aan de telefoon gehad, ik kon haar haast niet verstaan en eigenlijk was ze te moe om te praten.

Doordat ik zelf ziek was was ik nog steeds niet bij haar geweest en alhoewel ik het vrijdagavond van plan was werd al gauw duidelijk dat dat er niet in zat. Met nog steeds een fikse verkoudheid en keelpijn was dat te gevaarlijk.

Uiteindelijk heb ik haar vanavond pas weer voor het eerst gezien. Ik zou bijna zeggen dat dat voor mij een geluk was, want als ik haar zo zie liggen ben ik haast blij dat ik haar niet eerder heb kunnen zien.

De wond loopt van net onder dat "gaatje" in je keel (hoe heet dat ding eigenlijk?!) tot aan haar navel. En zo'n beetje om de 5mm zit een hechting, verder is ze natuurlijk overal bont en blauw. Niet alleen haar borstkas maar natuurlijk ook haar armen daarnaast is ze (voor degenen die haar kennen waarschijnlijk onvoorstelbaar ze woog nl. al minder dan ik doe) volgens mij ook een behoorlijk aantal kilo's afgevallen. Het lijkt dus maar een klein hoopje mens wat er in dat bed ligt.

Toch gaat het nu best goed met haar. Het gaat nog een hele lange tijd duren voor ze weer helemaal hersteld is maar het begin is er en dat is waar het uiteindelijk allemaal om ging.

Excusez: een erg lang en voor de meesten waarschijnlijk saai verhaal maar ik wilde het zelf gewoon ff kwijt.

Moeder (4)

Zojuist mijn vader weer aan de telefoon gehad: mijn moeder is helemaal bij!!! :-D
Ze is zelfs van het zuurstof af en mag van IC.

Vanavond kan ik dan eindelijk ook op bezoek.

Moeder (3)

Vandaag een paar keer mijn pa aan de telefoon gehad. Mijn moeder is nog steeds niet bij... toch blijven ze in het ziekenhuis zeggen dat het goed gaat.

Ik ga er maar vanuit dat ze weten waar ze het over hebben maar ik zou me toch minder zorgen maken als ze gewoon weer wakker was.

Alles oke!!!!

Net myn pa aan de telefoon gehad, myn moeder is uit de ok. 1 nieuwe klep en 1 gerepareerd (?). Alles oke!! Mag ik ff gillen nu?! :-D

Moeders

Morgen wordt ze opgenomen, woensdag geopereerd. Ze krijgt een nieuwe hartklep, nou niet bepaald iets wat je een kleine ingreep noemen kan.

Omdat ik (in tegenstelling tot wat jullie allemaal schijnen te denken) écht ziek ben, kon ik gisteren en vandaag en -zolang het niet over is- ook de komende dagen niet bij haar langs. Het enige wat ik dus kon doen om haar succes te wensen en gewoon ff te babbelen was bellen.

Aan het eind van het gesprek wist ze het te presteren om tegen mij te zeggen: "Wel snel beter worden he!!"


[slikt tranen weg]Rare mensen die moeders..... [/slikt tranen weg]


Niet dat ik denk dat het ook maar enig nut heeft maar toch, voor het idee: doen jullie woensdag ff duimen voor haar... en een heel klein beetje voor mij want ik vind het doodeng.

Another note 2 self

Wanneer je hoort dat het de komende tijd mooi weer worden gaat nooit als grapje op de zaak zeggen dat je volgende week ziek bent....

Sorry...

Ik lig er ff helemaal af.

(Maar t komt wel weer....
Denk ik.)

Madd zwetst ook maar es wat ;-)

* Het leven is eigenlijk verdomde leuk. (So far for het gezwets ;-))

* Je bikinilijn harsen is ook niet alles.

* Een buitenlandse meneer trok tijdens mijn treinreis per ongeluk aan de noodrem. Hij dacht dat het een soort van belletje om de conducteur te roepen was. Tenminste.. dat was het verhaal wat hij er van maakte ;-)). Ergens had hij wel gelijk want de conductrice kwam inderdaad en foeterde hem een beetje uit, dat ie dat maar niet meer moest doen, dat het hem de volgende keer 250 euro zou kosten en dat hij dat alleen maar in noodgevallen mocht gebruiken.
Héél erg extreme noodgevallen zelfs heb ik inmiddels geleerd, want wat ze letterlijk zei was: "You can only use this with an emergency... when you are dying!"

* De tip van de week: mocht je naar Parijs willen dan kan dat nu heel goedkoop. Wanneer je in juni een kaartje voor de Thalys koopt met een vertrekdatum in juli of augustus dan ben je voor € 20,00 uit en ook weer thuis! (Klik Foto)
Geen dank!! ;-))
Vergeet de tip vd week maar: de kaartjes zijn al vrijwel uitverkocht. :-(

*Oh ja, niet te vergeten natuurlijk: het 1e kampioenschap
(Jong Oranje 3 - Oekraine 0) is binnen, das een mooi voorteken ;-)

Verveling

Het komt niet vaak voor, eens in de paar maanden ofzo, maar als het er is dan is het er ook echt goed, verveel ik me werkelijk te pletter. Niet dat ik dan echt niks te doen heb, dat is er eigenlijk altijd wel. Alleen, zoals dat een echte originele officiële verveling betaamt, heb ik dan gewoon nergens zin in. Al het zinnige, alles wat ik normaal gesproken doe, alles wat ik eigenlijk zou moeten doen en vooral alles wat een ander voorstelt is verschrikkelijk blergh!

Wat ik meestal op die momenten uiteindelijk doe is één of ander webcam programma opzoeken, de webcam aan en dan komt het meestal wel goed. Daar zit echter één "klein" nadeel aan: voor je iemand tegen komt met wie je gewoon ff lekker, leuk en vooral normaal slap kan ouwehoeren moet je eerst 7300 gesprekken voorbij laten gaan van -meestal- mannen die vragen of je toe wil kijken terwijl zij zichzelf bevredigen, of jij jezelf wil bevredigen terwijl zij toekijken, die willen weten wat voor ondergoed je draagt, of en hoe je de boel geschoren hebt enz enz. Vanavond had ik zelfs geen zin om die moeite te doen voor dat ene leuke gesprek (en hoe ongeloofwaardig het ook klinkt: uiteindelijk is er altijd echt die ene waar ik wel dat leuke gesprek mee heb).
Buiten dat had ik al een erg leuk en langdurig gesprek gehad vanavond wat toch niet meer overtroffen kon gaan worden dus dan de 2e optie maar: een postje doen.

Ik had heb geen reet te vertellen dus het moest iets worden met een telefoon en een rood oor en dat er mannen zijn die net zo lang aan de telefoon kunnen hangen als vrouwen.
Zoekend naar een rood oor kwam ik Po tegen en God mag weten waarom maar ik heb Danny in Po geplakt en toen ik dat eenmaal gedaan had moest de rest natuurlijk ook.

Dankzij mijn verveling van vanavond mogen jullie nu genieten van deze ontzettende non-post en mijn gefreubel van vanavond :-D.


Trusten!

Rare jongens

Rare jongens daar bij BelCompany. Sta ik vanmiddag bij het filiaal op Beurs omdat ik toch wel graag die Poppy wilde hebben, alleen: ik ken het ding alleen van een plaatje op internet en voor ik hem koop wil ik hem toch graag even gezien hebben. Werkend gezien hebben.

Toen ik dat aan de verkoper vroeg kreeg ik als antwoord dat dat niet mogelijk was want dan kon hij 'm niet meer verkopen...

Eind van het verhaal: hij wilde hem niet werkend laten zien, ik wil hem niet kopen zonder gezien te hebben hoe hij werkt. Dan maar geen poppy.

En nou ben ik het beu

In den beginne rookten we nog op de afdeling, tot er iemand was die er last van had.

Geen probleem; wij rokers gingen op de gang staan, tot er iemand was die daar last van had.

Ook geen probleem; wij rokers gingen naar het rookhok, tot ook daar wat over te zeiken was.

We doen niet moeilijk; wij rokers staan nu in de parkeergarage. (wat uiteindelijk nog meevalt ;-))

En nog zijn er van die beroepszeikers die erover ouwehoeren.

Zo ook de CAN met aanhang, ze hebben 65.000 handtekeningen verzameld om een rookverbod in de horeca af te dwingen. Het moet en het zal verboden worden, terwijl bijvoorbeeld met een goed ventilatiesysteem (and I quote: "Metingen hebben uitgewezen dat horecamedewerkers per uur slechts een hoeveelheid rook inademen die gelijkwaardig is aan het zelf roken van 0,004 sigaretten. Dat is ongeveer 1/30ste sigaret per werkdag van acht uur. Onderzoeken wijzen uit dat de gezondheidsschade bij het roken van minder dan een stuk of vier sigaretten per dag minimaal of nihil is") ook alle problemen de wereld uit zijn. (voor zover die problemen er al werkelijk zijn want ik heb de niet rokers in mijn omgeving eigenlijk nog nooit horen klagen -correct me if I'm wrong)

Opzouten dus met die actie! Nu alleen nog ff via Cobus 70.000 rokers (en niet-rokers die niet zo krampachtig tegen zijn) bij elkaar zien te krijgen.

Cadeautje!

Vanmorgen stond ineens Henkiebabie naast mijn bureau met een tasje. "Cadeautje voor jou maar je hoeft het niet gelijk open te maken hoor" verstond ik nog net.. en weg was ie.

Nou moet je wel een vreselijke zelfbeheersing hebben om een cadeautje niet open te maken en buiten het feit dat ik dat niet heb als het om cadeautje's gaat zou ik ook wel vreselijk onbeleefd zijn als ik een cadeautje ingepakt op mijn bureau zou laten staan.

Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, toen ik heb open had gemaakt (ja echt... gemaakt, niet gescheurd! ;-)) bleek dat het de dvd-box van Ally McBeal was.
Alle seizoenen (5), alle afleveringen (30 dvd's). 5000 minuten van mijn meest favoriete serie aller tijden, de dansende baby, neurotische Ally, hilarische scenes op de unisex...
Ik moest mezelf inhouden om niet gillend en joelend over de afdeling te gaan rennen!! :-)

Mochten jullie me de komende herfst/winter of, als ik me niet zolang inhouden kan, gelijk de komende weken kwijt zijn... dan weten jullie bij deze vast wat ik aan het doen ben!

Ff denken... hoe ging de "Barry White Unisex Dance" ook alweer?? ;-)

Buikpijn

Al een hele tijd heb ik last van mijn buik, was al bij de dokter geweest maar die kon niets bijzonders ontdekken. "Kijk het een maand aan en als het dan nog niet over is dan kom je terug".

Eigenwijs als ik ben heb ik er iets langer dan een maand over gedaan om weer terug te gaan maar toen ik wel heel erg last kreeg heb ik toch maar een nieuwe afspraak gemaakt. Ik werd door mijn huisarts doorverwezen  naar de gynaecoloog waar ik afgelopen maandagmiddag om 14.00u terecht kon.

Om 14.30u stond ik weer buiten; ik had een inwendig onderzoek gehad, een echo en een papiertje in mijn handen met de hartslag van mijn ongeboren kind.

;-)

Feitje

Een compliment krijgen, niet alleen op een moment dat je het niet verwacht maar ook nog es van een persoon waarvan je het niet verwacht had maakt het nog leuker om 'm te krijgen.

Hand in Hand

Meestal zie je het gebeuren bij kleine kinderen, zonder te kijken pakken ze de hand van degene die naast ze loopt en de schrik is dan vaak groot als die hand niet van papa of mama blijkt te zijn.
Zaterdag overkwam het mij, voor het eerst in mijn volwassen carriere. Een echtpaar kwam vrijwel tegelijk met mij de Hema uit. Zowel de man als ik liepen gelijk door, de vrouw bleef nog even in de etalage kijken. Natuurlijk had de man niet door dat zijn vrouw was blijven hangen en dacht hij dat de vrouw die hij in zijn ooghoek zag de zijne was.

Zijn hand greep de mijne en zo liepen we een fractie van een seconde hand in hand. Tot hij -vrijwel tegelijkertijd- zijn vrouw hoorde lachen en de vreemde vrouw naast hem hoorde zeggen dat ze het best gezellig vond zo maar dat ze niet zeker was of zijn vrouw daar ook zo over dacht.
Nog nooit heeft iemand zo snel mijn hand weer losgelaten! :-D

Alweer een pareltje van Pearl

Ik was al eens eerder heel erg te spreken over de service van Pearl en, omdat ik mijn zonnebril nog wel eens misplaats, ben ik nadat ze me die vorige keer aan een nieuwe bril hebben geholpen teruggegaan voor nog een zonnebril.

Het moest er weer één op sterkte zijn, zonder metalen delen (jaja... op de scharniertjes na), zwart en groot. Zo één die je lekker makkelijk in je haar kan steken zonder dat je als je hem eruit halen wil 3 kwartier bezig bent om je haar uit die neusdingen te peuteren. Die hadden ze, alleen was het een zonnebril van Esprit en niet op sterkte dus. Dat was ook al geen probleem, er zouden glazen op sterkte ingezet worden.

Een paar dagen nadat ik de bril besteld had kon ik hem afhalen. De bril én bijbehorende koker. Die koker was echt wel nodig aangezien de bril groot is en dus bijna in geen enkele andere koker past.

Helaas verloor ik hem (de koker, niet de bril) vorig jaar in de trein onderweg naar Breda. In Breda en later nog in andere plaatsen heb ik elke opticien wel gehad maar.... geen koker.

In Oud-Beijerland vergat ik steeds bij de Pearle te vragen of ze die dingen misschien ook los verkochten. Tot vandaag that is.

Ik liep binnen en vertelde dat ik een koker voor bij mijn zonnebril zocht. Meneer Pearle wees naar het plankje met kokers. "Euhm.. nou" zei ik "eigenlijk ben ik op zoek naar de koker die erbij hoort want hij past verder haast nergens in".

"Wat voor bril is het?" vroeg meneer Pearle. Ik liet mijn bril zien en hij vroeg me even te wachten... misschien had hij er beneden nog wel 1 liggen.
Terwijl ik me aan de toonbank stond te bedenken dat dat met mijn geluk altijd waarschijnlijk wel niet het geval zou zijn kwam hij de trap alweer op. Met koker!

Toen ik vroeg wat de schade was kreeg ik als antwoord dat als ik de volgende keer weer mijn zonnebril bij hem kocht ik de koker zo mee mocht nemen.
Met de ervaring die ik inmiddels met Pearle heb was dat een makkelijke belofte en zo liep ik binnen 5 minuten mét de goeie koker, gratis en voor niks, weer naar buiten.

Managers :-(

Ik wist het al maar vandaag is het weer es bewezen. Wat een godvergeten aarslikkende starre kutmanagers hebben wij tegenwoordig rondlopen. Zo druk met het hele compliance-gebeuren wat op dit moment weer het stokpaardje is (benieuwd wat het motto volgend jaar weer zal zijn) dat ze totaal niet meer nadenken maar alleen in hun hoofd de regeltjes afgaan.
Komen ze iets tegen wat qua regeltje lijkt op iets wat er in die domme koppen zit gehersenspoeld dan bekijken ze niet de situatie maar gaan ze in de automatische piloot. Geen gevoel meer met het werk of met personeel.

Moet je je voorstellen.

Je werkt op één van de vele afdelingen binnen een bedrijf. Een groot bedrijf. Een heul groot bedrijf.
In al zijn of haar wijsheid heeft iemand besloten dat de faxen (er stonden er 3) op de verdieping waar ik zit moesten verdwijnen. We hebben nl tegenwoordig "virtual fax". Handig joh...
Klein nadeel is dat t alleen handig is bij het ontvangen van een fax. Of wanneer je iets wil faxen wat op je pc staat... heb je gewoon nog ouderwetse papieren stukken wordt het lastig. Tenzij iemand mij kan vertellen hoe ik een papieren stuk wat op de dag dat het ontvangen wordt voor 12-en op de fax moet staan in mijn pc geprakt krijg. (Nee, er staat ook geen scanner).

Kortom: Ik moet dus op zoek naar een fax. Op een andere verdieping.
Op zich ook geen punt. Ik moet ga toch met enige regelmaat naar het rookhok en dan kom ik voorbij de postkamer waar ze nog wél een fax hebben staan.
Een paar weken geleden ben ik daar voor het eerst naar binnengewandeld met de vraag of ik van "hun" fax gebruik mocht maken, aangezien ze bij ons allemaal waren verdwenen. Dat was geen probleem, sterker nog: het antwoord wat ik letterlijk van een collega daar kreeg was "Dat hoef je toch niet te vragen zeg! Gebruik hem maar wanneer je hem nodig hebt."
En dat doe ik dus ook nu.

Vandaag stond ik weer bij de fax, te wachten tot hij het rapport uit zou spugen toen ik ineens een grijze dakduif op me af zag stuiven.
"Wat doet u?!" zei de dakduif.
Ik keek nog es naar de fax, toen weer naar de dakduif en zei (drie keer raden )
"Euhm.. Faxen?!?"
Dakduif keek mij fronsend aan "En wie bent u dan wel niet? En waar komt u vandaan?"

Ik kreeg de neiging om te zeggen dat ik langs het gebouw liep, de fax had zien staan en me bedacht dat ik nog een brief naar mijn tante in Zimbabwe in mijn zak had zitten. Dat ik me op datzelfde moment had bedacht dat faxen sneller ging dan per post versturen en dus door de achterdeur naar binnen was gelopen en mijn brief op de fax had gezet.
Dit alles zou echter niet erg geloofwaardig overkomen aangezien ons gebouw beter beveiligd is dan Fort Knox dus besloot ik maar mijn rang en compagnie op te geven.

Dakduif begon iets te koeren over dat dat toch allemaal niet zomaar kon. Dat hij de baas daar was en dat zijn medewerkers nou wel konden zeggen dat ik zijn fax (Krijgt hij thuis de rekening voor dat ding?) mocht gebruiken maar dat de fax zijn verantwoording was! Die fax was van *naam bedrijf*. Daar mocht niet zomaar gebruik van gemaakt worden.

"Zomaar gebruik van gemaakt worden....."
Ik ben braaf geweest, kon me nog net inhouden.. Heb alleen nog gezegd dat ik daar niet voor mijn lol stond te faxen maar dat ik het in de toekomst wel bij een collegialere afdeling zou doen en heb de lul gelaten voor wat ie was.

Het is dat ik laat was en geen tijd meer had want ik was zo pissed dat ik eigenlijk nog terug wilde gaan om de dakduif te vertellen wat ik van hem en zijn gedrag vind.

Misschien morgen toch alsnog maar ff doen.

Grey's Anatomy

Godsamme... waarom word ik nooit zo "begroet" als ik in de kroeg zit?!

Noot vd auteur:
Deze post is een soort van het soort van "je had erbij moeten zijn".
Makes sense, doesn't it?

:-D

Zo wil ik er wel meer hebben

Later...

Later als ik groot ben

kan ik mijn panty langer dan 1 dag aan!

Ps Heren: als jullie denken dat dat niet te moeilijk kan zijn, jullie kunnen het vanaf nu uitproberen met jullie eigen panty's. Probeer het es zou ik zeggen.
(Enne: be a sport, kom op met die foto's )

Lekker zeg

Blind Spot

Nou, euhmm. Het ging dus ongeveer zo:

Ik was dus gisteren op zoek naar die zwarte pumps en die vond ik niet maar ik kwam wel een paar espadrilles tegen. Niks bijzonders maar altijd lekker 's-zomers en niet duur... dus zonde om ze niet gelijk mee te nemen.
Onderweg naar huis kwam ik nog een ander paar zomerschoenen tegen. Wit met bruin, open teen, sleehak. Leuk! Betaalbaar. Hebben!!

Thuisgekomen heb ik de espadrilles op zolder gelegd (de kans dat ik ze binnenkort aan kan is toch niet zo heel erg groot dus liggen ze daar voorlopig prima) en de andere schoenen in de kast. Verder niet meer aan gedacht.

Vandaag weer op zoek naar die pumps. In één winkel in Rotterdam vond ik ze. Verschillende merken zelfs! Maar helaas, de één had last van toe-cleavage (hate that!), de ander had eigenlijk een net té hoge hak om er mee naar de zaak te gaan (met name omdat je tegenwoordig cross-country over CS moet), het andere paar hadden ze niet meer in mijn maat en het laatste paar nog wel in het wit maar niet meer in zwart. Bijna ging ik wéér volkomen gedesillusioneerd naar huis maar onderweg naar buiten zag ik ze staan.
Dé laarzen waar ik weken geleden ook al kwijlend naar had staan kijken. Toen was ik nog "sterk" genoeg om het principe: "Heb je ze nodig?!" erop los te laten. Vandaag na het pump-debacle niet meer.
Dus ik heb gevraagd of ik ze kon passen. In de hoop dat ze niet lekker zouden zitten... dan is je probleem nl gelijk opgelost en hoef je er verder niet meer over na te denken.
Ik hoef natuurlijk niet meer te vertellen dat dat ijdele hoop was. De laarzen waren al mooi, nog mooier toen ik ze eenmaal aanhad... én daar bovenop zaten ze ook nog es prima.

Aangekomen op Zuidplein hadden we net de bus gemist en het was best fris, dus in plaats van 20 minuten bij de bushalte te gaan staan verkleumen konden we beter ff een beetje over Zuidplein wandelen. Je weet tenslotte nooit waar je die pump wél zal gaan vinden.
Niet bij van Haren in ieder geval maar daar hadden ze wel een andere leuke schoen.
Zwart, sleehak, enkelbandje, ronde neus. Niet duur... en ik moet toch echt een zwarte schoen hebben! (het klinkt misschien onvoorstelbaar voor de mensen die mij kennen maar ik heb écht geen paar zwarte schoenen -dit even ter mijn verdediging).

Thuisgekomen besloot ik nog 1 poging te doen om die zwarte pump te vinden, in de schoenenzaak die gisterenmiddag niet open was. Demi bleef bij Danny thuis en ik vloog ff snel op de fiets heen en weer. Zowaar hadden ze ook daar 1 paar zwarte pumps maar helaas... ze zaten niet lekker dus het ging over. Terwijl ik mijn eigen laarzen alweer aan het aantrekken keek ik nog even de winkel rond en zag dat ene paar zwarte schoenen. Of eigenlijk zag ik twee paar wat ik wel erg mooi vond. Het ene paar was slechts bestemd om te zitten en -godzijdank denk ik achteraf- zaten niet lekker. Het andere paar was geweldig... én zwart!

En ik zweer het, ik was alweer helemaal vergeten dat ik dat zwarte paar net bij van Haren had meegenomen en ik was ook vergeten dat ik dat witte paar gisteren al meegenomen had...
Vandaar -> Blind Spot.

Thuisgekomen terwijl ik met Danny stond te kletsen realiseerde ik me pas dat ik in de afgelopen twee dagen 5 paar schoenen had gekocht....

Pump

Beste dames en heren schoenenfabrikanten,

Even voor de duidelijkheid:

Een pump is een pump. Een pump is basis.
Een pump moet niet aan mode onderhevig zijn, daar moet je gewoon afblijven.
Geen franjes, geen glimmertjes, geen drukkertjes, geen gespen of wat dan ook.
Goeie hak, goeie neus en verder geen gezeik.

Verder moet ze in iedere schoenenwinkel verkrijgbaar zijn.

Is dat nou zo godvergeten moeilijk?!

Madd

Heb je 't nodig?!

Dat is de vraag die ik mezelf meestal stel als ik weer es iets leuks zie. Is het antwoord: "Nee, ik wil het gewoon graag hebben" dan koop ik het niet. Die methode werkt prima.

Meestal.

Vandaag niet dus....

Maar ik ben er wel blij mee en das ook wat waard!
(Toch?? )

Uit!

Het blijft raar: iedere dag sta je met dezelfde kop met haar op en toch blijft 't de ene keer beter zitten dan de andere keer.

Anyway, dat doet er verder niet toe (Met name niet omdat het vanavond wél goed zit natuurlijk ). Wat ik zeggen wou was: alhoewel mijn moeder het maar "apart" vind dat ik op stap ga met Huey van Mrs. Spongebob terwijl Mrs. S. zelf niet meegaat is dat wel wat ik vanavond ga doen.

Nu maar hopen dat ik vanavond wél de goeie schoenen heb gekozen

Ik wens jullie dus alvast een prettige avond en dan ga ik die zo ook hebben

Roeping misgelopen?!

Werd ik begin vorig jaar al door Minispace benoemd tot Mininster van Financiën, vandaag ontving ik op de zaak een brief van een klant die schijnbaar ook al van mening is dat ik mijn roeping ben misgelopen.

Dé Zak

Mannen. Je vind ze in alle soorten en maten. Zo is er de man
waar je gelijk bij de eerste ontmoeting als een blok voor valt
natuurlijk ook de man die je vanaf het allereerste moment
afstoot. Je hebt de vrouwelijke man, en de mannelijke man.
Er zijn mannen waar je uuuuren mee kan chit-chatten en
mannen waar je na 5 minuten al mee uitgepraat bent.
De sexueel aantrekkelijke man en ook de man die vooral
zichzelf sexueel aantrekkelijk vindt. (je kent ze misschien
wel, van die mannen die als ze uitgaan langer de tijd nodig
hebben om zich op te tutten dan jij).
De sympathieke man en de klootzak.
Allemaal verschillende types, allemaal herkenbaar.
Denk je.

En zo dacht ook een vriendin van me.

Tot het moment dat haar intuïtie haar in de steek liet en bleek degene van wie ze dacht dat ie de sympatieke was, de man van wie ze hield, de Klootzak te zijn.
De reden dat zij (en ook de mensen om haar heen) het niet gelijk -zoals normaal gesproken- doorhad is dat de ware klootzak zijn aard bijzonder goed weet te verbergen. Hij speelt spelletjes, met alles en iedereen. Knijpt de katjes in het donker. Alles wat hij doet waarvan een ander zou kunnen zeggen dat het niet door de beugel kan doet hij in het geniep. En niemand komt er dus achter, tot het te laat is.

Dit krijgt hij met name voor elkaar door zogenaamd vrienden te maken. Vrienden die nooit lang blijven hangen. Niemand die hem dus ooit echt leert kennen. Hij verwisselt vaker van vrienden/vriendinnen dan van ondergoed. Dit komt omdat hij niet in vriendschap gelooft. Logisch ook wel als je incapabel bent om te houden van iemand anders dan jezelf.
Hij zoekt vrienden en vriendinnen uit op basis van handigheid. Zijn motto is dan ook "Vrienden zijn niets meer dan mensen die je in de toekomst kunt gebruiken". Dit motto gaat overal op, in de zakelijke-, prive- maar bovenal in de relationele sfeer.

Zij is erachter gekomen, net zoals de mensen om haar heen en is er godzijdank overheen. Heeft nu een nieuwe relatie met een man die net zoals wij allemaal zo nu en dan ook een klootzak is, alleen deze weet dat van zichzelf en komt daar dan ook gewoon voor uit.

Hij blijft alleen achter maar heeft het geeneens gemerkt. Te druk met van zichzelf houden en bezig met het verzamelen van nieuwe "vrienden". Wat hij alleen niet door schijnt te hebben is dat er een moment komt dat ook dit spelletje uitgespeeld is.
Dan zijn er er geen nieuwe mensen meer over om te leren kennen want iedereen kent hem en zijn reputatie dan al.
Het moment dat hij, oud, alleen en bovenal eenzaam overblijft.

Dat is het moment dat de klootzak in mij boven komt drijven en die zal dan, achteroverleunend in haar schommelstoel, gaan zitten genieten van het uitzicht....

Bills bills bills

Klein of groot, ik word stapellierend gek van die dingen!!!

Apart wel trouwens, als je bij Google zoekt op bills krijg je als 1e allemaal afbeeldingen met stapels geld... en die zie ik nou nooit op de deurmat liggen als ik thuiskom.

Ja...Ik wil!!

Msn-Oma

Mijn moeder heeft niks met pc's. Ze heeft er niks mee omdat ze ze niet snapt en aangezien ze te eigenwijs is om het te leren (of denkt dat ze het nooit zal leren) weigert ze om te luisteren als wie dan ook iets aan haar uitleggen wil en dat is jammer. Zeker als je hele familie in Engeland woont.

Maar nu heeft ze het helemaal ontdekt. Niet dat ze nu iets met de pc zelf doet maar nadat opa hier een keer zag dat ik met mijn nicht uit Engeland zat te cammen heeft hij ook een webcam gekocht ("Leuk voor je moeder").
En als de cam aanstaat hoef je niet te tiepen of wat dan ook want dan kun je gewoon kijken en praten en als er iets is wat mijn moeder erg goed kan dan is het wel praten!

Nou was er 1 probleem, ik had maar een simpel cammetje en daar zat geen microfoon in, dat was natuurlijk niet zo leuk. Niet dat t voor opa uitmaakte want die tiept wel maar oma vond het minder.
Dus kwamen ze vanmorgen hier met een nieuwe cam voor mij aanzetten. Mét microfoon natuurlijk deze keer. Mocht ik dus geen antwoord geven op msn... dan weten jullie wat ik aan het doen ben: chatten met oma.

Spiegeltje spiegeltje...

Allemaal wel leuk en aardig hoor dat ouder worden.... maar ik begin het steeds minder leuk te vinden om 's-morgensvroeg tegen dat verfrommelde hoofd aan te moeten kijken.

Lang leve de avonden!

4 Non Blondes

Vanmorgen in het rookhok stonden 4 van die 18-jarige kipjes oeverloos te tetteren. Het ging nergens over maar aangezien ik alleen was luisterde ik automatisch mee. Het gesprek was niet echt de moeite waard, het ging over je verslapen en jezelf een schaap vinden (don't ask! ).

Anyway: op een gegeven moment maakt 1 van de 4 brunettes de meest stomme opmerking die ik in mijn hele leven gehoord heb.

"HA!" dacht ik nog "Dat wordt een leuk postje! Wat nou domme blondjes?! Bij deze is bewezen dat brunettes nog veel erger dommer zijn!
Vanavond gelijk posten die opmerking en dan zal de wereld voor eens en altijd weten dat het niet de blondjes zijn die die titel verdienen."

Maar helaas. Ik weet de clou niet meer. Binnen 12 uur ben ik totaal vergeten wat het verhaal was én wat nou die vreselijk stomme opmerking was.

Dus ik hou maar gewoon mijn mond dicht en ga vanavond mijn haar verven denk ik.
Bruin...

Auwauwauwauwauw!

Op je 11e is het niet minder pijnlijk maar in ieder geval nog een soort van spannend.

Op je 38e is er van dat spannende gevoel weinig meer en groeien doen ze vast niet meer maar tis nog wel net zo pijnlijk.

Weg ermee

Tina

Jarenlang heeft ze bij mijn ouders op de overloop gehangen en ineens was ze weg. Navraag leerde dat mijn pa haar in de vuilnisbak heeft gegooid.

Het lullige is dat mijn ouders eigenlijk nooit zomaar iets weggooien, altijd vragen ze wel eerst aan mij of ik interesse heb. Schijnbaar was mijn pa echter in dit geval zo overtuigd dat ik haar niet hebben wilde dat ie verder niet heeft geinformeerd.. en laat "Tina" nou net diegene zijn die ik wél verschrikkelijk graag had willen hebben ;-(

Dus mocht iemand nog ergens een Tina op de zolder hebben liggen: Ik hou me aanbevolen! (en anders blijf ik gewoon verder zoeken op rommelmarkten en marktplaats etc.)

PS: Ja, ik weet dat ze "fout" is

Mexx!

I Won!

De dobbelsteen staat ook nog voor een glas of wat. Maar dat terzijde.

Hekel aan

Net de wasmachine aanzetten en dan nog 1 sok (o.i.d.) onder een bed vandaan plukken

Verveeld

Ik verveel me niet vaak, eigenlijk vrijwel nooit.

En na vanavond ben ik erachter dat dat maar goed is ook.

Er zou geen klote van me terecht komen....

(Ik leg de schuld trouwens bij Hanneke... die heeft me hiertoe aangezet! ))

Self-service

Ik kan het prima zelf hoor, daar niet van
maar net zoals met zoveel andere dingen
is het wel es lekker als een ander
het "zware" werk voor je doet.

Dit is trnws geen contactadvertentie en (al dan niet ranzige) aanbiedingen
n.a.v. deze post worden dan ook niet op prijs gesteld!

Auch!

Geen id waarom ik er toch weer instonk, ik zou toch inmiddels beter moeten weten.
Zeker na de laatste keer toen ik ze droeg naar een "Back to the 80's" party in Alcazar.

Je (voor de dames en die enkele heer onder ons die ze ook draagt ) kent ze vast wel
(ja Jen... ik weet het: jij niet ), van die hakken die eigenlijk nét iets te hoog zijn voor je zodat je een beetje voorover helt en je volle gewicht de hele dag gedragen wordt door de bal van je voet.
In het begin lijkt het nog te gaan, alhoewel je heus wel voelt dat ze "best wel hoog" zijn. Maar goed, de schoen/laars is mooi, je wilt je niet laten kennen en -alhoewel je inderdaad beter weet- denk je op dat moment nog dat het heus wel mee zal vallen.

Naarmate de dag (of erger nog: de avond) vordert begint langzaam de onderkant van je voet gevoelloos te worden, dan begint je wreef enigzins beurs aan te voelen dit gaat zo door tot het lijkt alsof je op 2 gebroken voeten door het leven aan het strompelen bent. Als je ergens stil moet staan klamp je je vast aan alles wat er in je buurt is en het liefst zou je de gewraakte laarzen in een hoek de vuilnisbak gooien om de rest van de dag op je sokken door te brengen.
Thuisgekomen besluit dat je die laarzen nooit, nooit, nooit, NOOIT meer aan zal doen.

En dat doe je dan ook niet.

Tot je weer een jaar verder bent... en denkt dat t allemaal wel mee zal vallen, dat het in je herinnering waarschijnlijk erger lijkt dan het in werkelijkheid was. Dan doe je ze toch weer aan en zoals te verwachten was zit je jezelf 's-avonds (op kousenvoeten) weer te vervloeken.

Vrouwen... ik zal ze wel nooit begrijpen .

Smeren

Of ik denk dat het werkelijk werkt?!

Neuh, dat niet.

Maar al die trutdingetjes zoals een dag/nacht creme, een maskertje, nagellak etc geven je wel
een lekker gevoel en en dan werkt het dus toch

Weet je D. .....

Als ik 's-nachts in mijn eentje over straat loop, kom ik altijd nog liever 80 honden dan 5 "mannetjesmensen" tegen....

Over vallen en weer opstaan

Het is heus niet dat ik om nog meer aandacht verlegen zat.

Ik bedoel, als je bij de Lidl precies bij de kassa's op je plaat gaat dan heb je heus al genoeg aandacht getrokken.

Even een zijsprongetje:
En weet je wat het ergste is?! Het ergste is dat ik, net zoals de meeste volwassenen,
niet vallen kan.

Heb je wel es een kind zien vallen? Dat gaat heel natuurlijk. Ze komen aangerend,
glijden uit over het water wat één of andere truthola op de tegels van de Lidlvloer
heeft laten druppen en voor dat jij hebt gezien dat ze gevallen zijn staan ze alweer
overend en zijn weer 7 meter verder gerend.

Ik niet natuurlijk. Ik voelde mezelf gaan glijden en glijden en glijden (alsof ik een uur bezig ben geweest met vallen). Toen ik dan uiteindelijk de vloer raakte, lag ik niet een beetje charmant over de vloer gedrapeerd maar zat ik. Op handen en knieen, alsof ik
eens flink op z'n hondjes genomen wilde worden.
(En nou wil ik dat misschien heus wel es maar dan toch zeker niet midden in een supermarkt.)
Op de grond dus. Bij de Lidl. Tussen de rijen voor (voor??) de kassa's.
Je voelt alle ogen in je reet prikken dus probeer je zo snel mogelijk weer overend te krabbelen wat natuurlijk niet meevalt met dat water op de grond.

Maar goed, ik ben overeind gekomen en schoot zo gauw ik kon de rij weer in.

Er was nl een reden dat ik liep te sprinten. Ik had mijn boodschappen al op de band
liggen en bedacht me dat ik nog filet americain had willen meenemen.
Aangezien mijn voorganger voor 3 weken boodschappen op de band had liggen had ik
tijd zat om nog even snel de winkel in te rennen en die filet te pakken.

Tot zover het zijsprongetje.

Zoals ik al zei, ik zat er dus niet echt op te wachten om nog meer op te vallen en stond wat naar mijn boodschappen op de band te staren tot ik aan de beurt was.
Maar dat verder onopvallend door de Lidl heengaan kon ik wel op mijn buik schrijven.

De boodschappen werden gescand en dat ging allemaal prima. Totdat de cassiere bij de filet kwam. De filet was nl. in de aanbieding en dat stond wél op de verpakking maar niet in de kassa.
De kassa scande de normale prijs. "Hee" zei de cassiere "dat gaat niet goed. Nog es proberen". Ze drukte op "C" en op "groep" en op "enter" maar wat er ook gebeurde, de goeie prijs kwam niet op de kassa. De rij achter me werd langer. Mensen begonnen ongeduldig te schuifelen.

De bedrijfsleider werd geroepen. "Je moet eerst corrigeren, dan scannen, C , dan groep, dan ja en dan de goeie prijs" zei de hij. Het eerste deel lukte bijna, (ze vergat alleen de correctie) maar de goeie prijs uitrekenen werd lastig.
"30% korting op € 1,49 is ... euh... euh???"
Om haar uit haar lijden te verlossen heb ik haar maar verteld dat het € 1,05 moest zijn.

Eén keer de lagere prijs op de kassa.

Ik hoorde zowel haar als de rest van de rij zuchten van opluchting dat dit obstakel
nu uit de weggeruimd was.

Helaas was er nog een bakje filet. En dat ging weer fout. Hogere prijs op de bon.
Je zag haar denken "hee.. nou doet ie het weer verkeerd, nog maar es proberen dan."
Wat niet slim was want toen stond weer een keer de hogere prijs op de bon.

"Meneer de bedrijfsleider, zal ik maar iemand bij laten draaien?" begon de cassiere
"Het gaat nog steeds niet goed hier hoor!"

Ik deed nog een poging om haar op weg te helpen "C, groep,ja, € 1,05" maar de inmiddels bloednerveuze en enigzins verhitte dame begon wild allerlei toetsen op de kassa in te drukken.
"Het gaat niet goed hoor!" gilde ze uit.
De bedrijfsleider kwam er zelf maar bij staan. "Eerst correctie" (hogere prijs in de
min op de bon). Dan C, groep, ja, € 1,05" Pats! Daar stond wéér € 1,05 op de bon.

Inmiddels stond mijn filet-americain-in-de aanbieding voor € 5,10 op de bon, ipv de
€ 2,10 die ik verwacht had. Mooie aanbieding!

Ik probeerde de cassiere nog te vertellen dat het niet helemaal goed gegaan was
maar dat maakte ik haar niet niet meer wijs. "Ja hoor! Wacht maar tot de bon er
helemaal uit is, dan is alles verrekend".

Het leek mij het meest verstandig daar maar even niets meer tegenin te brengen aangezien de rij achter mij inmiddels was opgelopen tot een file die op vrijdagavond
voor de maastunnel niet zou misstaan.

Ik heb betaald en zonder verder nog naar de bon te kijken ben ik naar de bedrijfsleider gestapt. "Het is nog niet helemaal goed gegaan".

Hij wierp 1 blik op de bon en zei "Ik zie het. Je krijgt nog € 1,50"

"Nou nee" zei ik (oh god.... daar gaan we weer!) "Ik krijg nog drie euro".

"Nee nee!! € 1,50!"

"Drie euro!"

Zuchtend pakte hij een pen. Om de plussen en minnen tegen elkaar weg te strepen en het huisvrouwtje (ik dus) te laten zien dat hij gelijk had. Maar na 1 plus en min was hij uitgestreept en bleek het huisvrouwtje gelijk te hebben en kreeg ik 3 euro terug.

Ik denk dat ik voorlopig maar ff niet meer naar de Lidl ga......

Het zit er weer op

Na een week van: oud&nieuw vieren, uitslapen, luieren, pas laat aankleden,
alledrie de kids thuis hebben, niks moeten, beetje in huis en in de tuin rommelen,
naar de bioscoop gaan, met die en gene bijkletsen, gezellig met Dylan over het
dorp, toch nog (teveel) appelbeignets van de buuf eten, vriendjes die blijven slapen
en toch weer niet omdat de heren ruzie hebben gekregen, Demi die zonder luier loopt
en dus wel es een "ongelukje" heeft, kortom: een week vakantie.... gaat morgen
het normale* leven weer beginnen en ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niet echt
overloop van enthousiastme!

* Voor zover er hier ooit iets normaal gaat

Help! Iemand?

Aangezien jullie altijd overal wel een antwoord of commentaar op hebben los dit maar eens even op voor me.

Mijn afbeeldingen zijn dus "weg". Niet letterlijk weg, want ze staan er nog wel maar bij sommige mensen en dus ook bij mij zijn ze het merendeel van de tijd niet meer zichtbaar.

Het ligt niet aan de host waar mijn foto's staan, want dan zou iedereen er last van hebben. Daarnaast doet ook de weatherpixie het meer niet dan wel en die afbeelding staat geeneens bij photobucket.

Wanneer ik met mijn rechtermuisknop bij een foto ga staan en "afbeelding weergeven" kies komen ze weer boven water.
De ene keer zijn ze wel zichtbaar, de andere keer niet.

Mijn linkjes doen het soms niet en als ze het doen doen ze het tot het linkje van Phoenix. Alles daarna krijg ik sowieso niet meer te zien.

Op Demi's log heb ik nergens last van. Op geen enkel ander log dan het mijne heb ik er trouwens last van. Conclusie: het ligt ook niet aan mijn pc want dan zou ik er overal last van hebben.

Wat het niet is weet ik dus wel maar wat het wel is?????

Wie helpt?!

[Update]11.19u

Opgelost!
(Topic gesloten )

Bijzondere dag

Niet zo slim

Afscheid nemen bestaat wel!

Eind vorig jaar: 1 collega
Maart: 1 collega
Begin december: 1 collega
20 december: 1 oud-teamleider
21 december: De Snor
29 december: 1 collega
2 januari: 1 collega
1 maart: 1 collega

Afscheid nemen bestaat niet?!
My ass. Het bestaat!

En ik vind er persoonlijk geen pest aan!

YESSSS!!!

Zeventien fout "maar"! Ik haal ff opgelucht adem

Dictee

Het is best weer lastig.

(Ik moet gewoon maar niet meer gaan teruglezen denk ik.)

Heus

Morgen heb ik spijt.
Nou ja.. straks heb ik spijt.

Maar nu nog ff niet

Trusten!

(Ps:Sorry neel )

Feestje

Vanavond Bling Bling Party Komen ze toch weer mooi van pas!

Later!

Just Wondering

Als ik nou de mensen die ik een kerstkaart stuur afzet tegen de mensen die ik uitnodig op mijn verjaardag...

Verstuur ik dan teveel kerstkaarten
of nodig ik te weinig mensen uit op mijn verjaardag?

Ongemakkelijk

Vanmiddag op de zaak bij het koffieapparaat, een man staat te tappen.
Ik wacht tot ik aan de beurt ben.

Terwijl hij nog midden in zijn tapbeurt zit draait de man zich om en logischerwijs
kijken we elkaar dus recht in het gezicht aan.
Zonder verder wat te zeggen neemt hij me van onder tot boven op.
En van boven tot onder.
En weer van onder tot boven.

Tot ik me vreselijk ongemakkelijk voel en bedenk dat ik maar iets moet zeggen om
van dat achterlijke gestaar af te komen.
En wat was het meest bijdehandte wat ik kon bedenken? "Hoi".
"Hoi"......
Nou niet echt bepaald een vrouw-van-de-wereld en al helemaal geen
Madd-die-altijd-wel-een-antwoord-heeft reactie

Tot op dit moment weet ik nog steeds niet waarom ik in godesnaam zoiets
belachelijks, nietszeggends als "Hoi" zei.
Waarschijnlijk omdat "Hee lul, vind je dat niet een beetje onbeschoft wat je
staat te doen" op dat moment niet in me opkwam.

Maar wat me eigenlijk nog het meeste irriteert is dat hij er zomaar met een paar
blikken voor kon zorgen dat ik me zo ongemakkelijk voelde.

Misschien toch es wat aan mijn zelfvertrouwen en, als ik dan toch bezig ben,
assertiviteit gaan doen

Mislukte Post

Ik was op zoek naar een bepaalde foto van Kiks omdat ze hier vanavond was en het was
erg gezellig. Kortom het moest een nietszeggend postje worden in de zin van "Bedankt Kiks... het was gezellig" en dan een leuk plaatje van haar erbij.

Alleen kon ik die bewuste foto nergens meer vinden en dus wordt het nu alsnog een nietszeggende post maar dan met een ander plaatje erbij. Niet van Kiks, wel van mij.

Waarom deze foto? Ik was vergeten dat ie er was, zelfs vergeten dat ie ooit genomen
is maar toen ik hem zag herinnerde ik me ineens de avond weer en het moment dat ik
een "ietwat" vreemd aan het doen was maar wel lol had. Daarom dus.

Gewoon een vreemde foto, van mij. In een vreemde houding. Zomaar.

Oh ja.. Bedankt Kiks! Het was gezellig )

Toiletperikelen

Al een tijdje sta je te wiebelen en "af te knijpen" maar je bent te belabberd om te gaan. Tot het moment dat je het echt niet meer redt. Zélfs geen 10 seconden meer... en je weet het. Dus begin je in de keuken al je knoop los te maken, in de huiskamer je rits. In de gang laat je je broek zakken.

Je rukt de wc deur open, vliegt naar binnen. "Godzijdank" denk je. Ik heb het gehaald. Zonder verder nog te kijken of na te denken plof je op de wc neer.

En dan pas realiseer je je dat er iets is gebeurd wat je in dit huis nog nooit
eerder hebt meegemaakt:

één of andere eikel(m/v) heeft het deksel dichtgedaan!

Opruiming

Raar, in 1 weekend ineens je halve verleden tegen te komen.

Ik had eindelijk DE kast gevonden en ik had hem niet alleen gevonden, ik kon hem nog
kopen ook. En als er iets is waar ik een blij mens van wordt is het wel als ik weer eens iets leuks voor mijn huis heb kunnen scoren. Het feit dat ik er lang naar heb moeten zoeken en het voor een (in mijn ogen) leuke prijs heb kunnen kopen maakt het allemaal
nog leuker.
(Mijn droom voor later als ik groot ben? Een huis met een heeeele grote schuur erbij en dan -oude- meubels her en der kopen, ze weer opknappen om ze daarna -als ik er afstand van kan doen- weer te verkopen. Maar goed, das weer een heel ander verhaal).

In ieder geval: De nieuwe kast kwam er en dus moest het dressoir leeggehaald worden.
In het dressoir, zo klein als het eigenlijk maar was, had ik op één of andere manier 20 jaar van mijn leven weten te stoppen. (Inderdaad: ik ben een slechte weggooier )
Het allereerste cadeautje wat ik van Marc kreeg op de dag dat we verkering kregen,
mijn trouwring, melktandjes van de jongens, tekeningen van Danny, de zilveren
bijtring van Dylan, nota's van spullen die ik allang niet meer heb, een map met alle papieren van mijn scheiding, vreselijk foute maar o zo lieve cadeautjes die de kinderen voor me hebben meegenomen van een vakantie met hun vader, mijn allereerste
gekopieerde cd en natuurlijk foto's, bergen foto's.
En jezus, ik zag er verdomd goed uit in 1998... Had ik dat toen maar gezien/geweten,
dan had ik er vast meer van genoten .

Anyway: voor ik nou weer teveel afdwaal, die foto's kwamen goed van pas, ik moest toch
dit weekend op zoek naar oude foto's die genomen zijn op de zaak of op uitjes met collega's.
Ik heb het al eens eerder gezegd hier volgens mij: hij gaat ermee stoppen. Met de VUT. De Snor is er over een paar weken niet meer. Vorig jaar om deze tijd vond ik het al niks dat hij er nog maar een jaar zou zijn. Inmiddels zijn het nog maar 4 weken en ik vind het verschrikkelijk.

Waarom ik het zo verschrikkelijk vind? Ik weet het niet. Die man heeft gewoon wat.
Als 18-jarig meisje kwam ik zijn afdeling op.
Hij dacht dat ik het nog geen 4 weken zou volhouden maar 20 jaar later ben ik er nog steeds en ik ben dus eigenlijk met hem opgegroeid. Van jong, onschuldig en lief meisje naar.. euhm. Nou ja: tot wat ik nu ben. (die invulling laat ik maar aan anderen over ).

Ik zou willen dat ik hier precies met woorden kon omschrijven wat het is wat mij aan
hem bindt (en ik ben er het afgelopen jaar achter gekomen dat v.v. is) maar ik kan het
niet. Het zijn die kleine dingetjes die hem maken wat hij is, voorvallen en voorvalletjes uit de afgelopen 20 jaar. Het zijn van die "je had erbij moeten zijn" verhalen.
De manier waarop hij over zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen praat. Over zijn "stiefzoon" en de andere mensen die hem na aan het hart liggen. Wat hij over heeft
voor anderen. Het is niet met woorden uit te leggen omdat het puur gevoelsmatig is.
De beste omschrijving is denk ik dat hij me doet denken aan mijn vader en dat zou
genoeg moeten zeggen.

En ik moet hem gaan missen over 4 weken en ik zal hem gaan missen... veel langer dan 4 weken.

(Het viel me pas op toen ik de foto's aan het uitzoeken was.. op één of andere manier eindig ik ook altijd bij hem in de buurt )

Sentimentele Trut

Vandaag gehoord dat vrienden van me, die na een huwelijk van bijna 20 jaar uit elkaar gegaan zijn, na bijna een jaar apart weer samen zijn.

En daar word ik nou een blij mens van!

(jajaja... ik stond dus met de tranen in mijn ogen midden in het dorp toen ik het hoorde. Vandaar: "Sentimentele Trut" )

Kijk....

Alice

Op tv zie ik ze altijd prachtig opgemaakt uit bed stappen maar als ik vergeten ben te belabberd ben geweest om het eraf te halen lijk ik meer op Alice Cooper.

Afwezig(er)

Het begint een goede gewoonte te worden rond deze tijd van het jaar.

Kortom, ik ben de komende weken weer full-time aan het werk. Mocht het dus weer es rustig zijn hier dan weten jullie deze keer in ieder geval wat de reden is .

Instinker

Ik ben geen snoeper. Nooit geweest ook. (Interessante info niet?! )

Anyway: geen snoeper dus. Het vreemde is alleen dat ik dingen die ik eigenlijk niet echt lekker vind er wél vaak erg lekker uit vind zien of vind ruiken (Bonbon's, gebak en taart, ijs, cappucino enz.) en dan ga ik soms toch voor gaas.

Vandaag was ook zo'n dag. Beneden bij Zuidplein staat rond deze tijd van het jaar de welbekende oliebollenkraam. Aangezien Demi en ik net de bus hadden gemist, liepen we een rondje en natuurlijk kwamen we ook langs die kraam.

Oliebollen, appelflappen, aarbeienbollen, ananasbollen, slagroombollen en weet ik veel wat voor bollen nog meer lagen ons aan te grijzen. Natuurlijk zag Demi zo'n bol wel zitten en dan met name de slagroombol.
Zij kreeg dus een slagroombol (waar ze ook alleen de slagroom heeft uitgegeten en toen hoefde ze natuurlijk niet meer ) en tegen beter weten in nam ik een appelflapperige beignet (vage omschrijving maar zo dekt het nog het meest de lading).

Stom van me. Zoals ik eigenlijk van te voren al wist leek het ding niet alleen qua vorm maar ook qua smaak in de verste verte niet op de enige echte perfecte beignet en ben ik er, inmiddels heel wat uren later, nog misselijk van.

Voorlopig ben ik wel weer genezen.

Goody 2

De mensen die mij kennen weten dat ik best wel wat schoenen heb (sommigen zouden het een tic noemen ), die weten ook dat ik van z'n lang zal ze leven geen schoenen los in een kast zou bewaren. Elk paar schoenen of laarzen heeft zijn eigen doos, en aan de doos kan ik zien welk paar erin zit.

Kortom: ik ben een meut. Boodschappen moeten op een bepaalde manier in het karretje, niet op de lopende band gekwakt worden maar logisch neergelegd, spullen in huis moeten op een bepaalde manier staan/liggen, kleding in de kast idem dito. Om één of andere reden moet er logica inzitten. (Let wel: Mijn logica natuurlijk ).

Anyway: nu (jajaja.. ik weet het, ik ben heel erg) zit er op de doos een label met een omschrijving van het paar wat erin zit maar eigenlijk was ik al heel lang van plan om op elke doos een foto van het desbetreffende paar te plakken. Overbodig, want zoals ik al zei, ik weet precies welk paar erin zit maar ach: het staat wel leuk Tot nu toe had ik alleen nooit de zin/tijd om dit ook echt es een keer te gaan doen. Tot van de week, toen heb ik een beginnetje gemaakt.

Alleen maar een beginnetje omdat ik het na de 35e keer beu was die schoenen uit de doos te halen, foto te maken en weer terug in de doos te doen.

Waarom deze post?

Ach... zomaar. Ten 1e moet je op zo'n log toch wat te ouwehoeren hebben, ten 2e had ik nu toch de foto's en ten 3e om aan het eendje te laten zien dat dan misschien niet alle maar toch wel heel wat vrouwen een schoenenmanie hebben

PS: Nee, in "het echt" hebben ze geen naam

Verschrikkelijk!

Verschrikkelijk Lang, Verschrikkelijk Gelachen, Verschrikkelijk Veel -soorten- Drank, Verschrikkelijk Laat, Verschrikkelijk Leuke Barkeeper (en verschrikkelijk jong ook vooral ), Verschrikkelijk Lekker Broodje, Verschrikkelijke Muts die haast een vliegtuig mist , Verschrikkelijk Verslapen (nee niet 's-morgens maar om half 2 's-nachts toen ze nog even in R'dam wilden gaan stappen), Verschrikkelijk Veel Gelopen, Verschrikkelijk Leuk Geouwehoerd, Verschrikkelijk Mooi Toilet, Verschrikkelijk Verwend, Verschrikkelijk Onbeschoft (wie hangt r nou de telefoon op als ie iemand belt en een ander dan verwacht aan de telefoon krijgt?), Verschrikkelijk Lekker Gegeten, Verschrikkelijk Ge-soort-van-roddeld, Verschrikkelijk uit mijn bek stinken morgen, Verschrikkelijk Lekkere Piña Colada's. Verschrikkelijk Veel In 3 Dagen.

En nu alleen nog maar Verschrikkelijk Moe!

MIJN!

De heren alle2 bij hun vader, de jongste lekker op bed.

Neel op de radio, cola en sigaretten en al het andere wat nodig en/of lekker is bij de hand.

Vanavond is voor mij

Half a Boy & half a Girl

Meerdere malen al ben ik er van beschuldigd meer ballen te hebben dan de gemiddelde man en altijd heb ik het afgedaan als gelul. Dat ze toevallig een keer een wijf tegen het lijf zijn gelopen die niet de hele dag druk is met praten over poepluiers, kinderen, make-up, de laatste mode en roddelen in zijn algemeenheid, die gerust haar trouwdag en valentijsdag vergeet, één die geen vent nodig heeft om te behangen, witten, de tuin bijhouden of zelfs een vloertje tegelen. Dat ik wél een meer dan behoorlijk ruimtelijk en rekenvaardig inzicht heb wil nog niet zeggen dat ik een halve vent ben.

Nu is er een onderzoek gedaan waaruit blijkt dat mannen (testosteron dus) over het algemeen een langere ringvinger dan wijsvinger hebben, bij vrouwen (oestrogeen) blijken deze vingers over het algemeen even lang te zijn.

Na mijn vingers te hebben bekeken kan ik met een gerust hart een lange neus trekken naar de mannen die beweerden dat ik een halve vent ben. Mijn ringvinger is nl. absoluut niet langer dan mijn wijsvinger.

Nu blijf ik alleen nog met 1 klein vraagje zitten:

Wat ben je dan als je wijs-en ringvinger niet even lang zijn maar je wijsvinger wel aanzienlijk langer is dan je ringvinger?????

PS: Ik ben trouwens ook multitasking en alleen dat al is eigenlijk meer dan voldoende bewijs dat ik op en top vrouw ben

Hoognodig

Ter Illustratie:

Lullig detail:

Terwijl ik zat te wachten tot het tijd was om het weer uit te spoelen keek ik tv.

En vergat de tijd.

De verf heeft er dus 2 keer zo lang ingezeten dan de bedoeling is.

Tijdens het uitspoelen verwachtte ik dat ik ieder moment al mijn haar in mijn
handen zou hebben.

Het viel mee.

Het zit er nog.

Nog wel.

Morgenochtend meer....

De duif is dood!

Ik ben raar, zo realiseerde ik me vanmiddag.

In de bus van Rotterdam naar huis kwamen we een suicidale duif tegen. En daar waar ik mijn ogen dichtkneep om toch asjeblieft maar niet te hoeven zien hoe de duif tegen de voorruit van de bus te pletter zou slaan barstte de rest van de passagiers na de klap hardop in lachen uit.

Ik hoop dat ik nog erg lang raar blijf....

Lastig

Als er iets is wat je "kwijt wil" maar je kan er geen goed verhaal van maken, je hebt
wel de kop maar er zit geen staart aan het verhaal.
Ik weet hoe het komt, het is een soort van statement die zwart/wit is, en dat moet
je dus ook zo laten.

Op het moment dat je nl alle grijstinten gaat toevoegen wordt het een slap aftreksel
van wat het eigenlijk had moeten zijn, krijg je teveel zijweggetjes en dan is de lol er
wel weer vanaf.
Zonder die grijstinten wordt het alleen door heel wat mensen (lees: vrouwen )
waarschijnlijk weer verkeerd en/of te serieus opgepakt, krijgen we een grote catfight
hier en dat is -in sommige gevallen- nou ook de bedoeling weer niet.

Mooi "minder prettig" dus... daar gaat weer een mooie post.
Dus maar ff verder verzinnen hoe ik t goed op papier moet krijgen.

Btw: had ik al gezegd dat de meeste vrouwen me helemaal niet boeien?!

De Ideale Man

Ik ben nooit te beroerd om een testje te doen, zeker niet als ik net een paprika met roomkaas aan het nuttigen ben en verder dus toch niks om handen heb. Toen ik dus net
bij msn een testje over welke eigenschappen mijn ideale partner moet beschikken zag
ben ik aan het antwoorden geslagen.

De uitkomst daarvan is op zich al heel bijzonder, ik schijn volgens deze test niet veel
van een partner te vragen en eigenlijk is het enige wat ik wil iemand om van te houden. (Bij deze zinnen denk ik dat mijn ex-en al spontaan van hun stoel vallen. Alhoewel ik
moet toegeven dat het deel van "gewoon iemand om van te houden" nog niet eens zo ver bezijdens de waarheid is.)

Maar dan het deel over hoe ik volgens deze test in elkaar zit.

De reden dat ik nog niet de juiste persoon gevonden heb of in een slechte relatie zit
is de volgende:
"Ik ben waarschijnlijk te toegeeflijk. In een relatie gaat het om geven en nemen en
ik wil alleen maar naar iemands pijpen dansen."

Terwijl ik die uitslag lees pis ik haast in mijn broek van het lachen, met name omdat ik voor me zie hoe een aantal mannen ter plekke in elkaar zouden storten wanneer ze mij op die manier beschreven horen worden ).

Niet verstandig

Wél Lekker:

Op zondagavond besluiten es te proberen of je zelf een Piña Colada in elkaar kan draaien.

(Ik had immers niet voor Jan Doedel die Coconut Cream van haar gekregen )

Anyway: om een lang verhaal kort te houden: Ik weet niet of de verhoudingen helemaal klopten maar hij was verdomde lekker en het is niet bij die ene gebleven. (Waardoor ik me vanmorgen versliep en een onverwachte vrije dag had.)

Misschien toch maar es vaker doen

Bekentenis

Sommige logs lees ik alleen maar

als ik een dwarse bui heb

en me eens lekker wil

ergeren.

Voor Maarten

Juiste beslissing

"Een 19-jarige Rotterdammer heeft zondagmiddag steekwonden opgelopen in een ruzie tussen twee groepen jongeren in zijn woonplaats...

Op de Brede Hilledijk in de stad waren omstreeks 15.15 uur dertig jongeren betrokken bij de vechtpartij."

En keer op keer, dank ik God op mijn blote knieen dat mijn ouders destijds de keuze gemaakt hebben weg te gaan van de Brede Hilledijk, weg uit Rotterdam....

De Brede Hilledijk in betere tijden

Via

Tnx C!

Voor de gastvrijheid, de gezelligheid, de hapjes en drankjes, de aanzet tot mijn eerste verse Piña Colada en niet te vergeten (vooral alleen namens Demi ) de verfstiften,
kortom: voor alles!

Men neme...

De keuken was al nooit mijn meest favoriete plek maar de liefde is nu helemaal over.

Na het in de brand steken van een rugzak van één van de jongens (nee.. niet expres ), een handdoek en de nodige theedoeken, stokbroden en aardappelen die het alleen "overleefd" hebben omdat er nog water in de pan zat, heb ik van de week
mijn dieptepunt wel bereikt (denk/hoop ik...)

Van de week heb ik namelijk de vuilnisbak in de hens gestoken.

Nope... ik ga het geeneens proberen uit te leggen!

Euhhh...

Volgens mij willen ze wat van me...

Te Moeilijk!

Als ik zo es lees dan vind ik dat "jullie" veel te veel en te moeilijk nadenken over relatie's en het al dan niet (blij zijn met) vrijgezel zijn.

Of ik denk te makkelijk, da's ook een optie natuurlijk.

Verder niks, geen hele verhandelingen over het hoe, wat, waar, waarom en wanneer.

Dat was gewoon alles wat ik ff kwijt wilde.

Eindelijk

Het heeft 2 weken van mijn vakantie moeten duren maar het lijkt erop dat het nu dan toch eindelijk gaat gebeuren.

En nu zo blijven graag!

De Morgenstond

Goed, dus ik kon niet in slaap komen en ik vond dat ik lang genoeg zonder slaap (of
andere prettige bezigheden) in mijn bed had doorgebracht.

Eruit dus. Erg veel leven is er nog niet om die tijd hier in huis (godzijdank) dus wat doe
je dan? Precies: wat drinken, sigaretje roken, beetje surfen, spelletje doen.
Precies toen ik dat beu werd begon het langzaamaam weer licht te worden, in de lucht
was precies de overgang van donker naar licht zichtbaar. Dus ik heb mijn fototoestel gepakt en ben in mijn pim en roze ochtendjas (ik leek Dame Edna wel ) naar buiten gegaan. Eerst in de tuin maar daar zaten de daken teveel in de weg dus besloot ik een stukje verder te lopen, naar het water.

Daar heb ik op mijn gemak zitten genieten van de zon die opkwam, de ganzen die overvlogen en de stilte die alleen doorbroken werd door de vogels die weer tot leven kwamen.

Al met al eigenlijk helemaal niet zo'n slecht begin van de dag.

Mogguh allemaal!

Ps: help me vanavond als ik in een wak schiet even herinneren dat ik het zo lekker vond vanmorgen vroeg

04.27u en ik ben

En da's mooi "minder prettig"!

Plaatje trouwens hier geleend.

Geen discussie

De beste gesprekken voer ik altijd terwijl
ik aan het strijken ben.

Nooit discussie,
nooit tegenspraak.

Aangezien dat hier in huis een zeldzaamheid
is snappen jullie nu misschien ook gelijk
waarom ik zo graag strijk.

Madd en ik zijn het nl. altijd met elkaar eens.

My not so perfect boobs

Ik had ze al vaak voorbij zien komen, op tv. Bij de Tell-Sell, Rtl Shop of weet ik veel wat voor verkoopprogramma. Aangezien ze daar alleen maar te dure troep verkopen was er geen haar op mijn hoofd die er aan dacht een paar aan te schaffen.

Later heb ik er eens mee in mijn handen gestaan, het Kruidvat had ze in de schappen liggen. Nieuwsgierig naar hoe dat zou zitten/staan heb ik ze in mijn mandje gegooid om ze even later toch weer terug te leggen (geen id waarom).

Een paar weken geleden zag ik ze weer. In de folder van de Blokker voor het lullige bedrag van € 6,99. Toen ik vlak daarna in het dorp was ben ik naar de Blokker gelopen, heb ze in mijn mandje gegooid en ben in 1 streep doorgelopen naar de kassa.

Thuisgekomen was ik te nieuwsgierig om te zien hoe het zou staan/voelen en dus heb ik gelijk de verpakking opengerukt, ff kijken hoe ze aanvoelen.
En ik kan je vertellen, ze voelen vreemd aan. Een beetje koud of beter gezegd: klam en kleverig... klef. Het beste kun je het nog omschrijven als dat het voelt alsof je met je handen in een potje slime duikt.

Maar goed, je moet niet te snel afhaken dus ik heb mijn bovenkleding uitgedaan en de gebruiksaanwijzing gevolgd:

1) Reinig je borsten met water en zeep en maak ze daarna luchtdroog
(whatever that may be)
2) Draai de cup naar buiten terwijl je hem aan het randje beethoudt. Plaats de cup in de gewenste positie en veeg daarna de cuprand stevig tegen de borst.
3) Doe nu hetzelfde met de andere cup,
4) Leg hierna beide handen op de cups en druk ze stevig tegen je borsten totdat de cups stevig blijven zitten.

U heeft nu "De perfecte borsten die u altijd al wilde hebben"

Perfect My Ass!

Ik kan je vertellen dat het plakken van die dingen geen doen is.
Ik had ze binnenstebuiten, achterstevoren, scheef en ondersteboven.
Je zou zeggen dat ik alle manieren had gehad dus dat de juiste er ook bij had moeten zitten maar wat mijn borsten ook allemaal waren met die dingen erop: perfect in ieder geval niet.
Wél plakkerig en met rare randjes erop. Ze stonden "scheel naar elkaar toe" (zeker te strak geplakt) te hoog (te laag geplakt) en te laag (te hoog geplakt zodat ze naar beneden werden geduwd).

Kortom, mijn perfecte borsten zuigen.

Inmiddels staan ze alweer een paar weken te verstoffen op de boekenplank in mijn slaapkamer. Maar ach, voor € 6,99 moet je een gokje durven wagen.

Tnx. Mrs. Spongebob!

Mooi he?!

Ps Neel: Zie je "ze" hangen?

[Edit 23.49u]
Ivm het gezeik van Hanneke... andere foto, zonder enge nek.
Dus sorry neel... de vraag aan jou slaat ook nergens meer op nu, het ging in ieder geval hier om.

Opvallend

Nooit zie ik dat nou es ergens op een log staan, en ik kan me niet voorstellen dat
er -buiten mij om- niemand is die dat wel es denkt...

Om stil van te genieten

Alleenstaande moeder

Altijd heb ik gedacht dat deze woorden waren bedacht om aan te geven dat je zowel alleenstaand (as in: zonder partner) als moeder (van kinderen) bent.

Inmiddels weet ik wel beter. De heel term heeft niets maar dan ook werkelijk niets te maken met het al dan niet single zijn. Met moeder zijn nog wel zijdelings maar volgens mij ook niet helemaal zoals de term uit den oudheid bedoeld is.

Gisteren was ik helemaal blij dat vandaag, na een afwezigheid van drie weken, eindelijk de heren uit dit gezin weer thuis zouden zijn.
Vandaag kon de tijd niet snel genoeg voorbij gaan, tot het eindelijk 13.30u zou zijn en ze door hun vader thuisgebracht zouden worden.

Ik had de voordeur al open voor ze uit de auto gestapt waren en gelijk op dat moment werd het "alleenstaande" deel van de zin me duidelijk gemaakt.
De oudste keek dwars door me heen, of vond mij in ieder geval niet belangrijk genoeg om even voor te stoppen. Eigenlijk was hij van plan om in 1 rechte streep door te lopen naar zijn zus. Gelukkig was ik nog net snel genoeg om hem in het voorbijgaan bij zijn haren te grijpen. Terwijl hij ongeduldig mij aan het begroeten was (Je moet zeker nog een zoen ook?!) lukte het de middelste om aan mijn aandacht te ontsnappen en voor ik het goed en wel in de gaten had zat hij al met zijn zus op schoot zonder "hallo" tegen mij of "dag" tegen zijn vader gezegd te hebben.

Oudste dook er zodra hij de kans had ook bij en zo bleven mijn ex-man en ik samen bij de voordeur achter...

Een half uur later waren zowel oudste als middelste naar hun vrienden vertrokken en bleef ik, net zoals de drie weken daarvoor, weer samen met Demi over (gelukkig maar dat zij nog geen vriendinnetjes heeft )

Ze zijn net nog even thuisgeweest, logisch want ze hadden honger, maar vrij vlot daarna waren ze beiden weer vertrokken (oudste "uit", middelste zwemmen) terwijl ik achterbleef met de resten van de Kip Tandoori.

En dan komt de werkelijke betekenis van het woord moeder gelijk boven water, dat is nl degene die de zooi opruimt.

;-)

Nee: het is niet zo zwart wit als hierboven staat en
ja: we zijn allemaal blij dat iedereen weer thuis is.

Au!

In het kader van je mag/kan er niet over oordelen als je het zelf ook niet een keer gedaan hebt én omdat ik me ook wel eens een bikkel wilde voelen heb ik vanmiddag de stoute schoenen aangetrokken.

Ik kan jullie nu vertellen dat je er geen bikkel voor hoeft te zijn, de pijn valt reuze mee (dat of misschien heb ik een kleine afwijking want ik vond het vroeger ook altijd "lekker" om alcohol op wondjes te doen ) maar om nou te zeggen dat het er beter uitziet dan wanneer je met een scheermes in de weer geweest bent....

Ik hou mezelf voorlopig maar voor dat je huid een beetje tijd nodig heeft om van de schrik te bekomen.

23

23 lange dagen niet wakker moeten worden van de wekker, niet met de bus naar Rotterdam en weer terug, niet Demi naar het Kdv brengen, geen geren en gevlieg.. gewoon 23 dagen he-le-maal niets!

Kortom: Vakantie

Kom dus maar op met die zon

Geen zin meer.

Valt 't op?

Bling Bling

Ik heb niks met goud, diamanten en een overvloed aan sieraden maar geef me zilver en net iets té glimmende en te veel en/of grote stenen en ik ben een gelukkig mens...

Ja euhh... dachten jullie nou echt dat dat "foute" alleen in de lampjes enzo tot uiting kwam?!

Nutteloze Info

Volgens Mevrouw Mikmak is zelfvertrouwen "Jezelf mooi durven noemen zonder in de lach te schieten".

Nou geloof ik niet helemaal dat al dan geen zelfvertrouwen hebben alleen afhankelijk is van "mooi zijn" alhoewel het zeer zeker van invloed is of beter gezegd: kan zijn.

Wel is het volgens mij zo dat je aan iemand kan zien of hij/zij goed in zijn/haar velletje zit. Tevreden is, gelukkig misschien zelfs wel bij tijd en wijle.

Alhoewel ik een paar jaar geleden meer tevreden was over mijn uiterlijk en lichaam dan ik nu ben is het ook wel weer aan me te zien is dat ik het naar mijn zin heb de laatste tijd. Tevreden ben, rust heb. Minder gezeik en spanning, meer lol en leuke momenten.
(Alhoewel het in Huize Madd echt zo nu en dan nog wel es behoorlijk onrustig is hoor)

Wat ik dus eigenlijk alleen ff kwijt wilde: Met mij gaat het goed!
(en dat mag ook wel es een keer gezegd worden )

(Einde arrogantiemode )

Ik zal het wel nooit begrijpen

Begin 1989, een maand of 7 zwanger. Een full-time baan en al maanden achter elkaar 3 avonden in de week en elke zaterdag aan het overwerken.
Regelmatig stapte ik 's-avonds total-loss de bus in, blij dat ik eindelijk naar huis kon. Aangezien er na 19.00u geen sneldiensten meer reden was het nog een hele reis
weer terug naar Obld.

In het begin belde ik dan nog wel eens mijn man op.. of hij me misschien van het busstation (een minuut of 10 met de auto) wilde komen ophalen (hij werkte in onze woonplaats en was om 5 uur 's-middags thuis).
Nadat ik op die vraag een paar keer "nee" als antwoord gekregen had vroeg ik het maar niet meer en bleef met de bus pendelen.
Alhoewel er meer dingen zijn voorgevallen tijdens mijn huwelijk zijn dat de momenten geweest dat ik me het meest door hem in de steek gelaten heb gevoeld en ik geloof niet dat ik het hem ooit vergeven heb. (vooral ook omdat ik het niet begrijp, ik zou -destijds- voor hem naar het einde van de wereld gelopen zijn en nog steeds zou ik de mensen van wie ik hou niet zo in de kou laten staan)

......

Gisteren ben ik samen met Dylan en Demi op visite geweest bij vrienden van me die in Rotterdam wonen.
Het plan was om daarvandaan de bus van 19.15u terug naar Zuidplein te nemen zodat we daar om 19.43u weer op de bus naar Obld konden stappen. Helaas liep het niet helemaal zoals gepland. De bus van 19.15u kwam te laat waardoor we de bus terug naar huis voor onze neus zagen wegrijden.

Mijn ex-man stond op het al eerder genoemde busstation op Dylan te wachten. Dylan zou daar uitstappen en Demi en ik zouden met de bus doorgaan naar Obld.
Aangezien hij al op het busstation stond, 10 min. van Zuidplein vandaan, heb ik hem opgebeld om te vertellen dat we de bus gemist hadden en dat de volgende bus pas over een uur zou komen. Misschien kon hij ons even op Zuidplein oppikken?? (Dan hoefde hij daar ook geen uur staan te wachten).

Het antwoord wat ik kreeg was hetzelfde als het destijds was. En alhoewel we inmiddels al jaren gescheiden zijn wist hij me weer heel even datzelfde in de steek gelaten en eenzame gevoel van 16 jaar geleden terug te geven.

Het ergste stomste van alles is dat ik weet dat er mensen zijn die me met alle liefde hadden komen ophalen.. Maar ja: dan had ik moeten vragen of ze langs het busstation hadden willen rijden omdat daar mijn ex-man stond om Dylan op te halen.
De logische vraag zou geweest zijn waarom hij ons dan niet even opgepikt had.
Alleen al om de plaatsvervangende schaamte die ik had heb ik uiteindelijk niemand gebeld en hebben we op de volgende bus gewacht.
Om 21.30u was ik eindelijk thuis.

Raar

Loop ik zo es na te denken over vanavond bedenk ik me
opeens dat ik niks maar dan ook werkelijk he-le-maal
niks meer weet over mijn eigen diploma-uitreiking...

Raar...

Haarpen

Het moest een keer fout gaan natuurlijk

En zo gebeurde het dat ik vanmiddag met mijn pen nog in m'n haar het
kinderdagverblijf binnenliep

Relativeren

Apart...

het voorval hier in huis waarover ik vanmorgen nog (mede) in tranen was en waar ik vanmiddag weer om kon lachen. (Dankzij de reactie van iemand anders aan wie ik het verhaal vertelde).

Zo zie je maar weer, met een beetje relativeren lijken de grootste problemen soms ineens een heel stuk minder rampzalig.

Trust Me

Als zelfs ik begin te zweten

dan mag je er vanuit gaan dat het écht heel erg heet is!

(En aan degenen die airconditioned op hun werk zitten te surfen nu: zo slecht hebben jullie het dus eigenlijk niet )

Niet zo grappig

Nooit doet ie ook maar 1 deur achter zich dicht, zijn slaapkamer, Demi's kamer, de schuurdeur, de achterdeur zelfs de de wc-deur blijft open staan (ongeacht de boodschap). Op slot heeft ie helemaal nog nooit van gehoord maar schijnbaar begint de hitte hem toch parten te spelen want vandaag was de deur dicht.

De achterdeur dus. Dicht én op de knip.

"Netjes" zou je denken. Erg netjes inderdaad. Ware het niet dat hij de achterdeur dus keurig op slot had gedaan en zijn eigen sleutels in de voordeur had laten zitten. Wat hier in huis betekent dat je kan doen wat je wil maar je krijgt die voordeur vanaf de buitenkant never nooit meer via de officiële weg open.

Godzijdank stond Demi's slaapkamerraam nog open (lang leve het mooie weer) en kon ik letterlijk het dak op.

Dus: tafel opzijgeschoven, trapje op de tafel. Ik op het trapje. "Shit, zo haal ik het bij lange na niet". Dan maar op de rand van het trapje balanceren.. en nog haal ik het niet.
Ik kan met mijn been niet in de dakgoot komen.
Mijn pa dus ook op het trapje en zo mij omhoog duwen. Als ik er bijna ben schiet mijn hand van de dakgoot af en lig ik haast met pa en trapje weer in de tuin. Gelukkig weet hij me nog net tegen te houden (al roepend "jezus... jij bent ook zwaar zeg!" En bedankt pa ).

De tweede poging lukte beter en ben ik uiteindelijk via de dakgoot en dakpannen bij Demi's raam gekomen. Het heeft nog even geduurd voor ik binnen was aangezien ik toen ik half in het raam hing de slappe lach kreeg maar goed.... het is gelukt. Mijn buik zit onder de schaafplekken van het over de dakpannen schuiven maar ik ben weer thuis.

Tnx Danny! ;-(

Vaderdag

Wat ik ook zou zeggen, de juiste woorden om precies te omschrijven wat mijn
vader voor me betekent en hoeveel ik van hem hou zal ik nooit vinden...

Dus dan maar gewoon een foto.

D.I.V.O.R.C.E

Het leukste van Nedstat is om te zien hoe mensen hier terecht gekomen zijn, tenminste: dat is mijn bescheiden mening, dus dat is eigenlijk hetgeen waar ik elke dag wel even naar kijk.

Soms heb je van die dagen dat er een hele berg zoekwoorden staan en soms zijn het er maar 3 (meestal is dat dan "madd" "web" & "log" ). Vanmiddag was zo'n hele berg zoekwoorden moment en via Ilse was ik gevonden op iets wat met "verliefd" te maken had. Terwijl ik op die Ilse pagina aan het kijken was kwam ik een linkje tegen naar de Telegraaf over de nieuwe liefde van Dinand.

Buiten het feit dat het in mijn ogen een waardeloos stuk tekst was stond er weinig bijzonders in het hele artikel, nieuwsgierig als ik ben klikte ik ff op de foto en raar misschien maar de tekst die daar dan weer onderstaat raakt me dan tot in het diepst van mijn ziel.
Met kap open genieten van het mooie weer en van elkaar. Dean Maddy voelt zich heerlijk thuis op de schoot van Dinands nieuwe liefde

Net zo goed als het me tot in het diepst van mijn ziel raakte toen ik een paar jaar geleden aan het voetbalveld stond te kijken naar Dylan en er een stukje verderop een andere moeder met haar zoontje stond.
De twee hadden schijnbaar een gesprek over Dylan en zijn familie en ik hoorde de moeder zeggen dat "Dylan twee moeders had".
Ik was in staat haar met haar bek dwars door het net van de goal heen te prakken.

Het is een overdreven reactie, ik weet het. Ik weet ook dat het te maken heeft met het feit dat ik gescheiden ben en dat er een ander is die moedert over mijn kinderen maar als ik zoiets lees dan voelt het heel even alsof de moeder probleemloos ingewisseld kan worden voor iedere andere vrouw.
En ja: zelfs na al die jaren (welgeteld 7 inmiddels) doet het nog steeds wel eens pijn.

Ik weet ook dat het niet zo is, zet me ook altijd weer over dat belachelijke gevoel heen. Moeders kunnen niet vervangen worden, hoogstens kunnen de kinderen (en de ouders) het geluk hebben dat hun vader een nieuwe vriendin/vrouw treft die net zo goed voor ze zorgt als hun eigen moeder zou doen en bijna net zoveel van ze zal houden.

En begrijp me goed, ik wil geen nieuwe partners van wie dan ook voor het hoofd stoten. Het merendeel heeft nl volgens mij alleen maar het beste voor met de kinderen, net zoals dat geldt voor de eventuele nieuwe partners van de moeders. Ik waardeer en heb soms zelfs bewondering voor hetgeen Marc's vriendin met en voor mijn kinderen doet maar ik lees ook her en der wel eens iets over nieuwe partners die vinden dat de ex-vrouw of man van hun partner niets goed kan doen (ten rechte of ten onrechte) en misschien moeten die mensen zich zo nu en dan eens proberen te realiseren dat ook de ex maar gewoon een mens is.
Een mens wat misschien niet altijd even rationeel reageert maar hee... dat krijg je als je met gevoelens te maken hebt...

PS: Nee Han, ik heb het het plaatje niet zelf gemaakt
PS2: Volgens mij is dit zo'n post waarvan ik spijt krijg dat ik 'm geplaatst heb.

Kim z'n moeder

Vanmiddag toen ik van mijn ouders weer naar huis fietste passeerde ik een klein meisje...

Hoi!

Hoi!

Jij bent toch Kim z'n moeder?!

Nee hoor, dat ben ik niet

Ohw.
Nou, je bent wel precies hetzelfde!

En nou ben ik toch wel erg benieuwd hoe "Kim z'n moeder" eruit ziet...

Zelfvertrouwen

Zelfvertrouwen.

Iets waar ik eigenlijk over wilde loggen vanavond. Of eerlijk gezegd: maanden geleden al.

Iets hield me steeds tegen, ik weet niet wat. Misschien gewoon de zin niet om het te vertellen of misschien omdat ik mijn idee daarover niet duidelijk op "papier" kan krijgen. Gisteren las ik ergens een log (weet ff zo snel niet meer bij wie) en vanavond zag ik een programma wat me er weer over aan het denken zette.

Helaas ben ik inmiddels enigzins gedrogeerd door de medicijnen die ik zo nu en dan helaas wel moet nemen om van mijn hoofdpijn af te komen, of beter gezegd: het te onderdrukken dus vanavond gaat het er ook niet van komen.

Wazige post dit, ik weet het. Zie het maar als een "note 2 self" zodat ik er binnenkort wel es een paar woorden over online zet.

Onrust

Het gevoel hebben dat er iets vervelends staat te gebeuren en geen id hebben waar dat gevoel vandaan komt...

Weg telefoon!

Ken je dat? Je loopt ergens en ineens heb je zoiets van "Shit... waar is mijn portemonnee/telefoon/tas?!". Je hart begint te bonken, het bloed trekt uit je gezicht
weg en je krijgt het bloedheet.

Nee? Nou ik wel dus en alhoewel het niet vaak voorkomt overkwam het me gisteren,
midden in Rotterdam. Na weer es een poging om wat kleding te scoren was ik inmiddels
weer onderweg naar huis. Precies bij Beurs (metrostation) aangekomen was de gedachte er: "Mijn telefoon!"
Overal gevoeld, nog een keer. "Minder prettig!".. niet in mijn kontzak, niet in m'n jaszak, niet in m'n tas. Niet in 1 van de tassen met kleding.
Damn, weg! Nog een keer alles nakijken maar ik had hem echt niet meer. En ineens wist ik het: in de paskamer uit mijn broek gevallen tijdens het aan en uitkleden.

Heilig in de overtuiging dat ik hem nooit meer terug zou zien dus terug naar de C&A in de koopgoot, rennend naar de paskamers. De paskamer die ik had gebruikt was natuurlijk inmiddels weer bezet en om nou zomaar dat gordijn open te rukken ging me iets te ver. Wachten dus.

Gelukkig had het meisje wat aan het passen was niet al te lang werk en ging het gordijn al snel weer open. In één oogopslag zag ik al dat de telefoon in ieder geval niet meer in de paskamer lag, dus het meisje aangeschoten en gevraagd of zij een telefoon gevonden had.

Dat had ze niet "maar" zei ze "er lag hier net wel een telefoon op het plankje" (daarbij wijzend naar het plankje van de paskamerdame die er net vandaag niet was).

"Shit" dacht ik nog. "Heb je het geluk dat iemand je telefoon in een paskamer vindt en hem niet meeneemt gaat een ander die hem daarna ziet liggen ermee vandoor".

Voor de zekerheid toch nog maar even aan een C&A dame gevraagd of zij de telefoon misschien had meegenomen. "Ik niet" was het antwoord "maar als iemand er één heeft afgegeven moet ie hier bij de kassa zijn". Ze liep met me mee, vroeg om de telefoon en wonder boven wonder: daar was ie weer!

"Vier tompoucen is genoeg hoor" zei de C&A dame nog terwijl ze weer aan haar werk ging.

Ik denk dat ik ze van de week inderdaad maar ga brengen, hoe dan ook: het minimale vertrouwen wat ik nog in de mensheid had is weer een beetje gestegen.
Met dank aan de eerlijke vinder!

Ziekelijke "belangstelling".

Ik ben spannend.
Zo. Dat heb ik toch maar mooi ff gezegd!

Ik ben niet eens zomaar een beetje spannend maar ik ben vre-se-lijk spannend zelfs. Daarnaast heb ik ook een on-ge-looooo-fe-lijk wild leven. Tel daarbij op dat ik eigenlijk de hele dag alleen maar dingen doe die het daglicht niet kunnen verdragen en dan is de fascinatie die sommige mensen voor mij schijnen te hebben -hoe verbazingwekkend dat dan ook weer is voor de overige 99,9% van de wereld )- verklaard. (Tenminste: het is of dat of er zijn mensen die werkelijk helemaal geen leven hebben)

Nou zal zo'n beetje iedereen nu denken "Ohw God... ze heeft weer wat" en om die nou een beetje uit de mist te helpen zal ik iets duidelijker zijn.

Er schijnen mensen te zijn, die mij niet kennen. Da's niet zo bijzonder zou je denken en inderdaad: dat is het ook niet. In die groep mensen die mij niet kennen zitten mensen die een -voor mij- onverklaarbare interesse in mij hebben. En dan bedoel ik niet van "Goh, laten we es kijken wat die Madd vandaag weer voor onzin uitkraamt" maar meer van: "We gaan es kijken wat ze zegt en dan gaan wij er zelf een mooi verhaal omheen bedenken of onze eigen invulling geven aan het verhaal wat ze vertelt heeft".
Ze zijn wel alwetend trouwens. Zo weten ze bijvoorbeeld ook al te vertellen dat ik één van die 1.000 ga worden.

Maar goed, zo zou het dus kunnen dat ik zeg dat ik.. Euhmmm, noem eens een dwarsstraat...bijvoorbeeld log dat ik de planten water heb gegeven. Daar zou je dan van kunnen maken dat ik me een delirium gedronken heb aan -ik doe weer es een gooi- 23 tequilla sunrises.
Of dat ik met collega's ben uit wezen eten zou bijvoorbeeld kunnen betekenen dat ik dampende groepsex heb gehad op kantoor. Nou ja: zo zijn er natuurlijk nog veel meer voorbeelden te bedenken... als je maar krom genoeg denkt kom je een heel end.

Zo werd ik naar aanleiding van weer es zo'n hersenspinsel van 1 of andere randdebiel vanmorgen, koud op kantoor, al overvallen door een telefoontje. "Waarom ik een foto van internet had laten verwijderen en wat daar dan de bedoeling van was geweest?!".
Nadat ik even wezenloos om me heen had staan kijken begreep ik uiteindelijk toch wat er met de vraag bedoeld werd.
Dat was trouwens best nog een hele puzzel zo vroeg op de dag aangezien ik helemaal geen foto heb laten verwijderen. Maar goed: het verhaal over een foto die Mark van mij online had gezet en waarvan ik vond dat ik er als een lijk draak op stond en die hij -ongevraagd- verwijderd heeft was dus reden voor iemand om iemand anders te bellen (jaja... snapt de lezer het nog? Zo ja: da's knap want ik begrijp er zo onderhand geen klote meer van ) en te zeggen dat ik een foto had laten verwijderen... En ja: als je een foto laat verwijderen dan zal heb je daar vast wel in één of andere compromiterende houding/positie/omgeving opgestaan. Anders doe je dat niet.

Aan het feit dat ik hem niet had laten verwijderen noch de discussie bij de gewraakte post waaruit redelijk sim-pel op te maken valt wat ik van de foto vond is men voor het gemak maar voorbij gegaan.

Het verhaal werd nog erger toen de beller na 3 telefoontjes nog mijn uitleg niet voor waar wilde aannemen en ik naar het rookhok vertrok. Op dat moment wordt mijn toestel nl doorgeschakeld. Naar mijn collega's. Die -nu ik "uitgeleend" ben- 19 verdiepingen hoger zitten en dus niet echt zicht hebben op mijn bureau.
De beller kwam dus bij 1 van mijn collega's terecht. Het gesprek wat toen plaatsvond valt redelijk te herleiden uit het mailtje wat ik toen ik weer op mijn plek kwam in mijn mailbox vond, afkomstig van de collega die hij aan de telefoon had gehad. .

Om verder een lang, saai en dodelijk vermoeiend verhaal kort te houden. Ik wens de bewuste lezers veel plezier met de tijd die ze hier doorbrengen. Mochten er nog zaken zijn waar ze graag meer over willen weten: Er staat linkboven op mijn log een woordje en dat woordje wordt als volgt geschreven: m a i l f o r m.
Als je daarop klikt dan kun je mij een mailtje sturen... ik zou zeggen leef je uit en vraag maar raak. Mocht ik ooit een keer zin en tijd hebben dan krijg je misschien zelfs nog antwoord ook.
Ben je op zoek naar dubbele bodems, verdraaide verhalen etc etc dan zou ik de hand in eigen boezem steken of een "goed" gesprek hebben met degene die jullie op de hoogte menen te moeten houden. IK ben daar in ieder geval verdomde slecht in dus je mag er vanuit gaan dat alles wat hier staat zo wordt gezegd als ik het bedoel en niet anders.

Voor de rest (we trekken maar weer es een oudje uit de kast )

U May Kiss My Ass!!

PS: Ik ga zo bij mijn ouders eten en mijn nieuwe vloer bestellen. Misschien valt daar ook nog wel een mooi verhaal van te maken?!

Fashionably Early

Mocht iemand willen weten wat er volgend jaar
"in de mode" is: gewoon ff in de gaten houden
wat ik dit jaar weggooi.

Ik bewaar namelijk altijd alles (schoenen, kleding...
noem maar op) veel te lang, maar je kan er gif op
innemen dat ik het ook altijd nét 1 jaar te vroeg de
deur uit mieter!

Blozen

Complimentjes zijn altijd leuk, alhoewel ik eerlijk moet toegeven dat ik misschien niet altijd de "gepaste" reactie geef.

Dat is niet uit onaardigheid maar meer omdat ik gewoon zo snel ff niks zinnigs
weet terug te zeggen, niet weet wat ik ermee aanmoet.
Gelukkig zit je met een simpel "dankje' bijna altijd wel goed.
(als iemand me -onverwacht- begint uit te schelden heb ik trouwens
stukken minder moeite met reageren ).

Maar als ik dan ineens uit onverwachte hoek én totaal onverwacht een heel lief compliment krijg dan zit ik hier dus blozend achter mijn pc....

Tnxxx Aad!

Curatele

Somebody stop me!

('T valt trouwens best mee hoor, alles bij elkaar een goeie € 25,00)

Bah!

Goed, dus ik heb een cd gekocht , kleren voor Demi (what else is new? ), kaarsen en een karaf (waarom kan ik nooit de Xenos ingaan en zonder iets te kopen weer naar buiten lopen?).

Interessant verhaal niet?

Nou ja: ik ging dus eigenlijk omdat ik hard aan nieuwe kleding toe ben. Ik heb momenteel weinig kleren die echt naar mijn zin zijn. Dat heeft waarschijnlijk niet echt iets met de kleren zelf te maken, ligt meer aan mij.
Niks zit naar mijn zin. Beetje stom natuurlijk om dan voor nieuwe kleding te gaan kijken, eigenlijk weet je dan al van te voren dat je toch niet gaat slagen en uiteindelijk pisnijdig het zoveelste pashokje uitloopt.

Tot overmaat van ramp was er nog zo'n "meeeeiiiiid-dat-staat-je-geweldig-verkoopster"
in 1 van de winkels waar ik een poging gedaan heb. En als ik ergens een v r e s e l i j k e schurft aan heb is het aan zo'n bemoeizuchtig mens, die jou totaal niet kent en toch meent dat het nodig is haar (ongevraagde) mening te geven.
Het ergste is dat je in plaats van te zeggen: "Wijf, rot op. Ik heb jou toch niet om je mening gevraagd" toch nog de discussie met het mens aangaat.

Zo kregen de betreffende dame en ik een vreselijk spannend gesprek nadat ik met een rok (Madd met een rok? Ja.. Madd met een rok ja!) die net boven mijn enkels hing en een grote luchtbel bij mijn buik had het pashokje uitkwam.

V:"Ohw, staat je leeeuuuk! Weet je dat is nou echt zo'n rok om een spijkerrok overheen te dragen"

M: "Nou, dat lijkt me niet zo'n succes. Er zit nl nogal een luchtbel hier" (al wijzend op buik)

V: "Jaaaaa maar je moet hem eigenlijk ook als heuprok dragen"

Hierop heb ik alleen naar beneden gekeken... naar de rok die nu al haast op mijn tenen hing.

Godzijdank droop ze toen met de woorden "Tsja.. je bent een beetje klein he?!" af.

Nadat ik dus weet ik veel hoeveel broeken aangehad had die te lang waren en/of niet lekker zaten ( te strak om mijn reet of wat dan ook), schoenen had aangehad die o zo leuk leken in de doos maar aan mijn voeten toch ineens een stuk minder charmant waren en mezelf verfoeid had in TL-Buis pashokjes was dit toch wel de druppel en vond ik dat ik mezelf wel genoeg getergd had.

Dan maar zonder nieuwe kleren naar huis.

Islands in the Stream

"That is what we are..."

Hoorde ik vanmiddag in de auto onderweg naar Rotterdam op de radio. En zomaar van het ene op het andere moment was ik weer 16 en stond in "De Luifel" (de plaatselijke "discotheek").

Waarom ze dat nummer daar draaiden? Geen id.. maar dat ze het draaiden weet ik zeker. Ik zag het namelijk weer helemaal voor me.
Mrs. Spongebob en Marc (toen haar vriendje, later mijn vriendje, inmiddels mijn ex-man) stonden naast me. Idioot te doen. Mrs. Spongebob was Dolly en Marc logischerwijs Kenny. Al playbackend deden ze het hele nummer en ik heb me rot gelachen.

Niet leuk?! Nee... vast niet. Het is duidelijk een geval van "je had erbij moeten zijn en de personen moeten kennen". Maar als herinnering is ie geweldig.

En zo moet het zijn met relatie's die voorbij zijn.
De leuke dingen onthouden en er nog eens om (glim)lachen, de minder leuke dingen daar laten waar ze zijn: In het verleden.

Vreemde gewaarwording

Zoals ik al eerder zei: heerlijk geslapen vannacht. Heerlijk en vooral lang. Nou ben ik niet een mens wat uit zichzelf al om half 7 op bed gaat liggen. In tegendeel, meestal ben ik er met geen 10 paarden in te rammen.

Alleen had ik het gisteren ijskoud en een barstende koppijn dus ik besloot samen met Demi onder de douche te duiken. Eenmaal onder de douche vandaan besloot Demi dat we nog wel even samen in het grote bed konden kroelen en wie ben ik om dat te weigeren?! Zo lagen we dus samen in bed, zij al in pim, ik nog in mijn ochtendjas.

Natuurlijk gebeurde het onvermijdelijke: zij viel in slaap, ik besloot nog "even" bij haar te blijven liggen en de rest van het verhaal is -vrijwel- bekend.

Het deel van het verhaal wat nog ontbreekt is het volgende. Ergens vannacht werd ik wakker omdat ik het koud had. Logisch natuurlijk... zo'n badjas blijft in je slaap niet echt fatsoenlijk om je heen zitten. Met mijn slaperige hoofd begon ik om me heen te graaien, vond mijn pyjama, trok hem aan en sliep weer vrolijk verder.

Toen ik vanmorgen wakker werd en mezelf zag was ik enigzins de draad kwijt... Een rooie pyjama? Ik?! Na nog een keer goed gekeken te hebben drong het tot me door.
Dylan had van de week zijn Tom & Jerry pyjama in mijn bed laten liggen.

3 x raden wie hem nu aanhad!

Hij stond me overigens erg lief... al zeg ik het zelf

12 uur

In tegenstelling tot gisteren viel het vanmorgen bijzonder mee maar das ook niet zo gek als je klokje rond hebt geslapen

Aparte ervaring trouwens, wakker worden voordat je wekker gegaan is

Dat viel niet mee vanmorgen

Zo heb je 11 dagen vrij

en het is om voordat je het in de gaten hebt ;-(

Note 2 Self

Zorgen dat je lippen nat zijn als je gaat roken...

67...

Nou weet ik dat ik een chit-chat log heb.. maar toch zou ik best willen dat mijn moeder toen ze jonger was zoiets bijgehouden had.
Dat moet als kind zijnde toch heel leuk zijn om na te lezen als je eenmaal volwassen bent.

Nou ja... wie weet lezen mijn kinderen dit nog wel es na als ik bijvoorbeeld 67 ben

(Klik om te zien hoe jij er over 10, 20, 30 of zelfs 40 jaar uitziet )

Shit!! (Part 2)

Je zal maar bij NN werken zeg!

(Ik denk trouwens dat het ook tijd wordt om de tekst op de site te gaan aanpassen:
"Wij zijn voortdurend op zoek naar nieuwe collega's" lijkt me op dit moment niet erg geloofwaardig meer.)

Stoppen of Doorgaan? Dilemma!

Klinkt vaag maar is snel en makkelijk uitgelegd. Helaas niet ook zo snel en makkelijk opgelost.

Inmiddels alweer ruim anderhalf jaar geleden begon ik nietsvermoedend een web-log. Geen idee waarom precies, waarschijnlijk omdat ik die paar loggers die er toen waren leuk vond om te lezen, het idee dat er mensen konden reageren op hetgeen je zei me wel aansprak en daarnaast ben ik altijd een dagboekenkind geweest dus dan is een weblog een logisch vervolg.

Nu anderhalf jaar later is 1 van de reden die ik had om te gaan loggen ook de reden die me vrijwel de das omdoet. Met name in het begin is mijn log behoorlijk persoonlijk geweest maar dat is langzaamaan steeds minder geworden. De reden daarvoor is dat er 2 mensen zijn die het steeds nodig vinden om mij irl (persoonlijk/telefonisch, mail of wat dan ook) aan te vallen over posts die ik heb gedaan.
Als zoiets gebeurt zou je denken dat het dan gaat om posts waarin ik iemand afzeik en dan is het nog voor te stellen. Dat is echter niet het geval, het gaat om totaal nietszeggende post, zoals er één was die erover ging dat ik wel weer es vlinders zou willen hebben, of -langer geleden- deze bijvoorbeeld. Dan was er ook nog een post over een aansteker, een mopje en gisteren nog de kaplaarzen van Demi.

Verder gebeurt het ook dat er als ik dan eens iets van mijn gevoelens laat merken of dingen die me verdriet doen of hebben gedaan gebruikt worden om me neer te sabelen.

En zo is de tekst in de lijst verklaard... ik heb de vrijheid om te schrijven wat ik wil maar zo hebben anderen de vrijheid om daarop te reageren zoals ze willen, om mezelf in bescherming te nemen log ik steeds minder over mezelf en mijn kinderen en worden het steeds meer plaatjes met een regeltje tekst erbij... en daar eindigt mijn vrijheid dan weer.

Op dit moment ben ik nog steeds aan het dubben wat ik zal doen... Natuurlijk kan ik onder een andere naam anoniem verder loggen wat ik eigenlijk niet wil, daarvoor ben ik na 8 jaar online te zijn teveel gehecht aan Madd. Ermee stoppen gaat hem ook niet worden, daarvoor is zowel het loggen als de reactie's (als dan niet zinnig ) te leuk.
Er is maar 1 ding echt duidelijk: dit is niet wat ik wil...

Dilemma's, Dilemma's!

Moederdag (ja.. ook hier ;-))

Ik heb er eigenlijk niet zoveel mee. Toch is het een dag om in ere te houden, al is het maar voor mijn kinderen (zolang ze het nog wel leuk vinden) en mijn moeder.

Dus ook hier vandaag moederdag

11 dagen lang! :-D

Hoogste tijd

Hoogste tijd dat ik voor eens en altijd
ook écht in €uro's ga denken.

Te vaak stink ik er nog in en blijkt het eigenlijk
toch niet zo goedkoop te zijn als ik dacht dat het was!

(En nee.. ik heb niks bijzonders gekocht vandaag )

Te Druk

In mijn hoofd. Vanalles om over na te denken, wel of niet over loggen? Beetje chaos daarbinnen. Nee, ik zit niet in een dip of wak of wat dan ook maar zo nu en dan heb ik dat. De hele dag zit er vanalles in mijn hoofd waarover ik zou kunnen/willen loggen maar dan is het zoveel dat ik het niet meer op "papier" krijg. Of ik ben gewoon te uitgekakt om het te tiepen (zoals ik vd week al es zei), zoals ik eigenlijk ook geen zin heb om te reageren, of misschien wel zin maar ik krijg er gewoon geen zinnige comment uit (jajaja.. dat lukt me nooit maar dan komt er in ieder geval nog iets uit ).

Nou ja: zoals ik al zei -en zoals wel blijkt uit dit chaotische stuk tekst- Chaos in mijn hoofd dus.

Gaat vanzelf weer over. (en bij die tijd ben ik waarschijnlijk wel weer vergeten waar ik allemaal nog over had willen loggen )

Binnenpretje

En nee, ik ga hem niet uitleggen.
Mag ik ook een keer in stilte genieten?!

Die liefde weet wat

Om de één of andere vage reden ('t zal het weer wel zijn ofzo ) raak ik de afgelopen dagen met de meest uiteenlopende personen in gesprek over de liefde. En dan met name over het al dan niet hebben van mijn en hun liefdesleven.

Over mijn liefdesleven kunnen we kort zijn. Het is er niet. En als ik eerlijk moet zijn: op dit moment mis ik het niet ook. Mijn huwelijk was hectisch, de jaren na mijn huwelijk zijn hectisch geweest en alles wat ik op dit moment wil is rust. Niet zozeer in mijn leven (ik teer eigenlijk best goed op tumultueuze gebeurtenissen ) maar met name in het leven van mijn kinderen.
Met de kinderen gaat het goed, beter dan het in lange tijd gegaan en zoals dat bij de meeste ouders geldt: als het goed gaat met de kids gaat het automatisch ook goed met mij.

Vanavond kwam er een vriendin langs die tot over haar oren verliefd is. Verliefd op iemand die ze via internet heeft leren kennen. De verhalen zijn, zoals de verhalen van de meeste verliefde mensen zijn, leuk. Totaal irreëel, volkomen voorbijgaand aan elke vorm van realiteit, alles bekeken door die onwaarschijnlijk grote roze wolk maar leuk.

Het deed me denken aan mijn periodes van grote verliefdheden en alleen al om de energie die het je geeft, het feit dat verliefde mensen er om één of andere vage reden eigenlijk altijd goed uitzien, de dingen die je doet die je normaal gesproken niet in je hersens gehaald zou hebben was ik haast jaloers op haar.

Haast...

Maar op dit moment heb ik geen zin in één of andere paardans, niet het aan elkaar ruiken, aftasten, het voorstellen, de nachtenlange gesprekken (telefonisch, chat, sms, e-mail), het slaapgebrek, jezelf van je beste kant laten zien, het flirten, weer over je verleden vertellen en het hebben over wat je in de toekomst allemaal nog zou willen, het dromen over hoe ideaal deze man is.

Kortom: het blijft een raar cirkeltje, van verliefd zijn krijg je energie maar je hebt ook verdomd veel energie nodig om verliefd te worden.

Heeft iemand een tijdelijk hoofd voor me?

Het mijne voelt nl. aan alsof het binnen nu en een minuut of 10, beginnend bij mijn ogen, uit elkaar gaat ploffen.

Regel 1: Madd heeft altijd gelijk

En als Madd altijd gelijk heeft... dan had de Paus dat -logischerwijs- niet.
Wat dan weer betekent dat ie voor een gesloten deur is komen te staan daarboven. Wat zeg ik?! Gesloten?? Hij heeft geeneens een deur gezien.

Moet dat ff een tegenvaller geweest zijn voor 'm!

G.G.

Close 2 Perfection ;-)

Maar ja... die 7 centimeter he?!

jajaja... en die andere 5

Oke... komt ie

Speciaal voor jou dan toch maar even gemaakt Clee....

Omschrijf jezelf in vijf woorden
Eigenwijs
Eigengereid
Vrolijk
Optimist
Doorzetter

Wat vindt je mooi aan jezelf?

Mijn relativeringsvermogen en dan verder natuurlijk mijn goddelijke lichaam, mijn prachtige ogen, mijn babyhuidje etc etc.

Hoe voel je je op dit moment?

Euhm.. wel goed eigenlijk.

Zou je iemand anders willen zijn?
Nee... ik zou niemand anders willen zijn maar ik zou zo nu en dan wel es even in het hoofd willen kruipen van mensen waarvan ik niet begrijp waarom ze bepaalde dingen doen of waarom ze op een bepaalde manier ergens op reageren.

Aan wie geef je dit stokje door?
Ik zal iedereen sparen, daarnaast hebben de meesten deze stok volgens mij al aan zich voorbij zien komen aangezien ik zoals gewoonlijk weer eens als 1 van de laatsten aan de beurt ben maar mocht iemand hem willen hebben: hij ligt achterin het rommellaatje.

Pak hem maar!

Stronger

Ain't she sweet!

Alhoewel sweet in deze context een beetje raar overkomt

Tnx C.. Ik draag 'm met erg veel plezier!

Daar is de ellende mee begonnen (1997)

Ruby, Saturnus, DiAngelo, Pheromon, Endorfin, Natha, Zilex, Conny, Thor, Cajmere, Bonfire, Madd, Gator, DeeJay, Erix, SlaapKop, Reintje, Athena, Neo, Katherine, T-Bone, Uzay, Snipes, Predator, Knuf, Hotlips, SYL, Flyer, Genius, Hans1, RGA, DdeeJay, Curiousity, U4EA, Krentebol, Knop, Wikje, Banshee, Cleo, Femke, Rex, Nexgen en hele bergen namen die ik vergeten ben....

En het is nooit meer goedgekomen. Maar gelachen hebben we wel!

(Geplaatst in het kader van: Soms moet je gewoon een reden bedenken om een bepaalde foto te kunnen plaatsen )

Let's talk about sex baby....

Feit:

met vrouwen is het leuker over sex praten dan met mannen!

(Nee... ik ga niet vertellen met wie ik het er over gehad heb )

Op je ziel getrapt

Een collega waar ik het altijd -erg- goed mee kon vinden maakt de laatste tijd de ene kutopmerking na de andere met als toppunt vandaag een opmerking waardoor ik echt op mijn ziel getrapt was.

Het is een -te- lang en saai verhaal om hier helemaal uit te meten maar het was een opmerking in de zin van "jij bent te belabberd om extra te werken".
Als je dan net 2,5 maand ipv 19u in de week 40u per week gewerkt hebt en jezelf in allerlei bochten hebt moeten wringen om dat te kunnen doen dan komt zo'n opmerking behoorlijk aan.

Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Aan de ene kant denk ik "lekker langs je rug naar beneden laten glijden" om het doodsimpele feit dat er totaal geen waarheid in die opmerking zat aan de andere kant ben ik dat soort opmerkingen een beetje erg beu aan het worden...

Herinneringen

De 2e ronde, de 2e rooondeeeeeee

Als dan toch iedereen aan het posten is over ziek zijn:

Aan mijn maag te voelen ga ik
aan de 2e ronde binnen een
week beginnen.

Iemand die dat nog weet te overtreffen???

Vreemd

Soms ineens realiseer ik me dat ik een zoon van bijna 16 jaar heb *. Over 2 jaar is hij meerderjarig, over 5 jaar volwassen...

En dat terwijl ik mezelf regelmatig nog een kind voel.

Strange.

*nee... niet dat ik wel es vergeet dat ik een zoon heb, wel dat ie al zo "oud" is.

Was de hele wereld maar naief...

(Btw C&D: Don't bother!)

Pareltje van Pearl

Op 1 of andere manier schrijf ik vaak over dingen die niet naar m'n zin gaan. Ondergoed van Bas vd Heijden, de relatie tussen mij en m'n chef die niet altijd even vlekkeloos verloopt, een strip over Chello die precies laat zien hoe de verhouding tussen mij en deze "geweldige" provider verloopt...

Maar eigenlijk is het veel leuker als er eens iets positiefs is om te melden. Vreemd genoeg, als ik zo mijn eigen log es doorloop is er weinig positiefs te vinden.
Hoho... ik ben niet depri ofzo . Ik bedoelde gewoon puur weinig positiefs als het gaat over bijvoorbeeld klantvriendelijkheid en dingen die mensen (die elkaar niet kennen) voor elkaar over hebben.

Nu na ruim een jaar loggen heb ik daar dan toch eindelijk iets over te vertellen.
In april van dit jaar heb ik een brilletje aangeschaft.
Het ging me geeneens zozeer om de bril eerlijk gezegd. Ik heb (aan mijn ogen in ieder geval ) een minimale afwijking. Iets van -0.5 en -0.25. Amper de moeite.
Alleen kijkt het met bril net iets lekkerder tv, of naar een schoolbord en met autorijden.

Aangezien ik misschien 1 x in de week voor de buis hang, inmiddels al weer een tijdje van school af ben en geen rijbewijs heb geeft dat wel aan hoe hard ik die bril nodig had.
Niet echt dus. Toch blijft het lekker, die ene keer dat ik wel tv kijk, om dat met ontspannen ogen te kunnen doen en natuurlijk scheelt het op den duur ook wat rimpeltjes (Hee... als 36-jarige moet je nou eenmaal ook met dat soort dingen rekening houden ). Daarnaast wilde ik graag een zonnebril op sterkte.
Ik kan slecht tegen scherp licht en daarnaast kijk je buiten, wat toch over het algemeen wel de omgeving is waar je een zonnebril draagt, vaker in de verte.

Anyway: aangezien Pearl zo'n leuke "2 halen, 1 betalen" aktie had besloten daar maar gebruik van te maken. Brilletjes uitgezocht en een paar dagen later was ik een blij mens.

Tot zo'n maand geleden. Ik had de zonnebril laten slingeren en Demi had 'm te pakken gekregen. Goed te pakken.
"Die... die" zei ze terwijl ze aangelopen kwam, met in haar ene hand het ene pootje en in de andere hand de rest van de bril ;-(. Even had ik de hoop dat het nog wel te repareren zou zijn maar na de bril aan een grondig onderzoek te hebben onderworpen verdween die hoop als sneeuw voor de zon. Ze had hem vakkundig afgebroken.
Het enige wat ik nog kon doen was terug naar de Pearl, hopen dat ze het montuur nog op voorraad hadden zodat de glazen overgezet konden worden.
Helaas, hier in Oud-Beijerland hadden ze hem niet meer en ook in geenéén van de andere (ruim 200) filialen was hij nog te vinden. (Het was schijnbaar een populair montuurtje wat ik uitgezocht had).

Toch heb ik weer een zonnebril nu. De dame van de Pearl liet me een ander montuur uitzoeken (moest er wel één zijn met iets kleinere glazen dan ik had) de glazen zijn op maat geslepen en in het nieuwe montuur gezet. En dit alles voor de prijs van 0 euro.
"Service van de zaak"

Petje af voor Pearle Oud-Beijerland dus!

En als het in de krant staat....

dan is het waar!

Heb ik weer... (@Whot: pas op hoor, wéér kleur ;-)

Nooit en te nimmer zie ik mooie luchten of in ieder geval niet wanneer ik mijn fototoestel binnen handbereik heb. De afgelopen twee ochtenden waren ze er zowaar wel én had ik mijn fototoestel bij de hand. Kon niet missen dus.... "Leuk" dacht ik nog "heb ik ook es een post zo 's-morgens vroeg." Nou ja: de rest van het verhaal zal duidelijk zijn. Van mijn "Goeiemorgen-en-wat-een-mooie-lucht-hebben-we-weer-vandaag" posts is niet veel terecht gekomen. Maar toch zal ik ze online zetten.... dan maar geen goeiemorgen! ;-)

Memories (II)

Mijn oma is een heel ander verhaal... een heel ander mens ook. Oma was een oma zoals een oma zijn "moet". Grijs, met een permanentje, kleine flesjes haarversteviging (zou dat nog bestaan??) die in haar haar gingen als er rollers ingedraaid werden. (Dat met die rollers moest wel, anders was ze door dat permanentje net een poedeltje :-)).
Ze was fors, heel fors zelfs. Liep bijna altijd met een schort voor, rook naar 4711 en was vooral lief, vreselijk lief. Ik heb haar nooit chagerijnig gezien, ze had altijd wat te kletsen en was altijd bang dat ik eten, drinken of snoep tekort kwam (wil je een bros? Heb je honger? wil je een koetjesreep? heb je honger? wil je een boterham? zal ik een lekker bakkie zetten?).

Ze kon (in mijn ogen) prachtig zingen en dat deed ze dan ook veelvuldig... eigenlijk de hele dag door. Van die oude liedjes die je nu nooit meer hoort ("Jantje zag es pruimen hangen" en iets over een zeeman...) ik zou ze nu niet meer na kunnen zingen helaas. Er was niks lekkerder dan bij opa en oma thuis zijn waar het altijd zo speciaal rook, waar ik me thuis en veilig voelde (realiseer ik me nu pas trouwens) en waar op sommige momenten een stilte hing die alleen onderbroken werd door het zingen en neurieen van mijn oma (bijgestaan door de Piet natuurlijk!).
Toen ik zelf ouder was heb ik het nog wel es aan haar gevraagd maar veel van de liedjes kende ze toen zelf ook niet meer precies van tekst.

Na 60 jaar in dat huis gewoon te hebben, haar hele leven heeft zich eigenlijk daar afgespeeld, moest ze wel weg. De buurt ging steeds verder achteruit, naast haar zaten een stel junkies. Op nieuwjaarsdag had het stel eikels op de zolder brand veroorzaakt. Marc en ik kwamen net aangereden om oma gelukkig nieuw jaar te wensen toen we een enorme knal hoorden en de zolderramen bij het buurhuis eruit vlogen. Gelijk daarachteraan sloegen de vlammen de dakkapel uit.. Oma zat nog boven, had niets gehoord en gemerkt. Aangezien ze een beetje doof aan het worden was hoorde ze ons lange tijd ook niet gillen en aanbellen. Ik begon zo onderhand in paniek te raken... zag haar al helemaal verstikt door rook daarboven ergens liggen. Ik ben naar 1 van de "oude buurtjes" gerend om de brandweer te bellen en Marc bleef proberen om tot oma door te dringen. Uiteindelijk ging het raam open en stak ze haar hoofd naar buiten: "Wie daar?".
Toen ze ons zag deed ze natuurlijk de deur open en vloog Marc naar boven. Ik ben nog nooit zo blij geweest als op het moment dat ik ze beiden beneden door de deur zag komen. Oma mankeerde niets, ze was alleen overstuur omdat ze al haar spulletjes letterlijk in rook op zag gaan. De brandweer was er gelukkig snel bij, het vuur is geblust en alhoewel oma's dak behoorlijk gehavend was viel het verder allemaal erg mee. Materieel dan... emotioneel natuurlijk niet.  Ze had geen keus meer nu, ze moest daar wel weg.

Ze is uiteindelijk terechtgekomen in zo'n afschuwlijk rits-rats-klaar huizenblok, omgeven door buitenlanders met kinderen die de buurt terroriseerden. Op den duur durfde ze amper het huis nog uit. In de zomer van 2000 is ze gevallen en brak ze haar arm. Eigenwijs als ze was vertikte ze het om bij één van haar kinderen in huis te gaan maar met maar 1 werkende arm kon ze ook niet voor zichzelf zorgen natuurlijk. Ze kwam voor een paar weken in een verzorgingstehuis, waar ze zich met alles wat ze nog in zich had tegen heeft verzet. Ze weigerde om gezellig te doen met haar buurtjes ("oude zeikwijven allemaal") en niks was goed. Het enige wat ze natuurlijk wilde was naar huis, naar haar eigen ditjes en datjes, slapen in haar eigen bed. Het bed waar ze al die jaren al in sliep. Toen het enigzins ging was ze niet meer te houden en ging ze dus terug. Onderling was er een schema opgesteld om haar in de gaten te houden en voor haar te zorgen. Mijn vader ging elke morgen vroeg bij haar langs. Zoals hij eigenlijk al jaren al deed, voor hij aan het werk ging eerst ff een bakkie bij zijn moeder doen (vreemd dat je dat soort dingen pas jaren later te weten komt). 's-Middags ging hij ook weer bij haar kijken en in de weekenden reed hij een paar keer op en neer. Mijn vader vond dat het niet goed ging met haar en heeft de dokter gebeld. Dat liep haast nog verkeerd af... de dokter vond dat hij haar maar een paracetamol moest geven en dan maar es kijken hoe het verder ging. Mijn vader heeft hem in niet mis te verstane woorden te kennen gegeven dat ie als de sodemieter moest komen en dat ie hem anders hoogstpersoonlijk bij zijn nekvel zou komen grijpen en hem bij zijn moeder brengen zou. De dokter koos eieren voor zijn geld en besloot toch te komen. Nog geen uur later lag oma in het ziekenhuis. Doodziek.

Drie dagen later werd ik gebeld door mijn moeder. Oma was opgegeven. De dag erna ben ik zelf bij haar geweest en zondags nog een keer samen met de jongens. Zij was net zo blij om hun te zien als zij waren om "grote oma" te zien. Het is ook gelijk de laatste keer geweest. De dag daarna is ze weggegleden en kwam ze apart op een kamer te liggen.

Donderdag 14 september werd ze 85 jaar en zijn we met z'n allen (de volwassenen in ieder geval) nog bij haar geweest. Mijn vader is bij haar gebleven, de hele dag en nacht, heeft haar nog gezegd wat hij haar wilde zeggen. De dag na haar verjaardag, vandaag precies 4 jaar geleden, is ze overleden.

Memories (Alert: sloppy en veel tekst!)

Vannacht was zo'n nacht dat ik de slaap niet vatten kon. Een van de redenen daarvoor was dat ik gewoon niet moe was, de andere reden dat ik lag na te denken (piekeren zouden sommige mensen het ook wel noemen ;-)).
Op zich is dat wakker liggen en nadenken niet eens zo slecht. Ik heb de neiging mezelf af te sluiten voor alles wat en iedereen die me verdriet doet zodat het me niet (meer) raken kan en (helaas?) ben ik daar erg goed in. Aan de andere kant: het werkt, het zorgt dat ik gewoon elke dag door kan gaan met leven zonder ik zak en as te zitten om de dingen die om me heen gebeuren. Maar toch: het kan zo nu en dan niet echt kwaad weer es wel over de dingen na te denken en dat deed ik dus vannacht.
Toen dat nadenken nog niet begonnen was maar ik wel gewoon niet moe was lag ik in bed een beetje te zappen. Erg veel was er niet meer op tv en zo belandde ik bij tv Rijnmond waar één of ander multicultureel programma op was. Er zat een turkse mevrouw aan een keukentafel in zo'n huis waarvan vroeger hele wijken vol van stonden in Rotterdam, tegenwoordig zijn ze haast op 1 hand te tellen. Ze zijn gesloopt en vervangen door rits-rats-klaar huizenblokken. Van die huizen die er leuk uitzien als ze net opgeleverd zijn maar kom een jaar later in diezelfde buurt en het ziet er weer net zo triest als het deed in de laatste jaren van het leven van de herenhuizen die er ooit gestaan hebben.

Voor wij naar Oud-Beijerland verhuisden woonde ik ook in zo'n voor-tussen-achter huis, alhoewel het bij ons inmiddels al alleen voor en achter was. Destijds waren mijn ouders erg modern ;-) en dus is het "tussen" er tussenuit gehaald. Niet dat we met een gat in het huis zaten natuurlijk (ok ok... hij is flauw, ik geeft het toe) maar de tussenkamer was bij de huiskamer getrokken.
Ik heb niet zo gek veel herinneringen meer aan dat huis, te jong toen we er vertrokken denk ik. Het huis van mijn opa en oma, een meter of honderd verderop in de straat, staat echter wel nog steeds in mijn geheugen gegrift. Zij hadden nog wel de voor-tussen-achter, waarbij voor gewoon voor was: een tafel aan het raam met 4 stoelen er omheen waar opa altijd zat. Achter hem een bandrecorder (voor de broekies onder ons ->zoek zelf maar uit wat dat is :-P), een radio en een scanner om de politieberichten te luisteren. Op de tafel altijd de krant (Het Vrije Volk, ja broekies: ook die bestaat inmiddels niet meer), zijn koffie, de tros-kompas (gek he hoe de meest onbelangrijke details blijven hangen?), als hij hem niet op zijn neus had zijn bril én, niet te vergeten, zijn Brandaris (tenminste: in de tijd dat hij nog rookte). Natuurlijk stond ook de tv daar (als ik bij opa en oma was zwaaide ik altijd samen met mijn opa naar Loekie de Leeuw), en er was altijd wel een Piet. (Parkiet dus... als de ene Piet doodging werd hij opgevolgd door de volgende en altijd heetten ze Piet).

De tussenkamer, tsja, wat was dat eigenlijk? In de tussenkamer stond de mooie eettafel en een heeeeele grote radio, zo één met van die hele grote knoppen eraan voor het geluid en om de zender te zoeken, ingebouwd in een houten kast (waarschijnlijk was ie niet eens zo extreem groot maar alles wat je nog uit je kindertijd herinnert schijnt de neiging te hebben groter te lijken dan het werkelijk was). Op de radiokast een kleedje met daarop de nodige prullaria, zoals oma's die op elk kastje hebben staan. Foto's van de kleinkinderen, souveniertjes meegenomen van vakantie's, cadeautjes gemaakt voor vader- en moederdag. Achter was niet gewoon een achter maar de keuken. Een grote keuken, simpel keukenblokje erin, van die tegeltjes aan de muur zoals je ze nooit meer ziet. (Of misschien zijn ze inmiddels weer trendy en zie je ze weer wel.. ik weet het niet) Ze zijn niet wit en ze zijn niet geel, ze zijn niet zo mooi glad als ze tegenwoordig allemaal zijn. Een klein raampje naast het keukenblok wat grensde aan één of ander "platje". Als opa op zaterdag schol gebakken had, ging de pan met vet daarop om af te koelen. Op de vloer een onoogelijk stuk zeil (dat zouden we tenminste nu zo vinden), oranje als ik het goed heb. Dat zeil lag er een meter of 2/3 daarna ging het over in vloerbedekking op het stuk waar de eettafel stond.

Tegenwoordig is het erg in om een grote eettafel te hebben maar opa en oma hadden die al jaren. Dat kon ook niet echt anders in een gezin met 5 kinderen en later een gezin met 5 kinderen + aanhang. Opa was de "baas in huis", dus opa zat aan het hoofd van de tafel, altijd op dezelfde plek. Zolang ik me heugen kon. Opa had zijn eigen vork (ik trouwens ook bij opa en oma thuis, een klein vorkje met KLM op de achterkant. Het vorkje is er nog steeds, mijn vader en moeder hebben hem in bewaring voor me omdat ik als de dood ben dat ik hem kwijtraak) en opa sneed inderdaad altijd het vlees, gelukkig niet alleen op zondag.

Over mijn opa kan ik hele boeken vol schrijven.. niet alleen over wat ik allemaal meegemaakt heb met hem maar alleen al omdat ik het zo'n prachtige man vond (en nog steeds vind) en zielsveel van hem hield. Streng en tegelijkertijd zo vreselijk lief... Mijn opa is overleden toen ik 18 was. Ik was geeneens thuis, Marc en ik waren op vakantie in Joegoslavië. Voordat we weggingen zijn we nog bij mijn opa en oma geweest, even dag zeggen, de foto's van onze verloving laten zien. Mijn opa is altijd duiker geweest en aangezien dat in die tijd niet met van die geavanceerde apparatuur ging als tegenwoordig en ook de werktijden en omstandigheden niet echt je van het waren werd opa ziek. "Uitgerekte longen" in gewone mensentaal. Waar het op neer kwam was dat hij snel moe was omdat hij haast geen lucht kreeg en naarmate hij ouder werd werd de kwaal erger en erger. Ze woonden op de 2e verdieping en op den duur moest hij eerst een uur op de eerste verdieping gaan zitten om bij te komen voor hij de volgende trap op kon. Uiteindelijk is de tafel van opa naar beneden verhuisd zodat hij nog maar 1 trap ophoefde, ook hun bed ging van de zolder naar de 1e verdieping (het bed waarin ik zo vaak, tussen opa en in, heb gelogeerd).

In de laatste jaren van zijn leven is opa niet meer boven geweest. Op de 1e verdieping zijn we dus dag wezen zeggen voor we weggingen, de foto's en het feit dat we verloofd waren vond hij prachtig. Tijdens onze vakantie werd hij ineens zo ziek dat hij in het ziekenhuis opgenomen moest worden (wat nog nooit eerder gebeurd was). In het ziekenhuis heeft hij zijn portemonnee aan mijn oma gegeven. Waarschijnlijk wist hij zelf beter hoe hij eraan toe was dan wij. Zijn portemonnee gaf hij namelijk nooit en te nimmer af. Binnen een paar dagen is hij overleden en toen ik thuiskwam van vakantie had ik geen opa meer. Zoals ik al zei: 18 jaar was ik. Ik heb mijn opa dus best lang en bewust meegemaakt, zeker als je je bedenkt dat ik daar bijna elke dag was toen we nog in Rotterdam woonden en ook daarna zag ik ze nog ieder weekend en toch is het veel te kort geweest. Inmiddels is het bijna 20 jaar geleden en natuurlijk denk ik er niet elke dag meer aan, geeneens elke week maar toch, op momenten zoals deze zou ik willen dat ik weer even daar aan die tafel kon zitten.... en mis ik hem absoluut. (Het wordt een langer verhaal dan ik dacht dat het worden zou... morgen meer)

Just wanted you 2 know

Miss You!

That's Me (???)

Tis in ieder geval weer es wat anders dan een Lego poppetje of een Goth Sheep. Welke Cyborg ben je?

Gezien bij Ekid

Ik ben de beroerdste niet!

Speciaal voor siS en Renée: DE foto's ;-)



Maareeuh: leuk dat jullie me aan de praat houden en fijn dat er ook iemand ff aan denkt dat die zooi misschien ook een keer uitgespoeld moet worden. Echt, ik meen het, jullie zijn geweldig! NOT!

[Update]23.00u Je zal het toch meemaken zeg... Heb je je haar in de verf zitten en om de tijd te doden tot je het weer uitspoelen mag besluit je om maar es een keer wat te loggen.
Helaas hebben je col-log-a's (blijft een mooi woord van xoox) besloten om es een avondje aan de klep te gaan (op het moment dat ik dit schrijf 78 131 reactie's vandaag, waarvan 59 112 na 18.00u).

Je blijft dus zitten... en zitten. Geeft hier nog een reactie en daar een antwoord. Inmiddels ben je die verf alweer straal vergeten. De verf jou echter niet en de waterstof is inmiddels al zover je haar binnengedrongen dat het je hersenen bereikt heeft. Gevolg hiervan is dat je maar blijft ouwehoeren en heel het spoelen vergeet. Op het moment dat je je wel realiseert dat het er al een tijdje geleden uitgespoeld had moeten worden is het te laat....

Het haar valt als snot van je hoofd af en verdwijnt in het afvoerputje!!! Zou wat zijn zeg! Gelukkig maar dat dat mij niet overkomen is. Wederom is het gelukt. (Helemaal zelf gedaan Xan, grote meid he ikke??? ;-P). "We" zijn weer blonder dan blond. Aangezien weer een postje over dat verven me een ietwat overkill leek maar ff een update gedaan en nee mar: geen foto's. Alleen al niet omdat tijdens het spoelen mijn mascara een ietwat uitgelopen is en ik nu een geblondeerde Alice Cooper lijk! :-)

Enge knopjes

Waarschijnlijk zit ie er al een hele tijd... ik let eigenlijk nooit zo op de icoontjes op de beheerpagina. "Logs -> Nieuw log toevoegen" en veel verder dan daar kijk ik eigenlijk niet.

Vandaag viel ie me om één of andere reden ineens wel op en ik schrok er een beetje van. Het zou namelijk echt iets voor mij zijn om hem per ongeluk aan te klikken... en wat dan?
Dat "en wat dan" maakt het naast een eng knopje tegelijkertijd ook een heel uitdagend knopje. Ik weet namelijk niet wat er na het eventuele aanklikken gebeurt. Moet je nog een keer bevestigen? Krijg je de "weet je het zeker?" vraag of is het gewoon met 1 druk op de knop einde oefening? Ik geloof niet dat ik het durf... maar damn, wat zou ik het graag even uitproberen!

Tis tiet!

Hoogste tiet zelfs! Ik ben ff verven...  KaN iKKuh StRaX wEEr eVuH blont aS JuLLie vAn MijN GeWEnt SijN ReaGerUh! :-D

Cajmere & Madd (Een onverwacht deel II)

Het blijft leuk dat WIE... zo zie ik net ene "Jennifer" staan... aangezien die naam een belletje deed rinkelen klikte ik ff door. Toen ik de foto zag staan wist ik het bijna zeker (met name door de piercing ;-)), toen ik via het mailform een mailtje van haar kreeg wist ik het zeker: Cajmere is boven water! Waar zo'n web-log al niet goed voor is :-D (Maar goed dat ik destijds in die post niks onaardigs over haar heb gezegd ;-))

Wat

is er erger dan jezelf te zien in de spiegel van de kapper?

Madd Bear

Izzy kwam 'm van de week tegen en je begrijpt dat ik gelijk verkocht was.

"Even bestellen", dacht ik. Helaas ging die vlieger niet op, je moet namelijk voor minimaal $ 75,00 bestellen. Aangezien de beer maar $ 5,25 kost betekent dat dat ik 15 van die beren bestellen moet en dat vind ik ook weer wat overdreven. (Tenzij jullie allemaal graag een Madd Beer in je slaapkamer willen hebben natuurlijk, dan bestel ik gewoon een hele doos ;-)).

Ik heb ze dus maar een mailtje gestuurd, of het toch niet mogelijk is dat ik er maar één bestel. Tot nu toe helaas nog geen reactie. Ik ben benieuwd of ze nog wat van zich laten horen..... (PS: Dat van die doos was maar een grapje natuurlijk :-))

Ouwe

Goed, "Lompe Brabanders" dus....

Lig je daar, na afloop van het corso, helemaal uitgekakt op een grasveldje een beetje te genieten van de zon, wat te drinken en de door tante neel (met gevaar voor eigen leven) bemachtigde zakjes  Snack-a-Jacks begint er zich een waar schouwspel recht voor je ogen te ontwikkelen.

Ik weet niet of ik dit goed uitleggen kan maar ik ga een poging doen. Er loopt 1 weg Zundert in, deze weg is bedoeld voor de automobilisten. Naast deze weg ligt een behoorlijk breed fietspad. Beide wegen worden gescheiden door een Rozenperk (en absoluut Rozenperk met hoofdletter R). Aan het begin van het dorp -ik neem tenminste aan dat het een dorp is-  staan hekken zodat er niemand gratis naar binnen kan om het corso te bekijken.
Deze hekken staan, heel logisch, aan het begin van de weg. Deze situatie is alleen niet zo logisch meer wanneer iedereen 's-middags het dorp weer wil verlaten. De hekken staan dan immers "ineens" aan het einde van de weg. Op zich nog steeds niks mis mee ware het niet dat de hekken aan het einde van het fietspad niet open mochten van de gemeente. Iedereen die eruit wilde moest (weer wat minder logisch) over de weg lopen en kon daar dan door de hekken heen. 1 Klein "probleem": hele hordes fietsers kwamen (juist ja: heel logisch) over het fietspad.
Aan het eind van het fietspad aangekomen mochten ze er dan niet door, voerden een discussie met de puber die aan het hek stond en afhankelijk van of het ventje overstag ging moesten ze terugfietsen, om het Rozenperk heen en alsnog over de weg of deed het ventje ff snel het hek 30 cm open en konden ze er toch doorheen prakken.

Zo hebben we ook busladingen vol ouden van dagen voorbij zien komen en die gingen dus met koeltas én opklapbaar stoeltje dwars door de rozen naar de andere kant van het perk, waar ze wel het hek door mochten (opvallend was trouwens dat die oudjes verder geeneens in discussie gingen met de "poortwachter". Ze kwamen aangesjokt, zagen dat het hek dichtbleef, keken naar het mannetje wat erbij stond en begaven zich rechtstreeks -met blote benen en al- het Rozenperk in :-)). Voor de dame met de rollator was het lastiger. We zagen haar al aankomen maar werden even afgeleid door één of andere discussie die zich bij het hek afspeelde en voor we het goed en wel in de gaten hadden keken we weer naar de rug van oma. Ze had zich omgedraaid en was aan de lange weg terug begonnen...

Anyway: aan het eind van het liedje besloot men toch ook de hekken bij het fietspad maar open te gooien. Ik heb nog ff geprobeerd het poortwachtertje gek te maken. Nadat we eerst de hele tijd aan zijn kop hadden lopen zeiken dat ie dat hek open moest gooien vroeg ik hem nu of hij het hek niet dicht kon laten zodat Demi niet weg kon lopen. Hij zag de humor er wel van in maar helaas... de hekken gingen weg. (Op 1 hek na dan... er was iemand zo slim geweest zijn fiets aan het hek te ketenen :-)) Voor ze weer aan de slag gingen kwam de vrijwillige brigade, die ons natuurlijk allang gezien en vooral gehoord had ff kletsen.
Eerst één (voor insiders: Prins Maurits :-)) maar langzaamaan werden het er steeds meer. Terwijl wij daar lekker zaten te kletsen besloot Demi voor de 33e keer op onderzoek uit te gaan en moest ik dus weer achter haar aan. Voordat ik overend was gekomen om achter haar aan te gaan was 1 van de pubertjes zo attent mij op haar aktie te attenderen, en wel op een bijzonder "aparte" manier:

*De Dader

"Hee OUWE, ze gaat er vandoor hoor!!"

So far voor je eigenwaarde ;-))

Maak dat de kat wijs

36 jaar. Rook al ruim 20 jaar (jajaja... behoeft geen commentaar) 3 kids (15, 11 en 1 jaar)
En voor alledrie is nog geen maand nodig geweest om ze te verwekken...



En dan nog willen ze me dat wijsmaken?????

Pfoe hee!

Ik begon zo onderhand te denken dat het écht fout was gegaan deze keer.
Gelukkig viel het ook nu weer mee, toch zou je eigenlijk een back-up moeten hebben...
want stel je voor dat het een keer écht helemaal mis gaat...

Flossen

Ik heb het er niet op: Heupbroeken.

Ik snap niet dat iemand iets zo onaantrekkelijk op een vrouwenlichaam kan ontwerpen. Het accentueert alles wat je niet geaccentueerd wil hebben (lees: heupen) en het camoufleert wat je juist wel wil laten zien (lees: taille).

Wat ik al helemaal niet snap is dat het zo vreselijk aangeslagen is. Er valt vrijwel geen normale broek meer te vinden, alles en iedereen loopt met een heupbroek. Zij die het kunnen hebben maar vooral zij die het niet kunnen hebben..
(Schijnbaar) Zonder enige vorm van gene prakt Jan en alleman zich in die door mij verafschuwde broek, de rest van de wereld een blik op hun bilnaad gunnend zodra ze bukken of op hun hurken gaan zitten.
Dan wordt, tot overmaat van ramp, dit geheel het liefst gecompleteerd met een shirt "boven-navel-niveau" zodat we allemaal kunnen meegenieten van die dikke, witte flubberbuik die over de rand van de broek heenhangt. Geloof me: als ik op een terras zit om een broodje te eten en er neemt zo'n broek met overhangende buik aan het tafeltje naast mij plaats dan is de lust tot eten al heel snel vergaan.
Dit heeft dan natuurlijk ook weer zo zijn voordelen: het houd je redelijk slank zodat je dan zelf in ieder geval wel die heupbroek aankan zonder al te erg voor lul te zitten.

" het houd je redelijk slank zodat je dan zelf in ieder geval wel die heupbroek aankan"????? 
Oftewel Madd: je loopt zelf ook met de broek die je net zo aan het afzeiken was?!?

Ja, helaas moet ik toegeven dat ik ook aan de terror van de heupbroek ten onder ben gegaan. Ik heb het nog best lang volgehouden met de broeken die ik had. Het is me zelfs zowel vorig als dit jaar gelukt een broek te vinden waarbij de stof mijn taille raakt. Helaas zijn dat de spelden in de hooiberg, dus het merendeel van de broeken die op dit moment in mijn bezit zijn hebben de "low cut".

En waarom nou dit hele verhaal?! Ten eerste natuurlijk omdat ik het ff kwijt wou (alles wat je dwarszit moet je eruit gooien anders hoopt het zich alleen maar op zeggen ze;-)) daarnaast heb ik er sinds vorige week een extra reden bij om een schurft aan die broeken te hebben.

Demi moest haar prikken hebben, het was mooi weer dus we gingen lekker op de fiets naar het consultatiebureau. Achterop in haar fietsstoeltje zat ze lekker om zich heen te kijken tot ze iets ontdekte. "Kijk nou... mama heeft een heupbroek aan. Kijk nou.... Die heupbroek staat open aan de achterkant als mama zit. Kijk nou... er zit daar wat onder de broek van mama. Kijk nou... daar kan ik aan trekken!! "

En trekken deed ze.

Neem het maar aan van iemand die het aan den lijve heeft ondervonden: fietsen terwijl je string door je bilnaad wordt geflost is een bijzonder onprettige ervaring!

1 uur vannacht

Grappig gesprek op msn Lege fles bacardi Stroomstoring Oud-Beijerland Buurmeisje aan de deur Heeft met fiets voordeurruit aan flarden gereden (alsof ik daar om die tijd nog wat aan kan doen ) Nog maar ff wat drinken in de voortuin Foto's maken valt niet mee om die tijd Nog steeds druk(/gezellig?) op web-log Te laat naar bed Vanmorgen enigzins brak, nu in een mega-wak Helemaal normaal zal het wel nooit meer worden hier....

Shame on me

Tot mijn grote spijt moet ik bekennen dat ik er zelfs 2 heb.... En hoe vaak ik ze ook opruim....... Nou ja, jullie kennen het wel. (Toch??? ) Zo, 1 schaap over de dam, nu jij SmaRts;-))

Hipster, Cinderella, Jitterbug, Original, Expose..

In "mijn tijd" noemden we het gewoon klompen... Heerlijk die dingen, alleen het geluid al wat ze maakten was geweldig, vooral als je een jaar of 5 bent en je loopt samen met je vriendinnetjes al klepperend naar de kleuterschool. Daarnaast liepen ze ook nog es vreselijk lekker). Tegenwoordig hebben ze trouwens een stuk exotischere namen. (zie boven). "Cinderella" zal verkooptechnisch wel beter werken dan gezondheidsklomp denk ik . Vanmiddag liep ik in de stad en kwam langs een zaak waar ze ze verkochten. Ik heb nog ff lopen dubben, ze hebben nl tegenwoordig niet alleen de gewone ouderwetse platte maar ook met hak. Anyway: om een lang verhaal kort te maken: Uiteindelijk heb ik het toch maar niet gedaan. Vanavond tijdens een rondje web-log kwam ik ze weer tegen bij Jeugdsentiment, wat me deed besluiten om es wat rond te gaan surfen om te kijken wat voor modellen ze nou eigenlijk allemaal hebben. Ik had het niet moeten doen.... Ik zal er wel helemaal op afgezeken worden maar wat vind ik ze leuk!!! Ze zijn er werkelijk in allerlei kleuren, allerlei soorten en in allerlei dessins.

Morgen toch nog maar ff de stad in denk ik......

Was niet maar werd toch leuk

Flink de pest had ik erover in. Van elke foto die ik bij picserver had staan (en dat waren er nogal wat) moest de url aangepast worden. In 1e instantie had ik zoiets van "barst maar, dan maar geen foto's erbij" maar ja... het zat me toch niet lekker. Dus uiteindelijk toch maar begonnen bij het begin en stuk voor stuk alle posts doorlopen en alle foto's aangepast. En als ik heel eerlijk ben: het was eigenlijk best leuk. Ik heb alle posts weer es voorbij zien komen (en ook dat zijn er heel wat! ) en niet te vergeten alle (on)zinnige gesprekken en discussie's die daar weer uit ontstaan zijn. Kortom: ik kan het je aanraden, duik es in je archief

Meisjes

Ik moest er niks van hebben: "Meisjes". Bij mijn eerste zwangerschap was ik er dan ook van overtuigd dat het een jongen zou zijn. En, thank God, dat was het. Toen ik voor de 2e keer zwanger was kreeg ik natuurlijk regelmatig de opmerking: "En nu maar hopen dat het deze keer een meisje is he?!" naar mijn hoofd. Waarop ik steeds weer zei dat ik er niet aan moest denken dat het een meid zou worden. "Nee hoor, ik zou niet weten wat ik met een meid aanmoet, doe mij maar weer een knul". Natuurlijk wist ik ook wel dat ik niets minder van de 2e zou houden als het een meisje was maar, diep in mijn hart bleef ik hopen op een knul. Het was zelfs zo erg dat we geeneens een meisjesnaam hadden, dus alleen al wat dat betreft was het een hele opluchting dat het weer een zoon bleek te zijn. Bij de derde zwangerschap betrapte ik mezelf erop dat ik begon te dagdromen over hoe het zou zijn om een dochter te hebben. Ik! Ik die niks moest hebben van roze en jurkjes, maillots, staartjes, haarspeldjes en noem het allemaal maar op. Bij de 1e echo was er weinig meer te zien dan één of ander wormpje met een kloppend hartje dus het bleef afwachten wat het zou gaan worden. Tot de 22e week. Op weg naar Barendrecht voor een pretecho. De hele echo duurde ongeveer een half uur, waarbij de echoscopiste begon bij het hoofdje en eindigde bij de voeten. Voor ze aan de echo begon vroeg ze ons of we wilden weten wat het zou gaan worden en, net zoals het antwoord bij de jongens daarop steeds "ja" was geweest was dat ook nu weer het antwoord. Ergens leefde ik ook weer in de overtuiging dat het waarschijnlijk toch wel weer niet te zien zou zijn. Dat was bij de jongens nl. ook steeds het geval geweest. Bij beiden heb ik tot laat in de zwangerschap echo's gehad en toch wisten die twee het te presteren steeds zo gedraaid te liggen dat net dat kleine detail verstopt bleef. In ieder geval, ze had dus alles gehad. Van boven naar onderen, kruin tot de voetzolen. "Zo... en dan gaan we nu naar het geslacht van de baby kijken" Even kijken hoor, dit zijn de billen, dat de bovenbenen... En dat, nou, dat is duidelijk he?!?!" "Ja, dat is zeker duidelijk" zei ik. "Een jongen!!"

Nee hoor. Het is een meisje!!

Tot mijn eigen verbazing stroomden de tranen over mijn wangen. Ik geloof dat het haast een kwartier geduurd heeft voor ik weer enigzins aanspreekbaar was . Een meisje!!! Ik heb het niet voor me kunnen houden, de hele wereld mocht weten dat het een meisje worden zou. Behalve dan mijn pa maar dat was alleen maar omdat hij het niet wilde weten. (Niet dat dat erg gelukt is trouwens, we hebben het hem niet verteld maar ja.. als de kast in de babykamer steeds meer gevuld wordt met roze kleertjes dan begint het toch wel een ietwat op te vallen denk ik )

Inmiddels loopt die kleine meid hier dus rond te hupsen, en het huis ligt bezaaid met al die verafschuwde meidendingen zoals speldjes, tasjes, armbandjes en kettingen, ze barst van de roze kleding. Ze heeft zelfs rokken & jurkjes en in tegenstelling tot wat ik altijd gedacht heb:

Ik vind het geweldig!!

Zoals ik al zei.... BAH!

Nu weer de menutekst volledig verdwenen... als dat maar weer goedkomt! Ik geloof dat ik gek wordt als ik alles weer opnieuw moet gaan doen!! ;-(

Bah!

Vreemd...

Geen id wat er aan de hand is maar ik loop nou al drie achtereenvolgende dagen  (vreemde) mensen tegen het lijf die om de meest uiteenlopende redenen tegen me beginnen te "mopperen"....

Het zal het weer wel zijn, of mijn kop staat ze niet aan (maar aangezien ik dat hoofd toch al een aantal jaar met me meedraag en nog nooit eerder last hiervan heb gehad lijkt dat me stug).

Ik denk dat het een goed idee was van me: Gewoon het hele weekend in bed blijven! ;-)

Zin in

Maar helaas... het zit niet in me om zoiets te doen. Dus we gaan toch maar.

Weertje he?!

Ik geloof dat ik maar het hele weekend heerlijk lui in mijn bed blijf liggen.
(Nog vrijwilligers om de hond uit te laten?!  ;-))

One Size Fits All

Geachte heren en dames kledingfabrikanten.... Als het niet teveel moeite is, kunt u er dan misschien ook es rekening mee houden dat:


* Niet alle vrouwen minimaal een C-cup hebben;
* Niet alle vrouwen maat 38/40 van kleding dragen;
* Niet alle vrouwen maat 40 en groter van schoenmaat hebben;
en dan het aller-, aller-, allerbelangrijkste:
* Niet alle vrouwen minimaal 1.70m lang zijn en het dus heeeel erg prettig zou zijn als er wat meer broeken in lengtemaat 30 (of 28 maar dat zal wel helemaal teveel gevraagd zijn) verkrijgbaar zouden zijn.

Misschien dat ik dan es niet weken hoef te zoeken naar een goed mooi zittende bh, een paar schoenen waar ik niet steeds uitloop, een broek waarbij niet de achterkant bij de taille 20 centimeter uitsteekt omdat dat deel slechts lucht bevat en dat aller-, aller-, allerbelangrijkste dus: dat ik niet weken hoef te zoeken naar een broek waarbij ik es een keer niet over mijn eigen broekspijpen struikel!

Voor eens en altijd

Met TWEE hoofdletters EN een streepje ertussen! ;-P

b2

Zeventien jaar was ik, net van school en aangenomen bij "Nationale-Nederlanden Levensverzekering Maatschappij N.V." Per 1 oktober 1985 kon ik beginnen. Een duo-baan voor 20u per week. De ene week 's-middags werken ,de andere week 's-morgens en dat voor het waanzinnige salaris van 500 gulden per maand.

Ze vroegen voor de functie een HAVO klant met wiskunde in het pakket. Tot op de dag van vandaag begrijp ik nog niet waarom. Zijzelf trouwens ook niet gok ik, anders hadden ze mij nooit aangenomen ;-). Het enige wat ze op die afdeling waar ik terecht kwam deden was kaartjes die in bladen zitten en waarmee mensen om informatie over een bepaald product konden vragen verwerken.

Kaartje van de stapel halen/adres invoeren/kaartje op andere stapel leggen. Kaartje van de stapel halen/adres invoeren/kaartje op andere stapel leggen. Kaartje van de stapel halen/adres invoeren/kaartje op andere stapel leggen. Ach, laten we maar zeggen dat het een lekker baantje was om als 17-jarige schoolverlater mee te beginnen.

Nadat ik daar een paar weken als eenzaam kasplantje had zitten wegteren (de gemiddelde leeftijd op die afdeling lag ergens rond de 40 en... alhoewel ik inmiddels 40 helemaaaaal niet oud meer vind, toendertijd waren het in mijn ogen een stelletje bejaarden waar weinig lol mee te beleven viel) werden er gelukkig nog wat nieuwe mensen aangenomen. Een stel jongelui uit een "werkeloze jongeren project".
Het merendeel waren de standaard jongelui maar er zat er 1 tussen die wat afweek van de rest. Ten eerste zei hij vrijwel geen stom woord, was altijd in het zwart gekleed en (dat was nog het meest vreemde van alles) wat voor weer het ook was: hij liep altijd met een sjaal om. Later begreep ik waarom: zijn haar was "iets" langer dan dat van de gemiddelde Nationale-Nederlanden Kantoorpik in Pak en dat haar verborg hij dus onder die sjaal.

Anyway, om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk kreeg ik hem aan het praten en bleken we het bijzonder goed te kunnen vinden. Per 1 februari 1986 was het feest helaas alweer over: ik kreeg een full-time baan op een andere afdeling en moest het dus weer zonder b2 (zoals ik hem ff zal noemen) doen.
Gelukkig besloten ze op die afdeling (waar de gemiddelde leeftijd ook weer rond de 40 lag) te gaan automatiseren en vanaf dat moment hadden ze een hele berg mensen nodig (ja ik weet het, klinkt onlogisch -> automatiseren en dan meer mensen nodig hebben maar geloof me: het kan! Lang verhaal.. leg ik misschien nog wel es een keer uit. Als ik de moed kan opbrengen tenminste ;-)).
B2 kwam dus wederom bij mij op de afdeling.

Nu zijn we bijna 20 jaar verder. B2 zit allang niet meer in het werkeloze jongeren project (alleen al niet omdat hij de leeftijd daarvoor niet meer heeft ;-)), hij zit zelfs al jaren niet meer bij mij op de afdeling. Nee, meneer heeft het wel goed gedaan voor zo'n werkeloze jongere en stiekem ben ik best een beetje trots op hem.
Toch hebben we nog steeds contact, met medeweten en meestal in het bijzijn van zijn -ook bijzonder leuke- vrouw overigens. We hebben heel wat meegemaakt met z'n allen, zowel voor, tijdens als na mijn huwelijk (daarover later meer).

Het enige negatieve aan de vriendschap is dat we elkaar te weinig zien. Hij werkt tegenwoordig in Den Haag en ik nog steeds in Rotterdam, druk aan beide kanten, "onvoorziene" omstandigheden, ik zit meestal rot met vervoer, tijd die vliegt... je kent het wel. En wat ik nou eigenlijk alleen maar in deze post wilde zeggen (voordat mijn eigen gedachten verdwenen in het verhaal hierboven)

"Vandaag wezen lunchen met b2.... en zoals altijd ging de tijd te snel!"

Mocht je dit ooit lezen B.: volgende keer dat je weer in DP moet zijn: bellen!!!

15 jaar geleden

Liep ik nietsvermoedend door het dorp, feest te vieren (voor zover dat op dat moment nog mogelijk was) en heb ik nog naar het vuurwerk gekeken.

Koninginnedag zou nooit meer hetzelfde zijn.........

(ja... vandaag 15 jaar geleden. Koninginnedag viel dat jaar nl op een zondag dus werd het op 29 april gevierd ;-P)

Hoop doet leven...

Net nieuws gehad wat een hele voorzichtige glimlach bij mij weet te ontlokken.. morgen hoor ik meer, hoop dat ik dan weer breeduit lachen kan!!

PS: Iemand enig idee hoe je een toetsenbord ontcola-d?!? Demi heeft een glas cola over het mijne heengegooid en nu blijven de bbbbbbb, de uuuuuuuuuuuuu en de 999999 plakken :-(

Week gevuld met tranen

en dat is het...

Net toen ze weer opgedroogd waren waren en ik een rondje web-log ging doen waren ze er ineens weer, deze keer was het haar schuld.

Niet van verdriet deze maar gewoon omdat ik het zo lief vond, iemand die ik niet ken, zij mij niet en toch zoiets liefs zegt.

Tnxxx Xan!

Ondergoed

Vandaag een discussie bij de supermarkt gehad.

Van de week hadden ze boxershorts in de aanbieding. Ik heb er 2 voor Danny meegenomen maar, helaas, ze waren niet naar zijn zin (t waren strakke en hij wil alleen wijde).
Geen probleem... ik breng ze wel terug.

Daar was de Bas vd Heijden familie het niet mee eens. Mocht niet geruild/geretourneerd worden.

Nog een hele discussie gehad daar, met name omdat de boxers in gesloten verpakking zaten (was dus overduidelijk dat ze niet uitgepakt/gepast zijn geweest) en daarnaast omdat er nergens werd vermeld dat je de boxers niet mocht ruilen.

Maar wat ik ook zei, het mocht niet baten.

Het meest pissig werd ik uiteindelijk omdat zo'n truthola daar tegen me zegt: "Dan had u er maar 1 moeten kopen" Waarop ik zeg: "Hoezo.. had ik hem dan wel mogen ruilen???" Zij weer: "Nee maar dan was u minder geld kwijtgeweest."

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH

Wat vinden jullie en daarnaast, wat zal ik doen? Hoofdkantoor aanschrijven??

*Het gaat me allang niet meer om t geld trouwens... wel om 't principe, ik vind dat ze hadden moeten aangeven dat het niet geruild mocht worden.

Boos!

Vanmorgen amper op de zaak aangekomen ging de telefoon: Marc (mijn ex-man).

Ik had waarschijnlijk wel van het debacle van afgelopen weekend gehoord (Danny en Dylan waren beiden bij hun vader) toestanden, ruzie's etc. Had ik overigens niet, de jongens vertellen nooit zoveel over zulke dingen. Maar het einde van het liedje was dat vriendin het allemaal niet meer aan kan.

Toen Dylan bij zijn vader en vriendin ging wonen was de afspraak dat hij in ieder geval iedere woensdagmiddag hierheen zou komen maar die woensdag is dus nu komen te vervallen... heb ik vanmorgen te horen gekregen.

Dus daar zat ik dan.. net weer aan het werk, ik baalde er al van dat nog niet alles op de zaak loopt zoals ik graag wil, dat ik mijn gedachten er nog niet zo goed bij kan houden en dan krijg je zo'n gesprek... Aan t eind van het liedje zat ik daar weer mijn tranen weg te slikken.

Aan de ene kant snap ik Marc, dat hij haar kant kiest. Ik snap ook haar... het valt niet mee. Maar verdomme.. waarom betekent dat dat ik mijn kind nu helemaal haast niet meer kan zien?!

Ik ben zo godsgruwelijk boos verdrietig..

Alweer die Muis

Er zijn van die dingen die je blijven achtervolgen.

Terwijl ik bezig was met de "metamorfose" in Dylan's kamer kwam ik een boekje van mezelf tegen... het moet inmiddels bijna 30 jaar oud zijn. Wachtend tot ik aan de beurt was om Muis&Muis af te rekenen kwam ik hem weer tegen, nu in eetbare vorm... (Koekje Bananas?! ;-D)

Nog steeds leuk trouwens, die verhaaltjes :-D

Nieuwe week

Ik ga braaf zijn... morgen alweer maandag dus maar een keer proberen om uitgeslapen op te staan morgenochtend.

En maar hopen dat die 2e week werken beter bevalt dan de 1e!

Trusten allemaal.

Oud

Doe ik net een comment bij één van de Cleo's en ineens realiseer ik me dat ik inderdaad één van de oudste ben "hier"... Misschien word het toch es tijd dat ik me naar mijn leeftijd ga gedragen ;-))

De enige echte

Op verzoek van sisaO:
Dit is de enige echte, niks geen vage smaakjes of toegevoegde geurtjes.. gewoon een normale T zoals T zou moeten zijn T! :-)

[Aanvulling] Met minimaal 3 suiker :-D

8 maanden

Dat tijd betrekkelijk is is een welbekend gegeven. Ik sta er echter nooit zo bij stil. Ja tuurlijk: als ik het ergens naar mijn zin heb vliegt de tijd voorbij, moet ik iets doen waar ik een schurft aan heb dan kruipt ie. Morgen moet ik weer gaan werken. Voor mijn gevoel heb ik een paar weken geleden (tonnetjerond) afscheid genomen bij mij op de afdeling. Vier hele weken zomaar vrij... niet veel te doen, want schoner dan het huis op dat moment was kon het niet worden. Die vier weken duurden een eeuwigheid. Alles was tenslotte al gedaan, babykamer af, kleertjes schoon, bed omhoog, kruiken stonden klaar etc etc. Wachten, wachten en nog es wachten. Vooral die laatste week werd ik het behoorlijk zat, ik wilde die kleine meid nu wel es zien! :-D Een paar dagen te vroeg, op 2 april, is ze geboren. In een razendtempo mag ik wel zeggen. Ik had weeen maar geen zin om thuis te blijven zitten dus zijn we naar de stad gegaan. Daar tot een uur of 5 rondgelopen en toen werden de weeen toch wel zo vervelend dat ik toch wel erg graag naar huis wilde. Onderweg naar huis leken ze weer af te zakken, dus om een uur of 7 's-avonds ben ik met Dylan nog ff boodschappen gaan doen. Even voor 8 uur de verloskundige gebeld en om 22.13u was ze er! Vanaf het moment dat ze er was is de tijd (om meerdere redenen) omgevlogen, zo heb je een hulpeloze baby en zo een ukkie wat kan zitten, zelf haar fles beethouden, kruipt etc etc. En nu zijn we dus in totaal 8 maanden verder en ga ik morgen weer naar de zaak, het is de eerste keer dat ik haar zo lang moet achterlaten (en eerlijk gezegd vind ik er geen reet aan). Ik weet dat het wel went, dat heeft het bij de jongens ook gedaan. Vanavond dus maar weer beginnen met een ritme te vinden, dat betekent dus o.a. (niet te hard juichen jullie ;-)) eerder naar bed (geen maansverduisteringen meer hier ;-)) en minder loggen. Vooral dat eerder naar bed kan wel es een probleem gaan worden... ik ben al niet zo dol op naar bed gaan en dat is er in die afgelopen maanden niet beter op geworden maar, om te voorkomen dat ik hele rare fouten op de zaak ga maken, zal ik wel moeten. Gelukkig is het pas half 10 nu dus ik kan op mijn gemak nog ff een rondje web-log doen. Enne... Als jullie nou allemaal ff wat slaapverwekkende posts doen...(moet geen probleem zijn ;-P)  dan lukt het mij misschien om rond een uur of 12 op bed te liggen. Tnx! :-D

Uitgroei en tegenprestatie

Op verzoek van Renée.

Voor

  en na.

PS: Sorry Renée.. vergat een uitgroei-foto te maken maar deze (de 1e dus.. ik zal de bijdehandjes ff voor zijn ;-)) is van gisteren dus wel redelijk aktueel. Nu ff een mooie tegenprestatie verzinnen.... Iemand een goed idee?!

Dank!

Aan jullie allemaal; eindelijk kan ik weer Googelen :-D

Eindelijk iemand die het ziet :-)

Mijn naam met hoofdletters ipv kleine letters;
en eigenlijk ben ik liever een heldin...

maar ach.... als iemand dit over je zegt:



dan moet je toch wel van 'm houden??

Het was me weer een waar genoegen

Maar het is mooi geweest voor vandaag!

Trusten allemaal (en maak het niet wéér te laat )

Spooky

Weer es een foto uit de oude doos: (vraag me niet waarom ie ooit gemaakt is...)

Ik vind het wel weer es tijd worden voor een nieuwe aktie. "Gekke Bekken Trekken" bijvoorbeeld.

Es kijken wie het lef heeft om mee te doen ;-))

(Btw: om te voorkomen dat ik weer een meningsverschil met die en gene krijg, heb ik de "heer" op de foto onherkenbaar gemaakt :-)).

En dan vergat ik er nog één

Want ook mijn pc heeft kuren... Zoekmachines zijn voor mij haast onmogelijk te vinden, geen Google (wheeee), geen yahoo, geen AskJeeves... Als ik wil zoeken krijg ik dit scherm te zien... CPanel. There is no website configured at this address. :-( Iemand enig id hoe ik dit verwijderd/opgelost krijg????

Quelle misere

Eerst Web-Log eruit,
dan Picserver
dan W.I.E

en als je dan denkt dat je alles gehad hebt begint Chello moeilijk te doen.

Hebben we nu alles gehad of kan er nog meer op zijn/haar hol?! ;-(

En dat

was dat.

Misschien inderdaad wat raar, om "zomaar" te verdwijnen en ook weer zomaar terug te komen ware het niet dat het "zomaar" misschien geldt voor sommige van de mensen die mijn log lezen maar niet voor mij.

Ik ben niet zomaar weggegaan, ook niet zomaar teruggekomen.
Soms als ik erover nadenk vraag ik me wel es af of ik dat web-log niet te serieus neem maar het is voor mij heel moeilijk om dat niet te doen.
Ik ben er niet het type naar om alléén leuke linkjes neer te zetten, of alleen foto's, alleen maar kletspraatjes.

Nee degene die dit leest krijgt mij (vrijwel) helemaal. Dat kan soms supervrolijk zijn, soms melig, soms serieus, soms verdrietig, soms kwaad, soms gelukkig, soms megamutserig over mijn kids enz. enz. Damn... I'm human! (da's toch weer mooi meegenomen ;-)).

Ik schrijf over wat me bezighoudt, ik lul uit mijn nek, lach heel wat af. Zie het inderdaad maar als dat dagboek. Deze keer ligt het alleen niet achter slot en grendel maar gewoon bij wijze van spreken "op het toilet" waar iedereen, die op dat moment weinig beters te doen heeft ;-) het kan lezen en erin mee kan schrijven. Ik vind het leuk, ik kan er zelfs ook buiten ben ik inmiddels achter (alhoewel ik wel moet toegeven dat als je net gestopt bent met loggen en het begint dan te sneeuwen... $%%#@^ dat was iets voor mijn log geweest ;-)) maar ik hoef niet te stoppen, wil ik ff niet dan log ik ff niet.

Dus, tenzij er wel hele rare dingen gaan gebeuren denk ik dat ik wel weer terug ben. Voor nog een hele lange tijd! :-D
En voor zover ik het nog niet gezegd heb: Tnx voor de leuke reactie's die ik via andere logs ben tegengekomen. Het was niet hetgeen waar ik op uit was maar het was wel erg leuk om te "horen" zélfs de "rotten" ;-) reactie van tante Neel.

Neel Kusje????? ;-)

En dan nu weer over tot de orde van de dag!

See the future, according 2 TanteNeel

Het heeft even geduurd maar het is uiteindelijk toch gelukt. Madd nu... en in 2013.
En nu kappen met die maak-jezelf-na-dingen!!! ;-)

Vergat ik het haast... dit kun je hier doen.

Unforgettable

Ik werk inmiddels alweer een paar jaar bij hetzelfde bedrijf, concern moet ik officieel zeggen. In die tijd heb zowel telefonisch als persoonlijk contact gehad met klanten in alle soorten en maten.
Hele vervelende (voor zover een klant ooit echt vervelend kan zijn) hele leuke, aardige, onvriendelijke, vrolijke, chagerijnige, de klant-die-eigenlijk-om-een-praatje-verlegen-zit en de kort-zakelijk-en-weg-klant, nederlanders en buitenlanders, jonge en oude.

De meesten vergeet je gelijk weer maar sommigen blijven hangen. Of doordat ik er veel contact mee heb, of omdat alles fout ging wat er maar fout kon gaan, of omdat ze zo aardig waren of omdat ze juist niet aardig waren.

Meneer Panayatoupolis is blijven hangen omdat ie natuurlijk ten eerste een voor mij onuitspreekbare naam heeft, ten tweede erg vriendelijk is en ten derde hij me uitnodigde voor een rondleiding door Athene.

Jim de Groot (of, zoals hij het zelf uitsprak Jim de Groet... een engelsman die belde namens zijn engelse moeder die met een nederlandse man getrouwd was) omdat hij me uitnodigde om wanneer hij in Nederland was samen een keer "een pilsje te gaan pakken".

Meneer Erwich die zei dat ik een engel was en dat ie een cadeautje ging opsturen.. een paar dagen later kreeg ik inderdaad een pakje op mijn bureau, het was een klein houten doosje, door hemzelf beschilderd. Het staat al die jaren al op mijn bureau.

Mrs. Hamilton, altijd ging er vanalles mis en altijd bleef ze even vriendelijk.

En dan is er nog dat andere "mannetje". Zijn naam weet ik niet meer moet ik eerlijk toegeven maar hem zal ik nooit meer vergeten.
Sinds een jaar of 10 zitten we in een "redelijk groot" ;-) kantoorpand aan het CS in Rotterdam. Je komt het pand binnen door zo'n grote draaideur die je tegenwoordig bijna overal ziet. Grote draaicirkel, binnenin 3 deuren die ook opengezet kunnen worden en als je tegen zo'n deur aanloopt stopt het hele zooitje met draaien en sta je ineens met je neus tegen een glasplaat aan (terwijl je een hoop gevloek achter je hoort van alle mensen achter je die er ook tegenaan gelopen zijn).

Het mannetje (ik blijf hem zo maar even noemen) kwam persoonlijk op kantoor langs omdat hij een aantal dingen niet begreep. Het was een klein mannetje, helemaal in het zwart gekleed, (spier)wit overhemd, hoedje op, joods en oud... erg oud. Als ik het goed onthouden heb was hij toen een jaar of 85. Nog helemaal bij de pinken, alleen het lijf wilde niet zo snel meer.
Nadat ik hem geholpen had (leuk gesprek trouwens met die man gehad) heb ik hem naar de uitgang gebracht.
Hij zei nog dat hij wat moeite had met de deur.. die draaide hem te snel. Mijn antwoord daarop was dat dat geen probleem was want er zat tenslotte speciaal een knop op voor mensen die slecht ter been waren. Ik dacht dat als je op die knop drukte dat die middelste deuren opengingen en hij dus gewoon door een deuropening op zijn gemak naar buiten kon lopen. Ik wenste hem een goede dag verder, drukte op de knop en terwijl ik mijn hand in zijn rug legde duwde ik hem in de richting van de deur.

Helaas... de deuren gingen niet open... alleen maar een (vrijwel onmerkbaar) beetje langzamer draaien... maar er was al niets meer aan te doen. Ik had hem al tussen de draaideuren geduwd en hij kon niks anders doen dan, op zijn manier, zo hard mogelijk meelopen.
Beleefd als hij was tilde hij in de draaideur zijn hoedje nog even op... en even deed hij me denken aan het logo van een andere verzekeringsmaatschappij.

Nadat ik van de schrik bekomen was heb ik boven nog een kwartier om het mannetje zitten lachen... (Hij is overigens veilig door de deuren heengekomen ;-))

Veel te laat. Of te vroeg.. dat kan ook ;-)

Dat viel weer niet mee vanmorgen...

Vannacht, toen het programma van Coen begon, was ik nog wakker en ik was natuurlijk nieuwsgierig genoeg om ff een stukje te willen luisteren. Dat ff werd iets langer... en nog wat langer... en nog wat langer...
Net toen ik naar bed wilde gaan hoorde ik hem zeggen dat ze mij "zo" zouden gaan bellen. En tsja... dan blijf je natuurlijk nog even luisteren.

Het blijft vreemd om jezelf zo terug te horen. Ik geloof ook wel dat iedereen dat heeft: als je jezelf hoort praten heb je zoiets van "IEKS!! Ben ik dat?!?!?" :-) Als ik het achteraf zo terughoor was het wel een leuk gesprek geloof ik, de rest van het programma trouwens ook!

In ieder geval, ergens rond een uur of half drie ben ik dan toch mijn bed in gedoken. Slaaaapen!! Dacht ik tenminste. Helaas werd Demi wakker en heb ik daar nog 3 kwartier mee mogen rondlopen :-(. Net toen ze stil was en haar weer neer wilde leggen hoorde ik een hoop gerommel... Ik zal jullie de verdere details besparen maar t betekende in ieder geval, schone luier, schone pyama en wederom een wakker kind. Geen id hoe laat we uiteindelijk in slaap gevallen zijn... ik heb haar op mijn buik gelegd en we zijn samen in slaap gesukkeld en zo werden we vanmorgen ook weer wakker.

Alhoewel: "wij" niet... ik wel. Zij ligt nog prinsheerlijk in het grote bed uit te slapen naast haar broer die ook in het grote bed lag.
Ik wil teruhuuuug ;-)

@ Joris... klinkt leuk hoor dat Brabantse accent ;-)
@ Blauwoog... ik heb je nu gelezen hoor ;-P
@ 10e... knap dat je dat loggen al 4 jaar volhoudt... ik kan me niet voorstellen dat ik dat ook ga redden!

Klaproos

Ergens in de laatste week van mijn zwangerschapsverlof (voor de "leken" onder ons: dat is dus het verlof voor je bevalling ) heb ik een collega/vriend van mij onderstaande foto gestuurd met alleen maar als tekst er bij "Mijn klaproos staat in bloei".

Nog geen dertig seconden nadat ik de mail verzonden had ging de telefoon: "Ok, dus je bent het zat en je verveelt je?!" Toch wel prettig van die mensen die je zo goed kennen

Moeilijk, moeilijk, moeilijk

Ik "moet" gaan schrijven, schrijven over de afgelopen anderhalf jaar van mijn leven, maar ik kan me er niet toe zetten.

Het vreemde is dat ik altijd geschreven heb en dat met name als ik het niet naar mijn zin had of als er dingen waren die me dwars zaten, waar ik verdriet en pijn van had.
Het afgelopen anderhalf voldeed aan al die voorwaarden dus je zou zeggen dat ik het zonder problemen op papier zou moeten kunnen krijgen maar het wil me maar niet lukken en ik snap niet waarom.

Als je je trouwens afvraagt waarom ik zeg dat ik "moet" schrijven: het is niet dat iemand het me opgedragen heeft ofzo, het moet gewoon van mezelf.
Ten eerste omdat ik het kwijt moet en vooral kwijt wil en ten tweede omdat ik dingen begin te vergeten (wat op zich ook al vreemd is want ik heb een geheugen als een olifant).

Shit zeg... dit is een waardeloze post aan het worden zo. Even kort een beetje uitleg dan:

Ik heb een relatie gehad die me letterlijk hel op aarde heeft bezorgd en die dat regelmatig nog steeds doet.
Ik wil en moet dat kwijt maar ik weet niet hoe. Mijn hoop is dat als ik het ga opschrijven dat ik er misschien vanaf kom maar als ik er alleen al over na begin te denken dan (en geloof me, ik overdrijf niet) wordt ik accuut misselijk, ben 1 bonk zenuwen etc etc.

Waarom ik me er dan druk om maak dat ik dingen begin te vergeten? Ik denk dat het nog wel es nodig kan zijn om alles te vertellen wat er gebeurd is.

Ik denk niet dat het verhaal ooit zijn weg naar mijn log zal vinden, dat heeft niet zozeer te maken met dat ik het niet wil vertellen maar meer met angst.
Maar wie weet... kom ik ooit op het punt dat ik het wel kan.
Ik hoop het!

Lief

Gekregen, ooit eens...

Lief wel eigenlijk.

Bob en Margaret

Hier had ik het er al over en dankzij hem weet ik nu ook weer hoe de serie heet.

Bob en Margaret dus. (Hij inderdaad tandarts, zij chiropodiste.)
Ik weet niet of het nog steeds uitgezonden wordt ( jij misschien?) maar zo wel dan "moet" je er es een keer naar kijken!

Ik geef het toe

zoals ook hij en zij al door hadden, het heeft ook zo zijn voordelen dat het weer kouder wordt

King of the Hill

Helaas zie ik het te vaak ("Helaas" omdat het 's-nachts pas rond een uur of 1 uitgezonden wordt) maar het is wel leuk!

En dan is er nog zo'n tekenfilmserie (Die op een normaal tijdstip uitgezonden wordt ) geen id hoe het heet, hij is tandarts, ze hebben 2 maffe hondjes en een zoon en als ik het goed heb komen ze uit GB.
Iemand enig id wat ik bedoel???

Grrrrrrrrrr

Dit is mijn dag niet....

Eerst heeft 1 van mijn katten voor de zoveelste keer mijn badkamer ondergescheten en gezeken... Ik moet eerlijk toegeven dat ik het behoorlijk beu begin te worden, kan het alleen nog niet aan mezelf verkopen om het beest in te laten slapen om die reden.

Wat zouden jullie doen?

Dan heeft Danny de tv van Dylan even "geleend" en op zijn kamer gezet... op een krukje. Ik kom boven met een wasmand in mijn handen, verwacht de tv daar niet en loop de tv van het krukje af. TV naar de klote!

Ik geloof dat ik maar ergens stil in een hoekje ga zitten wachten tot vandaag voorbij is

Show me your Butt!

Anything you can do I can do better.

;-P

Home Alone

Ook wel es lekker

Mogguh!

Zo. Half 12 inmiddels, het huis ziet eruit alsof WOIII is uitgebroken, ik zie er uit alsof ik onder een trein heb gelegen maaaarrr: de zon schijnt, Demi slaapt en ik kan een rondje web-log gaan doen.

Wat zou ik nog meer kunnen wensen?

Trusten

Het zijn ook altijd dezelfden die me uit mijn slaap houden!

Maar ik ben hard voor mezelf... dus ik ga naar bed.

T was me weer een genoegen... tot morgen!

Dierbaar

Sissi vroeg zich af voor welk voorwerp je bijna je leven zou geven.

Ik moest er even over nadenken, er zijn (op de foto's van de kinderen na) haast geen spullen waar ik echt vreselijk aan gehecht ben.
Toch heb ik er een paar "gevonden"

Het zijn vrijwel allemaal sieraden die ik niet draag, om de simpele reden dat ik niet van goud hou.

De ring met de blauwe steen is van mijn moeder geweest, als kind zijnde vond ik hem altijd erg mooi en ik heb hem van haar gekregen nadat Dylan geboren is.

De hanger met de rode steen is van mijn oma geweest.

Het medaillon heb ik als klein meisje van mijn ouders gekregen (ik liep er altijd op te kauwen dus hij ziet er enigzins gehavend uit)

De oorbellen draag ik nog wel (die zijn dan ook zilver), ik heb ze gekregen van mijn ex-vriend.

Zomaar

omdat ik 'm mooi vind.

(met dank aan de fotograaf.)

A B C

De Spelden in de Hooiberg

Ik heb een raar leven... soms. Gelukkig heb ik nog steeds de overtuiging dat je alles wat je overkomt zelf op één of andere manier aanstuurt en dus ook een andere kant op kan sturen (nu alleen nog even leren gasgeven want ik wil als de sodemieter weer es een andere richting op )

Toch zijn er ook dingen in je leven waar je totaal geen invloed op hebt. Het al dan niet hebben van vrienden is één van die dingen. Je kan nog zo hard je best doen, het is altijd nog afhankelijk van de ander of hij/zij je vriend wil zijn.

Je leest/hoort wel eens dat een mens nooit meer dan 1 of 2 echte vrienden kan hebben, als ik dan beweer er meer te hebben dan gebeurt het nog wel es dat ik te horen krijgt "Wacht maar tot je ze een keer nodig hebt... en tel dan maar es hoeveel je er over houdt".

Been there... done that.

En dan realiseer ik me dat ik wat dat betreft in ieder geval een "gezegend" mens ben. Ik weet namelijk dat ik een boel echte vrienden heb (en met "boel" bedoel ik in mijn geval -ff tellen- euhhmmm 1,2,3,4,5,6,7,8!!)
A C H T!!
Dat is niet mijn verdienste, geen idee waar ik het aan te danken heb maar ik ben er absoluut erg blij mee!

Dus, bij deze, (in willekeurige volgorde); L, H, B, P, M, S, D & H -> Tnx!

You're the best!!

K*tweek...

Wat een kloteweek!

(Zo.. je kan t maar kwijt zijn )

Beslissingen moeten nemen, knopen moeten doorhakken, hoop moeten laten varen, een droom vergeten en toen ik dacht dat ik alles wel gehad had kreeg ik te horen dat Danny niet langer op de school mag blijven waar hij nu zit. Dus ook dat gaat weer een heel gevecht met allerlei instanties worden.

Kunnen we deze week bij deze gelijk afsluiten en gewoon aan een nieuwe beginnen?!

Mrs. Spongebob

Het is niet dat ik niet wil, het is ook niet dat ik geen tijd heb of geen zin heb. "Het" wil gewoon niet.

Op zich is dat wel vreemd, ik sta er niet echt om bekend dat ik moeite heb met kletsen, lullen, ouwehoeren, babbelen en noem nog maar een paar woorden van die strekking.
Nee.. totaal niet zelfs. Mocht je me niet geloven: vraag maar na bij Huey, die kan erover meepraten.

In "the good old days" hebben hij en mijn ex-man zich regelmatig verbaasd over het feit dat zijn vrouw (ik zal haar maar ff Mrs. Spongebob noemen) en ik gewoon nooit uitgeluld raakten.

Meestal begon het met een telefoontje om af te spreken, zij belde mij of ik belde haar. Je kan dan natuurlijk gewoon zeggen: "Hoi... met mij. Hebben jullie wat te doen vanavond?" waarop na het ontkennende antwoord dan snel een afspraak gemaakt is.
Maar daar hebben Mrs. Spongebob en ik een beetje moeite mee... er is altijd wel iets wat ff snel tussen neus en lippen door verteld moet worden en zo eindigt een telefoontje wat binnen een minuut afgehandeld had kunnen worden al gauw in een gesprek van een uur.
Het gesprek eindigde dan meestal met "Doei.. we komen eraan".
Als ze dan weer weggingen, nadat we de hele avond/nacht op de bank hadden zitten kletsen (de heren waren meestal al verdwenen naar de eettafel en het enige wat we van die kant nog hoorden was "je zit te soppen" en "ik ben nat" -mogen jullie raden wat die twee HELE NACHTEN zaten te doen) bleven we bij de voordeur nog ff nakletsen totdat er werd gegild " ZIJN JULLIE NOU NOOIT UITGEPRAAT?!"
Na het welbekende "euhmmm.... nee" namen we dan toch maar afscheid.

We hebben het zelfs één keer gepresteerd om al lullend in slaap te vallen, tenminste: Mrs. Spongebob heeft dat voor elkaar gekregen. Ze zei iets tegen me, ik gaf antwoord en daarop hoorde ik alleen nog iets van "havvel sabbuh jaja treg" en DOINK... ze sliep!
Omdat ik toen toch niks meer te doen had ben ik ook maar languit op de bank gaan liggen en heb lekker liggen pitten totdat de heren ons wakker maakten en we naar huis gingen...

PS:
Over Mrs. Spongebob en Huey zal ik nog wel es iets verder over uitwijden.
Ik ken ze alle2 al een hele tijd, vooral Mrs. Spongebob.
Toen wij vanuit Rotterdam naar het "platteland" verhuisden bleek Mrs. Spongebob met haar ouders en broer naast ons te wonen.
Inmiddels kennen we elkaar al 28 jaar... (en we hebben aardig wat meegemaakt )

Hebben jullie ook een vriend(in) die je al zo lang kent en waar je nog steeds mee omgaat??

Te lui

En ik ben weer veel te lui... mijn moeder zou om half 12 hier zijn om even naar t dorp te gaan... Demi zit nog in haar pyama en ik hang nog wat rond in een niet nader te noemen kledingstuk

OPSCHIETEN DUS!

(t ligt niet aan mij... komt door het weer. tis gewoon weer om lekker binnen te blijven hangen )

Koopziek

Op aanraden van een kennis kocht ik een paar weken geleden "Shopaholic!" en (trut die ik ben) omdat ze zo enthousiast was nam ik het tweede deel ook maar gelijk mee.

Vorige week ben ik er in begonnen, heb m zelfs uitgelezen in de hoop dat t een keer echt leuk zou worden... maar nee dus, wat een kloteboek!

En dan te bedenken dat ik het tweede deel nog heb liggen

Negatieve aandacht is ook aandacht ;-P

Weer iemand die de moeite heeft genomen mijn log te noemen

Alleen jammer dat ik de eer met Aagje delen moet )

Met dank aan Nico zonder hem had ik nooit aan deze informatie gekomen!

Au!

Dat je 's-nachts niet kan slapen is tot daar aan toe maar oh, wat doet dat toch "zeer" als je 's-morgens je bed uit moet!

In, Uit, In, Uit...

Bed in, bed uit, bed weer in, bed weer uit, kijken of de Max (de grote rooie je-weet-wel-kater) al plannen heeft om binnen te komen, bed weer in, bed weer uit, pc aan, ff lezen, bed maar weer in, bed uit, broodje kaas gegeten, sigaretje gerookt, echt de allerlaatste log voor dit moment tikken en dan bed weer in....

EN SLAPEN!!!!!!

Kind

Sorry Aag... ff geen puberfoto voorhanden, wel één uit de (toen nog) 2e klas.

Zo nu en dan zou ik best wel weer es 7 jaar willen zijn!

I have a dream

Er is één ding wat ik niet moet vergeten voor ik naar bed ga en dat is naar de wc gaan..
Ja, ik weet het, beetje vage opmerking maar het moet ff

Als ik dat nl niet doe krijg ik geheid een nachtmerrie. Geen id waarom maar een volle blaas en een rustige slaap schijnen bij mij niet samen te gaan.

Ik heb dan ook altijd dezelfde (voor mij afgrijselijke) droom, een kleine variatie kan er wel inzitten maar 't komt steeds op hetzelfde neer: mijn tanden zijn allemaal afgebroken, afgebrokkeld, spontaan uit mijn mond gevallen etc etc.
Met mijn hart in mijn keel wordt ik dan wakker en ik ben er heilig van overtuigd dat het echt is, tot ik mijn tanden heb gevoeld en voor de zekerheid nog ff in de spiegel heb gekeken.

Ik weet waar die droom vandaan komt, dus (voor de zweefteven onder ons ) hij hoeft niet verklaard te worden! Ik ben alleen nieuwsgierig of er meer zijn die zo'n droom hebben die steeds terugkomt.

Een ballonnetje dat danst in de wind...

Dit

zou ik wel es willen doen...

Knus Bevallen

En nu es een lekker vrouwen-onderwerpje.

Bevallingen (Iemand toevallig interesse in een foto van mijn placenta? )

Ik heb altijd rare bevallingen... Altijd? Ja.. ik heb er drie gehad en bij allemaal was er wel wat bijzonders.
Ik zal jullie niet vermoeien met alle3 de verhalen (wat een opluchting he?! ) en ik zit eigenlijk ff te dubben welke ik es zal kiezen.
Ik denk dat ik het maar bij die van Danny hou, dat was de meest hectische. Het wordt trouwens niet al te bloederig hoor... beetje vruchtwater hier en daar maar verder valt het wel mee ).

Toen ik in verwachting was van Danny was ik 21 jaar... jong dus en dan ook nog es m'n eerste kind dus geen flauw id wat me te wachten stond. Achteraf kan ik zeggen dat de bevalling nog meeviel t.o.v alle andere dingen die er omheen gebeurden ).

Ik was uitgerekend op 5 mei en aangezien Danny in een stuit lag had men besloten dat als hij op 4 mei nog niet spontaan geboren zou zijn, hij op 5 mei gehaald zou worden.
Koninginnedag viel dat jaar op een zondag, dus werd het gevierd op zaterdag de 29e en net in dat jaar zou Beatrix mijn woonplaats bezoeken. Gezien de omvang van mijn buik ben ik die dag maar niet naar het dorp gegaan. 's-Avonds nog wel ff maar ook toen waren er nog hele hordes mensen die dachten dat die bult onder mijn jas alleen van de lucht kwam en dus dachten dat ze wel door mijn buik heen konden lopen dus we hadden het al snel gezien, nog ff aan t Spui naar het vuurwerk gekeken en mijn bed ingedoken.

De volgende morgen moest mijn man (jak... dat klinkt eng, dat woord heb ik al in geen jaaaaren meer gebruikt ) werken dus ik lag lekker lui in mijn eentje in bed. Beetje last van mijn buik maar ach.. je verwacht ook niks anders als je op klappen staat.
Uiteindelijk werd t toch wel een beetje vervelend dus ik ging mijn bed maar uit en PATS... bloeb. Ieks... ik loop leeg! dus Marc -mijn toenmalige echtgenoot- (die net op zijn werk zat) gebeld Hoi met mij... je kan wel weer naar huis komen zo want volgens mij zijn mijn vliezen gebroken, ook even de verloskundige gebeld om melding te doen, die zou komen en verder maar een beetje rond blijven lopen. Ik had tenslotte uit de boekjes geleerd dat het best wel even kon duren bij zo'n eerste kind en dat je vliezen braken wilde nog niet zeggen dat je bevalling ook gelijk op gang zou komen.

FOUT!

Dat deed het dus wel... Gelukkig hoorde ik een auto voor de deur stoppen, toch wel prettig om niet alleen te zijn. Helaas was het niet Marc maar mijn vader (en ik was nog zo van plan om mijn ouders niet te laten weten dat de bevalling begonnen was maar ze pas te bellen als het achter de rug was). Enfin, mijn vader wilde dus een blik verf hebben. Gelukkig zat ik net tussen twee weeen in en heb ik hem, zonder dat hij in de gaten had wat er aan de hand was, naar boven kunnen sturen. Eenmaal weer beneden vroeg hij weer iets aan me maar ik had net een wee dus antwoord geven wilde niet erg lukken. Ik murmelde wat, dus hij kijkt me aan.. "wat is er met jou?" Oh, zeg ik, niks. Hij ging weer verder met praten en daar was er weer 1. Natuurlijk weer diezelfde vraag "Wat doe je????" (Hij begon inmiddels figuurlijk nattigheid te voelen) puf puf... ik puf ga puf bevallen puf!!
Nou is mijn vader een erg nuchter iemand maar hij alleen in een huis met zijn dochter die zegt dat ze gaat bevallen was iets teveel van het goede voor hem... "Gaat het wel, Heb je de VK gebeld? Waar is Marc dan? Zal ik je moeder even bellen??"
Nee, nee, nee, nee, nee.... steunde ik doe nou maar niet want dan komt ze hierheen en dat wil ik niet (Nog steeds was ik vastbesloten om een relaxte bevalling te hebben... samen met Marc en verder niemand).
Dus, pa weg.

Inmiddels was Marc gearriveerd en die liep ook een beetje nerveus te doen. Om een heel lang verhaal zo kort mogelijk te houden zal ik het in telegram-stijl proberen verder te vertellen.

Marc vond onze auto te klein om mij naar het ziekenhuis te brengen, belde zijn ouders of we hun auto mochten lenen. Dat mocht. Hij zei ik kom hem wel even halen. Nee, zei zijn pa, ik breng hem wel even bij je, blijf jij maar bij An. Kut dacht ik nog... weer iemand over de vloer (want ook schoonvaders zijn met geen 10 paarden weg te krijgen als hun eerste kleinkind eraan komt) Maar goed, Schoonvader kwam de auto brengen.
In de tussentijd ik voor de zoveelste keer vruchtwater verloren en geen schone kleding meer over. "Geen probleem" zegt Marc, "Mijn pa komt toch hierheen dus ik vraag wel gelijk of ie een trainingsbroek ofzo meeneemt".
Tringgggg zei de deurbel, mijn moeder. "Je vader zegt dat je aan het bevallen bent" puf puf, ja ma, puf puf "Kan ik wat voor je doen? Wil je wat drinken? Heb je de verloskundige al gebeld? Waar is Marc? Zal ik even over je rug wrijven? Kun je niet beter op bed gaan liggen? Aaaaaaaaaaaaaargh... neeee, ik wil gewoon met rust gelaten worden en rond kunnen lopen. Toen Marc weer: "mijn vader was al weg en mijn moeder is ook met hem meegegaan dus nu komt mijn zus zo even een broek voor je brengen" puf, zucht, puf Ik begon het overzicht kwijt te raken.
Enkele seconden later stonden mijn schoonvader en -moeder aan de deur. (Hoe meer zielen hoe meer vreugd....) Weer een hele riedel vagen en goedbedoelde adviezen. Trrrrrrring.. weer de deurbel. Mijn schoonzus, met de broek. Welja... gezellig dacht ik nog. Kom erbij, neem wat te drinken..... Inmiddels had ik een zenuwachtige man, een zenuwachtige vader en moeder, zenuwachtige schoonouders en een zenuwachtige schoonzus in mijn huiskamer rondlopen, en maar kwekken en kwekken en kwekken allemaal. Ik ben naar boven gevlucht in de hoop dat ik daar ff rustig kon rondlopen en doen waar IK zin in had. Toen ik net de badkamer ingevlucht was en over de wastafel hing te puffen hoorde ik iemand de trap opkomen Laat het asjeblieft Marc of de verloskundige zijn. Helaas was Onze Lieve Heer die dag in de stemming om een geintje met me uit te halen want het was de (ook zwangere) buurvrouw die even moest (?) weten hoe het met me ging.
De laatste keer dat ik de bel heb horen gaan was het inderdaad de verloskundige, die vol verbazing de huiskamer inkeek en daar 7 man zag zitten!!

(Uiteindelijk zijn we -nadat er nog even een meningsverschil met mijn schoonmoeder, die vond dat Marc niet in staat was om te rijden en dat zij ons wel naar het ziekenhuis zou brengen, waarop ik gilde IK GA SAMEN MET MARC OF IK GA NIET!!! "uitgevochten" was toch nog samen naar het ziekenhuis vertrokken.

Het laatste wat ik hoorde voor ik de auto instapte was mijn schoonmoeder die zei "En ik ga toch naar het ziekenhuis" waarop mijn moeder weer zei "dan ga ik ook"

Danny is uiteindelijk toch nog vlot geboren, koninginnedag, 15.23u.

Nedstat

Zo. Bij mijn pa en ma gegeten, Danny en Demi nog even "lollig" geweest samen

(een pyamabroek op je hoofd schijnt erg grappig te zijn ) en nu (nu is een beetje relatief trouwens, toen ik net de 1e paar zinnen van deze post had geschreven werd er aan de deur geklopt dus inmiddels zijn we weer een paar uur verder)2 kids boven, 1 op bed en 1 op zijn kamer. Beestenboel is gevoederd, huis is na mijn stemming van de afgelopen dagen een puinhoop maar ik kan me er vanavond eerlijk gezegd niet druk meer over maken.

Dus maar ff bij Nedstat kijken... wie weet staat er wel iets interessants tussen.
En ja: zowaar wel. Mocht je mij ooit willen vinden moet je gewoon ff zoeken op foto grote clitoris.
Ik weet niet of ik daar wel blij mee ben.. schijnbaar kom je alleen maar bij mij terecht als je zoekt op natte trutten en clitorissen... en ik maar denken dat ik zo'n keurig log had ;-(.

Wat ik wel leuk vond is deze hier kun je zien waar het mp3 stokje vandaangekomen en/of heengegaan is.

PS: Terwijl HUEY gezellig bij mij op visite was kreeg ik van zijn vrouw (a.k.a. Mevrouw Spongebob ) een mailtje met onderstaande mededeling erin.
Ik vond t wel grappig!

Het onderstaande moet je 's lezen, 't is echt heel maf maar er zit een kern van waarheid in.
Als je het voor een tweede keer leest dan heb je al helemaal geen moeite meer.

Vlgones een oznrdeeok op een Eglnese uvinretsiet mkaat het neit uit in wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn, het einge wat blegnaijrk is is dat de eretse en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn. De rset van de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon lzeen wat er saatt. Dit kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het wrood als gheeel.

Bananen

En zo loop je op een mooie zondag met vriend een beetje door de stad te banjeren, gezellig te kletsen en zo sta je met je fototoestel in je handen een foto te maken van een etalage...

Waarbij je vriend in totale verbijstering achterlaat omdat je een etalage met glas-in-lood bananen staat te fotograferen en je jezelf realiseert dat je toch wel bij heel veel dingen denkt: " hee... das een leuk onderwerpje " )

Past & Present

Verslavingen dus.....

Coca-Cola (asjeblieft geen 3-es ofzo), ATWT (Al jaren,soms iedere dag, soms maanden niet), ICQ (En alle andere vormen van chatten), Schoenen (& Laarzen, Plat&Hoog,Teveel maar kan r geen afstand van doen), Kirsberry (Met tonic en IJs), Donkey Kong (Op de Snes), Bon Jovi, Maltesers (Die verslaving is minder sinds ze ze ook in Nl verkopen), Tassen, Nijlpaarden, Ally McBeal (dinsdagavond-> MIJN avond), Bacardi (met cola natuurlijk), Crash Team Racing (Het enige leuke racespel), Sex and the City (Zie Ally), Grease (Zwijmel), Marlboro (de slechtste), Web-Log (De laatste Nieuwe), Stray Cats (Vervolg op Grease??) & The Internet herself

September

Jaarmarkt, Onverwacht, Mooi weer, Terras, Gezellig, Oude Vrienden, Uitnodiging, Eten, Thuisvoelen.

En ineens realiseer ik me: niet altijd even gelukkig in mijn relaties, wél met mijn leven.

Later...

Ik heb t ff gehad, ik ben er even tussenuit voor een goed gesprek. BBL!

Le Bebe

Deze keer bracht hij mij op een idee.

Dit ben ik (volgens mijn moeder was ik toen een maand of 53).

Hoe zag jij eruit toen je nog lief was??

Zo lekker

En als ik dan toch aan 't bevredigen ben; deez vind ik lekker Renée:

Shalimar van Guerlin, al jarenlang favoriet
Hugo... 't eerste luchtje waarbij ik geil werd van mezelf als ik 't op had
Ibiza Hippie van Escada, de laatste nieuwe aanschaf (Béétje zoet is ie wel)

Kom kom..

Ik dacht dat het eigenlijk al voorbij was maar volgens mij zitten we hier middenin de komkommertijd... weinig beweging op de diverse logs.

Wat moet ik
nou doen
de hele dag
???

Natte Trutten

Nee, dat is lekker...

Nedstat:
Via welke zoekmachine
1. www.google.com 2
2. www.google.be 2
3. www.google.nl 1

Met welke zoekwoorden
1. gratis 5
2. webcammen 3
3. trutten 2
4. natte 2

Kortom: zoek op Gratis Webcammende Natte Trutten en je vind Madd... ;-(

De Boom van Opa...

Mogguh!

Vandaag een "moment van bezinning" gehad.
Wat wil ik met dit log, wat juist niet, wat is de moeite waard om op te schrijven en wat niet.
Schrijf ik alleen voor een ander of gewoon voor mezelf.
Vind een ander het wel leuk en/of interessant etc om te lezen en zo nee... doet 't ertoe?
WIL ik wel dat iedere willekeurige vreemde zoveel van mij te weten komt?
Is het wel "gepast" om mezelf zo nu en dan zo bloot te geven of zou t toch verstandiger zijn om het bij de blabla-verhaaltjes te houden?
Is het inderdaad zoals iemand zei:" mezelf online profileren door een flinke dosis zelfpromotie toe te passen..." (Noot vd auteur -> nee droplul, dat is het niet ),

Til ik er gewoon te zwaar aan?

Wel een weblog.... of toch maar niet?!

Nou ja: ik ben er weer dus je mag zelf opmaken wat de antwoorden op de vragen
waren )

(waarbij Tante Neel toch ook wel een duwtje in mijn rug heeft gegeven ) Tante-> Tutsje

The Game

De spelregels:
1. Plaats een reactie in de commentaarbox waarin je zegt dat je ook graag ondervraagd wilt worden.
2. Ik reageer door je vijf vragen te stellen die je moet beantwoorden.
3. Jij plaatst mijn vijf vragen en jouw antwoorden op je eigen weblog.
4. Je vermeldt daarbij deze spelregels.
5. Als anderen bij jou laten weten dat ze ondervraagd willen worden, stel je hen vijf vragen.

Ik heb gereageerd in de commentaarbox van Louche en heb de volgende vijf vragen gekregen.

1 Met wie zou jij nog wel eens........, en wat?
Met mijn Opa en Oma (helaas inmiddels beiden overleden) een dagje weg en daarna eten bij de Alberts Corner

2 Waar heb je nu zin in?
Een nacht lekker ouwehoeren, praten en lachen met een stel leuke mensen.

3 Waar geniet je intens van?
Mijn kids

4 Wat is jouw grootste flater?
Ai... moet dat echt?! Damn wat een snertvraag. Ik kan niet kiezen tussen alle flaters die ik al eens gemaakt heb. Het meest genante was denk ik toch wel dat ik op een zomeravond in de auto ooit eens euhmmm.. hoe zeg ik dit netjes?? alles heb laten lopen. De eigenaar van de auto spreekt er nu nog schande van. Achteraf een leuk verhaal... Met name dat de buurman toen we eindelijk thuiswaren gezellig naast de auto een praatje kwam maken en ik alleen maar naar binnen en onder de douche wilde )
Toen kon ik er niet echt om lachen trouwens!

5 Wat zal je nooit doen?
Ik zal nooit nooit zeggen.....

Ben jij logger, nog geen vragen gehad, en durf je die van mij te beantwoorden?
Plaats dan een reactie!

Struisvogels

Bah!

Ik moet vandaag twee dingen gaan doen waar ik erg tegenop zie. Eigenlijk wil ik me gewoon verstoppen voor de rest van de wereld, onder mijn dekbed kruipen en wachten tot het morgen is... ik ben een held in Struisvogelpolitiek bedrijven.

Helaas... het kan niet, nou ja: kan wel maar dan is het er morgen nog steeds en kan ik vannacht weer niet slapen. Dus dan toch mezelf maar een schop onder mijn hol geven, aankleden en doen wat ik moet doen .

C ya later!

Trek

Het zal weer es niet zo zijn.... Ik heb trek en ik weet niet waarin en als ik t wel zou weten had ik t waarschijnlijk niet in huis gehad ;-(

Hm.. misschien toch maar ff bitterballen in de frituur gooien dan

Update
Dit is het geworden.
Kaas, Knoflookolijven
en Augurken

Ik zoek

Niet een foto want die heb ik al zoals jullie zien maar een *.wav o.i.d. Wie helpt? (Voor degenen die zich afvragen wie/wat dit zijn -> Het zijn natuurlijk de onnavolgbare Grobbebollen :-))

Rocknight

Ik zit naar (bijna) Radio Veronica te luisteren, draaien ze net Golden Earring met "Radar Love". Ineens ben ik weer een jaar of 15 en zit, samen met drie vriendinnen, in de huiskamer tv te kijken. (Voor de jongeren onder ons: wij hadden toen geen kleurentelevisie's etc op onze kamer :-)) Veronica's Rocknight dus! Tot "diep" in de nacht Golden Earring, Doe Maar en (als ik het goed heb) Spandau Ballet kijken. Als ik snel reken is dat alweer 20 jaar geleden. Eén van die vriendinnen is inmiddels mijn ex-schoonzus (en daardoor, heeft zij besloten, ook ex-vriendin), één is verhuisd en daar hoor ik eigenlijk nooit meer iets van. Gelukkig is er ook één bij die ik nog wel regelmatig zie en spreek, maar die ken ik dan ook alweer 28 jaar! (Argh ;-)) Time flies zeggen ze. Het is nog waar ook!

Foutje....

Vannacht deed ik weer es wat stoms. Ik wilde reply-en op een mail die ik van iemand kreeg maar reply-de de verkeerde.
Nou viel de tekst erg mee, ik denk niet dat de persoon die m kreeg in de gaten had dat t eigenlijk niet voor hem bestemd was...

Ik heb t ook wel es lulliger meegemaakt.
Ik stuurde mijn vriendje (op 1 van mijn sporadische weke momenten ) een sms-je dat ik m toch wel heel erg leuk en lief vond (of iets in die richting ;-P). Op het moment dat ik op send drukte realiseerde ik me dat er iets niet goed ging... dus ik op "C" drukken en nog een keer en nog een keer... maar nee hoor "Message send"

Bericht verzonden dus... en wel naar 1 van mijn collega's. Ik met 't zweet op mijn rug gauw aan een nieuwe sms begonnen... dat de vorige niet voor hem bedoeld was maar het was al te laat. "Piep....piep!" een sms.
Van de collega... Dat hij hetzelfde voelde voor mij...............

Kun je je voorstellen hoe ik de rest van die week op de zaak rondgelopen heb?!?!

Vooroordelen

Vandaag ben ik naar Rotterdam geweest.
Das nog een hele onderneming als je hiervandaan met met kind (in wagen) met de bus mee wil. Gelukkig trof ik wederom één van Connexxion's meest vriendelijke buschauffeurs......

De deur ging open en ik vroeg hem of hij de achterdeur misschien even open wilde doen zodat ik de wagen naar binnen kon tillen. Kennelijk was dat een zeer ongepast verzoek want hij keek me aan alsof ik een kruiwagen met mest in zijn bus wilde zetten.
Hij snauwde me nog iets toe van dat t wel erg lastig was met zo'n kinderwagen (alsof ik hém vroeg de wagen in de bus te tillen) maar deed toen toch de deur open.

De volgende halte komen r 3 mannen binnen. De chauffeur stempelde af en ze liepen door. Halverwege de bus loopt 1 van de mannen terug en zegt: "Meneer, U heeft t verkeerd gedaan. 'T moeten er vijf zijn en het u heeft er maar 4 afgestempeld."
Zegt die droplul: Helemaal niet. Het is goedkoper geworden. En wat dan nog... wat maak je je druk dat ik er 1 te weinig afstempel.
De man zegt nog: "ja maar als ik controle krijg ben ik mooi de lul"

Het hele verhaal over dat het goedkoper geworden was trouwens je reinste onzin, ik heb het net voor de zekerheid nog nagekeken maar het zijn er gewoon nog steeds 5!

De man in kwestie staat hier in het dorp niet zo best bekend (drugs ed) toch was juist hij degene die bij aankomst in Rotterdam aanbood mij te helpen met de buggy de bus uit te tillen...

Zo gaat t wel vaker precies andersom dan dat je verwacht.
Een stel nederlanders duwen vanmiddag haast de buggy opzij om eerder dan mij in die bus te zitten en een turkse jongen helpt me haar de bus in te tillen...

Van de week: stromende regen hier, ik sta met 2 kinderen te wachten tot we over kunnen steken, komt een heel bataljon ouderen langsgereden en ze rijden allemaal door. Een jonge knul stopt en laat ons oversteken.

Ik vond niet dat ik het al te erg deed maar vandaag bleek maar weer dat ik toch minder in hokjes en met vooroordelen moet denken!