Madd World

Gewogen en te licht bevonden.

Geen commandotroepen voor oudste... Hij haalt de minimaal vereiste 70 kg niet.

Bubba

"Mam, ik denk dat ik iemands neus gebroken heb" was het eerste wat oudste zei toen hij na een weekend in Amsterdam te zijn geweest weer thuiskwam.  "Oooohwkeee.... en waarom heb je iemands neus gebroken????"

"Nou..."  begon hij en toen kwam er een heel lang verhaal over treinen naar Rotterdam die niet meer reden, overstappen op Den Haag Holland Spoor, de spits en een overvolle tram. Verder niet bijster interessant. Het interessante, en voor mij erg grappige, kwam daarna.

"Tram, druk, spits... dus ik moest staan. Nou je weet hoe dat gaat met trams mam. Die gaan met horten en stoten de stad door, mensen die steeds tegen je aan botsen. Naast me stond een grote neger, echt een hele grote en die was al een paar keer tegen me aangebotst dus ik had al een keer omgekeken en toen legde hij z'n hand op m'n schouder en zei sorry. Maar die hand bleef me net iets te lang op m'n schouder liggen. Dus ik schoof een beetje verder op maar voor ik het in de gaten had stond ie weer "bovenop" me. En ik denk wat voel ik nou joh... dit is geen horten en stoten meer... hier zit een ritme in!"

"Draai ik me weer om ma... staat ie met z'n leuter uit z'n broek tegen m'n billen aan te drukken!!!"

Ik geef toe: het getuigt niet van goed moederschap maar ik lag inmiddels al in de kreukels. Anyway: hij heeft 'm met 2 handen in z'n gezicht weggeduwd waarop in eerste instantie de andere mensen in de tram tegen oudste tekeer begonnen te gaan tot duidelijk werd dat de man met z'n leuter uit z'n broek stond. Helaas was dat precies op het moment dat de tram bij een halte aankwam en dus is "Bubba" halfnakend de tram uitgesprongen.

De eerste 5 jaar

Een paar maanden ben ik er toch wel aan bezig geweest. Vijf  jaar foto's van Demi doorkijken kan ik je vertellen kost veel, érg veel tijd. Alleen al omdat ik natuurlijk te lang bleef hangen (ach wat klein, wat lief, oh ja.. dat was toen, kijk nou hoe leuk, hoe mooi enz enz) maar gewoon sowieso. Ik heb geen idee hoeveel foto's er van haar zijn maar het zijn er duizenden. Toen ik alles doorgekeken had moest ik gaan kiezen welke foto's ik zou gaan gebruiken. Alweer een onmogelijke opgaaf. Natuurlijk waren er veel die afvielen maar nog steeds bleven er veel teveel over die ik wel had willen gebruiken. Uiteindelijk ben ik er uitgekomen en toen kon ik eindelijk aan maken van het boek beginnen.

Een week of twee geleden was ik dan eindelijk klaar. Dacht ik. Maar bij het uploaden van de bestanden zag ik pagina's die ik in den beginne gemaakt had die ik nu toch eigenlijk niet zo leuk meer vond of die gewoon beter konden (al doende leert men). Die heb ik overnieuw gemaakt en daarna alles nog een keer gecheckt op fouten. Vandaag heb ik het hele bestand naar het kruidvat verstuurd. 60 Maanden van Demi's leven, in 82 pagina's. Nu maar hopen dat het boek straks naar m'n zin is.

17!

Voor zover een bevalling ooit grappig zijn kan was die van hem de lolligste maar als ik het goed heb heb ik dat hier al eens verteld dus zal jullie het hele verhaal besparen. Hij is ook de enige waarvan ik foto's van de geboorte zelf heb maar ook die zal ik jullie besparen ;-). Op deze dag in 1993  kwam hij op geheel eigen wijze de wereld op. Vandaag wordt ie 17.

Fijne verjaardag kind... maak er een mooie dag van!

Wat deden ze vandaag?!

Nou dat zal ik je vertellen: ze hebben geschaatst.

Op zich niet zo bijzonder maar wanneer je de voordeur uitstapt, je voortuin uitschaatst en daarna rondjes om het blok schaatsen kan dan is het toch wel heel speciaal :-)

Vieze sokken

Het kan haast niet anders dan dat ze een paar keer per per dag hun schoenen uittrekken en op hun sokken een rondje door de straat rennen...

hoe krijgen die 2 gasten het anders voor elkaar om iedere keer weer zulke vieze sokken te hebben?!

Foto gebruikt van Eveline.

Kerstvakantie 2009, week 1

Komende week nog maar zo één :-D

Excuus: helemaal vergeten te vermelden-> Met dank aan s1m0ne voor foto 5, 6, 7, 9, 10, 11, 12 & 15

Idioten! ;-)

M'n bloedeigen kinderen! :-S



V.l.n.r. Danny, Mike, Dylan en Rico maaien ondergetekende de sneeuw onder de voeten vandaan ;-)

Dankjewel Dylan, had haast een hartaanval!

Danny & Dylan

Zoveel foto's als ik van Danny & Demi en Dylan & Demi heb, zo weinig heb ik er van Danny & Dylan samen. Na een hoop zoek en speurwerk is dit alles wat ik heb kunnen vinden en daar baal ik van. Dus zijn ze vanaf nu de Sjaak. Verplicht elke 3 maanden samen op de foto ;-)

Let it snow, let it snow, let it snow!

Daar gaat m'n scooter! ;-)

En soms

is mijn oudste niet zo slim.

Hij had trek in wat lekkers en keek al mopperend in de kast. "Waarom is er nooit lekker snoep met de Sinterklaas? Alleen van die vieze zoete dingen en pepernoten... Waarom geen winegums?!"

Euh... nou, omdat winegums er het hele jaar door zijn.

"Nou dan doen ze het maar andersom" begon hij zijn volgende zin "met de Sinterklaas winegums......." toen stopte hij en begon een beetje schaapachtig te grinniken.

Ja hoor Danny, winegums alleen met de Sinterklaas en de rest van het jaar alleen die zoetigheid en pepernoten. Dan ben je een stuk beter af :-P

Slaap kindje slaap... (geluid aan ;-))

Danny doet een tukje op de bank. Is het geen schatje? ;-)

Retro

Ze hebben een Playstation 1, een Playstation 2, een XBox en een Nintendo DS... maar wat spelen ze?

Juist... Super Mario World op een SNes uit 1996 ;-)

...........

Als ik nu alles opschrijf wat er in mijn hoofd zit wordt het een lang verhaal, en warrig en boos, verdrietig en dan komen er weer tranen.

Dan gaat het over een discussie die ik (toevallig) vrijdagavond had, dat ik er nooit overheen zou komen wanneer er iets met één van mijn kinderen zou gebeuren en iemand anders die dat maar belachelijk vond. Over chips en stokbrood en kaas wat ik  gehaald had voor zaterdagavond... gezellig. Over boosheid over een scooter die nooit gekocht had moeten worden omdat het een kl*te ding was is, over dat het kind de scooter wilde verkopen maar dit niet mocht (want er moest een punt gemaakt worden),  over denken "waar zit dat jong nou toch weer?", over per sms horen dat mijn kind een ongeluk had gehad, over de schrik toen ik de zwaailichten zag en de tijd die ik ervoor nodig had om bij hem te komen, de paniek toen ik overal stukken van zijn scooter zag liggen maar hem niet zag, over het niet naar de huisartsenpost willen gaan. De eikel van de politie. De blijdschap toen ik zag dat het - in ieder geval lichamelijk- goed ging met hem (alleen last van zijn enkel), zijn verdriet, zijn schrik, zijn angst. Z'n vervoermiddel wat hem de vrijheid gaf tussen zijn vader en mij heen en weer te pendelen. Mijn kind in tranen. De ellende die dit allemaal weer geeft. Verdriet omdat een kind van 16 dit helemaal niet mee zou moeten maken.

Maar ik zei al: t wordt lang, warrig, boos en misschien ook wel niet eens helemaal fair meer.

Dus ik hou het kort. Dylan heeft een ongeluk gehad... maar het gaat wel goed met hem (nu ik nog).

Helpende hand

Demi ziet dat ik de thermometer pak. Behulp- en zorgzaam als ze is is het eerste wat ze zegt: "Zal ik Danny even roepen mama? Dan kan ie 'm erin doen".

:-)

K3

Gisterenmiddag 5 uur. Demi had van haar vader kaartjes voor K3 ("met Josje mama!") gekregen en we hadden mooie plekken op rij 6. Met rode wangen van de spanning zat ze op het puntje van haar stoel te wachten tot het zou beginnen.

Het licht ging uit, de muziek aan, en de eerste tijd heeft ze met open mond naar al dat mooie licht en de mooie meisjes op het podium zitten kijken. Toen ze daar eenmaal een beetje aan gewend was kon ze eindelijk meezingen en dansen.

En mams? Mams kan niet anders zeggen dan dat het geweldig leuk was! Geluid prima, de dames kunnen gewoon goed zingen, podium en licht was prachtig en het verhaal om de show heen erg leuk. 1 klein nadeel maar... dat ene liedje "Handjes Draaien".... ik krijg het niet uit m'n hoofd en ben het nu al 24 uur aan het zingen en dansen :-). (voor degenen die t filmpje gaan bekijken: zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb! ;-))

Vloertje eruit

Goedbedoeld

Ik had gezien dat Dylan's tank halfleeg was dus ik dacht "kom, laat ik z'n tank es volgooien". Kom bij de bp aan, gooi die slang erin en 0,09 liter later zegt 't ding "klik" en stopt ermee.

Kon ik de shop inlopen om € 0,13 af te rekenen :-S (z'n meter staat overigens nog steeds op halfleeg/vol)

En toen..

De afloop van het gesprek van vanmiddag. Wat ik ervan begrepen heb: ze waren met vier sollicitanten, eerst een algemeen gesprek waar er al twee naar huis gestuurd werden, daarna een persoonlijk gesprek.

Het kind ging dus voor een functie bij de Luchtmobiele Brigade maar het gesprek ging schijnbaar goed want de beste man vond het nodig hem de vraag "Waarom de Luchtmobiele Brigade en waarom niet het Korps Commandotroepen? " te stellen want hij vond dat ie daar wel geschikt voor was.
Het enige juiste antwoord had natuurlijk geweest "omdat m'n moeder daar niet blij van wordt" maar dat heeft ie helaas niet gezegd ;-). Eind van het verhaal is (als ik het allemaal goed begrepen heb) dat zijn "dossier" nu die kant op gaat en dat hij in februari naar kennismakingsdagen van het Korps Commandotroepen moet gaat. In die drie dagen kan hij zien of hij nog steeds wil en wordt er bepaald of hij geschikt is. Is het antwoord op beide vragen "ja"  mag hij solliciteren bij het KCT.

Lichtpuntje voor mams: slechts 1 op de 10 wordt tot de opleiding toegelaten en daarvan slaagt uiteindelijk maar weer 1 op de 10. (maar geloof me,   met mijn geluk....)

Mannen zijn van Mars

En als je dan denkt dat je alles wel meegemaakt hebt met hem dan heeft ie weer wat nieuws. Oudste heeft zich aangemeld bij de landmacht.

En terwijl ik mijn kind al in Afghanistan op een landmijn zie lopen (Nee... die gedachte is niet te vergezocht. Wanneer hij aangenomen wordt zal hij minimaal één keer uitgezonden worden. Hij is al door de eerste ronde heen, de medische keuring zal het ook niet op hangen en hij is nu naar Utrecht voor weer een gesprek. ) vindt zijn pa het "wel een goed idee en moet ik me niet teveel zorgen maken".

Stomme mannen!


En de landmacht is ook stom, die vindt dat ik  een zorgvuldige afweging moet maken  waarin ook de feiten én de gevoelens van de persoon zelf zijn betrokken, dat ik aan  het landsbelang en aan de grote betekenis van de landmacht voor vrede en stabiliteit waar dan ook ter wereld moet denken. Aan het uitstekende toekomstperspectief van militairen en de vele mogelijkheden die er voor militairen zijn binnen en buiten de landmacht.

Landsbelang.. Pfuh! See if I care...  Maar goed: we wachten het allemaal maar af.

Hulde aan LG!

April 2008, Danny sloot een mobiel abo af en "kreeg" daarbij een LG Viewty.
Mei 2008, Danny komt teleurgesteld thuis: zijn telefoon is kapot. Er zit een levensgrote barst in zijn scherm, niet in het glas maar echt in het scherm zelf. Hij had 'm niet laten vallen en ook niet in zijn (kont)zak gehad.

Lullig dus maar goed, een toestel van net een maand oud valt in ieder geval nog in de garantie. Danny heeft de KPN gebeld maar niks garantie. "Schade in het display valt niet onder de garantie".
Later heb ik nog 2 x gebeld maar de KPN bleef volhouden dat het zijn eigen schuld was en dat hij het toestel wel moest hebben laten vallen.

Het toestel verdween, met alles erop en eraan, terug in de doos en de doos ging de kast in. Een week of 2 geleden kwam ik de doos weer tegen en ben ik op internet eens gaan zoeken. Op de site van LG las ik dat er 2 jaar garantie op de toestellen zit. "Niet geschoten is altijd mis" dacht ik en dus stuurde ik op 8 september een mailtje naar LG.

9 September had ik al antwoord: "U kunt altijd terug naar uw dealer gaan bij eventuele problemen met uw toestel. Zij zullen het dan opsturen voor een eventuele reparatie. Zo niet, kunt altijd uw mobiele telefoon + kopie aankoopbon aangetekend opsturen naar: Dynafix After Sales Services ..........".

Dealer hadden we 1,5 jaar geleden al geprobeerd en die was niet van plan ons verder te helpen dus heb ik het toestel ingepakt, briefje geschreven (het hele verhaal nog eens uit de doeken gedaan) en op 10 september aangetekend verstuurd.

Zojuist stond de postbode aan de deur. "een pakje waarvoor getekend moet worden". De telefoon was terug. Ik had in de tussentijd niets meer gehoord dus wist niet of het toestel gerepareerd was of dat ze het weer gewoon teruggestuurd hadden maar toen ik het pakje openmaakte was het eerste wat ik las "Display vervangen / Software update" en inderdaad: het toestel werkt weer alsof ie nieuw is (nou ja.. da's ook wel logisch want eigenlijk is het pas 4 weken oud ;-)).

Hoe dan ook, er zijn dus nog wel bedrijven die goede service verlenen. Met onze dank aan LG!

Demi

Goede opvoeding

Ik heb  niet Demi's, noch de jongens'   haar toen ze klein waren helemaal afgeknipt zodat ze later heel dik haar zouden krijgen. (wat een onzin!)  Ook  zit ik niet tot 8 uur 's -avonds aan tafel omdat zij  aan tafel moeten blijven zitten tot het hele bord  leeg is. Ze zouden van mij best  "Goede Start Brood" mogen eten maar dat hoeft niet want ze mogen écht  wit brood. Eet ik iets waarvan ik weet dat zij het niet lusten (wat bij de jongens inmiddels erg weinig is)  dan maak ik er wat  anders bij.

Volgens de meningen op diverse weblogs moet ik wel een hele slechte moeder zijn.

Daarentegen mag Demi  van mij dan weer wel Guitar Hero op de XBox spelen en zingt ze op 6-jarige leeftijd met de Eagles Hotel California en met Wings Band on the Run mee... en das toch ook weer wat waard.

:-)

 

They never cease to amaze me

Zijn pa vertrok voor een paar maanden naar  Zweden en dus kwam hij weer naar huis. Bijna 3 maanden is hij weer hier geweest en nu is hij weer weg....

Zo begon ik vanmorgen aan een post over Dylan. De reden dat ie  niet online gekomen is dat ik de woorden niet vinden kon. Veel meer dan "ik mis hem nu al"  kreeg ik niet  "uit m'n pen".  Soms zijn gevoelens lastig in woorden te vatten. Gelukkig (in more ways than one) heb ik weer even respijt gekregen.

Terwijl ik nog aan het idee moest wennen dat ie weer weg was dacht ik een scooter de voortuin in horen komen. Ik was mezelf nog voor gek aan het verklaren (kappen An, je gaat nu al dingen horen die er niet zijn), toen de voordeur openging en Dylan met een doodsimpel "Hoi" de huiskamer weer in kwam lopen.

Zoals altijd bij Dylan ;-) was het ook deze keer weer een lang verhaal (brug voor fietsers/brommers afgesloten, scooter geparkeerd, met de bus, bij zijn pa niemand thuis, bij buuf pa gebeld, pa zat nog in Duitsland. Met de bus weer terug naar scooter / met scooter weer terug hierheen :-)) maar waar het uiteindelijk op neerkomt is dat ie toch nog 2 daagjes thuis is.  Het is natuurlijk "uitstel van executie" maar mij hoor je niet klagen. Dat doe ik morgen wel als ie weer weg gaat ;-)

Weerjournaal

"Je had toch zelf wel even je jas mee kunnen nemen Demi?!"

"Dat weet ik toch niet mama? Ík heb niet naar het weerjournaal  gekeken!"

:-)

Discussie

Oudste..... euh... ja. Hij is weer terug. Lang verhaal. Ik weet het, ik ben een slechte vriendin, vertel geen reet meer de laatste tijd. Komt wel weer... maar daar gaat het nu ff niet om.

Goed dan. Oudste en ik hebben discussie. Discussie over Anouk. Waar we het over eens zijn is dat het een bloedmooi wijf is met een bad attitude. Daar hoeven we het nu verder niet over te hebben, mits je ook je mening wil geven natuurlijk ;-). De discussie gaat over Three days in a row. Ik vind het helemaal geweldig, hij vindt t kut (hij had 't nummer trouwens nog niet gehoord dus heb het hem net laten horen en weet zeker dat hij 't over een paar dagen helemaal met me eens is maar weet ook dat ie dat nu nooit meer zal gaan toegeven ;-)).

Anyway, in de hoop dat er nog eens iemand reageert hier: Wie heeft er "gelijk", Danny of ik. Is t geweldig of is het kut?

En dat was ie weer.

6 weken geen brooddoos vullen en schooltas inpakken. 3 weken lang niet met de bus mee, geen wekker zetten en alleen maar leuke dingen doen.

Vandaag is het weer voorbij, het brood zit weer in de brooddoos, we zijn weer op de fiets naar school geweest en ik zit inmiddels weer in de bus en mag zo weer aan 't werk. Beetje "yuk" is het wel. We hebben een hele leuke vakantie gehad en ik heb eerlijk gezegd erg weinig zin om weer aan het werk te gaan.

Gelukkig een kort dagje vandaag: ik ga Demi zelf uit school halen want die gaat vandaag naar groep 3 en da's best een beetje spannend!

Schandalig!

Inderdaad: schandalig! Want wat ik hier helemaal niet verteld heb is dat Dylan over is en nou zul je zeggen,  zo bijzonder is dat toch niet?! Dat klopt... maar die zoons van mij hebben er een houtje van om er met hun pet naar te gooien. De ene iets erger dan de andere maar hoe dan ook, erg soepeltjes gaat het nooit.

Zo ook dit jaar weer. Eerste rapport ging goed, tweede al minder en met zijn derde rapport stond Dylan er laten we zeggen "niet zo goed" voor en dus moest ie er de laatste weken bijzonder hard aan trekken om nog over te kunnen gaan. Met horten en stoten en hier en daar een aanvaring heeft ie dat gedaan. Het was echter zo kiele-kiele dat we pas bij het ophalen van het rapport zouden weten of ie al dan niet over was.

Vorige week moest hij om half 10 op school zijn en dan zouden we het weten. Nou: hij wist het maar voor ik ook iets te horen kreeg was het middag. Voor het gemak had ie er ff niet bij stil gestaan dat zijn moeder ook wel eens in spanning zou kunnen zitten.
Geen Dylan om 11 uur, geen Dylan om 12 uur, geen Dylan om 1 uur. Ik dacht dat ik gek werd en was er eigenlijk al van overtuigd dat ie was blijven zitten en daarom geen zin had om naar huis te komen (en het "gezeik" aan te horen, he Dylan?! ;-))

Maar ff na enen hoorde ik dan toch zijn scooter de straat in komen rijden, dus ik vlieg naar de voordeur en hij rijdt doodleuk voorbij! Eerst ff een praatje met zijn zus maken die aan het einde van de straat op de speelplaats was. Argh!

Enfin: even later nam hij toch de moeite naar huis te komen, op mijn vraag "en, en, en??" kreeg ik alleen twee opgetrokken wenkbrauwen en "Wat en?!" als antwoord.
"BEN JE OVER?!?" "Ooooohw dat.... Ja. Ik ben over". Needless to say dat ik hem om zijn nek gevlogen ben en een gat in de lucht ben gesprongen.

Goed gedaan kind! Alhoewel je er zelf in eerste instantie een behoorlijk zooitje van gemaakt hebt, zowel je vader als mij grijze haren heb bezorgd, de nodige euhm... laten we zeggen meningsverschillen tussen mij en je vader hebt veroorzaakt en overbodige ruzie's tussen jou en mij en je pa en jou ben ik wel trots dat je je cijfers die laatste weken zo op heb weten te halen. (en een beetje narrig dat je dat zo op laatste moment pas gedaan hebt ;-))

Volgend jaar examens, en nu zorgen (samen met je pa en mij) dat het niet weer zo'n laatste moment actie wordt! (enne: heb een beetje vertrouwen in en luister zo nu en dan naar ons... we zijn er echt niet op uit het jou moeilijk te maken.... xxx)

Resumé

Het ene kind is veilig en wel bij zijn pa aangekomen en het andere kind en ik hebben een hele leuke dag gehad. 21 juli gaat de boeken in als een goeie dag!

En nu is opoe helemaal total loss van dat rondsjokken in die bloedhitte de hele dag (vertrekken met shirt, trui én jas aan bleek teveel van het goede te zijn. Lang leve de uitverkoop bij H&M) dus ik ga lekker mijn bed opzoeken.

Bijna thuis

Volgens mij is Dylan eerder in Hötklötvlöt (weet de plaatsnaam ff niet) dan wij thuis zijn!

So far so good

Dylan heeft ook zijn 2e vliegtuig gehaald en ik kreeg net een sms van Huey, die zit ook op Arlanda (over toeval gesproken) en die vangt Dylan zo daar op, die derde vlucht kan dus eigenlijk ook niet mis gaan.

Missie volbracht.

Mijn taak zit erop, hij is door de douane. Nu vliegt hij hiervandaan naar Kopenhagen en van Kopenhagen naar Stockholm. Na een binnenlandse vlucht van Stockholm naar Umea haalt zijn vader hem op.

Je snapt wel dat ik blij ben als ie eenmaal op plaats van bestemming is!

De Putjesscheppers

Tsja, wat moet ik hierover zeggen?! Ik weet het, geen geweldige foto maar het was de enige die ik van hun 2 samen heb gemaakt afgelopen zondag.
Hou het er maar op dat het een soort van binnenpretje is. Dat dit iets is wat ik, als ik over een paar jaar door mijn archief blader, grappig zal vinden om terug te lezen, dat ik de twee heren verder niet kakken wil zetten en dat de titel voor beiden wel genoeg zegt.

Traditie in ere houden

Daar ging hij, na een kleine 2 weken thuis te zijn geweest weer bepakt en bezakt op weg. Deze keer naar zijn pa in Zweden. Omdat goede traditie's in ere gehouden moeten worden (zijn moeder, tante neel en Bananas deden het tenslotte vorig jaar ook) heeft hij zijn vlucht gemist :-S.

Woensdag een nieuwe poging.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.....

Jongerenevent, 11.07.2009

Gisteren het jongerenevent in Oud-Beijerland. Dylan en zijn vrienden deden mee aan een voetbaltoernooi en ik ben met opa, oma en Danny wezen kijken.   

Ze hebben trouwens de finale bereikt maar die is nooit gespeeld. Ruzie onder verschillende teams waardoor de boel is afgeblazen. Jammer dat zoiets tegenwoordig haast niet meer normaal schijnt te kunnen aflopen.

Back Home (again)

De afgelopen maanden was hij in België, Frankrijk, Spanje en Portugal.

Volgende week vertrekt hij naar Scandinavië maar nu is hij (onverwacht) even thuis.

Gisterenochtend 07.15u wandelde hij de straat in en hadden we zo'n zelfde momentje als destijds toen hij uit Zweden thuiskwam. Demi sprintte de voordeur uit zodra ze hem zag en dus was ik er helaas deze keer niet snel genoeg bij om er een foto van te maken.

Daarna was het business as usual, alsof de één nooit verhuisd is en de ander niet weggeweest want Buurmeisje kwam binnenwaaien, zij en Danny crossten samen naar Rotterdam op en neer, er was eten, drinken en natuurlijk de buzzers.

Toch een beetje jammer dat Buurmeisje vanavond perse naar die verjaardag wil i.p.v. mee te gaan naar het Beijerlandse feestje ;-)

Slagroom

Daar gaat ie

Altijd balen als ie na zo'n lang weekend weer weg gaat.
Gelukkig is z'n pa voor een paar maanden naar Zweden vertrokken,  niet dat ik van hem af moet hoor (dat heb ik tenslotte jaren geleden al gedaan :-P), maar dat betekent dat  ie straks een paar weken hier is en daarna is het zo zomervakantie.

Het zal alleen wel weer stil worden in september als het leven weer z'n gewone gang gaat.

Omdat het wel weer es mag

Het was al weer zo lang geleden dat ik zomaar een foto van haar heb geplaatst dat ik vond dat het wel weer es mocht.

5 jaar

1 Pagina per maand had ik mezelf voorgenomen. 60 Pagina's. Mooi aantal voor een album over de eerste 5 jaar van haar leven.
Zoals te verwachten was is dat me niet gelukt, soms regelmatig waren er in een maand teveel mooie, lieve, grappige foto's om in 1 pagina kwijt te kunnen. Dus zijn het er iets meer dan 60 geworden, 18 meer om precies te zijn. En die 18e daar gaat het om.
Die wil namelijk maar niet lukken, al 2 weken ben ik bezig om dat rotding af te krijgen en iedere keer weer is ie niet naar m'n zin en begin ik weer overnieuw.

Zo krijg ik dat album nooit afgedrukt :-(

Zucht.....

Purr

Goddank! Met veel pijn en moeite eindelijk één HEMA knuffel bij elkaar gespaard (die vanavond natuurlijk mee naar bed moest, en inderdaad: heeft ze toch een knuffel ;-)).

Aangezien je pas bij 10 euro 1 zegeltje krijgt en je 6 zegels per knuffel nodig hebt (be-la-che-lijk!) vrees ik voor Demi dat de andere 5 er nooit gaan komen. Snel gerekend moet ik dan nl. € 360,00 uitgeven daar en dat zie niet gauw gebeuren. Dus namens Demi: mocht er nog iemand zijn die een hele lading zegeltjes heeft liggen: zij houdt zich aanbevolen ;-)

Knuffel

Het is rustig in huize Madd. Ik ben aan Demi's foto-album bezig en Demi kijkt Dora.

Voor degenen die Dora niet kennen: Dora is een klein meisje wat samen met haar vriendje Boots, haar rugzak en de kaart allerlei avonturen beleeft. Tijdens deze avonturen stelt ze steeds vragen die met het verhaal te maken hebben.

Deze keer vraagt Dora: "Heb jij ook een knuffel?"

Waarop Demi antwoordt: "Nee, ik heb geen knuffel. Ik heb mama".

(Inderdaad: een kinderhand en een moederhart zijn snel gevuld :-))

Voor jou

Kom veilig weer thuis jongen.

Drie keer raden

waar mijn oudste vanavond was.....

En dan blijven ze het raar vinden dat ik altijd blij ben als ze weer veilig thuis zijn.

Het been (8)

Shit! Da's waar ook. Ik moest dat van dat been nog vertellen.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen werden we gelijk een behandelkamer ingesleept maar daar kregen we te horen dat het nog wel even zou gaan duren.

"Waarom laten ze ons dan niet gewoon in de wachtkamer zitten??"

Danny begon maar vast de lagen verband en kous van zijn been te pellen. We zaten daar toch maar wat te zitten en het kon maar vast gebeurd zijn.

Tot de zuster binnenkwam en in een komma schoot.

"Nee, nee, nee, doe je been maar weer toedekken hoor!!. Wat je eraf gehaald hebt in de vuilnisbak gooien (ze wees ons nog even de vuilnisbak aan.. zeker bang dat we niet wisten wat een vuilnisbak was ;-)) en dan gelijk je handen wassen en ontsmetten en nergens aankomen!"

Dus ik zeg nog voor de gein: "Nou Dan, da's niet goed hoor... volgens mij is er iets mis. Ik denk dat ze je been weer open gaan snijden! :-)" Danny begon inmiddels alweer wit weg te trekken...

Toen de dokter uiteindelijk kwam bleef hij op veilige afstand van Danny staan. Uit de kweek die ze de laatste keer genomen hadden bleek dat hij toch dat MRSA bij zich droeg... vandaar dus de ietwat paniekerige reactie van de verpleegster.

Ik werd de kamer uitgebonjourd, de dokter en verpleegster gingen alsnog helemaal in vermomming  en Danny mocht weer overal kweekjes van nemen. Daarnaast hebben ze iets op de wond gedaan omdat de wond nu zo hard aan het genezen was dat het vlees boven de rest van zijn been uit begon te komen.

Voor hem kan de bacterie geen kwaad en ze kunnen er verder weinig aan doen. Ze blijven nu net zolang kweekjes nemen tot de bacterie uit zijn lijf is. De wond geneest trouwens ineens erg goed dus dat geeft de burger, of toch in ieder geval Danny, weer moed.

Over 2 weken horen we weer verder.

Kinderen en rimpels

ik weet zeker dat ze met elkaar in verband staan.

En dan te weten dat ik er drie heb (kinderen that is... )

Buiten spelen

Meestal is het zo dat wanneer ze stil zijn en/of wanneer je ze kwijt bent dat er stront aan de knikker is...

Gelukkig waren ze vandaag gewoon allemaal lief buiten aan het spelen ;-)

(Btw: mooi beentje toch?!)

Vroem Vroem

22 januari werd ie 16 jaar, 11 maart haalde hij zijn brommercertificaat en, na een hoop gebakkelei (met name met zijn pa) over welke scooter het moest gaan worden werd hij vorige week eindelijk de trotse eigenaar van zijn eigen scooter. Trots als een aap kwam hij het weekend erop op de scooter hier heen.

Zaterdags kreeg ik hem aan de telefoon: "mam... m'n uitlaat is eraf gevallen :-(". Uitlaat volledig aan bonken en dus geen scooter meer. Ik vond het zo lullig voor hem... eindelijk had ie dat ding en toen kon hij er nog niet op rijden.

Opa heeft de scooter dinsdag bij de fietsen(en schijnbaar ook scooter)maker gebracht en gelukkig is het ding weer gerepareerd. Nu maar hopen dat er niet nog meer onderdelen vanaf komen zetten :-S.

Het been (5)

En toen had ik vanmiddag ineens de dokter uit het ziekenhuis aan de telefoon. Er is een bacterie gevonden bij Danny. Niet zo erg voor hem naar wat ik er van begrepen heb maar in het ziekenhuis krijgen ze het er schijnbaar nogal benauwd van.

De dokter belde om te laten weten dat hij morgen pas als laatste geholpen zou gaan worden, wanneer iedereen al weg was en dat hij niet moest schrikken wanneer morgen iedereen ineens onherkenbaar zou zijn doordat ze verstopt zitten in witte pakken en achter maskers.

'T schijnt dat ze niet alleen de biopsie gaan doen maar ook zijn holtes na gaan lopen. Ik moest maar een krantje meenemen zei hij... het zal dus wel ff duren. Met mijn stomme hoofd vergat ik na dit verhaal te vragen om welke bacterie het gaat want daar ben ik dan wel weer nieuwsgierig naar.

Hoe dan ook, wederom: wordt vervolgd.

Been 1 / Been 2 / Been 3 / Been 4.

Het been (4)

Zo, even denken hoor want ik begin zo onderhand ook de chronologische volgorde kwijt te raken.

Vorige week woensdag dus, 1 april. Ziekenhuis. Mevrouw de Dokter wist na 44 jaar (hoe oud zou dat mens geweest zijn toen ze afstudeerde en hoe oud was ze dan nu bedenk ik me ineens?) ervaring dat de wond moest zijn ontstaan van buitenaf. Danny weet nog steeds niet hoe hij eraan gekomen is en ik dus helemaal niet maar oke...

Het laatste beetje dode huid is weggeknipt (Danny was not amused) en ze hebben met een wattenstaafje door de wond "geroerd" (Danny was helemaaal not amused) zodat dat op kweek gezet kon worden. Toen dat achter de rug was is is hij verbonden.
Het leek wel een gipsbeen zo'n laag zat eromheen. Eerst een soort van schuimrubberkussentje wat vuil/vocht opneemt, dan gaas, dan verband, daarover een dunne steunkous, daarover een dikke steunkous en daaroverheen nog een dikke steunkous. Nog even bloedprikken (dat was de druppel ;-)) en dan vrijdag de 3e weer terugkomen.

Die tussenliggende dagen heeft hij goed pijn gehad dus hij was blij dat hij vrijdag weer terug kon en dat al dat verband eraf gehaald zou worden.

Vrijdag was de uitslag van het bloed inmiddels binnen en dat was prima, de kweek moeten we nog even op wachten.
De arts vond dat de plek er op zich netjes uitzag nu. De wond is schoongemaakt en opnieuw verbonden, alleen deze keer met een kussentje met daarin pijnstillers. Verder is er een afspraak gemaakt voor dinsdag 7 april, dan gaan ze een stansbiopsie nemen om (als ik het goed heb begrepen) uit te vinden waardoor dit nu gekomen is.

Wordt vervolgd....

Been 1 / Been 2 / Been 3

"Iets" lekkers

"Dylan, wil jij voor mij bij de Bas ff cola en champignons halen? En neem dan ook gelijk iets lekkers voor jezelf mee voor vanavond".

En dan word je gelijk gestraft voor het niet precies aangeven wat hij meenemen mag. In mijn ogen is "iets" lekkers 1 zak chips, of 1 zak nootjes, of 1 zak snoep. Zie hieronder in de rode vakken wat "iets" lekkers is in Dylans wereld.

Aaaaaaaaaaaaargh! (Inderdaad: zo kom je ook van dat gezeur van je moeder af of je even wat boodschappen voor haar wil halen)

Het been (3)

Vorige week donderdag moest hij dus terugkomen en nog steeds zag het er hetzelfde uit. Het ging niet slechter maar ook niet beter. In de hoop dat het zou gaan genezen wanneer de dode huid weg zou zijn heeft de huisarts de hele hele buitenste rand van het zwarte deel weg/losgeknipt en daarnaast nog ongeveer 1/3 van de binnenkant . Ik heb m'n kind het in tijden niet zo slecht zien hebben, het was nl niet verdoofd. Of, zoals hij zelf zei: "Ik heb nog nooit zo weinig hoeven te doen om zo verschrikkelijk te zweten". (voor de liefhebber: klik de afbeelding voor groter).

Vandaag moest hij weer terugkomen en we de afspraak was dat hij naar het ziekenhuis doorgestuurd zou worden wanneer er nog steeds geen verbetering te zien zou zijn.

De afgelopen dagen bij het verschonen van het verband was het wel duidelijk dat er geen verbetering in zit. De wond blijft wat ie is.(en weer klik)

Niet groter, niet kleiner. Het onderliggende vlees blijft bloot liggen, geen korst te bekennen. Genezen doet het dus niet en zo kreeg hij vandaag een verwijskaart en een afspraak in het ziekenhuis bij de dermatoloog mee.
Woensdagmorgen horen we (hoop ik) weer verder.

Been 1 / Been 2

Ik zeg nog zo:

"En die gaat niet op YouTube!"

En ik ben de lulligste niet, dus maak ik wel filmpjes van de kinders (waar ze zichzelf zoals gewoonlijk weer vreselijk op te kakken zetten ;-)) maar zet ze niet op m'n web-log. Oudste heeft daar maling en aan gooit gewoon het Deja-Vu filmje online.

Om mezelf dan maar weer niet te laten kennen zal ik hem ook hier plaatsen maar geloof me Danny: de volgende keer ben jij ook het haasje :-P

Het been (2)

Volgens de dokter gaat het niet slechter. Da's op zich mooi maar als moeder had ik liever gehoord/gezien dat het beter gaat.

Donderdag moet ie weer terug en dan gaan ze het opensnijden. Deze keer ga ik wel mee.


Been 1.

Hij heb weer wat

"Mam, moet je kijken wat een gekke plek op m'n been". Zo begon het anderhalve week geleden. En inderdaad. Er zat een flinke bult met daarop een blaas van een centimeter of 2.
Hij wist niet hoe hij eraan kwam (wat ik me haast niet voor kon stellen gezien de grootte van de bult en die blaar maar goed... hij zegt het dus dan zal het wel ;-))

In de loop van de zondag werd de blaar steeds groter, dus heb ik hem af laten tekenen en er een foto van gemaakt (die op onverklaarbare wijze weer van mijn telefoon verdwenen is). "Dan.. das niet goed, daar moet je morgen mee naar de dokter hoor!"

Natuurlijk is hij niet gegaan, nou ja: niet naar een huisarts of EHBO-post. Wel na een paar dagen, toen de blaas inmiddels tot behoorlijke proporties was uitgegroeid en gesprongen naar zo'n afgekeurde ARBO-arts op zijn werk. "Brandwond" (waarbij ik me dan weer afvraag hoe je in godesnaam aan zo'n brandwond komt zonder daar zelf iets van te merken) was zijn conclusie. Zou vanzelf overgaan.

Yeah right!

Maandag heb ik 'm verplicht naar de huisarts te gaan, het zag er echt niet meer uit. Ik zag zijn hele been al afgezet worden. Jaja... met overdrijven mee natuurlijk maar het was aan het ontsteken en ik weet inmiddels uit ervaring (inderdaad, ik ben er ook zo één die te lang wacht met naar de dokter gaan) dat je een hoop ellende van dat soort dingen kan hebben.

Nou moet ik ter verdediging van de afgekeurde ARBO-arts zeggen dat in mijn ogen hij aan de huisarts ook niet veel had. Die heeft er een genezende pleister (?) op geplakt en dan moest hij het donderdag nog maar even komen laten zien. Ze vond wel dat ie zeker niet langer had moeten wachten met langskomen.

Gisterenavond hebben we dat ding erafgerukt en ik kan niet zeggen dat het er nu beter uitziet. Sterker nog: de rode rand eromheen is alleen maar groter en vuriger geworden en dat lijkt me niet goed maar misschien maak ik me wel weer druk om niets, ik ben geen arts. Hij is nu weer naar de huisarts (irritant dat je grote kinderen niet meer willen dat je met ze meegaat) dus ik ben benieuwd.

Heb de foto maar een beetje klein gemaakt, wil niemand die aan z'n boterhammetje zit van z'n eetlust afhelpen. Mocht je het willen zien staat ie hier nog een keer.

Eet smakelijk :-P

Geslaagd!

Hoera! Net Dylan aan de telefoon gehad: hij is geslaagd voor zijn brommerbewijs (47 punten).
De eerste van m'n gezin die een rijbewijs heeft ;-).

Helaas geen foto's :-(  

Lekker stel

Gisterenmorgen. Een normale dag. Demi en ik samen thuis. 's-Middags heb ik haar naar Rotterdam gebracht, ze is het weekend bij haar vader. Rustig avondje voor de boeg dacht ik.

Ik was koud binnen of Buurmeisje stond aan de deur. Ze kwam ff wat drinken en ouwehoeren voor ze "4 uur op de bank zou gaan liggen" (oud wijf ;-)). Zoals ik van te voren had kunnen weten (als er nl 1 van haar gezin hier is kun je er donder op zeggen dat ze zich binnen 10 minuten vermenigvuldigen en er nog een gezinslid voor de deur staat) stond even later ook Buurmeisjes mams aan de deur.

We zaten wat te kletsen toen de telefoon ging. Mrs. Spongebob aan de lijn. Bladiebladiebla (je de dames onder ons kent kennen 't wel ;-)). Lastig werd het toen het een driegesprek werd: de dames op de bank begonnen zich ook met het telefoongesprek te bemoeien. Nog lastiger werd het toen ook m'n mobiel ging->Danny aan de lijn. Nog meer bladiebladiebla. Ergens in t gesprek met Danny liet ik de naam Mrs. Spongebob vallen.
Wat Mrs. Spongebob daar deed wilde Danny weten. Neeheeee... Mrs. Spongebob is hier niet, die heb ik aan de andere telefoon en Buurmeisje en haar Mams zijn hier :-S. Anyway: Danny opgehangen Verbinding verbroken, gesprek met Mrs. Sponge afgemaakt en dat was dat.

Buurmeisjes Mams vertrok weer want die had een verjaardag. Zij liep de voordeur uit en Danny de achterdeur in. Geen zin meer om iets gezonds te koken dus tosti's gemaakt en met z'n 3-en zitten eten (van Buurmeisjes plan om op de bank te gaan liggen kwam weinig meer terecht).

Wanneer je dan denkt dat je alles gehad hebt gaat de achterdeur open en wandelt -een walgelijk bruine en ietwat magere- Joakim binnen. Buurmeisjes bankliggen was nu helemaal van de baan.
Nadat ze samen met Danny een boodschap was wezen doen is ze uiteindelijk toch vertrokken, ook zij had een verjaardag.
De rest van de avond heb ik met Jo en Danny zitten ouwehoeren. Buiten het feit dat het gesprek regelmatig over zijn Australië avontuur ging was het net alsof hij nooit is weggeweest.

Om een uur of 12 zijn we uiteindelijk nog ff naar 't dorp gegaan.Zoals ik vannacht al zei: ik viel haast achterover toen ik daar binnenliep. Net alsof de tijd op 30 juni 2008 was stil blijven staan. Blauw van de rook (jajaja, schandaaaaaaalig. Ik weet het maar ik vond het verdomde prettig ;-)) Rond een uur of 3 vonden de heren het wel leuk geweest en hadden ze besloten dat we in huize Madd nog wel een afterparty konden houden. Met z'n vieren weer terug dus. (Steven, andere vriend van de heren was inmiddels ook aangehaakt.) De heren doen trouwens qua ouwehoeren niet onder voor vrouwen hoor... dat blaat ook heel wat onzin uit! Steven zat op een gegeven moment helemaal in te kakken op de bank dus die hebben we boven op een bed neergegooid (arme jongen moest de volgende ochtend weer om 10 uur op het voetbalveld staan). "Waar blijft Buurmeisje eigenlijk?!" zei Danny op een gegeven moment. "Buurmeisje?? Nou euh, ik denk dat die allang op bed ligt" was daarop mijn (dacht ik) logische antwoord.
Dom van mij natuurlijk want nog geen 5 minuten later werd er op het raam geklopt. Aaaaargh..! En ja hoor: daar was ze weer ;-). Giebelend en wel, want ze had raketjes (don't ask) gedronken kwam ze binnen. Voorlopig nog geen bed voor mij dus. (Inderdaad onzin, had ik perse naar bed gewild dan had ik wel gedaan maar je moet als moeder wat te zeuren hebben).

Danny had inmiddels zijn beste tijd gehad. Die had de avond ervoor ook maar 1,5 uur geslapen én een ietwat teveel gedronken dus die zat onder een dekentje weggedoken op de bank. Op het moment dat hij Buurmeisje en Jo té druk vond worden besloot hij maar helemaal onder z'n dekentje weg te duiken. Meer aanleiding had Buurmeisje niet nodig om hem even hardhandig wakker te schudden.

Na nog een duet met Jo te hebben gezongen (hij staat op YouTube maar ik moet nog even verzinnen of ik het ze aan zal doen hem hier te plaatsen ;-)) hield ook Buurmeisje het voor gezien en heb ik Jo de keus gegeven: of je gaat naar boven, of eruit. Die zat nl nog klaarwakker in Australische tijd op de bank. Hij besloot -heel wijs- maar naar huis te gaan.
De afgelopen week had hij geslapen in Australië, Hong Kong, Duitsland en in Rotterdam bij Danny's vriendin thuis en iedere morgen wanneer hij wakker werd wist hij niet waar hij nu weer was. Om te voorkomen dat hij weer een dag op een vreemde plek wakker werd leek het hem verstandiger maar gewoon in z'n eigen bed te slapen.
Danny was met geen 10 paarden meer wakker te krijgen dus daar heb ik nog een extra deken overheen gelegd, goed toegedekt en toen kon ook ik eindelijk mijn bed in.

En waarom nou dit hele verhaal: Buurmeisje heeft vorige maand haar eerste huis (in Rotterdam) gekocht en krijgt 1 april de sleutel, Danny en Joakim zijn druk bezig om samen een woning in Den Haag te vinden, alles vliegt uit. Een avond als deze zal dus niet al te vaak meer voorkomen en alhoewel ze zo nu en dan dodelijk vermoeiend zijn vrees ik dat ik zowel hun als deze avondjes toch wel heel erg ga missen...

En weer 1 veilig thuis :-)

Bijna een jaar geleden, Danny's beste vriend (en neef van zijn vriendin) besluit een jaar naar Australië te vertrekken. Vele vriendschappen zouden in die tijd en met die afstand verwateren maar de heren hebben al die tijd contact gehouden.

Tien minuten geleden: Danny aan de telefoon. Beetje vreemd want hij was vanavond nog hier en is pas om een uur of 9 vertrokken. Zijn eerste vraag was zo mogelijk nog vreemder. "Hoe is het met je?"
Euhm.. Danny, je hebt me nog geen uur geleden gezien. Veel is er niet gebeurd in die tijd.

Ondertussen hoor ik op de achtergrond z'n vriendin als één of andere gillende keukenmeid door het huis gaan.

"Nou" zegt ie "ik werd net gebeld en t was nummer 0186-*****# dus ik dacht dat het de oma van Manouk was maar die heeft 0186-****** en het was dus 0186-*****#."

Ik begreep er helemaal niets van.

"Dus ik neem de telefoon op" ging hij verder "en weet je wie het was?!"

Nou.. euh... 
Maar ik had natuurlijk geen idee, de enige die ik me kon bedenken wist ik zeker dat het niet kon zijn en daarbuiten?? Geen notie.

"Het was Joakim!!!"

En dat vond ik leuk voor hem maar nog drong het niet tot me door wat hij nou werkelijk tegen me zei, of in ieder geval wat hij wilde zeggen. Oh leuk zeg ik nog da's een tijd geleden, hoe is het met hem? En nog steeds was het kwartje niet gevallen.

"Mam, het was Jo! Hij is thuis!"

Verdomd dacht ik nog da's best stom van me. 0186-*****#... da's niet echt een australisch nummer natuurlijk. Balen Dan, dat je net uit Oud-Beijerland weg bent! Maar dat "probleem" had zich al opgelost. Jo is al onderweg van hier naar Rotterdam. Ik vrees dat het een latertje gaat worden daar vannacht!

Welkom in ons midden
Welkom in dit huis
Nu je eindelijk weer hier bent
Welkom, jongen
Welkom thuis

Apart

Mensen worden in elkaar gemept, spullen gesloopt en (bijna) niemand die het lef heeft daar iets van te zeggen. Zien ze echter mijn dochter met haar speentje dan durft iedereen ineens wel z'n mond open te trekken en vinden ze het nodig haar te vertellen dat ze daar veeeeel te groot voor is.

Dus mensen, zullen we afspreken dat jullie voortaan je hersens opentrekken wanneer er weer eens iemand hufterig gedrag vertoont en dan maak ik me wel druk om Demi en haar speen.

En nee: ze loopt niet de hele dag met dat ding rond maar al deed ze dat wel, dan nog....

Uche uche

Ik kan jullie vertellen dat het nuken van een afbakbroodje niet bevorderlijk is voor je net gewitte plafond noch voor de lucht die er in je huis hangt.

(It wasn't me!)

Touwtje in je ....

Alhoewel ik beloofd had er niet meer over te hebben moet ik toch op m'n woorden terugkomen.

Vanmorgen zat Demi voor het naar school gaan nog even tv te kijken. Geen id welke maandverband- of tamponreclame ze voorbij zag komen maar daar volgde constatering uit:

"Mama... als je weer een touwtje uit je tut hebt dan moet je die op televisie waren nemen want dan kun je heel goed touwtje springen".

Het zal wel weer zo'n hieperdepiep-hoera-ik-ben-zo-blij-want-ik-ben-weer-ongesteld-en-er-is-niets-leuker-dan-dat-en-ik-kan-alles-doen-waar-ik-zin-in-heb-zelfs-touwtje-springen-alhoewel-ik-dat-als-ik-niet-ongesteld-nooit-doe reclame geweest zijn.

Aangenomen!

Zoals ik al eerder heb verteld: vorige week dinsdag en woensdag had Danny zijn examens. De uitslag laat nog even op zich wachten, kind zelf is "gematigd positief". Moeder gaat nog 6 weken duimen (en is waarschijnlijk zenuwachtiger dan hij zelf is).

Vorige week vrijdag had hij in Den Haag een sollicitatiegesprek bij Ernst & Young. Onderweg terug naar huis kreeg hij een telefoontje dat hij aangenomen is en per 2 februari kan beginnen.

Wat is ie goed he?! ;-)

Over duivels, schijten en gouden lullen

Belachelijk hoe het met "geluk hebben" in deze wereld verdeeld is. Ik vergeet voor het eerst in 22 jaar mijn abonnement, reis braaf op de kaart van mijn vader zodat ik in ieder geval netjes betaald heb en ja hoor: een prent.
Ik laat, voor het eerst in mijn leven, een tas met kinderkleding en een kinderspelcomputer in de trein staan en natuurlijk: nooit meer teruggezien.

Maar dan mijn kinderen.

Oudste: raakt in de bus z'n portemonnee met daarin ook zijn -net nieuwe- maandkaart kwijt. 's-Avonds gaat de telefoon. Een bekende van een bekende van een bekende heeft het hele zwikkie gevonden. Een dag later heeft meneer alles terug.

Onderweg naar een avondje stappen. In de metro komt hij erachter dat hij zijn tas, met telefoon daarin,  in de bus heeft laten staan. Telefoon gebeld. Chauffeur neemt op en wil wel even op hem wachten. Hij weer terug met de metro en heeft 15 minuten later wederom alles weer terug.

Weer later: en wéér zijn portemonnee kwijtgeraakt. Twee dagen later telefoon: de Postbank. Portemonnee is gevonden. Voor de zoveelste keer heeft hij alles terug.

Middelste: gaat met opa naar de kermis, € 20,00 in zijn zak. Een paar uur later komen ze samen terug, opa helemaal in een deuk. Dylan legt € 80,00 op tafel. "Ja.. eerst vond ik € 20,00 en het ging fout met wisselen en toen gaf die man meer terug dan ik gegeven had..."

Bingo of wat voor ander spel waarmee iets te winnen valt: altijd prijs.

Vorig jaar: ook middelste presteert het om portemonnee met daarin OV-Jaarkaart (!!!) kwijt te raken.
Dag later: telefoon, "Hallo, politie Oud-Beijerland, bent u de moeder van....?". Ik een hartaanval -> hij zijn portemonnee en OV jaarkaart terug.

Vandaag de (waarschijnlijk voorlopig) laatste aktie. Deze keer weer van oudste. Zaterdag wezen stappen in Rotterdam, telefoon in zijn jas laten zitten. Je ziet 'm al mijlenver aankomen. Jas weg en dus ook telefoon weg.
Ik boos.
Hij boos dat ik het lef heb daar boos over te zijn want hij kon er toch zeker niks aan doen?! (argh!). Vanmiddag ik zijn telefoon gebeld maar er werd niet opgenomen. Vanavond had ik een gemiste oproep van een voor mij onbekend 06-nr. Toch maar even teruggebeld.
Dame aan de lijn: "Bladiebla, Zaterdag wezen stappen met vrienden, borrel op, bladiebla, verkeerde jas meegenomen". Morgen maken we een afspraak en dan heeft meneer zijn jas en telefoon weer terug.

Het lijkt me inmiddels duidelijk wat ik bedoel met "Over duivels, schijten en gouden lullen". Wat ook duidelijk is is dat ze dat niet van mij meegekregen hebben maar (hij klaagt altijd dat ik het nooit over hem heb hier dus hier is ie dan... ;-)) absoluut van "de ideale ex-man" a.k.a. hun vader.

Aan de andere kant: ideale ex-man heeft mij niet meer, soms schijt de duivel schijnbaar ook wel es naast de hoop ;-).

Zegt u het maar:

Wat voor kleur ogen heeft ze?

Ik weet namelijk nooit wat ik antwoorden moet wanneer die vraag gesteld wordt...

(Voor de kleurenblinden onder ons: de buitenste rand is blauw, het midden groen en de rand om haar iris is bruin, en nee: ik heb geen idee wat ik om deze tijd nog hier doe ;-))

Niks leuker dan Sneeuw

Oud Nieuws

Het zijn alweer foto's van even terug (van de 4 "kinderen" die toen meespeelden zijn er inmiddels twee het huis uit... Hoe bedoel je er kan heel wat gebeuren in een paar maanden tijd?!) maar wanneer je je foto's door zit te spitten voor een "dingetje" wat je aan het maken bent dan zie je ineens dingen die eerder nog niet opgevallen waren.
Zo ook deze foto's, totale onzin natuurlijk maar terwijl ze voorbijkwamen leek het ineens alsof er een verhaal in zat ;-).

Nee....niet zooo oud

Had ik al verteld dat ik in geen 100 5 jaar meer alleen onder de douche heb gestaan? Nee?? Nou bij deze dus: ik heb in geen pak 'm beet 5 jaar alleen onder de douche gestaan (1 of 2 uitzonderingen daargelaten). 
Zeg ik tegen Demi dat ik even ga douchen dan is het standaard antwoord: "Ik ga mee". Zeg ik niets (omdat ik zo graag een keer zelf onder de douche wil staan in plaats van kou te staan kleumen naast de waterstraal) dan lukt me dat hoogstens 2 minuten. Ergens binnen die twee minuten hoor ik die kleine voetjes al de trap opklimmen, dan is het even stil (mevrouw kleedt zich uit) en het eerstvolgende wat ik hoor is een giechel en voila: ik sta weer naast het water en mevrouw eronder!

Dit heeft verder overigens niet echt iets te maken met hetgeen ik vertellen wou maar mocht ik het ooit vergeten zijn dan is het toch leuk om terug te lezen wanneer zij 25 is en ik het allang vergeten ben ;-).

Hoe dan ook: Vanavond stonden we dus weer samen onder de douche, ze kroop tegen me aan en toen bedacht ze schijnbaar dat ze wilde weten hoe groot ze nou eigenlijk was.

"Mam, ik ga tegen jou aanstaan en dan moet jij je hand op mijn hoofd doen"
"Dat is goed... en dan???"
"Dan weet ik hoe groot ik ben"

Zo gezegd zo gedaan. Zij ging staan en ik legde mijn hand neer. Die hand was overigens alleen voor de vorm, ze kwam namelijk precies tot onder mijn borst (met zwaartekracht mee ;-)) dus het was makkelijk onthouden maar goed, daar stond ik: met mijn hand onder mijn borst.

"Kijk, ik ben al bijna net zo groot als jij mam!"
"Ja, dat ben je zeker, je wordt al een hele grote meid"
"En als ik 11 ben mam, dan ben ik net zo groot als jij"
"Euh... ja misschien wel"
"Ja, dan ben ik net zo groot..... maar niet zo oud!"
" :-S "

Echt, de complimenten worden steeds beter ;-)

Voor Danny

Wat als je ergens over wil loggen maar je weet niet hoe te beginnen en te eindigen? En eigenlijk ook niet hoe het te vertellen? Kortom: hoe er een zinnig stuk tekst met kop en staart komt?
Waarschijnlijk maar gewoon ergens beginnen met tikken en hopen dat er uiteindelijk een logisch iets staat...

Toen ik begon met loggen zat ik midden in een nogal hectisch punt in mijn leven: alleenstaand, net een baby, 1 puberende zoon en een zoon die nog niet groot maar ook niet klein meer was. Er waren 2 ex-en waar ik kinderen mee had. Ex-man en ik hadden, net voordat ik begon met loggen, besloten dat het voor de middelste beter zou zijn wanneer hij bij zijn vader zou gaan wonen.
Dan waren er nog drie katten en een hond, een stel goede vrienden,  geweldige ouders en een baan. Genoeg stof om over te loggen dus.

Er gebeurden dingen en er waren dingen gebeurd die een behoorlijke invloed op mijn leven hadden. In het loggen over wat me allemaal bezighield zat geen logica. Het ene heftige in mijn leven heb ik veel over geschreven, het andere heb ik vrijwel (heel bewust overigens) doodgezwegen.

Inmiddels zijn we ruim 5 jaar verder en is op bijna alle fronten de rust weergekeerd. Er zijn heus nog dingen voor verbetering vatbaar maar hee... ik ben ook maar een mens ;-)

Veel heb ik geschreven over Danny, op dat moment 14 jaar en middenin een hele fanatieke en extreme pubertijd. Ik heb me verschrikkelijke zorgen gemaakt om hem, ben pislink geweest en intens verdrietig. Ik heb de meningen van de hele wereld (inclusief de officiele instantie's) over me heen gehad, goedbedoelde adviezen maar ook commentaar. Mensen die allemaal wisten wat ik verkeerd deed maar als ik dan vroeg hoe ik het wel doen moest bleven ze me het antwoord schuldig of was de manier in mijn ogen te zot voor woorden.

Het enige wat me denk ik overend hield in die tijd is dat ik wist (hoe raar dat op dat moment ook overkwam) dat het allemaal goedkomen zou. Wellicht eigenwijs maar ik ken Danny. Ik ken zijn "slechte" maar ook zeer zeker zijn goede kanten. Ik wist dat het een goed jong is, ik wist wat hij in zich heeft en ik wist dat het er ook ooit eens uit zou komen. De vraag was alleen wanneer.

Het heeft wat tijd gekost. Hij heeft op 2 middelbare scholen gezeten maar bij geen van 2-en heeft hij het weten te redden. Hij kwam terecht bij Voorwerk waar hij met vlag en wimpel is geslaagd. Daarna ging hij door naar de ICT-academie. Het eerste jaar ging geweldig, zo goed dat ze hem eerder hebben laten doorstromen en dus kwam hij in een andere klas. Toen was het binnen een paar maanden gebeurd, hij stopte met de opleiding. Daarna is hij een paar (voor mij hele lange) maanden in Zweden geweest waarna hij via het uitzendbureau wat baantjes heeft gehad. Die baantjes waren het ook niet echt en dus had hij het plan opgevat part-time te gaan werken en via het NTI een studie te volgen. De studie is hij na een paar maanden weer mee gestopt, het baantje bleef.

Langzaamaan, stapje voor stapje ging het allemaal steeds beter. Oh ja, natuurlijk: moeders mopperde nog vaak genoeg op hem maar dat waren over het algemeen de standaard moeder moppers ;-). Het mopperen wat er gewoon bij hoort, de botsingen tussen ouder en kind die bij het opgroeien horen, met zo nu en dan nog een echte uitschieter ertussen wanneer hij in zijn oude gedrag dreigde te vervallen.
Een paar maanden geleden ging zijn vriendin studeren en uit huis. Danny zit vanaf dat moment, begrijpelijk, vaker daar dan hier.

Twee maanden geleden is hij zelf weer begonnen met solliciteren bij bedrijven waar hij een opleiding zou kunnen volgen. Hoewel ze in eerste instantie niet echt op hem zaten te wachten heeft hij het toch voor elkaar gekregen dat hij langs mocht komen. Die afspraken resulteerden erin dat hij de toelatingstesten mocht doen. Bij beide bedrijven scoorde hij hoog, veel hoger dan zij waarschijnlijk hadden verwacht van een jong zonder enig echt diploma.
Bij beide bedrijven mocht hij aan de slag. Hij heeft uiteindelijk gekozen voor het bedrijf wat in de Salaris-en Financiële administratie zit. Voorlopig houdt hij zijn part-time baan aan en volgt dus ook weer een opleiding.
Op mijn verjaardag doet hij z'n eerste examen, dat moet wel een goed voorteken zijn :-).

Thuis gaat het goed, om niet te zeggen prima. En steeds vaker dringt het tot me door dat ik al die tijd gelijk heb gehad. Het is allemaal goedgekomen!

Danny: ik weet dat je nog wel es leest hier en ik wilde je laten weten dat ik verschrikkelijk trots op je ben. Voor mij zijn dan de afgelopen jaren niet makkelijk geweest: ook voor jou was het geen feestje.
Ik was in ieder geval volwassen voor ik al die shit voor mijn kiezen kreeg en jij moest het met je 13/14/15/16/17 jaar allemaal maar bol zien te werken. Ik ben trots op de goeie keuzes die je gemaakt hebt, trots op de man die je aan het worden ben. Trots op de knappe goser die je bent geworden, trots op het mens wat je geworden bent en trots op je goede testresultaten (alhoewel dat eigenlijk geen verdienste van jou is, die hersens van je heb ik tenslotte gemaakt ;-)).  Ik ben blij dat je regelmatig ineens onverwacht voor m'n neus staat en vind het gezellig wanneer je weer thuis bent.
Ik heb hier vaak genoeg verteld over wat er allemaal gespeeld heeft met jou en tussen jou en mij  maar ook regelmatig laten zien hoe trots ik op je ben en hoeveel ik van je hou, toch mag juist dit nog wel eens een keer benadrukt worden. Vandaar dit log.
Zoals ik het nu zie kan het allemaal alleen nog maar beter worden. Hou vol!

Ik hou van je!

xxx

Tjoe Tjoe Wa

Het liedje schijnt al zo oud als de wereld te zijn maar ik kende het niet. Tot afgelopen vrijdag. Met een hele zaal vol met kinderen en ouders hebben we Tjoe Tjoe Wa meegezongen en gedanst. Demi vond het geweldig en lag helemaal in de kreukels en ik eerlijk gezegd ook (moet je je voorstellen dat je een zaal vol ouders met hun hoofd in hun nek, kont naar achteren en tong naar buiten "Tjoe Tjoe Wa" hoort zingen ;-))

Anyway: Volumeknop open, Filmpje full screen, Kind erbij halen en lekker meedansen en zingen. Succes gegarandeerd!

Rondjes draaien tijdens ieder refrein maakt het nog net iets leuker :-).

Wijs besluit

Ze had het al tientallen keren gevraagd: "Mama, wanneer mag ik nou mee naar jouw werk?" maar aangezien we niet zo vaak samen op een doordeweekse dag in de stad zijn kwam het er maar niet van. Daarnaast loop je niet zomaar even ons pand binnen. Als medewerker heb je een toegangspas nodig en als gast moet je van te voren aangemeld zijn en opgehaald worden bij de receptie door degene die je aangemeld heeft. Kinderen mee naar binnen nemen is nog een graadje moeilijker: daarvoor moet je eerst schriftelijk toestemming hebben van je leidinggevende.

Gisteren liepen we wél toevallig een keer op een doordeweekse dag over Centraal en natuurlijk kwam de vraag weer. Dus heb ik mijn manager gebeld en die was zo lief om naar beneden te komen en in drievoud het verzoek bij de portier in te dienen en dus kon ze eindelijk een keer mee naar boven.

De hal beneden vond ze leuk, de kleine lift ook. De grote lift was helemaaaaal geweldig ("Mamaaa, mijn buik gaat naar boven!). Bij mij op de afdeling sloeg de verlegenheid toe toen alle ogen op haar gericht waren. We hebben even een rondje gelopen en toen had ze het eigenlijk wel gezien.
Op de terugweg hebben we nog even de lift naar de 37e verdieping genomen en daar vond ze het uitzicht wel interessant maar ze vroeg al snel of we weer met de lift gingen dus zijn we weer vertrokken.

Toen we door de draaideur naar buiten liepen was het enige wat ze erover te zeggen had:  "Later als ik groot ben mama dan ga ik nooit werken, ik blijf lekker op school want ik vind jouw werk maar saai!"

Gelijk heeft ze!

Wéér die schoenmaker ;-)

Knap!

In de vakantie heeft ze veters leren strikken, vandaag heeft ze op school bewezen dat ze het echt kan en dus heeft ze met recht en reden de Veterbeker verdiend!

Ik weet trouwens niet wie er trotser was, zij of ik ;-)

Schoppenvrouwen

Vaak ben ik jaloers geweest op mensen met broers en/of zussen, vooral als kind. Ik wilde die gezelligheid ook wel. Evenzovaak trouwens ook niet maar dat was dan weer later toen ik eenmaal volwassen was, dan kom je er pas achter dat familie niet altijd automatisch betekent dat er een liefdevolle en gezellige omgang met elkaar is.

Mijn vaders familie gaat niet zoveel met elkaar om, mijn pa kan het met al zijn broers prima vinden maar de aanhang ziet elkaar vrijwel niet meer sinds het overlijden van mijn opa en oma. Met mijn neven en nichten heb ik niet zoveel.
Mijn moeders familie is wel heel hecht maar die zitten allemaal in Engeland en ken ik eigenlijk niet goed genoeg.
Zelf heb ik geen broers of zussen en, alhoewel ik met mijn drie kinderen toch heus mijn best heb gedaan de familie uit te breiden is het dus  niet echt een grote familie. Da's jammer als je, zoals ik, van drukte en gezelligheid houdt.

Gelukkig is er voor elk probleem een oplossing en dus heb ik mijn reserve-kinderen (Buurmeisje en Buurjongen), die momenteel ook weer elke avond binnenkomen vallen. Met het mes op tafel en zo nu en dan een vloek wordt er gespeeld,  gekletst, geruzied maar vooral veel gelachen.

Voor degenen die de spelregels willen weten: ik ga er geeneens aan beginnen. Volgens mij is het met Schoppenvrouwen net zoals met Pesten: elke familie heeft z'n eigen regels.

Note 2 self: Niet vergeten kaarten in koffer te stoppen

Doolhof

Demi speelt met wol...



En wij moeten buikschuivend het huis door.

Logeerpartijtje

Demi's vriendinnetje kwam voor het eerst logeren. En wat doe je dan als twee van die meiden, schoongewassen (want samen een uur onder de douche gestaan ;-)) en in hun pimmetje  je met hun allerliefste gezichtjes aankijken en vragen of ze samen mogen slapen... in het grote bed?
Juist ja: dan laat je hun in het grote bed en kruip je zelf in het bed van Demi.

En echt, het zijn schatjes als ze zo samen liggen te slapen maar een bed van 1.50m blijft, ook als je zelf niet heel veel groter dan die 1.50m bent,  erg klein! (Het feit dat ze 's-morgens om 7.00u samen al weer door Demi's kamer liepen te huppelen maakte het er overigens ook niet beter op ;-))

Effe niet.

Zes weken geen rugzak, geen brooddoos, geen pakjes en fruit mee, geen boekentas.

Wél zes weken uitslapen, luieren, tutten, binnen en buiten spelen, leuke dingen doen, uit logeren en op vakantie!

Vreemde gewaarwording

Gisterenmiddag op mijn werk. Half 1. Lunchtijd dus de meeste van mijn collega's waren van de afdeling af. Ineens begint de mobiel van een collega die met lunchpauze was te schetteren.
De meeste van mijn collega's hebben hun telefoon op de trilstand staan maar deze dus duidelijk niet. Niet alleen stond ie niet op trillen maar het volume stond nog op 10 ook. Enigma knalde de afdeling over.

Het leek me verstandiger het geluid van de telefoon maar even uit te zetten dus ik haalde de telefoon uit de zak van de collega. Het bleek helaas zo'n clam-shell te zijn waarbij je het geluid niet uit kon zetten. Wegdrukken was ook geen optie, de enige manier om het kreng stil te krijgen was om hem open te klappen maar ja: dan heb je ook gelijk verbinding. Om hem daarna gelijk weer dicht te klappen vond ik ook wat onbeschoft dus dan maar opnemen.

"Hallo...? Met de telefoon van M." (Niet dat de telefoon op kan nemen maar het was nou eenmaal het enige wat in mijn hoofd opkwam)
"Hallo!" hoor ik aan de andere kant van de lijn. Verbaasd kijk ik naar de telefoon in mijn hand... (alsof ik dan kan zien of ik écht degene aan de telefoon heb wie ik denk dat ik aan de telefoon heb)
"Hee mam... met Danny."
"Danny??????"

Needless to say dat ik veel mensen had verwacht aan de andere kant van de lijn... maar "mijn" Danny?!?!

Dat wordt huilen!

"Stop daar nou mee... je weet hoe het afloopt!" Jarenlang hebben ze mij dat horen zeggen en al die jaren heb ik gelijk gekregen. Tot van de week. Voor het eerst in jaaaaaren ging niet één van de twee boos en/of huilend naar z'n kamer ;-).

Bij bovenstaande tekst had ik het in eerste instantie willen laten. De tekst dekt echter de lading die deze foto's voor mij hebben niet. Menigeen zal niets meer zien dan twee broers die aan t dollen zijn en menig ouder zal ook de zin "Dat wordt huilen!" herkennen.
Om te begrijpen waarom ik dit zulke geweldige foto's vind moet je eerst weten dat ik 2 zonen heb die het vrijwel nooit met elkaar hebben kunnen vinden. Ze konden niet samen spelen, wel konden ze elkaar prima dwarszitten. Als ik het er wel eens over had dan was "Oh, dat doen die van mij ook" de reactie die ik meestal kreeg. Tot ze ze een keer live hadden meegemaakt... dan wisten ze pas wat ik bedoelde en dan bleek dat "die van hun" toch niet ook zo deden. Of misschien ook wel zo deden maar daarbuiten ook momenten hadden dat ze wel leuk met elkaar konden spelen.

Een paar jaar geleden werd het wel rustiger maar vrienden waren het nog steeds niet, ze gingen eigenlijk een beetje hun eigen gang zodat het minder opviel. De laatste tijd gaat het echter steeds beter, om niet te zeggen goed. Natuurlijk doen ze nog aan het gebroederlijke bekvechten en het elkaar op gezette tijden dwarszitten maar, zo op hun oude dag, worden ze toch milder ;-). Vorige week waren ze voor het eerst in jaren weer es samen aan 't knokken.

Door de manier waarop ze aan het knokken waren en de lach die op hun gezicht die bleef wist ik dat de "Dat wordt huilen!" deze keer niet nodig was en dus heb ik alleen maar stilletjes zitten genieten en stiekem foto's van ze gemaakt.


PS: heb ik eigenlijk weleens verteld hoe vreselijk trots ik op m'n jongens ben? ;-)

Arm kind...

Gisterenmorgen vroeg, Demi komt mijn slaapkamer binnen en ik hoor haar iets zeggen over waterpokken.  "Huh? Wat zeg je??" het dringt niet helemaal tot mijn nog half slapende hoofd door wat ze nou precies zegt.

"Ik heb waterpokkeeeeeeen!!!"

En inderdaad, ze heeft gelijk.

Het is maar een kinderziekte, verder niet zo spannend, maar zoals iedereen denk ik wel weet: jeuk is erger dan pijn en ik had gewild dat ik vannacht die jeuk van haar had kunnen overnemen want o.. wat had ik een medelijden met haar!

Dat lange gele ding....

Zaterdagmiddag, opa is de tuin opnieuw aan het betegelen voor me. Danny helpt mee en natuurlijk draagt ook Demi haar steentje bij.

Terwijl opa en Danny aan het tegelen waren en ik aan de andere kant zand over de tegels veegde ontspon zich tussen opa en Demi het volgende gesprek:

Opa: "Geef dat gele ding daar es aan Demi"

Demi: "Welk gele ding?!"

Opa: "Daar... dat lange gele ding!"

Demi: "Ooooooohw... de waterpas bedoel je!"

Opa had het geeneens in de gaten maar Danny en ik hebben elkaar eerst vol verbazing en met onze kin op onze knieën aan staan te kijken en zijn toen in lachen uitgebarsten... :-)

Au!

Van de week, samen met Demi onder de douche:

"Hee mam, jouw billen vallen naar beneden...!"

Oudste

Jajaja.. ik weet het: ik ben er niet meer. Blij dat je van me af was en dan kan ze toch haar kop zo nu en dan écht niet houden (net real life ;-)). Troost je met de gedachte dat het alleen nog zo nu en dan een lekker muziekje of, zoals in dit geval, zo'n verschrikkelijk irritante "moeder-die-over-niks-anders-kan-lullen-dan-haar-eigen-nageslacht-want-dat-zijn-tenslotte-de-leukste-knapste-en-weet-ik-veel-wat-nog-meerste" post.

Ik wou 'm gewoon ff laten zien aan die anderhalve bezoeker die hier nog wel es buurt: Oudste.

Jong geleerd... ;-)

Klaar! (Godzijdank ;-))

Ze hebben geruild. Oudste is naar de kleinste en jongste naar de grootste kamer gegaan. En nee, dat is niet zielig voor oudste :-P. Hij komt nl maar om 1 reden op zijn kamer en dat is om te slapen en hij had er zelf totaal geen problemen mee om te wisselen.

Bij alletwee is r behangen, alletwee hebben ze een nieuwe kledingkast en is de boel aangekleed met wat frutsels. Demi's kamer heeft ook nog een "likje" verf gekregen en een nieuwe vloer.
Ze vindt haar kamer "praaaachtig".... behalve de vloer, die vindt ze niet zo mooi (Hij is nl. niet roze.)

En toch vind ik het niks: afscheid nemen van een babykamer.

30 april 1989

Ik keek ze altijd een beetje meewarig aan. Van die moeders die bij mij in de kinderwagen keken, zelf een baby van een paar maanden in de kinderwagen hadden en dan tegen mij zeiden: "God, wat klein... Geniet er maar van hoor, want voor je het weet zijn ze groter en dan ben je vergeten hoe het was."
"Wat een gelul" dacht ik dan, alsof je binnen een paar maanden vergeet hoe je baby was. Ze hadden echter gelijk. Na een paar weken kun je je al niet meer voorstellen dat "de jouwe" ook zo klein was.... laat staan na 18 jaar.

Soms zou ik wel eens héél even terug in de tijd willen. Even voelen hoe het was toen ie nog in mijn buik zat, hoe hij mijn buik kon laten "golven". Hoe het was om hem beet te houden net na die bijzondere geboorte van hem, hoe hij rook. Hoe lekker het was om met 'm te kroelen, 's-avond als hij uit bad kwam en lekker in zijn pim tegen me aangekropen lag. Dat kleine piepstemmetje van hem waarmee hij "Da's een rare vraag" zei. (Met da's een rare vraag bedoelde hij "dat mag je niet zeggen/dat is een lelijk woord".

Gelukkig zijn er de herinneringen. Tastbaar, in de zin van foto's, video-opnames en andere "bewijsstukken" en niet tastbaar, al het andere wat allemaal in mijn hart opgesloten ligt en daar nooit meer zal verdwijnen.
Koningin Beatrix die koninginnedag dat jaar (een dag voor zijn geboorte want 30 april viel dat jaar op zondag) in Oud-Beijerland vierde. Ik die die avond naar het dorp strompelde en om de zoveel tijd tegen Marc en zijn ouders moest gillen of ze even wilde wachten want met mijn waggelen kon ik hun niet bijhouden. Het sjorren wat ze aan zijn romp deden (hij lag in een stuit) toen hij geboren werd. De lamme arm die hij daar de eerste weken aan over hield.
Het broodje tartaar met uien wat mijn vader me gelijk na de bevalling bracht. Het "boodschappenlijstje" van Marc wat ik zag liggen toen we eenmaal weer thuis waren. Niks bijzonders op zich, ware het niet dat daar buiten de reguliere dingen zoals geboortekaartjes bestellen en aangifte doen ook "Anne-Marie uit ziekenhuis halen" op stond... alsof ie bang was dat ie ons zou vergeten...

Inmiddels zijn we een mensenleven verder, vandaag om 15.23u wordt hij 18. Het blijft een raar idee.

Natuurlijk.....

Dus je hebt een nieuwe bewoonster in huis. Vraag me niet waarom ze Fifi heet. Demi hoefde er geen seconde over na te denken toen er werd gevraagd hoe het konijntje moest gaan heten: "Fidi!".
Dus Fidi it is.

De dag daarna krijg je dan dit:

Kijk mam, hoe lief! (het gaat dan over Vlaamse Reuzen)

Ja... die zijn zeker leuk.
Die kun je gewoon binnen houden.. gaan op de bak enzo.
Ik weet het, het konijn wat wij vroeger hadden liep ook meestal los en was zindelijk.
Zullen we er één nemen dan?!

Euh... nee!

Nee?

Nee!

Waarom niet dan?

Nou gewoon, omdat ik het zeg.

Demi mag toch ook een konijn... waarom ik dan niet???
:-S


Denk dus niet dat het "waarom mag hij/zij wel en ik niet" verdwijnt als ze ouder worden, zelfs als ze bijna 18 zijn proberen ze dat spelletje nog met je te spelen!

Nieuw vriendinnetje

Vrijdag de 13e

Jullie zagen het al, hij is weer thuis.
Het was een goeie dag, die vrijdag de 13e. Eerst nog even werken, toen naar huis om Demi op te pikken. Nog even snel de voortuin versieren en daarna met 2 vrienden van Danny op weg om hem van Schiphol te gaan halen. We waren er ruim op tijd, dus we hebben een uurtje doorgebracht in het panorama restaurant, wat met dat mooie weer helemaal geen straf was.
De officiële tijd waarop hij zou landen was 17.10. Toen we aankwamen werd hij verwacht om 17.03u en uiteindelijk is hij om 17.06 geland.

Je kan natuurlijk niet meer naar de bagagebanden kijken maar aan de zijkant door een klein spleetje van een milimeter of 5 kon ik toch naar binnen gluren. Met de telefoon heb ik hem naar die plek geloodst en dat was de eerste blik die ik na 3 maanden op hem werpen kon. Wat ik niet had verwacht: hij leek veranderd, maar goed: misschien leek dat maar zo door die 5mm waar ik doorheen stond te gluren.

Toevallig kwamen er 2 heren van de douane door de schuifdeuren en hoefde ik alleen maar 2 passen opzij te zetten om ineens oog in oog met hem te staan. Vreemde gewaarwording hoor... je staat een meter of 2 uit elkaar en het enige wat je kan doen is elkaar aankijken. Hij was immers nog achter de douane en ik stond gewoon op Schiphol. Demi vloog haast naar binnen en die kon ik nog net aan haar jas tegenhouden.  Nadat we zo even hadden gestaan zei één van de heren van de douane tegen Danny dat ie even een stukje opzij moest. Hij stond voor het "oog" van de deuren en die gingen dus niet meer dicht. ;-)

Even later kwam dan toch zijn bagage en kwam hij dan eindelijk door de deuren. Wat daarna gebeurde hebben jullie ook al gezien. Demi vloog in zijn armen.. of hij in de hare ( ik weet niet wie van de twee er blijer was de ander te zien) en ze hebben elkaar niet meer losgelaten.

Eerst zijn we maar even wat gaan drinken. Voor Danny om even bij te komen van de reis (zijn eerste vlucht ging om 07.40u en om 08.40 was hij op Stockholm waar hij moest wachten tot om 15.10u zijn vlucht naar Schiphol ging), voor mij om bij te komen van de spanning ;-).

Daarna zijn we vertrokken richting huis. Toen we bij Delft in de file terecht dreigden te komen zijn we maar even bij de Mac naar binnen gegaan en zo hebben we de files mooi omzeild. Rond een uur of 9 waren we eindelijk thuis. De rest van de avond hebben we doorgebracht met visite en verhalen.

Inmiddels is alles weer als vanouds.
God geef me geduld!

Beste medicijn

De laatste tijd weinig meer over mijn moeder, ik had er geen zin meer in. Dat is niks negatiefs richting mijn moeder maar ik had er de puf niet meer voor. Er was niets positiefs te melden, het ging gewoon niet goed. Mijn moeder werd op den duur ook nog eens bang omdat ze maar niet opknapte. In tegendeel: wanneer het ene beter ging was er weer iets anders wat fout ging.
Begrijpelijk dat je dan, zeker in mijn moeders conditie, angstig wordt.
Medicijnen die goed waren voor het één waren "dodelijk" voor het ander, echt goed was het dus nooit. Op een gegeven moment lag ze ineens weer aan de hartbewaking én dachten ze dat ze vocht achter haar longen had, 12 zakken bloed zijn erin gegaan, weet ik veel hoeveel infuzen met evenzoveel (of misschien nog wel meer) soorten medicijnen.

Inmiddels zijn we van dagopname naar bijna 2 weken verder. Gelukkig zijn de meeste slangen die in en uit haar lichaam gingen verdwenen, de apparaten weg en misschien, heeeeel misschien mag ze morgen naar huis. Alleen wanneer ze het thuis redt met de medicijnen die ze krijgt en natuurlijk alle artsen en met name de bacterioloog het er mee eens zijn.

Voorlopig dus een plaatje van oma en haar beste medicijn, gisterenmiddag genomen.

(Dat "beste medicijn" geldt trwns voor alle kleinkinderen hoor maar de middelste kruipt niet meer bij oma in bed en de oudste is pas over 3 dagen thuis)

Aftellen

Nee, ik ga niet elke dag aftellen nu. Vond het gewoon grappig dat ik niet de enige ben die het doet.. dus dat deel ik ff met jullie :-D

Het waren er trouwens op 't moment dat hij z'n sms verzond nog maar 5 ;-)

Aftellen

Oh ja...

Da's waar ook: Kindertjes die naar de kleuterschool gaan altijd buiten hun schoenen uit laten trekken...

En jarig was ze

Ze ligt inmiddels al lang en breed in dromenland, bij het naar bed gaan waren haar konen rood van de spanning en vermoeidheid.
Een beetje vreemde verjaardag was het wel maaar... de slingers en ballonnen hangen én ze heeft haar eerste cadeautjes binnen ;-). Zondag gaan we het vieren en wie weet kan oma er dan ook (even) bij zijn.

Meer foto's hier.

4 jaar!

End of an era

Vandaag was ook de dag dat Demi voor de laatste keer naar het kinderdagverblijf ging. Maandag wordt ze alweer 4 jaar en dan begint ze alweer aan een nieuw hoofdstuk in haar nog zo prille leventje.

De afgelopen weken is ze al een paar keer wezen wennen. Zoals verwacht ging dat zonder problemen, vanaf de allereerste keer ging ze fluitend de klas in en kwam er ook fluitend weer uit.
Van de week was ik aan de vroege kant om haar op te halen en ze waren nog buiten aan het spelen, toen ze allemaal in de rij moesten gaan staan om de klas weer in te gaan zag ze mij staan.
"Mamaaaaa hoooooooooi". De juf stond bij haar en legde haar (wellicht uit "angst"  dat ze gelijk naar mij toe zou komen rennen) uit dat ze eerst nog even de klas ingingen, dan de tassen pakken en dat ze daarna naar weer mij toe mocht.
"Mamaaaaaaaa. Ik ga nog even de klas in hoor maar straks kom ik weer bij jou. Dahaaaag" gilde ze me toe.
Ik zei het al: probleemloos :-)

Vandaag was een dag van "de laatste keer". Voor mij is het even wennen aan de gedachte. Al die jaren zijn we samen elke dag van Oud-Beijerland naar Rotterdam gegaan. De bus, de metro, soms meerijden met iemand, zelfs met de taxi. Stapte ik een paar jaar geleden de bus in met een baby op mijn armen loop ik nu met een bijdehandte bijna-kleuter die het allemaal zelf wel weet en kan.
Hoe ongeloofwaardig het misschien ook klinkt: Ik weet zeker dat als ik haar hier op de bus zou zetten ze zonder problemen alleen bij het kdv zou aankomen (no worries: ik ga het niet uitproberen ;-)). Na al die jaren gezelligheid onderweg maakten we vandaag voor de laatste keer de reis samen. Zoals ik al zei: ik zal moeten wennen... vooral aan de stilte.

Vandaag voor het laatst:

* Naar de bus lopen (altijd op je dooie akkertje :-))
* Over de bielzen balanceren (die bus wacht wel, zo niet komt r wel weer 1)
* Naar de bushalte lopen
* Wachten op de bus
* Wachten op de metro
* Door de poortjes
* De roltrap op
* Vijftig meter lopen naar school (of "de kleine school" zoals we het de laatste tijd noemden)
* Zelf de deur naar het GHG openmaken
* Zelf de lift "roepen" en op de 2 drukken
* Aanbellen bij Jip en Janneke
* De deuren openmaken
* Je jas ophangen
* Je eigen Jip en Janneke naambordje
* Gelijk plassen als je op school bent omdat je daar thuis geen zin in hebt
* Handjes wassen
* De traktatie's meezeulen
* Feest voor Demi
* De bekende vriendjes die al op je wachten
* Een 4-jaar kroon
* Op de troon zitten
* Spelen
* De aller- aller- allerlaatste keer het kdv verlaten
* Rennen naar de lift
* Zelf de lift roepen en op de 0 drukken
* De deur van het GHG openmaken en de reis weer terug naar huis

Yep: veel tekst en foto's maar deze is dan ook met name voor mezelf gepost ;-)

Should have known better

Je zou denken dat ik na 3 kinderen en 18 jaar inmiddels zou moeten weten hoe het werkt. Een tijdje wist ik het ook... maar schijnbaar vervaagt het dan weer en begin je weer bij af.

Het is begon met Danny, als wij naar Scheveningen gingen dan eindigden we gegarandeerd met een nat kind bij de Cool Cat Junior (de enige zaak met kinderkleding die ik daar in de buurt weet). Dat ging zo een keer of 2 en de keren daarna had ik standaard een extra paar kleren en schoenen én een handdoek bij me. Wat voor weer het ook was.

Bij Dylan begon het verhaal van vooraf aan, eerst weer een paar keer bij de Cool Cat belanden voor ik standaard met een reserveset van huis ging.

Wanneer je geheugen je al tussen je eerste 2 kinderen (die maar een kleine 4 jaar schelen) in de steek laat dan weet je dus heel zeker dat tussen je 2e en 3e kind (waar ruim 10 jaar tussen zit) je geheugen je niet alleen in de steek laat maar dat het gewoon één groot, gapend, zwart gat is.

Dus ziet de oplettende kijker Demi in eerste instantie nog met een (op dat moment al natte) spijkerbroek en kaplaarzen aan en op de tweede met roze gympen en joggingbroek....

en weet dat ik mijn middag wederom bij de Cool Cat doorgebracht heb.

Een leermomentje zouden ze het bij ons op de zaak noemen. ;-)

Countdown

Vanmorgen geboekt.

Nog 33 dagen! :-D

Het regende, het regende...

En dat vond ze helemaal niet erg!

Danny in Zweuden (veel tekst alert)

Ik weet het, het is erg veel categorie "DDD" hier de laatste tijd maar maak je geen zorgen het wordt hier echt niet zo'n "ik kan het alleen nog maar over mijn kinderen hebben-log" maar ten eerste heb ik er nou eenmaal 3, dus je hebt nog es wat te vertellen en ten tweede heb ik nu de tijd en niet de bewegingsruimte om wat anders te doen dus hee... niet zeuren ;-)).

Danny dus. Vierentwintig dagen is ie nu weg, 24 dagen die omgevlogen zijn en 24 dagen die een eeuwigheid geduurd hebben. Zolang je er verder niet aan denkt dat ie er niet is gaat het allemaal best. De pot met gel die in de badkamer op de vensterbank nog openstaat mis ik niet ;-), de ruzie's die we zo nu en dan flink konden hebben ook niet maar daar heb je dan het niet-missen-gedeelte wel mee gehad.

Ik mis het dat hij er niet meer is met het avondeten, ik mis de achterdeur die elke avond (behalve dan in het weekend ;-)) rond 23.00u openging, ik mis de lol die we ook heus hadden, ik mis zelfs het irritante zappen wat hij 's-avonds als hij thuiskwam altijd deed (sport en teletekst), zijn humor, de spelletjes die we de laatste tijd wel es deden en de gesprekken die daaruit voortvloeiden en ik mis de zoete inval die hij zo nu en dan met zich meebracht. Kortom: ik mis hem. Nog meer dan ik van te voren had verwacht.

Maar goed, genoeg over mij ;-). Na de eerste sms die hij stuurde duurde het behoorlijk lang voor ik weer iets van hem horen en was daar eerlijk gezegd pest pissig om maar uiteindelijk belde hij dan toch. Heeeel even maar want het is een dure hobby natuurlijk en ik ben er ook niet op uit hem op kosten te jagen maar dat ff-ies is ook heus wel genoeg.
Vorige week belde hij weer, vrijdagavond kreeg ik een sms en nadat ik daar een antwoord op had gegeven belde hij weer en toen hebben we behoorlijk lang aan de tel gezeten. Vandaag kreeg ik een kort telefoontje dat hij "over 10 minuten online zou zijn".
Ik heb mijn pa en ma gebeld (die missen hem net zo hard en zijn bovenal heel erg benieuwd naar hoe het met hem gaat) en de pc aangezet en we hebben een hele tijd zitten kletsen.

Msn-en is dan een stuk meer ontspannen dan aan de telefoon, je hoeft je niet druk te maken om de kosten en je hoeft niet constant te praten, vragen te stellen. Het is dan meer een gewoon gesprek ipv een ondervraging. ;-)

Het is koud. Als ik het goed begrepen heb op z'n koudst  tot nu toe - 38 graden. (Inderdaad Ro... gelukkig heeft ie warm ondergoed bij zich ;-)) en méér sneeuw hoeft er van hem niet meer te vallen maar hij heeft het verschrikkelijk naar zijn zin. Hij geniet van de omgeving, de rust (is dat even verbazingwekkend?!) en zijn honden.
De enige tegenvaller tot nu toe is dat zijn favoriete hond in het harnas gestorven is.
De honden waren ingespannen (euh.. ik geloof dat het zo heet) en ze waren net goed en wel vertrokken toen ze door haar poten zakte. Danny is er naartoe gegaan en ze is in zijn armen overleden... dat heeft hem wel even goed geraakt.



Daarbuiten gaat het hem erg goed af, zoals ik al zei: heeft het erg naar zijn zin. Hij verzorgt de honden (50 stuks), gaat op pad met de gasten die er komen, scheurt bij voorkeur rond op de sneeuwscooter enne.. gaat over het algemeen vroeg naar bed (is dat wat dan?! ;-)). Op mijn -semi-serieuze- vraag wanneer hij terugkomen zou kreeg ik als antwoord "Niet"... das duidelijk genoeg denk ik ;-).



Wat hij er zelf over zegt:

Over het lange uitblijven van enig bericht:
"Inmiddels al een kleine twee weken en terwijl ik alle bekenden beloofd hebt direct te schrijven begin ik er nu pas mee (schaam schaam)
Reden?
Het zal voor de insiders in mijn leven lachwekkend klinken maar ik heb er nog geen tijd en energie voor gehad!"


Over de reis:
"Kortgezegd: De reis duurde lang.
Je bent vrij snel in Zweden. Met volle hoop denk je dat de reis niet meer zo lang zal duren, helaas vergat ik dat ik nog niet eens op de helft was.
Tot Karlstad (al ver in Zweden) hebben we niets dan regen gezien. Vanaf Karlstad ging het over in een sneeuwstorm.
Geen zicht, bevroren ruitenwissers en een slakkegang van 60 km/h. De volgende morgen half zeven kwamen we na 26 vermoeidende uren aan. Eindelijk naar bed."

Over ons weeralarm van van de week:
"'s-Nachts kan het ruim -30 worden. De treinen rijden nog, mijn nicht haar vlucht kwam gewoon aan, het leven gaat gewoon door zelfs met een halve meter sneeuw. Als het hier kan, waarom word er dan in Nederland niets aan gedaan? "


Stoere mannenpraat:
"Toch leuk om te zeggen als we weer es zeiken over de kou! "Ach wat. Mijn tijd in Zweden, daar was het koud! met -35 in het bos slapen. Jaha, daar zitten de echte mannen". Ala "Vroeger schafte we met één hand. Konden we met de ander verder werken."
-35 maar weer eens: Als je wil weten wat het effect van deze temperatuur is: Ga in het vriesvak liggen voor een half uur en je zit een kwartiertje in Jarvsand..
Gevolg van deze temperaturen? Snotneuzen bestaan niet, je wimpers plakken aan elkaar vast, je baard (voor zover aanwezig) bevriest, net zoals je wenkbrauwen en hoofdhaar. Fototoestellen doen het hoogstens een minuut of 5, daarna is de accu leeg ( Een vent had een camera van duizenden bij zich, met een extra accu dacht hij de dag wel door te komen, mooi dat ie na 20 foto's op was!). Raak niets van ijzers aan met een vochtig deel van jezelf, ben zelf zo dom geweest om dat standaardgeintje uit dumb & dumber na te doen. Ik was de dumbest. Voor de mensen die ooit naar een koud gebied gaan en dit ook willen testen: NIET doen. Er zit nu nog een stukje tong aan het hek."



Over "zijn" honden:
"Goed, eenmaal alle honden aangelijnd moet je jezelf aanlijnen. Als de honden eenmaal gaan dan gaan ze ook, of jij nog op de slee staat of niet. Als je de paniekhaak los trekt word je in een andere wereld gelanceerd. Waar zojuist nog 6 honden allemaal een het springen en schreeuwen waren heb je nu één geheel waar geen geluid uitkomt. Ze gaan en ze gaan en ze gaan. berg af of op, het maakt ze geen zak uit! Zelfs als je na drie uur lopen een pauze neemt staan ze te schreeuwen om weer verder te mogen rennen! Pijn kennen ze op het moment van niet. Sommige komen kreupel aan de finish maar tijdens het rennen zullen ze niets laten merken."


Over Mowin, zijn favoriet:
"Vandaar - veiligheid van haar boven alles verkiezend - wilde ik mijn anker uitgooien om haar af te haken en in mijn slede te leggen. Toen ik met één oog op mijn span houdend zag dat Mowin over de grond meegesleept werd sloeg ik mijn ankers uit, schreeuwde de andere honden toe dat ze hun kop moesten houden en niet moesten trekken en knielde naast Mowin neer.
Direct zag ik al dat het niet goed zat. Ze lag gestrekt, er zat geen beweging meer in het kleine lijfje. Toen ik haar op wilde tillen sloeg ik bleek uit. Mowin was helemaal slap. Ik sloeg haar voor haar witgestreepte bekkie maar meer reactie dan wat gekuch kwam er niet uit. Ze keek op, likte mijn wang en liet haar kop weer hangen. Mijn wangen werden zout. Ik legde Mowin neer en voelde of er misschien iets in haar luchtwegen verstopt zat. Toen ik haar hartslag wilde meten voelde ik ook niets, hopend dat dit was omdat ik nog nooit eerder een hond 'gecheckt' had keek ik naar haar ogen. Deze zagen leveloos. Ik wil het nu niet dramatischer maken dan dat het voor mij al is. Mowin is dood."



Wordt ongetwijfeld vervolgd...... ;-)

Das duidelijk.

Ik ga niet stemmen dus.

Deeeemiiiiiiiiiiiiii!!!!!!!!!!!!!

Blijf nou es van mijn computer af!!!

Ik ben er nog niet helemaal over dit nou ;-) of :-( is.....

Update 04.02.2007:

En mocht ik ooit slechtziend worden dan heeft ze ook daar een oplossing voor!

En had ik al verteld dat ik vorige week zondag in de stress schoot omdat ik geen internet meer had? En er niets van begreep... Ik naar t modem, bijna alle lampjes die moesten branden waren aan. De pc's boven hadden verbinding, alleen de mijne niet. Ik achter de pc gedoken. Lampje van de netwerkkaart deed het niet. "Minder prettig" dacht ik nog. Netwerkkaart natuurlijk naar de klote.
Of misschien de utp kabel om zeep? Dat stekkertje is nl al een hele tijd lam, misschien had ie het nu definitief begeven.
Nieuwe kabel van modem naar pc. Nog steeds niks. Damn!

Uiteindelijk bleek dat mevrouw gewoon mijn hele netwerk uit had gezet.
Ik gaf er nooit veel aandacht aan maar als ik nu boven ben en zij beneden en ik vraag wat ze aan het doen is en het antwoord is "Ik ben aan het knoppen mama" dan weet ik dus dat ik als de sodemieter naar beneden moet ;-).
(Jaja.. niet té snel natuurlijk)

Veilig "geland"

Ik vertelde het al, donderdag is hij hiervandaan naar zijn vader vertrokken en die heeft hem vrijdags naar Putten gebracht. Naar Putten omdat daar de dame woont met wie hij mee zou rijden naar Strömsund (Zweden), een goeie 2.000 km hiervandaan.

Vrijdag- op zaterdagnacht om 04.30u zijn ze vertrokken en zaterdag- op zondagnacht om 06.42u was hij eindelijk op plaats van bestemming. Aan zijn sms te lezen is de reis hem een "ietwat" tegengevallen ;-). Maar goed: hij is er, veilig en wel en dat is nu even het belangrijkste. Je zoon die 2.000 km in de auto zit bij een onbekende is niet echt mijn ding.

Hij zit daar nu bij een gezin wat naar Zweden is vertrokken en daar een "outdoor en recreatiebedrijf" is begonnen. Je kan bij hun o.a. kamperen, in een tipi overnachten of een blokhut huren. Ze hebben 53 husky's waarmee je een sledetocht kan maken en verder organiseren ze rendier- en elandsafari's. Je kan er jagen (niet mijn ding), ijsvissen, tochten met een sneeuwscooter maken en zelfs trouwen (weer niet mijn voorkeur, niet alleen het trouwen maar vooral het trouwen in de kou ;-)).

De bedoeling is dat Danny daar gaat leren om de honden te verzorgen en trainen, trails gaat slepen (een "weg" voor de honden maken) de mensen die daar komen om zo'n tocht te maken te begeleiden en natuurlijk zal hij alle andere klusjes die op zo'n bedrijf kunnen voorkomen moeten doen.

Voorlopig gaat hij in ieder geval (mits hij heimwee krijgt of het om een andere reden niet wil) voor 3 maanden, daarna zien we van beide kanten weer verder.

Weg...

Achttien wordt ie dit jaar. Achtien jaar waarvan er 12 redelijk rimpelloos voorbij gegaan zijn maar de laatste zes overtroffen de storm die vandaag over het land treft in het kwadraat. Zo'n beetje alles heb ik met hem meegemaakt. Elke emotie die je kan hebben of je ook maar kan voorstellen heb ik gevoeld...

Daar begon deze post mee. Of in ieder geval 1 van de versie's maar ze waren te lang, te kort, te nietszeggend, te verdrietig, te trots, te boos. We hebben (te?) veel meegemaakt de afgelopen 6 jaar en als ik zo door mijn archief blader en lees wat ik wel verteld heb, daarbij optel wat er nog meer gebeurd is maar wat ik niet verteld heb dan betwijfel ik of ik ooit wel een zinnig en chronologisch kloppend verhaal over hem en mij op papier krijgen ga.

En nu is hij weg. Nog niet uit Nederland maar wel weg van huis. Vanmorgen heb ik afscheid genomen van hem. Een ietwat ongemakkelijk... in mijn ogen nog steeds een kind, mijn kind. Een kind wat ik heel stijf beet had willen houden vanmorgen en nooit meer loslaten.
Maar het is niet echt een kind meer, zeker niet in zijn ogen en dus heb ik 'm een knuffel gegeven en iets langer beetgehouden dan bij de gemiddelde knuffel noodzakelijk is.  Niet té lang want Danny is geen liefhebber van kroelen met zijn moeder.
Hij ging zich er ongemakkelijk van voelen, wist niet goed wat ie met zijn armen, en erger: mij aanmoest. Dus ik heb 'm weer losgelaten en een hele goede reis gewenst (en nog wat meer van die bladiebladiebla). Heel wat keren moest ik slikken om de tranen niet te laten komen en toen heb ik de voordeur achter me dichtgetrokken en ben naar mijn werk gegaan.

Vanmiddag toen ik thuiskwam was ie er niet meer. Da's niets nieuws maar dat hij er niet is in de wetenschap dat hij de komende maanden, en wie weet wel nooit meer, thuis zal zijn maakte het leeg vanmiddag.
Erg leeg....

Stil in mij.....

Donderslag

En het jaar is nog maar net begonnen.......

Meer nieuws volgt zodra ik zelf aan het idee gewend ben. (Dat kan dus nog wel een maand of 6 duren.)

Gaatjes

Ik geef toe, het is ineens een beetje een Demi-overkill maar ik heb een goeie reden dus dan mag het wel. (en wtf: tis mijn log ;-))

Sinds ik mijn oorbellen weer draag had ze al een paar keer gezegd dat zij ook oorbellen wil. In eerste instantie was mijn antwoord dat ze ook gaatjes in haar oren mocht als ze een klein beetje groter was. Meegaand als ze is nam ze hier genoegen mee en zei ze nu steeds dat ze als ze groot was ook oorbellen zou krijgen. "Net zoals jij he mama... en Isabel."

Vorige week bedacht ik me dat het eigenlijk niet echt uitmaakt of ze ze nou nu krijgt of als ze een jaar of 6 is (ik heb ze tenslotte ook al vanaf mijn 5e en die zijn er nog gewoon met naald en kurk ingezet) dus heb ik haar toen we langs de juwelier liepen gevraagd of ze ze echt wilde hebben en tegelijk verteld dat het wel een beetje pijn zou doen. Het antwoord was (natuurlijk) dat ze heeeel graag oorbellen wilde. Roze!

Wij dus naar binnen maar tot Demi's grote teleurstelling wilde de juwelier het niet doen. "Wij doen het pas vanaf 6 jaar." Op mijn vraag waarom dat zo was kreeg ik als antwoord dat ze het al 80 jaar pas vanaf 6 jaar deden.
Niet echt een bevredigend antwoord op mijn vraag dus vroeg ik het hem nog een keer. "Ik vraag niet hoe lang u het al niet doet, ik wil graag weten waarom niet..." Daarop was zijn antwoord dat het bij kleine kinderen gaat ontsteken en bij oudere kinderen niet.
Dat was het meest onzinnige antwoord wat hij me had kunnen geven.

Vandaag waren we weer in het dorp en liepen we langs een andere juwelier. Ineens schoot het me weer te binnen en dus vroeg ik Demi of ze nog steeds oorbellen wilde. Wéér verteld dat het wel een beetje pijn deed maar wederom was dat geen reden voor haar om er vanaf te zien.
We zijn samen de juwelier binnengelopen en mevrouw vertelde zelf, zodra we binnen waren, dat ze oorbellen wilde. Roze!

Demi ging bij mij op schoot zitten, kreeg met stift 2 zwarte stipjes op haar oren en daar kwam het pistool. Ik had zelf nog zoiets van "Ieuw" maar Demi vond het allemaal wel spannend. Logisch want ze had natuurlijk geen flauw idee wat haar te wachten stond.
Toen de 1e erin ging zat ik te wachten op de "Au" die zou gaan komen, of misschien zelfs wel gillen of huilen... maar niets van dat alles. Ze keek een beetje verbaasd maar verder niets.
"Dan gaat de mevrouw nu je andere oor doen Deem". Ze knikte en pats.. daar zat nummer twee erin. En dat was het.

Trots als een pauw liep ze naar de spiegel en heeft ze haar eigen oren staan te bewonderen. De mevrouw die vlak daarna de winkel inliep kreeg gelijk het hele verhaal te horen: "Kijk es... ik heb oorbellen. Met glimmertjes. Het deed wel een beetje pijn hoor. Mooi he?!"

En zo zijn we het hele dorp doorgegaan. Iedere voorbijganger, iedere klant en iedere verkoper in elke winkel kreeg het hele verhaal te horen en 's-avonds moesten opa en oma iedere 5 minuten naar haar oorbellen kijken en zij naar zichzelf in de spiegel :-D.

Vanavond had ze even een klein dipje toen we de oorbellen moesten draaien mar het leed was al gauw geleden en nog steeds reuze trots op haar oorbellen is ze naar bed gegaan.
(Nu hoopt mama alleen dat ze morgenochtend nog steeds zo makkelijk draaien...)

Witte Piet

Kan ook best netjes eten, alleen zat dat er vanavond ff niet in...

Gezellig

Armbandjes knutselen, spelletjes doen, Ballorig en gasten aan tafel.

Van mij mag het elke dag herfstvakantie zijn!

Relativeren

Ik dacht dat ik er goed in was. Ben ik ook... daar niet van maar vandaag kwam ik er voor het eerst achter dat mijn middelste er soms beter in is dan ik.

In deze regio is het volgende week herfstvakantie maar Dylan heeft deze week al vrij. Hij wilde graag hier zijn en ik wilde natuurlijk graag dat ie hierheen zou komen. Ex-man en ik hebben het er even over gehad en, zoals altijd, was het geen probleem.
Afgelopen zaterdag na zijn voetbalwedstrijd is hij naar huis gekomen.

Vanavond belde hij naar zijn vader. Hij wilde het nummer van zijn trainer vragen om netjes door te geven dat hij er deze week niet bij zou zijn.
Zijn vader was niet thuis... de vriendin van zijn vader wel.

Nadat hij om het telefoonnummer van de trainer had gevraagd wilde ze weten waarom hij dat nodig had. Dylan legt het uit en mevrouw begint hem de les te lezen. Hij had voor een sport gekozen en het was niet de bedoeling dat hij voor elk wissewasje de training zou overslaan...

Dylan had de telefoon op de speaker staan dus ik kon het hele gesprek volgen. Ik heb vreselijk op mijn tanden moeten bijten om niet volledig uit mijn naad te gaan.

Wat bezielt dat mens?! Buiten het feit dat Dylan eigenlijk nooit een training of een wedstrijd overslaat en zelf netjes belt wanneer hij niet komt snap werkelijk ik niet hoe dat in haar hoofd werkt.

Voor degenen die het nog niet wisten: Dylan woont bij zijn vader. Zijn vader woont op zo'n afstand dat het lastig is om zomaar eventjes langs te komen. Hij en ik zijn dus aangewezen op de weekenden.
Omdat hij (graag) voetbalt zijn de weekenden al ingekort. Was het voorheen van vrijdag tot en met zondag, nu is de vrijdag komen te vervallen omdat hij zaterdags voetballen moet. Dit betekent over het algemeen dat hij zaterdags pas om een uur of 4 's-middags komt en zondags rond een uur of 6 meestal weer weggaat.
Kortom: ik zie hem 1 dag in de 14 dagen.

De enige mogelijkheid die we hebben om elkaar wat langer te zien is dus in de vakantie's en dan nog vindt mevrouw het nodig om hem op zijn nummer te zetten omdat hij een training overslaat.
"Je mag je team niet laten zitten".......... je moeder schijnbaar wel.

Zoals ik al zei: hoe werkt dat in godesnaam in het hoofd van dat mens?!

Anyway: relativeren dus.

Dylan bleef bij zijn standpunt. Hij ging de trainer bellen, zou deze week niet naar de training gaan en dat was dat. Nadat hij opgehangen had liep ik nog na te briesen. "hoe ze het in haar hoofd haalde, of ze wel wijs was... Of het dan niet belangrijk was dat wij elkaar ook eens zagen" (Jajajaja, ik weet het... bad-mommy. Ik mag niks onaardigs over de vriendin van mijn ex-man zeggen bladiebladiebla. Shoot me)

En Dylan?
Dylan zegt: "Maak je niet zo druk mam... dát is naamvanvriendinvanex".
Belt zijn trainer, meldt zich netjes af, pakt zijn voetbal en gaat nog ff met zijn vrienden een balletje trappen....
Gelijk heeft ie.

Luxe

Acht jaar geleden, toen mijn ex-man en ik uit elkaar gingen, heb ik mijn werktijden aangepast. Ik werkte altijd 2 hele en 1 halve dag maar ben toen 5 halve dagen gaan werken. Op die manier was ik nl aan het werk wanneer de jongens op school zaten en thuis wanneer zij thuis waren.
Het enige nadeel van die oplossing was dat ze eigenlijk nooit echt vakantie hadden, ik moest in hun vakantie's natuurlijk ook gewoon die 5 dagen naar de zaak. Uitslapen, luieren of leuke dingen doen zaten er niet in.

Nadat Demi geboren is is mijn werkpatroon gebleven zoals het was. Zij hoeft dus geen hele dagen naar het kinderdagverblijf. Halve dagen werken heeft verder als voordeel dat ze als baby niet al te vroeg haar bed uitgehaald moest worden, ik werkte van ongeveer 09.30 tot 13.30. Best luxe tijden. Om half 2 steek ik het stationsplein over, haal haar op uit het kdv (wat maar 2 minuten van mijn werk vandaan zit... alweer een luxe!) en samen gaan we dan gezellig weer naar huis.

Om half 3 zijn we dan thuis en hebben we de middag nog. Die tijd die we dan nog samen hebben is ook alweer luxe.  I.p.v. dat ik om 18.00u thuiskom, eten moet gaan maken en haar na het eten op bed moet gaan leggen hebben wij de middag nog, kunnen we nog samen een boodschap doen, ze kan nog even spelen of een dvd-tje kijken. Is het mooi weer kunnen we zelfs nog gewoon gaan zwemmen 's-middags. Of we doen niks... maar we hebben in ieder geval nog ff saampies.

Nou ging ze op woensdag altijd naar mijn ouders (lekker voor haar, lekker voor opa en oma én lekker voor mij) maar sinds mijn moeders operatie kan dat helaas niet meer.
Mijn werktijden zijn  dus aangepast. De uren die ik verdeeld over 5 dagen werkte werk ik nu verdeeld over 4 dagen en op woensdag ben ik vrij.

En op die woensdag doe ik 's-morgens de dingen die ik moet doen en 's-middags bedenken we wat. Zoals naar de speeltuin gaan, of de kinderboerderij, of op visite... of gewoon allemaal! :-)
Van die dingen waar je dan niet meer aan toe komt of die niet meer kunnen wanneer je "pas" om 14.30u thuis bent en alweer vind ik het een luxe om nu eens die tijd met haar te hebben, andere dingen te kunnen doen dan we normaal 's-middags deden.

Volgend jaar, wanneer ze 4 jaar wordt, passen we de tijden weer aan. Maandag en dinsdag ga ik 7 uur werken en woensdag 5 uur. Dat betekent inderdaad 2 dagen BSO maar gelukkig niet tot zo heel laat en op woensdag kan ze dan na school weer lekker ff naar opa en oma.

En, t begint haast irritant te worden, haar school en BSO zitten 50 meter bij elkaar vandaan... in dezelfde straat als waar opa en oma wonen. Hoe luxe kan een mens het hebben?!? :-D

Dingen die je kan doen

met een pyamabroek

Zenuwinzinking

In een poging om tijdens ons uitje Parijs de kosten nog een beetje binnen de perken te houden en ook omdat mijn kinderen er graag eten zijn we bij Le Mac gaan "dineren".

Demi had (volgens mij voor het eerst in haar leven) een Happy Meal. Het eten zelf kon haar niet erg bekoren maar het speeltje des te meer.

Het is een soort mp3-spelertje wat een klein stukje van één of ander frans liedje speelt. Alhoewel ze er naturellement geen woord van verstaat is het deuntje zo aanstekelijk dat ze het ding vanaf het moment dat ze het in haar handen heeft gekregen niet meer los heeft gelaten. De hele terugreis niet. En zo heb ik god mag weten hoe lang naar dat meiske zitten luisteren. Als ik zeg dat ze het wel 50 keer achter elkaar afgespeeld heeft denk ik dat ik het nog aan de magere kant inschat.... :-S

Nou ben ik ook de lulligste niet en ik gun Demi heus haar lolletje dus toen ik thuis eenmaal van de zenuwinzinking was bekomen die ik had opgelopen toen ze voor de 51e keer het liedje afspeelde ben ik gaan spitten op internet om erachter te komen wie het liedje zong en welk liedje het was.

Het blijkt gezongen te worden door een 11 jarig meisje (Ilona Mitrecey). Alhoewel wij hier nog nooit van haar gehoord hebben heeft ze met het nummer op het mp3-spelertje: "Un Monde Parfait " wekenlang op 1 gestaan in de franse hitlijsten.

Ook bij onze zuiderburen heeft ze er aardig mee gescoord en ik moet eerlijk toegeven, ik snap het wel. Het is een soort Schnappi maar dan op zijn frans. Het is een aanstekelijk deuntje, zelfs als je er geen bal van verstaat dan nog begin je na een tijdje vanzelf "mee te zingen". Tel daarbij op dat er een heel leuk/lief videoclipje bij zit et voila: een nieuwe (kinder)hit is geboren.

Gelukkig had Le Mac ook een leuke "mama-actie". Wanneer je een menu nam kreeg je er een Coca-Cola glas bij en dat moest ik, als Coca-Cola verslaafde, natuurlijk hebben.

"Dooreten jullie... mama gaat hier niet weg voor ze 6 glazen bij elkaar heeft!! " En die kinderen maar eten tot ze er misselijk van werden.....

Nou ja... oke, zo ging het niet helemaal. Of beter gezegd: helemaal niet. Als ik die gasten hun gang had laten gaan had ik waarschijnlijk met dozen vol glazen naar huis gegaan ;-) maar uiteindelijk heb ik hebben ze toch 6 glazen bij elkaar weten te verzamelen verzameld voor me en dat was de ellende van het mp3-spelertje dan wel weer meer dan waard. :-D

God$#@^%%$!!!!

Heb je het helemaal voor elkaar, je weet waar je heen wil, hotel en vervoer is vrijwel geregeld en dan ineens realiseer je je dat de paspoorten van de 2 oudsten nog bij hun vader liggen...


En pa zit op dit moment in Frankrijk :-(

(Begin van de?) Zomer 2006

Ik zei het al: zwemmen, zwemmen en nog eens zwemmen!

Ik zei nog...

Doe het as-je-blieft niet!



Maar luisteren naar je moeder is zooooo 1990....

Smartie?

On the beach

Omdat achter het behang plakken niet altijd tot de mogelijkheden behoort...

Kan ik wel!!

Ja hoor Deem... je kan het wel!


Ze gaat nog een grootse carriere tegemoet denk ik ;-)

Alle Leeftijden

En zo bleek vannacht (vannacht??? Ja... vannacht! ;-)) dat Twister niet alleen leuk is als je 11 en 12 bent maar ook nog steeds met 17 en 18 jaar (misschien zelfs nog wel leuker ;-)).

<

Nieuw Broekie

Buiten het feit dat het een verschrikkelijk leuk geboortekaartje was wat pa en ma voor Rick hadden uitgezocht lijkt het ook nog eens erg echt... en Demi heeft mij duidelijk net iets te vaak de labeltjes van haar kleren af zien rukken!
Ik ben trouwens ondertussen een aardige garderobe bij elkaar aan het verzamelen zo, eerst het shirt van Eflynn, nu de broek van Rick... who's/what's next? ;-)

Kids

Het mag wel weer es vind je niet: foto's van mijn kinderen, zonder reden.
Gewoon omdat het m'n kinderen zijn en ik op alledrie vreselijk trots ben :-D.

Wel de lusten?!

Dat is wat je altijd hoort over opa's en oma's toch?

Dat het zo leuk is want je hebt wel de lusten maar niet de lasten...

Ik denk dat mijn vader een hele andere mening toegedaan is,

er is er hier bijvoorbeeld altijd wel 1 met een lekke band.

En soms zijn het er zelfs wel drie!
(Sorry pa & bedankt natuurlijk! :-))

Heb ik weer

Zit je halverwege je "back 2 basic" beland je ineens in een familie pow-wow :-S

Nou ja... maar weer ff snel verder dan nu...

Arm kind...

Ze gaat weg. Vanaf 1 april zal ze acht hele maanden niet meer thuis zijn.

Afgelopen maandag had ze een sollicitatie-gesprek en ze is aangenomen. Acht maanden lang, 7 dagen in de week (ik wist geeneens dat dat mocht), 12 uur per dag gaat ze werken op een cruise-schip.

Nog niet eerder heb ik mijn oudste zo uit het lood geslagen gezien, ik wou dat ik zijn verdriet van hem kon overnemen want hoe oud ze ook worden, mijn kinderen horen helemaal geen verdriet te hebben...

Platvoet, Sera, Punt, Bekkie & Fladder

Het zal een jaar of 13 geleden zijn. Danny was de Tik Tak fase ontgroeid en we moesten dus op zoek naar iets nieuws. Geen id hoe we eraan gekomen zijn maar we kochten Platvoet (of eigenlijk: The land before time) en dat was het begin van een zeer langdurige en hechte relatie van alles wat met Dino's te maken had.

Ik durf niet eens te gokken hoe vaak hij (en dus ook ik ) die film gezien heeft, elke dag wilde hij Platvoet kijken, het liefst meerdere keren achter elkaar. Hij kon de hele film letterlijk meepraten en hoe vaak hij ook keek: het bleef leuk en hij bleef ademloos kijken.
We hebben nog geprobeerd hem aan een andere film te kijgen, na de enige echte platvoet film zijn er nl nog een behoorlijk aanral vervolgfilms gemaakt maar zoals het vaak ook in de volwassen wereld geldt gold dat ook voor Danny. Het vervolg kan het origineel nooit evenaren. Hij keek ze, soms, maar echt boeien konden ze hem niet en dus ging deel 1 weer op.
Natuurlijk hield het op een gegeven moment op. Kleine kinderen worden groot en grote kinderen kijken geen Platvoet meer.

Tot ik gisteren door de Blokker liep en een dvd van Platvoet zag liggen. De goeie film... deel 1 dus.
(Ok, deel 2 zat er ook bij maar dat was bijzaak.) Onder hem mom "dat vindt Demi misschien wel leuk" maar eigenlijk omdat ik bijna zeker wist dat Danny hem ook zou gaan kijken heb ik hem meegenomen.

Vanmorgen, Danny en Dylan waren alle2 beneden. Demi wilde haar nieuwe dvd kijken, en ik zette deel 2 op.

"Aaaah... waarom heb je niet deel 1 gekocht mam?!?"

"Deel 1 zit er ook in hoor Dan"

"Ohw. Waarom kijkt ze dan deel 2???"

"Euh.. omdat ik die erin gedaan heb?"

En dan begint hij tegen Demi:

"Demi, zullen we die andere kijken? Kijk -wijst naar de doos- die! Die is heeeel leuk!"

"Nee!" was Demi korte maar zeer duidelijke antwoord.

Hij heeft t nog even geprobeerd maar Demi's nee bleef nee en Danny droop af naar boven.

Na een paar minuten besloot ze echter dat ze toch wel die andere wilde zien.

"Mama, ikke die kijken. Jij Danny roepen."

Dus daar ging Jan Lul weer, dvd-tje omwisselen en Danny roepen.

"Daaaaaaaaaaaaaaaanny...ze gaat deel 1 kijken hoor"

Moet ik hem normaal gesproken 13 keer roepen voor ik uberhaupt reactie krijg, nu was hij al beneden voor ik mijn zin afgemaakt had.

En daar zaten ze, Jut & Jul, samen op de bank naar platvoet te kijken.

Alhoewel hij m al ontelbare keren gezien heeft en inmiddels bijna 17 is heeft hij hem weer in 1 ruk afgekeken.. schaterend van de lach zo nu en dan.

Sommige dingen veranderen godzijdank nooit!

Sneeuw! (Joh? Echt? ;-))

Precies een jaar later weer sneeuw, met dat verschil dat er vorig jaar alleen 's-avonds wat viel en het de dag erna allemaal weer weg was en nu lag er een dag later alleen maar meer sneeuw.

Volgend jaar weer?

Help!

Hij heeft weer wat nieuws ;-(

Heeft er iemand nog oordopjes te leen?!

Weer een nieuwe fase...

Zelf ontkennen ze trouwens alles.

Goed begin

08.10u: In de bus

08.35u: In de Metro

08.50u: Rotterdam C.S.

08.51u: Net voor we uit de metro stappen kotst Demi zichzelf, de metro & mij helemaal onder.

09.50u: weer thuis.

Verliefd!

Dag én nacht zijn ze samen, hetzij IRL hetzij online. Ze zijn samen met Demi naar bal-lorig geweest en hij heeft haar meegenomen naar het feestje van Kiks. Hij heeft kaarsjes in de vorm van hartjes voor haar gekocht en een teddybeer. Ze is zelfs al een weekend meegeweest naar zijn vader en heeft daar met de hele familie Dylan's verjaardag meegevierd.

In tegenstelling tot de kolereherrie die hij normaal gesproken draait hoor ik nu de hele dag alleen nog maar de meest verschrikkelijke kleffe liefdesliedjes uit zijn kamer komen. Met als toppunt vandaag "Nothing's Gonna Change My Love For You".

Maar hij is niet verliefd hoor... heus niet!

Fingers crossed

Vandaag, 16.00uur. Voor Danny en mij. Tnx!

1, 2, cha cha cha!

Al sinds mijn 16e probeer ik "mijn mannen" zover te krijgen dat ze met me meegaan naar dansles maar de één na de ander had wel een reden om af te haken. "Niet leuk, geen zin, geen tijd" of het kwam er door allerlei redenen gewoon niet van.

Maar op mijn 38e gaat het er dan toch nog van komen. Vandaag ben ik door mijn oudste uitgenodigd om samen met hem op dansles te gaan!!!

*Madd oefent vast... zij, sluit. Zij, sluit......

Apart

Vandaag heb ik voor het eerst meegemaakt dat iemand in 2 zinnen het hoofdbestanddeel
(ik heb ff geen beter woord) van mijn karakter wist te omschrijven.

Apart was dat het uit een hoek kwam waaruit ik het nooit verwacht had.

Danny kent mij schijnbaar beter dan wie dan ook....

Opzij, opzij, opzij

Jaren geleden. Dylan was een jaar of 5 en we waren 's-morgens wat aan de late kant.
Tot overmaat van ramp kwam ik er, toen ik de schuur opendeed, achter dat ik geen
fiets had. (lang verhaal, ik wil het er geeneens meer over hebben ).

Kortom: haast was geboden.

Het was de dag dat ik leerde dat kleine kinderen geen haast kennen, nooit haast hebben.

Het was een mooie lentemorgen. De lucht helemaal blauw en de zon scheen.
Al wandelend naar school, langs de dijk, huppelde Dylan vrolijk voor me uit, zag ieder bloemetje en grassprietje staan, kletste honderduit. Stopte bij een mooie kiezel die
hij op de grond zag liggen. Zong een liedje, maakte een praatje met een oude mevrouw
die haar hondje aan het uitlaten was.

Na een keer of wat gezegd te hebben dat hij op moest schieten realiseerde ik me dat
het geen zin had... en dat het eigenlijk ook niet zo rampzalig zou zijn als we een keer
te laat op school zouden komen.

Dus heb ik het laten gaan, zijn we op ons gemakkie naar school geslenterd.
Hij te laat op school en ik te laat op mijn werk.
En niemand die daar nu nog wakker van ligt maar die morgen, alhoewel het op zich
allemaal niets voorstelde, staat me nog bij alsof het gisteren was.

Lekker

Ik geef toe, het is een wat aparte plek om je brood naar binnen te werken maar zo nu en dan mag moet je van de regel afwijken.. en ik zou er heel wat voor over hebben om ze elke dag zo met z'n 3-en te zien!

Hoop doet leven

Ik heb behoorlijk verzaakt de laatste tijd. En nou is het heus niet zo dat er niets te vertellen viel. Zo kreeg ik eind november zowaar toch nog een brief van de RvdK.

Boos was ik al, nog bozer werd ik door de brief. Waarom?
In het kort:

Oktober 2004: Danny is na een hoop ellende eindelijk op een school terecht gekomen waar hij op zijn plek zit. (dat werd nog eens onderstreept aan het einde van dat jaar).

Net koud 2 weken op weg aan die opleiding heeft hij 2 gesprekken (van zo'n 3 kwartier) met de jeugdpsychiater van het Riagg, één gesprek met mij erbij, één alleen.

Februari 2005: Meneer de Psychiater heeft eindelijk tijd gevonden om zijn rapport op te stellen (hij heeft er "maar" 4 maanden voor nodig gehad) en een gesprek met Danny en mij aan te gaan.
Zijn conclusie: Met Danny komt het nooit meer goed en hij moet onmiddellijk uit huis geplaatst worden, oh ja: en mijn ex-man en ik uit de ouderlijke macht gezet.
Of mevrouw Madd maar even haar handtekening voor akkoord wilde zetten.
Mevrouw Madd wilde dat niet en deed dat dus ook niet.

Meneer de Psych zei dat het hoe dan ook zou gaan gebeuren en dat hij het zou gaan doorgeven aan de RvdK. Die zouden dan een onderzoek gaan doen en dan zou het bij de rechter beslist worden.

Ik heb gezegd dat ik de brief wel zou zien verschijnen en dat is het laatste wat ik tot op heden van de psychiater, het Riagg en Jeugdzorg heb gehoord.

Augustus 2005: Een brief van de RvdK: In Juli 2005 is er door Jeugdzorg een verzoek tot een onderzoek naar Danny door de RvdK gedaan. De RvdK gaat binnenkort een afspraak met ons maken.
Hebben ze er in 4 maanden een rapport over Danny uit weten te persen, voor die brief aan de RvdK hebben ze toch 5 maanden nodig gehad.

November 2005: 3 maanden na de 1e brief van de RvdK ligt er nu weer een brief. Of ik me over drie dagen op hun kantoor te Dordrecht met Danny wilde melden.
Als dit niet uitkwam kon ik de volgende dag tussen 9 en 10 bellen voor een andere afspraak.

Om een lang verhaal niet nog langer te maken: Gebeld, Gal gespuugd over het feit dat ze zelf eerst meer dan een jaar nodig hebben om van stap A naar stap B te komen en dan van mij verwachten dat ik 3 dagen later braaf kom opdraven op hun bevel, Uitgelegd dat er meer mensen zijn met een baan en dat dus niet iedereen zomaar op de dag en tijdstip dat het de RvdK behaagt aanwezig kan zijn, dat niet iedereen een auto heeft, dat ik niet begrijp waarom het niet op het kantoor in R'dam kan, dat ik nog meer kinderen thuis heb. Nou ja.. en nog wat dingen uit het bovenstaande verhaal.

Anyway: de geitenwollensok kwam dus naar Oud-Beijerland. Jaja... shoot me maar om die woorden maar het was ook echt een geitenwollensok. Kanariegelebroek, sandalen, roodharige pratende kut en een ziekenfondsbril.
Aardige goser trouwens wel verder hoor maar ik kan niet zoveel met vragen als: "Wat voelde u toen?" (en dan doelend op een situatie van 3 jaar geleden die -godzijdank en niet dankzij de hulpverlening- allang niet meer speelt.

En als ik er niet zoveel meer mee kan kun je je wel voorstellen hoe een inmiddels bijna 17-jarige goser die die problemen niet meer heeft op dat soort vragen reageert.

En nu: Gesprekje met ons heeft ie gehad. Gesprek met Danny's vader ook. Hij gaat nog informatie inwinnen op zijn huidige school (waarvan wij weten dat ze erg tevreden zijn over hem, zowel zijn gedrag naar de leraren als de andere leerlingen en dat ie de beste van zijn klas is ). En nu wachten we maar weer af.

In de hoop dat ze er weer een paar maanden voor nodig hebben. En dan weer een paar maanden voor de volgende stap. Dan is Danny nl. inmiddels 18. En zijn we eindelijk van al dat gezeik af.

Tuurlijk: ik kan ook hopen dat de RvdK concludeert dat de psychiater ernaast zat maar stel je voor dat het daar net zo'n stel incompetente eikels zijn als die lui bij het Riagg/Jeugdzorg.

Dan ben ik straks mooi mijn kind en, veel erger, mijn kind zijn thuis kwijt......

Oudste

Voor degenen die zich afvragen hoe het met Danny gaat tegenwoordig:

(en natuurlijk ook omdat ik gewoon ff met mijn oudste wil pronken )

Heb ik weer

Hoe ze het voor elkaar heeft gekregen weet ik nog niet maar vanavond heeft mijn dochter het weten te presteren om haar schoen kwijt te raken. Nou is dat niet zo verwonderlijk maar wel de plek waar ze hem verloren is....

En nee: ik laat Demi niet over de rails lopen

Trust me on this one

Je wil niet echt alles van je kinderen weten.

Zo kwam ik vannacht (ik vond dat hij nog een beetje erg laat de tv aanhad) op de kamer
van één van mijn zoons en trof hem daar tijdens een bezigheid die ik nooit never nooit meer van 1 van mijn kinderen wil zien! Quelle Horror!
Wat een verschrikkelijk beeld op mijn netvlies!!

Kunnen ze niet gewoon 3 jaar blijven (en zich zo gedragen) tot het moment dat ze de
deur uitgaan???

Sjans!

Voor alles moet een eerste keer zijn.

De hele weg door de supermarkt had ze twee jongetjes achter haar aanlopen
die maar bleven zeggen hoe lief en mooi ze was.
Aan het eind van de rit had hij genoeg moed verzameld
en durfde haar even aan te raken.

Terugblik

Om nog even daarop terug te komen.

Het was leuk! Erg leuk. En gezellig. Daar bovenop heb ik mijn oudste weer es beter, of in ieder geval op een andere manier, leren kennen en meegemaakt (eigenlijk zou iedere ouder het eens een keer met zijn/haar kind moeten doen).

Zo weet ik bijvoorbeeld nu dat de paar keren dat hij dronken thuiskwam en hij achteraf wanneer ik hem erop aansprak bij hoog en laag volhield dat hij maar "een paar" biertjes op had, de waarheid vertelde.
Ik heb met eigen ogen kunnen aanschouwen dat mijn kind absoluut niet tegen drank kan.

En ik moet ook eerlijk toegeven dat hij er nu niet echt iets aan kon doen. Tenzij je van een 16-jarige puber verwacht dat ie nee zegt tegen een door de barkeeper aangeboden drankje.
De heren aldaar hebben hem dus wel een ietwat flink op weggeholpen. Iedere keer als ik ff niet keek of weg was schoven ze hem een glas bier, later op de avond zelfs een pul bier en zo tussendoor een sambucca toe. "In één keer achterover he Dan!". En zoals het een goeie puber betaamd liet Danny zich niet kennen natuurlijk .

Anyway: om een lang verhaal kort te maken.
Na een leuke avond -ik heb hem helaas niet aan het dansen gekregen- heb ik hem rond een uur of drie (net na het moment dat hij iedere keer dat er een stel meiden de kroeg binnenkwam " hee... wijveeeeeen" tegen mij begon te gillen en dat was wel zo'n beetje de grens van wat ik aankon) zwaar tegen zijn zin in van zijn barkruk gelicht en hem onder mijn arm mee terug naar huis genomen.

Onderwijl trachtend de blikken van de mensen op straat te vermijden die wat raar keken toen ze zagen hoe een 37-jarige vrouw een 16-jarig lallend en lachend jongetje enigzins tegen zijn zin in meesleepte en daar waarschijnlijk het "hunne" van dachten .

Zijn kater was de volgende dag overigens stukken vriendelijker dan de mijne )

Ik Ga

Op stap met mijn oudste.

Hij weet het alleen zelf nog niet.

Wish me luck

Papegaai

Zit ik vanmiddag op mijn gemak op het toilet

Demi komt binnen
(nee, ik heb de deur nooit op slot),
hoort mij mijn ding doen en zegt:

"Mama grote meid he!!"

Demi having a nice day

Er is hier toch wel....

Waarom morsen kinderen altijd chocomel als ze
een wit shirt aan hebben en nooit als ze een
zwart shirt dragen?!

Verdorie

Ze wordt té snel té groot!

Boys will B Boys

Geef ze een ballon...

Ps: Weet je nog wat ik zei over die ogen Han?! Zie hier het resultaat van de 11 foto's die ik vanavond van hem nam.

Rijk

Net voor ik naar bed ga, loop ik drie kamers langs.

De jongste toedekken en/of rechtleggen, de middelste een kus en naar de oudste
alleen even kijken en soms zijn tv uitzetten.
Ongeacht hoe de dag verder verlopen is zijn dat de momenten dat ze alledrie even
lief, even rustig, even onschuldig en even prachtig om naar te kijken zijn.
Het zijn van die hele kleine momentjes die ik voor eeuwig vast zou willen houden.

En het is ook altijd het moment dat ik me realiseer dat ik een ongeloofelijk rijk mens ben.

Geurend Platteland

We hadden vandaag "discussie", de jongens en ik. De boeren zijn schijnbaar weer flink bezig (geweest) en de heren vinden dat het Stinkt!

Ik vind het "lekker".*

*Zoekt ondertussen nog even door naar het juiste woord aangezien
"Lekker" voor mijn gevoel niet helemaal de juiste omschrijving is.

Geweldige zomer

Ik snap al dat gemopper niet, voor mij is het een prachtige zomer, had me geen beter weer kunnen wensen!

Ok, ik geef toe: dat heeft zo zijn reden. Danny zou nl. vandaag voor het eerst "alleen"
op vakantie gaan. Met drie vrienden in een tentje, op een camping in Burgh-Haamstede.

Niet alleen de manier waarop ik hiervan in kennis ben gesteld (Lang verhaal, komt er op neer dat ik op die ene mooie zomeravond enige weken geleden ineens een rekening in de
bus had liggen. "Ivm met uw reservering bla bla bla..." Danny was alleen even "vergeten"
tegen mij te vertellen dat ie een vakantie geboekt had) maar vooral de gedachte wat ie daar allemaal zou (kunnen) gaan doen zorgden ervoor dat ik er niet echt een lekker gevoel bij had.

Godzijdank is mijn zoon net zo dol op kamperen als zijn moeder en zei hij van de week al dat ie niet zou gaan als het zulk weer zou blijven.
De weergoden hebben mijn gebeden verhoord en gisteren heeft ie zijn vrienden op de hoogte gesteld: "Jongens, veel plezier maar ik sla ff een beurt over".

Dus wat mij betreft kan de zon nu wél gaan schijnen!

Pfioew

"Hee mam" riep Danny net "doe jij deze es".

Godzijdank kwam ik weer goed weg (met 1 antwoord meer goed dan hij) anders vrees
ik dat ik dat de rest van mijn leven had moeten aanhoren .

Daarnaast is het toch ook altijd prettig om van het NTI bevestigd te krijgen dat
"ik me in principe geen zorgen hoef te maken dat ik heel laag zou scoren op een
uitgebreide iq test" want daar heb ik me toch altijd wel een beetje zorgen over
gemaakt

Overigens heel knap dat ze die conclusie uit 10 vragen kunnen trekken. Persoonlijk vind ik het onzin. Ik ben heus niet achterlijk (nee écht niet! ) maar "universitair, academisch opleidingsniveau"?! Ik vrees dat dat toch een beetje te hoog ingeschat is.

Maar goed, je moet de mensch wat wijs maken om je opleidingen aan de vrouw te brengen natuurlijk.

Zoals ik al zei

Ontelbare keren is hij hier in huis al gekeken. Zonder te overdrijven denk ik dat Danny hem wel 100 keer gezien heeft. Later begon de cyclus van voor af aan toen Dylan de "visie kijken" leeftijd bereikt had en niet alleen de 2 heren maar ook ik kon alle liedjes meezingen en alle teksten dromen.

Logischerwijs raakte hij in de loop der jaren in de vergetelheid, net zoals voor de vader van Wendy was ook voor de jongens de magie van sprookjes verdwenen en gingen ze zich bezig houden met hele andere zaken dan Neverneverland.

Tot vanmorgen. Peter is digitaal gegaan, maar verder is er weinig veranderd.

Alleen heb ik nu drie kinderen die helemaal in Peter Pan zitten.

(Noot van de schrijver: ook na 200 keer kijken en jaren later is hij nog steeds leuk )

Some Things...

never change...

en dus zijn sommige kinderprogramma's 33 jaar later nog steeds leuk.
(en dat zie ik Shin Shan haar nog niet na doen!)

Het was een rare avond II

Goed, dus ik heb nu uitgelegd dat het geen gewone school is en ook dat het niet de gemiddelde leerling is die daar zijn opleiding volgt.

De diploma-uitreiking gaat er dan dus ook anders aan toe dan dat je normaal gesproken gewend bent, (grote budgetten zijn er immers niet) gewoon in de kantine, kort praatje van Ticco en dan heel kort de uitreiking. De leerlingen werden (op 1 na) in groepjes naar voren geroepen en kregen hun diploma('s).

En nou mag ik het eigenlijk niet zeggen, immers: ook mijn kind kon op het reguliere onderwijs niet meer terecht maar verdomme terwijl ik zo om me heen keek vond ik het niet raar dat veel van die kinderen daar terecht gekomen zijn.

Zo waren er legio kinderen wiens ouders niet eens de moeite genomen hadden om mee te komen (ik denk zelfs dat de kinderen mét aanhang in de minderheid waren);

Dan was er een vader die om 19.34u al begon te schelden dat het zo lang duurde (het zou officieel om 19.30u beginnen) en of die leraren geen klok konden kijken;

Naast mij stond een moeder, volcontinue te schelden dat ze het maar niks vond en dat zij toch wel beter gewend was bij diploma-uitreikingen. "Geen stijl, bla bla, aanfluiting, bla bla" en zo ratelde ze maar door. Ze was liever in de auto blijven zitten. (Had ze dat maar gedaan).
Zelfs toen Ticco met zijn toespraak begon had ze niet het fatsoen haar kop te houden. ("Hee stomme koe: je mag goddomme blij zijn dat ze je kind nog de mogelijkheid hebben gegeven om een diploma te kunnen halen!)
Ze vertrok trouwens zodra haar kind zijn diploma gekregen had.. het fatsoen om bij de rest van de uitreiking te blijven had "mevrouw" niet;

En last but not least: aan het einde van de avond zaten wij nog even in de gang te wachten op Danny. Die wilde nog afscheid nemen van Ticco en Edwin (zijn mentor) en ze bedanken voor het afgelopen jaar.
Terwijl ik daar zat kwam er een vader met zijn zoon voorbij, zoon vroeg of pa nog even wilde wachten want hij wilde nog even afscheid nemen.
Pa vond het onzin, hij zou ze immers volgend jaar weer zien....

Al die mensen waren voor mij voorbeelden hoe het niet moet, hoe ik niet wil dat mensen met elkaar omgaan en staan voor alles wat ik niet wil dat mijn kinderen worden.

Normen en Waarden... een beetje fatsoen, prettig met elkaar omgaan. Het was daar ver te zoeken vanavond.

Het was een rare avond...

Eigenlijk weet ik het geeneens te beschrijven geloof ik, in ieder geval niet zonder er een heel verhaal van te maken. Ik zal proberen het zo kort en bondig mogelijk te houden maar om eea te begrijpen heb je wat achtergrondinformatie nodig.

Degenen die mijn web-log al langer volgen weten dit al maar toch, voor de zekerheid: Danny had vorig jaar juni geen school meer. De school waar hij op zat wilde hem niet meer hebben, na de vakantie hoefde hij niet meer terug te komen. Aangezien dit al zijn 2e school in 3 jaar tijd was was er ook geen andere reguliere school die hem nog aan zou nemen en dus zat ik behoorlijk met mijn handen in het haar.

Na overleg met de leerplichtambtenaar kwamen we terecht bij Voorwerk van het Albeda College. Bij Voorwerk vangen ze jongens en meisjes op die op geen andere school meer terecht kunnen geen andere school meer wil hebben maar nog wel leerplichtig zijn.
Ze zitten daar ook niet op de reguliere tijden op school, je kan het het beste omschrijven als het volgen van een cursus en daarbij lopen ze op de dagen dat ze geen les hebben stage bij een bedrijf wat aansluit op de cursus die ze gekozen hebben.
Na een eerste gesprek met Ticco Schipper (weergaloze man... één van de weinigen die in mijn ogen dit werk nog met zijn hart doet en vecht voor "zijn" jongens) zag zelfs Danny, die in die periode nog verschrikkelijk dwars was, het wel zitten en hij koos voor de ICT-cursus.

Het kromme is dat dit dus eigenlijk niet mag. De regel is dat ze leerplichtig zijn en dus naar school moeten voor een minimaal uren per week. Er zijn volgens de regeltjes bij Voorwerk te weinig lesuren en dus is het niet toegestaan.
Dat geen school ze meer wil hebben en Voorwerk wel doet er niet toe, regels zijn regels. Op deze manier vallen er dus heel wat jongeren buiten de boot.
Ze moeten naar school maar er is geen school die ze nog hebben wil. De leerplichtambtenaar geeft dan dispensatie af en dus zitten ze thuis, te niksen.
Zonder regelmaat, zonder opleiding, zonder wat dan ook.

Om dit werk nu toch te kunnen doen hebben ze bij Voorwerk/Albeda College de volgende constructie bedacht. De kinderen worden als leerling ingeschreven bij een scholengemeenschap in de omgeving, puur pro-forma want die hele school zullen ze nooit van binnen zien. Het ingeschreven staan op een "normale" school maakt de overheid blij en zo kunnen de kids toch nog iets van een opleiding volgen, regelmaat houden en als het ff meezit ook weer plezier krijgen in hetgeen ze doen.
Met een beetje geluk gaan ze zelfs door nadat ze bij Voorwerk weer op het goeie spoor gezet zijn, zoals bijvoorbeeld ook bij Danny gebeurd is. Die gaat nl volgend schooljaar weer een reguliere opleiding volgen op de ICT-Academie van het Albeda College.

Ik zei al: het gaat een lang verhaal worden....

Triest Nieuws

Vernietigend rapport over Jeugdzorg in 2004

Gepubliceerd op dinsdag 28 juni 2005

DEN HAAG (ANP) - Het was in 2004 nog niet best met de Jeugdzorg in Nederland. Bij veruit de meeste instellingen kregen jongeren, maar ook hun ouders bij aanvang van de hulpverlening niet goed te horen wat er met hen ging gebeuren.

Ook de hulpverleners zelf wisten vaak niet wie, waarvoor verantwoordelijk was en wie wat deed.

Meer

Als persoonlijke aanvulling hierop en om maar es een voorbeeld te geven van wat er allemaal mis gaat daar:

Na de jarenlange ellende met Danny en mijn vraag om hulp die we nergens echt kregen
ging het sinds vorig jaar oktober beetje bij beetje steeds wat beter met hem. Nadat we
weer es een maand of 5 niets meer van Jeugdzorg gehoord hadden kregen we ineens een brief thuis, of we even langs wilden komen voor een gesprek.

In dat gesprek kregen Danny en ik van de kinderpsychiater en de maatschappelijk werkster te horen dat zij het noodzakelijk vonden dat Danny uit huis geplaatst zou worden daarnaast moest ik de ouderlijke macht uit handen geven.

"Hier heeft u een pen en of u even uw handtekening wil zetten" want het kon maar geregeld zijn....

Ik heb ze heel vriendelijk doch duidelijk verteld wat ik ervan vond, wat ze met hun
pen konden doen en dat er nog heel wat water door de zee zou stromen voor ik mijn
kind uit huis zou laten plaatsen en de ouderlijke macht uit handen zou geven.

Hoogst verontwaardigd kreeg ik te horen dat ze er toch voor zouden zorgen dat dit zou gaan gebeuren en dat ze hun mening en mijn reactie daarop bij "De Raad" zouden gaan neerleggen, die zouden dan een onderzoek gaan instellen en mij desnoods dwingen.

Gebeuren zou het, met of zonder mijn medewerking.

Inmiddels zijn we weer een paar maanden verder, van Jeugdzorg noch de Raad voor de Kinderbescherming hebben we ooit nog iets gehoord. (ff afkloppen)

Ik ben er alleen maar blij om maar: als je als Jeugdzorg zo van je gelijk overtuigd bent
en zo zeker weet dat het helemaal mis gaat lopen met dit kind als hij thuis blijft wonen
dan mag je toch wel zeggen dat je ook hier behoorlijk gefaald hebt...

Tis Officieel :-D

Sjoes

Ik heb nieuwe schoenen...

en Demi is er blij mee

Nul tot Nu

Van 2 april 2003 tot 2 juni 2005

Het lijken wel 26 dagen maar het zijn alweer 26 maanden

Tbc

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat ik Danny's inentingsboekje ooit nog nodig zou hebben maar zoals altijd geldt ook hier "verwacht het onverwachte".

Bij Danny op school zit iemand bij wie open tbc is geconstateerd en dus krijgt
hij morgen een mantouxtest.

(Dat wordt nog wat... Hij is nl. niet zo dol op naalden en prikjes )

Examen

Succes vandaag Danny!

Zoek de fout

16 jaar... en hij kan alles zelf. Zegt ie..

Alles.... Op één ding na dan!

Zelfportret

Weet je mam, ik weet heus dat het niet mag en ik weet ook dat je daarom die pennen, potloden en stiften verstopt maar als ik niet meer op de televisie, je kasten en het behang teken heb je toch niks te klagen?!

Roze Rubberen Kaplaarzen

Ik kan mijn vinger er niet opleggen waarom... maar iets zegt me dat het blank zetten van de badkamer niet helemaal per ongeluk ging.

Misschien wel het feit dat ze haar kaplaarzen bij zich had

Wat doen ze nou eigenlijk?

Nou vaders en moeders,

dit doen ze dus op msn:

Da's nog een voordeel van zijn eigen laptop hebben: hij hoeft nu niet meer
op mijn pc dus ik kan heerlijk al die zooi eraf gooien
en het komt er ook niet meer op!

Ook gezien trouwens? Het merendeel is wel zo slim om als ze hun lijf sturen het hoofd thuis te laten.

Van 0 tot 16 (in 3 sec, lijkt 't)

30 april 1989

Mailen, surfen, chatten, windows, pc, modem, adsl, kabel, laptop,
internet, webloggen, draadloos...
ik had er allemaal nog nooit van gehoord.

30 april 2005

Danny... in de tuin, aan het surfen en msn'en op de laptop die hij
zojuist (van zijn opa, oma's, vader en moeder gezamenlijk) voor zijn
verjaardag heeft gekregen.

Ik begin zo onderhand te begrijpen dat je oudere mensen wel es hoort
zeggen dat ze het allemaal niet meer bij kunnen houden!

Oh Oh Oh

Wat krijgt ie toch een mooi cadeau!

Maar ja: ik kan (nog) niks zeggen hier want hij leest nou eenmaal nog al es mee....

Nog 1 weekje geduld dus maar (en ik weet niet voor wie dat moeilijker is,
voor hem of voor mij! )

"Meisje Kijken!"

De teletubbies hebben godzijdank afgedaan (daar zit je dan met je teletubbie dvd's ) "Meisje Kijken!" Rulez.

Tenminste: volgens Demi. Bij toeval heeft ze Mike, Sulley en Boo ontdekt en sinds die
tijd staat ze er mee op en gaat ze ermee naar bed.
Ze weet wie wie is, ze weet wie wat en wanneer gaat doen, ze zingt met het meisje mee (visje visje, in het water...) ze lacht zich iedere keer weer (en als ik zeg iedere keer weer dan bedoel ik dus als het aan haar ligt 7 keer per dag ) een ongeluk als ze met z'n 3-en de parijse kamer komen binnenvallen (letterlijk vallen want de deur ligt op zijn zij
-Is het nog te volgen voor de mensen die Monsters Inc niet gezien hebben? ).

Dus wat doe je dan als moeder: je gaat op zoek naar "Meisje Kijken!" spullen.
Helaas is de film ouder dan Demi zelf is dus is er in de winkels niks meer te vinden maar dan blijkt weer es hoeveel moeilijker het leven zou zijn zonder internet: op eBay is er nl. nog wél genoeg te vinden en heb ik in de UK voor een habbekrats (als je de verzendkosten niet meerekent tenminste ) een Mike, een Sulley en een Boo kunnen scoren...

Nu alleen nog ff afwachten hoe lang het duurt voor ze binnen zijn... laten we hopen dat het sneller gaat dan bij Tiscali

Ranzig

Zonder dat ik het wist heeft mijn oudste er één laten zetten...

en ik vind het me toch een partij ranzig!!!

Binnenkort hier te zien:

Verjaardagsfoto's

[update]17.04.2005

Daar zijn ze dan eindelijk:

Had ik trouwens al verteld

Dat kinderverjaardagen vermoeiend zijn?
Dat kinderverjaardagen erg leuk zijn
Dat ik een vre-se-lij-ke hekel heb aan het opruimen van de slingers?!
Dat ik het, als ik het niet gelijk 's-avonds doe, de 1e weken helemaal niet meer doe?!
Dat een versierde kamer/tuin toch wel dubbel zo feestelijk is
Dat Demi heeft genoten?!
Dat we niet mochten klagen over het weer?
Dat Demi nu haar eigen huis heeft?!
Dat haar eigen tuin en terras van de week in orde gemaakt gaan worden?!

Kortom: dat het gewoon een erg geslaagde verjaardag was!!

Niets veranderlijker dan de mens

Ik hou niet van rokken en jurkjes, ik hou niet van roze, ik hou niet van bloemetjes en ik hou al helemaaal niet van roze bloemetjesjurken!

Tenminste... niet tot 2 april 2003, geen id hoe het komt maar op één of andere
manier ben ik op die dag ineens volledig omgeslagen

What's on a man's mind

Terwijl ik naar het kunstrijden op de schaats zit te kijken geeft Danny antwoord als ik daar iets over zeg en kijkt zelfs zo nu en dan met een half oog mee.

Een greep uit de opmerkingen die ik uit zijn mond
heb horen komen:

"Ohw... je bedoelt dat lekkere blonde wijf?! "

"Stel je voor dat ze zo lullig valt dat haar schaats in haar achterhoofd blijft zitten.."

"Zou ze dat in bed ook kunnen?? "

God... wat ben ik blij dat ik nu ook een dochter heb met wie ik misschien over een paar jaar wél samen normaal naar de tv kan kijken!

Bodypaint

Happy!

Geef mij 1 dag per jaar sneeuw en alledrie de kinderen thuis en en ik ben een gelukkig mens

(En de kids ook wel geloof ik )

Zomaar

Je bent een rund als je aan blowen begint.

je bent 11 jaar, en anders dan anderen van je leeftijd
altijd ging je wel met wat ouderen om.
met leeftijdsgenoten kon je natuurlijk nog steeds aardig opschieten
maar je had altijd al die hang naar het wat oudere
waarschijnlijk waren die geestelijk wat verder
maar vooral meer richting het ontdekkende aan het gaan
aangezien ik nogal een kleine avonturier was
(kan me nog genoeg middagen herinneren, dat ik wereldreisje aan het spelen was)
voelde ik mij daartoe erg aangetrokken
op een gegeven moment komt dan ook het punt drugs aan de beurt
er drong een soort conifeer- kruidachtige melange je neus te binnen.
dat drong tot het uiterste je hersenen binnen, die prikkels, een waar genot
nog nieuwschieriger als dat je al was, vroeg je wat dat was.
dat is slecht voor je, was het antwoord
laat dat nou net het antwoord zijn dat mij nog meer trekt
natuurlijk wist je dat het te roken is(je bent namelijk niet blind)
en aangezien je ook al stiekem sigaretjes aan het roken was, wil je dat ook graag uitproberen.
daar vraag je dan beleefd om, met als antwoord, dat het beter is van niet .
doordrammen dan.
mag ik mag ik mag iiiiik?alsjeblieeeeft?
nou vooruit dan.
het was het begin van een mooi iets wat mij de afgrond in wou helpen.
je neemt een trekje, je voelt je longen in de brand staan, en probeert de hoest in te houden.
na nog een 5 tal trekjes ben je bang groen aan te lopen, dus geef je hem snel door.
een aantal seconde later begint het dan.
je krijgt het heet, voelt "iets" door je bloedbaan racen,
langzaam begint de grond aan je armen te trekken.
goed zicht heb ik tot dat moment nooit gehad.
maar alle kleuren waren zo waar, zo echt, dat ik ze bijna kon voelen
er gaat een wirwar van gedachtes door je hoofd.
wat is dit?hoe komt dit?en wat voel ik in godsnaam?
iedergeval niet hetzelfde als na een sigaretje he?
wat is datte?oh, een eend.
HEY DANNY!
je schrikt wakker, en kijkt verduft om je heen.
wat heb jij? -het ultieme.
woohoooo dat mannetje is helemaal stoned.
ik kon er alleen maar om lachen, en het wou niet meer ophouden.
de tot dan toe mooiste dag van je leven is begonnen.

dit was dus mijn uitgebreide blowers introductie
het begin van het einde wat begon als een droom, begon later op een nachtmerrie te lijken
ik ken die droompjes nog allemaal,
enige jaren later ontmoette ik steven,
heb met hem uren gefilosofeerd. over werkelijk alles,
we zouden later zelfs nog onze eigen coffeeshop openen
het vreemde is, is dat het tot de laatste blow, nog een droom is
(en we kennen allemaal dat liedje van Marco Borsato nog wel)
maar ondertussen, probeert je geliefde jou te slopen
zonder dat je hetzelf door hebt, aangezien je in een droom zit.
ondertussen word je geniepiger, gaat meer voor je droom leven, dan voor jezelf.
je niet blowende contacten zeggen het al jaren stop ermee.het is slecht.
Het verandert je.
zelfs met mijn stiefvader als perfecte voorbeeld daarvan, wou dat niet tot me doordringen
tot ik er zelf wat last van kreeg
emotielozer werd ik al vanaf de allereerste keer
toen begonnen de emotiewisselingen
mensen snappen je niet, echte vrienden ook niet meer,
behalve diegenen die het ook doen
terwijl ze eigenlijk niet meer zeggen dan; Steek er nog 1 in de fik
het fotografische geheugen dat je eerst had, is verandert in een ... (zijn geen woorden voor)
zelfs meegemaakt dat ik "opeens" vergat, waar ik over dacht.
en toch bleef ik maar doorgaan en doorgaan
tot een paar maanden geleden
het zat er daarvoor al aan te komen maar dat waren meer woorden dan daden
meer van; ja ik ga minderen
maar dat kan niet er zijn maar 2 dingen: blowen en niet blowen
toen ik eenmaal echt stopte, was het zoveel makkelijker dan ik dacht nooit gedacht
dat je na 4 jaar intensief blowen er zo gemakkelijk vanaf komt
het geheugen is inmiddels op de goede weg terug,
maar het duurt nog maanden, zoniet jaren,
voor het weer even fotografisch is als dat het ooit was
de emotiewisselingen zullen hopelijk ook verdwijnen
de emotieloosheid minder (maar da's ook een familietrekje ;-))
wonden die wel zullen helen, maar littekens die niet vergaan

ik hoop echt, dat iedereen die blowt zichzelf tegen komt en stopt
anders zijn die over een luttel aantal jaren,
even diep gezonken als dat ik was, zoniet verder
en dat dat gun je echt niemand

Danny, 24-02-2005

Wat zei ze nou mam??

Nee Danny... dat zei ze (Chazia Mourali) niet... maar het het had zomaar gekund..
want dat is nl een waarheid als een koe!

Eeks!

Woensdag is de enige dag dat Demi niet met mij mee naar Rotterdam gaat, die dag blijft ze lekker bij opa en oma.

Lekker voor haar (trutten met oma en dollen met opa is tenslotte heel wat anders
dan op het kinderdagverblijf pedagogisch verantwoord bezig te zijn met spelen en
leren) maar ook lekker voor mij.

Op woensdag kan ik nl op mijn dooie akkertje onderuitgezakt in de bus hangen en
een krantje of een boek lezen of gewoon alleen maar onderuit hangen en naar buiten staren zonder werkelijk iets te zien.

Toen ik vanmorgen goed en wel zat bleek tot mijn ontzetting dat er weer es zo'n
"doink doink doink-knulletje" (waarom zijn het eigenlijk vrijwel altijd knullen en
maar zelden meisjes?!) naast me zat.
Ik ben één van die zeikerds die daar -meestal- iets van zegt. Knettergek word ik
ervan om de hele weg alleen maar die boink te horen en als ik dan kan kiezen tussen mezelf de hele weg naar Rotterdam een bult te ergeren of even iemand op zijn
schouders te tikken en vragen of ie wat zachter mag dan is de keus al snel gemaakt.
Maar vanmorgen had ik er zowaar zelf aan gedacht om mijn mp3-speler in mijn zak te stoppen voor ik de deur uitging, dus deze keer was er geen tik op de schouders nodig.

In afwachting van wat er komen ging (het was nl al zo lang geleden dat ik het ding gebruikt had dat ik geen id meer had welke nummers erop stonden) ging ik lekker
onderuit hangen.
Dat relaxed onderuit hangen heeft niet lang geduurd want het eerste wat ik hoorde
was: "BOINK BOINK BOINK BOINK".

En toen realiseerde ik me dat ik laatst mijn speler aan Danny uitgeleend had.
Ik heb nog even -tegen beter weten in- gezapt in de hoop dat ik ook iets tegen zou
komen wat ik wél zou kennen/waarderen... maar helaas, verder dan Dj Lady Dana,
Dj Nosferatu, Paul Estak, Obie Trice & Eminem, Neophyte, Project Omega, The Viper, Overdoze en XZibit & Dr. Dre kwam ik vanmorgen niet.

Gelukkig besloot de batterij er ook mee op te houden, ik heb er net even een nieuwe ingedaan en het eerste wat ik nu ga doen is dat ding leeggooien en er als de sodemieter wat anders opzetten!

Met 2 vingers in je neus...

Raar kind zo nu en dan...

Slipping...

Engeltje

In de rapportages over Danny, die ik regelmatig van verschillende instantie's krijg, staan niet altijd de leukste dingen om te lezen, maar zo nu en dan.......

Just wanted you 2 know

Miss You!

3 - 3 (0 - 3)

Vaak niet maar op sommige dagen is het wél leuk als je zoon voor Ajax is. (Vooral als hij diezelfde avond nog bij opa gaat eten die fanatiek Feijenoord supporter is )

Sweet

Demi wil

Dieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!

De grotere versies weer daar.

Overgooien

Van de week zag ik bij Renée een foto van haar dochter die overgegooid werd. Heel even zat ik nog gewoon achter mijn pc te kijken naar een foto van een meisje, dikke lol hebbend terwijl ze door twee juffen de kleuterschool "uitgegooid" werd maar nog geen drie seconden later stond ik zelf op het schoolplein met een ventje van net 6 jaar.
Het was een dubbele overgooi, omdat hun eigen school verbouwd werd en de "kleuterschool" dus tijdelijk in een ander pand ondergebracht was.
Die verbouwing was nu klaar en na de vakantie zou hij niet alleen overgaan naar groep 3 maar ook weer terug naar het andere gebouw.

Zonder enige problemen was hij de kleuterschool-
tijd doorgekomen en zonder problemen kwam hij de rest van zijn schooltijd door.

Aan het einde van groep 8 de musical, hardstikke leuk. Vreselijk trots heb ik zitten kijken naar de acteerprestaties van mijn zoon daar op dat toneel. Iedere keer dat hij aan de beurt was wilde ik wel een ouder naast mij aanstoten: "Kijk... zie je leuke knul daar? Dat is MIJN ZOON". Maar ja, dat was een beetje onzin natuurlijk... iedereen die daar zat had wel een (klein)zoon of (klein)dochter op het toneel staan. En hoewel ik het totaal niet van mezelf verwacht had rolden de tranen over mijn wangen toen hij na de musical officieel afscheid nam van zijn juf en zijn diploma kreeg.

We hebben nog een leuke vakantie gehad en het jaar daarop begon hij aan de brugklas HAVO/VWO op de plaatselijke scholengemeenschap. Nu zijn we drie jaar verder, heeft hij inmiddels 2 scholengemeenschappen "versleten" en zijn we voor volgend jaar weer op zoek naar een andere school.
Nog steeds snap/weet ik niet wat er gebeurd is waardoor hij zo veranderd is. En heus: ik heb er nog steeds alle vertrouwen in dat het goedkomen gaat maar god, wat zou ik graag weer even -onwetend van alles wat nog komen gaat- daar op dat schoolplein staan om hem over te gooien.....

Hoe hou je je moeder bezig

In drie stappen... * 1) Je neemt de zandbak mee naar binnen * 2) Je haalt de keukenkastjes leeg * 3) Je zoekt de enige bloempot in de tuin op waar geen plant in zit maar wel een plens water

Profiel

Mijn eigen mariabeeldje

Wat zeur ik nou, ik heb helemaal geen mariabeeld nodig...

De rest

Gisteren

Liep niet helemaal zoals gepland. Danny had besloten zijn kont in de kribben te gooien dus de ochtend werd 1 groot drama. Aan het eind van het liedje is hij met zijn vader meegegaan (hij zou dit jaar op zijn verjaardag daar zijn) en bleef ik met een klote gevoel achter (wat ik de hele dag niet meer kwijtgeraakt ben.)

Zoals inmiddels wel bekend is geloof ik ;-) vind ik verjaardagen leuke dagen, die van mezelf, mijn ouders en mijn vrienden maar die van mijn kinderen helemaal.
Die van Danny blijft een hele bijzondere, hij blijft mijn eerste en altijd moet ik weer denken aan die toch best bijzondere dag waarop hij geboren is. Het viel dus behoorlijk tegen dat hij zijn 15e verjaardag zo om zeep wist te helpen.

Ik weet ook wel dat hij het niet doet om mij te zieken... het loopt dan niet helemaal zoals hij wil, of er is iets wat hem tegenvalt (in dit geval had hij pas later op de dag naar zijn vader gewild) en dan is er gewoon geen houden meer aan bij hem. Alles is k*t, tegen niemand kan hij nog normaal doen, zelfs niet tegen zijn opa en oma. Hij weet die knop dan niet meer om te draaien en er toch nog iets leuks van te maken. Zo eindigden we dus met opa en oma, Dylan en Demi en Marc en ik aan de koffie met gebak en Danny die kwaad buiten bleef staan en weigerde er gezellig bij te komen zitten.... ik in tranen om het feit dat het maar niet "normaal" schijnt te willen gaan met hem.

Nou ja... hij is dus uiteindelijk met Marc meegegaan. Wij zijn later op de dag nog ff over het dorp geweest. Gezellig, dat wel maar met dat rotgevoel in je lijf en een barstende koppijn werd het toch niet helemaal de verjaardag en koninginnedag waar ik op gehoopt had.
's-Avonds heb ik Marc gebeld om te vragen of ie inmiddels al bijgedraaid was en gelukkig was dat zo.

Tien minuten geleden belde hij: "Hee mam... ik belde even over gisteren.... Sorry."

Ik voel me weer een stuk beter. Niet om die "sorry" wel om het feit dat ik weer gewoon mijn eigen lekkere jong aan de telefoon had, met die vrolijkheid in zijn stem die ik zo graag hoor en met het humeur waarin ik hem zo graag zie.

Time Flies (voor de 3e keer dit jaar ;-))

Danny doet Demi's haar

Voor kapper is ie in ieder geval niet in de wieg gelegd ;-)

Nieuwe foto aan de muur

Damn.... Ik wist het!!!

Ik wist dat ik die slee had moeten gaan halen!
Nu heb ik hier een dochter die al de halve ochtend naar buiten aan het kijken is en zich volgens mij afvraagt waarom ze binnen zit.....

Moest m nog ff laten zien ;-)

Een goed begin...

Devil

Nou ben ik best wel eens verrassende dingen op Danny's kamer tegengekomen....

Maar hier: stond ik zelfs even van te kijken....

(Zou ie stiekem bekeerd zijn??? )

Arme ik II

Logisch gevolg op deze is dat ze nu natuurlijk dit gaat doen...

Aaaaargh... ;-))

M(uis) & M(uis)

Ze zijn er al te groot voor eigenlijk... geloven doen ze al een tijd niet meer (alhoewel het bij Dylan heel lang heeft geduurd) maar een schoencadeautje is toch nog wel leuk...

Dus toen ik deze tegenkwam wist ik gelijk wat ze in hun schoen gingen krijgen, 1 klein probleempje:  ik heb ze al gegeven....... Dus moet ik maar weer op zoek naar wat anders ;-(

Rumours

Leuk einde van het weekend. Danny en Dylan waren dit weekend beiden bij hun vader maar aangezien het voor zijn vader wat lastig uitkwam vandaag zijn ze beiden vanmiddag hier gebracht. Opa brengt Dylan morgenochtend terug naar De Heen, dus hij blijft ook lekker hier slapen. Om dat te "vieren" zijn we met z'n 4-tjes uit wezen eten, alhoewel ik niet geloof dat Demi er erg veel van meegekregen heeft... gezellig vond ze het wel! :-))

Zomaar II

Hier dezelfde foto nog een keer maar nu bewerkt met Tyler.




Tyler maakt van heel veel kleine beeldjes weer één grote... Ik vind het wel een leuk effect.

Zomaar

Luxe

Hier is iedereen alweer naar school maar Dylan's vakantie is net begonnen. Jammer omdat al zijn vriendjes er nu niet zijn, prettig omdat we tijd samen hebben nu. Vanmorgen is hij boodschappen wezen doen en daarna heeft hij een (laat) ontbijtje gemaakt. Hij zit nu "uit te buiken" voor de tv, straks gaan we een spelletje "muizenval" doen. Vanmiddag kan hij dan met zijn vriendjes spelen. Iedereen blij

Drie maal raden waar wij vandaag geweest zijn!

Hint 1) Het was erg leuk maar ik heb geen voeten meer over!

Hint 2)



;-)

Danny

Dit is één van mijn favoriete foto's van Danny. Ruim 2 jaar geleden genomen, precies in de overgangsfase tussen kind en puber.

De zomer dat hij net zijn laatste jaar in het basisonderwijs had afgesloten en zijn "nieuwe leven" op het voortgezet onderwijs zou gaan beginnen.
De zomer dat hij niet meer mee wilde doen aan het Huttenbouwen maar nog wel ff kwam kijken.

Een paar dagen nadat deze foto gemaakt is begon zijn nieuwe schoolse leven op een (te?) grote scholengemeenschap hier in OBld.
Hoewel Danny op zijn lagere school nog nooit problemen heeft gehad, noch met cijfers, noch met leraren ging het op deze scholengemeenschap vrijwel vanaf de eerste dag mis.
Waaraan het precies heeft gelegen heb ik nooit begrepen en ik zal het wel nooit begrijpen ook maar (om een lang verhaal kort te maken) aan het einde van het schooljaar werd ons vriendelijk verzocht een andere school te zoeken voor Danny.
(waarbij verzocht een groot woord is want we kregen nl gewoon een bewijs van uitschrijving van deze school in de bus).

Gelukkig is er hier in OBld nog een scholengemeenschap en daar mocht Danny na een aantal gesprekken komen. Ook hier gaat het niet zonder horten of stoten, er zijn teveel factoren waardoor het voor Danny moeilijk is op deze school "normaal" te functioneren. Dit heeft onder andere te maken met het feit dat hij adhd heeft, de situatie hier thuis die niet altijd even stabiel genoemd mag worden en daarnaast is hij natuurlijk ook nog es gewoon een puber.

Zoals ik ff terug al zei, heb ik inmiddels te horen gekregen dat Danny ook op deze school niet kan blijven. Gelukkig pakt deze school de zaken heel anders aan dan de vorige. Ik kan niet anders zeggen dan dat men op deze school zeer met Danny's wel en wee begaan is en hij hoeft dan ook niet hals over kop weg.
Hij hoeft ook niet weg omdat zij niet weten wat ze met hem aan moeten maar omdat ze vinden dat ze daar Danny niet de zorg en begeleiding kunnen geven die hij nodig heeft en hij kan gewoon op deze school blijven tot er een andere school voor hem gevonden is.

Dit is natuurlijk geen nieuws, het is iets waar ik al rekening mee gehouden had dus ik was al langer bezig met het zoeken naar een andere school, met een vorm van onderwijs en begeleiding die wel werkt voor Danny.

Het lastige is alleen dat dit soort scholen vrij dun gezaaid zijn en je dus met wachtlijsten te maken hebt, t wordt nog ff doorbijten dus.

Gelukkig is het wel zo dat, na een tijd met veel toestanden rondom Danny achter de rug te hebben, het thuis in ieder geval steeds beter gaat en er steeds minder (heftige) ruzies zijn.
En hoe en wat dan ook, het is en vreselijk lekker en leuk jong en ik hou zielsveel van hem.

Hij komt er wel!

Changes (3)

Last but not least....

Changes (2)

Met deze mag ik (nog) wel kroelen

Changes (1)

Ik mag nooit te klef doen van hem... maarre: Tis een lekker jong!

Handje

Zelfbevrediging viert hoogtij op Web-log,
oke.. niks mis mee.

Tot ik via deze hier kom...
en ineens zie ik een beeld voor me....

Een beeld van Danny's kamer.
En ik realiseer me ineens
waarom dat handje bij Jos
me zo bekend voorkwam...

)

Woensdag

Eindelijk weer es:

Meer dan dit heb ik eigenlijk niet nodig!

De oplossing

Op mijn vraag "Hoort het bij het puberen?" kreeg ik een aantal antwoorden en adviezen. Natuurlijk heb ik ook op t net gezocht naar HET antwoord en ik denk dat ik het gevonden heb! )

Zij

Zo ligt ze er op dit moment bij:

Tegen me aan, diep in slaap. Zo lief, zo onschuldig, zo kwetsbaar, zo mooi.

Hoort het bij het Puberen?

Alles met Demi gaat me goed af.. daar heb ik ervaring mee. Toch, als ik mijn oudste zo zie vraag ik me regelmatig af waar ik de fout ben ingegaan... wat heb ik verkeerd gedaan?!

Hij gaat dwars tegen alles in, besodemietert iedereen en dan met name de mensen die het meest van hem houden. Buiten het feit dat ik er pislink om wordt maakt het me ontzettend verdrietig.

Waarom doet hij dat toch?!

Ze zeggen: "hij pubert.. het gaat wel weer over", ik zou dat geloven als het bleef bij dwars zijn, grote mond hebben, de "verkeerde" kleding dragen, naar de "verkeerde" muziek luisteren etc. Hij doet echter andere dingen waarvan ik me afvraag of het niet een (ontzettend slechte) karaktertrek is... En ik vraag me af of dat ooit wel over gaan zal.

Ik geloof niet dat er "hier" iemand is die me advies kan geven, voor zover ik het kan inschatten hebben de meesten nog geen kids van een jaar of 14, toch ga ik het vragen:

Wat moet ik in godsnaam doen?????

Vaticaanstad... enzo

Dylan verzamelt euro-tjes. Ik ook, alleen bij mij verdwijnen ze altijd weer in de kassa bij één of andere winkel maar dat terzijde )

Het wil niet erg lukken om alle muntjes te krijgen en toch wil hij graag zijn verzameling een keer compleet hebben... Dus als er nog iemand is die toevallig een compleet setje van o.a. Vaticaanstad in zijn portomonnaie heeft zitten...

Wij houden ons aanbevolen!

Waterstof

Vandaag (in ieder geval tot nu toe) weer een niet-log dagje maar zoals gisteren al gebleken is is een niet-log dag nog geen reden om niet te loggen dus toch maar weer een stukje typen. (DAT was een hele lange, rare, vage zin )

Anyway: Vandaag helemaal niks, nada, niente te doen. Geen afspraken, Danny naar school en de a.s. oppas van Demi kwam vragen of ze een stukje met Demi mocht gaan wandelen. Ik ben helemaal alleen ;-(.

Een goed moment dus om mijn uitgroei bij te werken want ik zie er uit als een .... (daar mag je zelf een woord bij bedenken). Terwijl ik stond te klootzakken met mijn haar en een bakje verf bedacht ik me opeens dat Danny het toch wel vaak moet ontgelden op "haar-gebied"

Een jaar of 2 geleden wilde hij (net zoals een niet nader te noemen iemand ) zijn haar helemaal spierwit gebleekt hebben..
Geen probleem zei ik, doe ik voor je. Waterstof gehaald en van dat witte bleekpoeder en smeren maar. Ging allemaal prima dus deze handeling werd met enige regelmaat herhaald. Tot op een gegeven moment de waterstof op was... Nieuwe fles gehaald, alleen hadden ze het merk wat we altijd gebruikten niet meer dus een ander merk genomen en Danny kon weer gebleekt worden.
Toen ik eenmaal een minuut of 5 bezig was begon hij een beetje te mekkeren "hè.. dat prikt mam".
"Ja Danny.. dat doet het toch altijd?! Niet zo zeuren hoor" Dus ik vrolijk verder gesmeerd en hij bleef doorzeuren dat het zo prikte. "Mahaaam... het prikt echt heel erg" "Jezus Danny, zeur niet zo! Anders doe ik het niet meer hoor!"
Toen het er goed en wel opzat moest het natuurlijk nog een tijdje intrekken en hij ging steeds harder klagen en begon door de kamer heen te rennen. Inmiddels was ik zijn "gezeik" zo zat dat ik zei "Ga het er asjeblieft uitspoelen maar je hoeft niet te komen klagen als je oranje haar hebt!"
Ik heb hem nog nooit zo snel naar de badkamer zien rennen... Enfin, ik hem geholpen met uitspoelen en hij maar au au au roepen, hij hield het zolang vol dat zelfs ik me inmiddels begon af te vragen of het wel helemaal goed ging...

Dat ging het dus niet, toen het eenmaal uitgespoeld was zag ik dat zijn hoofdhuid helemaal rood was en er een aantal blaren op zijn hoofd stonden.

Oops... Sorry Danny..

Wijze les: Als Danny zegt "Au" dan is het ook Au! )

(En voor jullie nu denken dat ik écht een ontaarde moeder ben -> ik heb echt nog wel enige dagen met een rotgevoel rondgelopen hoor! )

Zij ook al....

Banaan

Toch nog iemand
die van Bananen houdt

Plaatsgebrek

Wil je eindelijk lekker je bed induiken.....

Dylan & Demi

Trusten!

Ik ga slapen.. samen met Dylan in "het grote bed"

Tot morgen en tnx voor de lieve reacties!

Nu even niet!

Dylan is Thuis!

Voor degenen die zich afvragen wat daar nou zo bijzonder aan is: Dylan woont sinds het begin van de zomervakantie niet meer hier bij ons maar bij zijn vader.
Ik heb daar een heleboel gevoelens over maar die zijn op dit moment nog te sterk om er iets over te kunnen schrijven...

In al zijn wijsheid heeft Dylan's vader besloten dat hij 1,5 dag bij mij mag doorbrengen. Ik weet het: ik klink nu als een wraakzuchtige ex-vrouw maar als je het hele verhaal kent zou je me waarschijnlijk wel begrijpen. Het is ook niet dat ik het helemaal oneens ben met hem, alleen de manier waarop hij dingen doet en met o.a. mij omgaat is iets waar ik niet vrolijk van wordt.

De komende 1,5 dag ga ik met Dylan doorbrengen, tenzij hij iets beters te doen heeft (wat ook regelmatig zal gebeuren aangezien hij zijn vriendjes hier uit de buurt ook erg mist!) of op bed ligt.

Schrijven jullie maar lekker door... dan heb ik weer wat te doen als hij weer terug naar zijn vader is!

Voor Demi

Zij was er ineens
Niet geheel onverwacht
En zij was de wereld
De dag en de nacht

De tafel en de stoelen
Het brood en het bed
Mijn eerste mijn tweede
En laatste couplet

De lach die ze lacht
Is al bijna een kus
Ze past in m'n armen
Het sluit als een bus

Ik hou van je, hou van je
Stamel ik zacht
Dat is de liefde
Ze komt onverwacht

Je kunt haar niet zoeken
Niet vragen, niet wenken
Niet organiseren
En ook niet bedenken

Ze is er ineens
Geheel onverwacht
En zij is de wereld
De dag en de nacht

(Toon Hermans *met een hele kleine aanpassing van mij)

Speciaal voor Danny

Zwaar tegen mijn principes in maar ach... ik wil mijn oudste best een plezier doen: De Club uit Amsterdam (sorry Danny... ik krijg t niet over mijn lippen ) is door!

Door?

Tsja.. t zei mij ook niks maar ze zijn dus door naar de Champions League.
Hoera (???)

Zwaar werk ;-)

Geweldig toch dat je als baby gewoon ongegeneerd in een volle huiskamer (of waar dan ook) kan gaan liggen poepen

It's getting hot in herre

Sorry......

Ik weet het: voor de rest van Nederland is ze gewoon een baby zoals al die andere baby's maar ik vind haar wel heel bijzonder dus toch maar weer es een foto'tje van haar.
Vanmiddag genomen net voor haar BMR-prik.... na de prik was ze een stuk minder vrolijk helaas .

Afspraken, afspraken, afspraken....

Vandaag een rustig dagje hier op het log denk ik. Ik heb 2 afspraken lopen voor Danny.

Begonnen op de ene scholengemeenschap, die wilden hem na het 1e jaar daar niet meer op school houden zit hij nu op de 2e scholengemeenschap. Ook daar zagen ze het eigenlijk aan het eind van het vorige jaar niet meer zitten met hem.
Door allerlei afspraken te maken op school en aan een aantal eisen te voldoen mag hij nu (voorlopig) blijven.

Aangezien ik de bui eigenlijk al had zien hangen had ik al een afspraak staan op een school met een speciale vorm van onderwijs en daar mag ik dus vandaag naartoe voor een eerste gesprek...
Danny's vader gaat ook mee en, zoals dat helaas vaak is bij gescheiden ouders verschillen wij behoorlijk van mening over wat een goede oplossing zou zijn voor Danny.
Eerlijk gezegd zie ik er dan ook best tegenop.

Als ik daar geweest ben mag ik vanmiddag op audientie bij de directeur van zijn huidige school.

Dus euh... wish me luck!

Het meisje van de glimlach