Madd World

Ginny

Ze was oud. Precies weet ik het niet meer maar het was een dochter van mijn Alex. Geboren toen Danny 11 maanden was dus dat maakt haar bijna 20 jaar. We zagen het ook echt al wel aankomen want sinds afgelopen maandag wilde ze niet meer eten en lag ze niet meer op haar vaste plekkie maar zocht ze plekjes in huis om zich te "verstoppen".

Gisteren belde m'n vader, ze dronk nu ook niets meer dus of ik morgen meeging naar de dierenarts maar dat is in ieder geval niet meer nodig. Vanmorgen om 8 uur had ik m'n moeder huilend aan de lijn. Net zoals elke ochtend deze week was ze als eerste toen ze wakker werd bij Ginny gaan kijken, vanmorgen was de laatste keer dat dat nodig was. Ze is in haar slaap overleden.

Mooier kun je het natuurlijk niet hebben, ze was oud, ze is niet ziek geweest, heeft - voor zover wij hebben kunnen zien- geen pijn gehad, en is uit zichzelf gestorven.... maar het blijft kut.

Ja, flauw. Maar toch leuk :-D

Veerkracht

Verbazingwekkend hoe snel Charlie opknapt en went aan zijn nieuwe situatie. Hij neemt braaf zijn medicijnen, eet, kroelt zich helemaal suf met iedereen, spint harder dan ooit tevoren, loopt in het rond, gaat de trap op én af (!) en sprint -alsof er nooit iets gebeurd is- hard naar buiten zodra ik per ongeluk even de deur open laat staan.

Kortom: met Charlie gaat het wel goedkomen :-)

Charlie

Nou daar ligt ie dan. Niet echt goed te zijn want sinds hij gisteren thuisgekomen is ligt hij het liefst verstopt onder de kast, tafel of stoel en ik ga hem natuurlijk niet ff opzij schuiven om een foto te maken (inderdaad: zelfs ik heb mijn grenzen ;-)).

Kortom: hij is zielig. Wil niet bij ons komen, niet eten, niet drinken en -wat ie normaal nooit doet- hij mauwt. Toch, als hij heel even in beweging komt, lijkt hij zich redelijk op z'n 3 overgebleven poten te redden. Voorlopig geven we hem alleen zijn medicijnen, spuiten wat water in zijn bek en laten hem met rust.  Ik hoop maar dat ie zich snel beter gaat voelen want het is maar een hoopie ellende zo!

Arme Charlie!

Nadat ik vorig jaar Max (de laatste van de beestenboel) had moeten laten inslapen was het ineens wel heel erg leeg en stil in huis (voor zover dat ooit echt mogelijk is hier ;-)), vooral Demi had het er erg moeilijk mee. Na een tijdje ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe kat. Dat viel nog niet mee want het moest een rooie kater worden en die waren erg moeilijk te vinden. Steeds wanneer ik er op de site van een asiel één gevonden had bleek ie al weer weg te zijn wanneer ik ze belde.

Uiteindelijk is het toch gelukt. In Vlaardingen. Ja, Laurens (zoals ze hem daar gedoopt hadden) was er nog maar het zou nog wel ff duren voor hij daar weg mocht. Wat er precies met hem gebeurd was wisten ze niet maar hij was zwaargewond binnengebracht. Zijn staart was inmiddels halverwege geamputeerd en zijn poot lag nog helemaal aan flarden.
We hebben een afspraak gemaakt, zijn gaan kijken en werden op slag verliefd op hem. Hoe beroerd hij er ook aan toe was, en opgesloten in een hokje: zodra het hok even open ging strompelde hij naar ons toe, wilde kroelen, geaaid worden en gaf kopjes. We hoefden er verder niet over na te denken. Charlie zou met ons mee gaan.

Het heeft nog een paar weken geduurd maar uiteindelijk mochten we hem gaan ophalen. Zijn staart was inmiddels redelijk genezen, alleen zijn poot was nog erg dik en hij kon niet goed lopen. Ze konden me niet garanderen dat hij zijn poot ooit weer helemaal goed zou kunnen gaan gebruiken maar dat vonden we geen probleem.
Om een heel lang verhaal kort te maken: Charlie sleepte met zijn poot en bleef ermee slepen. Hierdoor schuurde hij zijn vacht en uiteindelijk ook zijn vel weg. We zijn met hem naar de dierenarts gegaan maar die adviseerde ons het nog even aan te kijken omdat er best een kans was dat het lopen nog zou verbeteren. Dat deed het ook (alhoewel inmiddels wel zijn tenen weggeschaafd waren). In plaats van een lam voetje, hield hij zijn poot nu in de juiste stand (en rende de tuin door, klom over hekken en door bosjes) maar helaas... het slepen hield niet op. Hij sleepte nu alleen met de onderkant (dat deel waar de kussentjes zitten) van zijn pootje en dus begon nu daar het vel te verdwijnen en te verdwijnen en te verdwijnen. Net zo lang tot hij er een grote wond had zitten. De kans dat het lopen na al die tijd nog zou verbeteren was nihil en dus heb ik contact opgenomen met het asiel.

Na wat discussie ("we hebben gezegd dat we niet konden garanderen dat hij ooit weer normaal zal lopen") gaven ze toch toe en mocht Charlie op hun kosten naar de dierenarts. Daar waren we vorige week en er was nog maar 1 ding aan te doen: amputeren.

Vanmiddag heb ik hem weggebracht en morgen gaat zijn poot eraf. Arme Charlie...

Dag China

Ze was onze 2e hond, van ex en mij. Toen ex en ik uit elkaar gingen nam hij haar mee. Even later kreeg ex een vriendin die China haar hond maakte en toen was ze officieel mijn hond niet meer... Nou ja: in de ogen van de ex-kant dan, in m'n hart is ze altijd  mijn hond gebleven.

Een maand of wat geleden kwam Dylan met het bericht dat China kanker had, gisteren vertelde hij me dat ze het geen maand meer zou redden. En nu is ze dood.

Dag Chine... Hoe raar 't misschien ook klinkt na al die jaren die je niet meer bij me woont: ik zal je missen, je was een schat!

(met dank aan Danny voor de foto)

Dood vogeltje

Verdomme! Max had er altijd al een houtje van maar met de invalide (want manke) kat uit 't asiel dacht ik gevrijwaard te zijn van dit soort onzin maar nee hoor. Die lamme heeft het toch gepresteerd een vogeltje te pakken te krijgen en hem in de keuken naast zijn etensbak neer te leggen.

Het zal mijn straf zijn. Een paar weken geleden probeerde hij de duiven te vangen die in te tuin zaten. Hopeloos mislukt natuurlijk want aangezien zijn rechterachterpoot  achter hem aan sleept wanneer hij rent hoorden ze hem al van meters ver aankomen (hij maakt een soort van gwik gwik geluid) en waren de vogels al lang en breed gevlogen voor hij in de buurt was. Ik in een deuk, Charlie droop beledigd af.

Hoe dan ook: er ligt een dood vogeltje in mijn keuken en ik, held op sokken, durf hem niet op te ruimen en probeer nu al een half uur het zicht op het vogeltje te ontlopen -inderdaad, geen foto dus- en te verzinnen hoe ik dat beest in godesnaam uit mijn huis weg krijg....

Eindelijk

Eigenlijk zouden we hem al 2 weken geleden gaan halen maar op de dag dat we afgesproken hadden belde iemand van het asiel me op. Er was een virus uitgebroken en hij mocht nog niet weg. Vooral voor Demi een hele grote teleurstelling natuurlijk.

Gelukkig is hij eindelijk weer opgeknapt (nou ja... op die poot en staart na dan natuurlijk ;-)) en we mogen hem gaan ophalen. Demi stuitert op dit moment door de kamer heen :-D.

Tot moblogs ;-)

Toch maar weer wel

Nadat ik Max heb moeten  laten inslapen was het ineens wel erg leeg in huis (qua beestenboel in ieder geval) maar, eerlijk is eerlijk, aan de andere kant ook wel lekker. Zomaar van huis weg kunnen zonder rekening te moeten houden met, niet het hele huis bezaaid met haren, gewoon met een zwarte broek aan kunnen gaan zitten waar je wil zonder eerst te moeten kijken of de kat er niet gelegen heeft.
Daarbuiten zal er, zoals ik er nu over denk, nooit meer een 2e Max komen.

De kinderen zijn het echter niet met me eens ("pfff... of die paar haren er wat toe doen") en ik snap ze wel, toen ik nog thuis woonde waren er ook altijd katten en een hond en ik moest er niet aan denken in een huis zonder huisdieren te wonen.

Vooral Demi mist haar Max heel erg dus zijn we op zoek gegaan. Aan de nieuwe kat zaten van mijn kant een aantal voorwaarden: hij moest rood zijn, een kroeler en hij moest uit het asiel komen. Dat viel nog niet mee want steeds wanneer ik dacht een leuke gevonden te hebben was ie al weg maar het lijkt er nu toch op dat we een nieuwe kat gevonden hebben. "Lijkt erop" omdat we natuurlijk een bijzonder geval moesten uitzoeken.

Laurens (zoals ie in het asiel heet maar dat gaat snel veranderen) is in het asiel gebracht met staart die er half af lag en dus geamputeerd moest worden en een kapotte poot (die ongeveer drie keer zo dik was als hij hoort te zijn). Voordat hij mee mag moet eerst alles genezen zijn.
Vorige week zijn we in het asiel wezen kijken en eerlijk is eerlijk: misschien geen 2e Max maar hij komt een heel end in de buurt. Zelfs met een halve staart die nog helemaal openlag en die poot die er behoorlijk pijnlijk uit zag was hij hardstikke lief, aan één stuk door heeft hij met Demi gekroeld. Toen ze even bukte om bij een andere kat te kijken kwam hij zelfs achter haar aan (In de zin van "Hallo... gaan we nog ff door met kroelen?!"). Vandaag hoorde ik dat, alhoewel z'n poot nooit meer helemaal normaal zal worden het al met al goed gaat met hem en als het meezit kunnen we hem eind volgende week ophalen.

Toch wel weer leuk! :-D

Dag Max

Slechtvalken 2007

Wanneer je ergens aan begint moet je het ook volhouden en dus na 2005 en 2006 zijn hier de Slechtvalken 2007 met weer een nieuw nest. Ook dit jaar weer te volgen via Planet.



(Ze zijn vroeg trouwens dit jaar.)

Traditie's

Zijn er om in ere te houden. Dus hier zijn de slechtvalken van vorig jaar weer
(met een nieuw nest natuurlijk ;-)).

Beestenboel

In vervolg op de poes:
Beesten.

Of nee, zo mag je ze geloof ik niet noemen. Het zijn dieren.

En in dit geval huisdieren en ik hou van huisdieren, ben er gek op zelfs. Er is hier in huis al heel wat voorbijgekomen. Als ik even snel in mijn geheugen duik: Zora (Duitse Herder), Nick (Kater), Alf (Konijn), Buddy (Kakatoe), Alex (Pers), Kelly (Poes), Baby (Kater, zoon van Alex), Piet (Konijn), Ody (Cavia), Max (Kater), Ed & Willem (Ratten), 2 naamloze parkieten, Sam (Jack Russel) en dan is er nog een bouvier aan komen waaien (mijn ex-man kwam hem tegen op de snelweg en nam hem mee naar huis. Een week later kwam de eigenaar boven water, het bleek een waakhond te zijn, hij sleet zijn leven ergens buiten om 1 of ander terrein te bewaken.
De rechtmatige eigenaar viel haast ter plekke dood neer toen hij hoorde dat hij een week als schoothond bij ons in huis (met een klein kind en een duitse herder) had samengewoond ;-)). Ff denken... wat nog meer? Nou ja: je kent t wel, van dat kleine grut: goudvissen, daarna een aquarium, schildpadden, salamanders en natuurlijk de niet te vermijden vijver -incl. vissen- in de tuin.

Kortom: ik hou echt van dieren en dan met name die van mezelf.

Alleen: het blijven wel dieren en waar ik niet tegen kan zijn van die mensen die helemaal doordraaien als het om dierenliefde gaat. Van die mensen die vinden dat een kat/hond/slang (of wat hun voorkeur dan ook heeft) gelijk staat aan een kind. Die hun dier ook als een kind behandelen.
Zo heb ik bijvoorbeeld een collega die met enige regelmaat opbelt om een vrije dag te nemen omdat de hond niet lekker is (????) of een week verlof opneemt omdat een hond het loodje heeft gelegd.

Natuurlijk is het verschrikkelijk als één van je dieren naar de eeuwige jachtvelden verdwijnt. Nog verschrikkelijker is het als je ze zelf weg hebt moeten brengen. Been there, done that, got the t-shirt en geloof me: je kan me daarna bij elkaar vegen... maar een week vrij nemen om het overlijden te verwerken?!
Pleur op zeg.... grow up, get a life.
Anyway: weet je wat ik tot voor kort het aller- aller- allerergste vond?! Het allerergste vond ik van die mensen die een kerstkaart sturen en dan ondertekenen met " Fijne Kerstdagen namens Piet, Trees, Moppie & Zwartje" (waarbij Moppie en Zwartje dan de katten van het stel zijn.) (Leuk detail: mijn ex-man had daar ook zo'n pesthekel aan maar sinds hij het met zo'n "mijn hond is mijn kind" type doet is de kerstkaart die ik van hun krijg steevast mede ondertekend door -mijn eigen- hond. Tot overmaat van ramp hebben ze dan ook nog een olieverfschilderij van de hond in de huiskamer hangen maar een foto van mijn -en dus ook zijn- kinderen is in het hele huis niet te vinden.)

Maar goed, ik kwam er onlangs achter dat het nog erger kan. Een tijdje terug is bij mijn buren een meisje geboren. Na een dikke week viel hier op zondagavond 23.00u een geboortekaartje in de bus (ze hadden er zeker nog één over ;-)). Op het kaartje een gedichtje over hoe lekker het was bij mama maar hoe leuk het is om nu ook papa es te zien (of iets in die richting). Dat hele verhaal was ondertekend door Hem, Haar en -getekend hondepootje- Wodan.
Sorry hoor... maar dan wordt het volgens mij toch es de hoogste tijd dat je jezelf es na laat kijken.

*Benieuwd hoeveel mensen ik nu weer tegen de schenen heb geschopt* :-P

Max

No special reason, hij zag er gewoon zo lekker tevreden uit vanmiddag in het zonnetje

Save the Whale

Waarschijnlijk zullen er in 2005 zo'n 2137 walvissen worden afgeslacht en dit kunnen er nog veel meer worden. Op 19 juni zal de Koreaanse regering gaan beslissen over het hervatten van de walvisjacht. Greenpeace voert hiertegen een virtueel protest.

Kies een tekst, maak een foto, stuur 'm op.

Deze foto's worden geplaatst op de site van Greenpeace en zullen ook,
zodra de IWC-vergaderingen beginnen, geprojecteerd worden op de muren
van het gebouw waar de vergaderingen plaatsvinden.

Steunen dus deze actie!

Animal Big Brother

Leuk om te zien: het wel en wee van 2 pasgeboren slechtvalken en hun familie.

In februari heeft de kpn bovenop een 100m hoge zendmast ergens in Brabant een nestkast laten plaatsen. Schijnbaar viel dit stulpje in de smaak van Ma Slechtvalk want ze heeft die plek gekozen om haar eieren te leggen en half april zijn er 2 kuikens geboren.

Dankzij de webcam die ze in de nestkast hebben laten plaatsen kun je alles live in de gaten houden. Erg leuk om te zien die twee pluizebollen, vooral als ma (of pa?) ze komt voeren.

Via

Zwarte Zwanen

Zul je altijd zien: kom je die Zwarte Zwaan tegen... heb je natuurlijk je camera niet bij je

Aangezien het bewijs geleverd moest worden maar een plaatje met de telefoon geschoten.

Shit!

Damn you Max!!!

En ja ik weet het: aard van het beestje enzo, hoort erbij, bla bla bla...
maar vinden jullie het heel erg als ik het niks vind?
Zeker niet als hij hem (of haar) mee naar binnen neemt om hem trots aan mij te laten
zien terwijl het beest nog in zijn bek aan het spartelen is.

Het eindresultaat is dat ik gillend als een meisje achter een kat aan loopt
te rennen die alle kanten opvliegt,
Demi die hard lachend achter me aanrent omdat ze denkt dat we een spelletje doen
en ik -voor zover mogelijk- nog harder ga gillen en huppen als ie (Max.. niet de vogel) omdraait en besluit weer mijn kant op te komen.

Uiteindelijk heb ik ze godzijdank beiden de tuin in weten te krijgen...

Bah!

Witte Zwanen...

In het kader van de nieuwe web-log "hype" kan ik natuurlijk niet achterblijven!

Jullie zijn heus niet de enigen met zwanen hoor!

Nu is het wachten alleen nog op de 1e die een zwarte zwaan weet te plaatsen fotograferen. (en ja.. dat is een uitdaging! )

Fleur Alexandra van 't Zirkze

Ik zag mezelf nog niet met een pak brokjes in de tuin staan en "Fleeeeurtje" roepen. Alexandra vonden we een beetje te lang en dus werd het Alex, of eigenlijk (meestal) gewoon Lex. Op de dag af is ze 16 jaar en 4 maanden geworden. Een mooie leeftijd, zeker voor een raskat... but it still hurts like hell !

Dag Meissie!

Voor het goede doel

En eigenlijk vind ik dat je MOET tekenen!

Toxic

Als je de hond aan het inspuiten bent met één of ander goedje tegen vlooien en teken en het beest
(de hond dus)  begint langzaam rood te kleuren.....



omdat die bagger zelfs je nagellak oplost....

Dan mag je er denk ik wel van uitgaan dat ook de vlooien eronder zullen bezwijken.

Let me in!

Kelly

Hee gek beest Ik zal je missen..........................

Weet je wat ik zie als ik dronken ben....

Allemaal Beestjes

Soms heb je inderdaad wel es van die dagen

Ik vond het zo'n stom onderwerp dat ik eigenlijk mijn zaterdagmorgenfoto geen eens van plan was te plaatsen... maar toen ik deze post zag kon ik het toch niet laten )

Overmoedig

Het onbekende bezoekertje van van de week wordt aardig brutaal...

Je kan natuurlijk ook té overmoedig worden en dan kan dat wel es op een confrontatie met Alex uitlopen